‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪หัวหน้าทีมมาทำอะไรเหรอครับ
‪ผมอยากดูบัญชีน่ะ
‪ได้รับอนุญาตจากท่านประธานอ๊กฮวังหรือยังครับ
‪ถ้าอยากดูบัญชีของยมทูตอื่น ‪จะต้องได้รับอนุญาตงั้นเหรอ
‪ครับ เรื่องการรักษาข้อมูลส่วนตัว ‪ทางจูมาดึงก็ค่อนข้างเคร่งครัดอยู่ครับ
‪ผมอยากดูบัญชีของผม
‪กรุณารอสักครู่นะครับ
‪แปลกจังครับ
‪ถึงหัวหน้าทีมจะสามารถดูชีวิต ‪เมื่อชาติก่อนของคุณได้
‪แต่ชีวิตในชาติก่อนๆ นั้น ‪กลับถูกล็อกเอาไว้อยู่
‪ถูกล็อกอยู่เหรอ
‪มันไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ ด้วยสิ
‪ผู้ที่สามารถดูได้มีเพียง
‪ท่านประธานอ๊กฮวังครับ
‪- ดูได้ยังไง ‪- เพราะท่านประธานเป็นคนล็อกครับ
‪งั้นผมขอตัวนะครับ
‪เดี๋ยวก่อน
‪นอกจากผมแล้วยังมียมทูตที่ถูกล็อกอีกไหม
‪สักครู่นะครับ
‪ยังมีอีกหนึ่งตนครับ
‪หัวหน้าทีมคูรยอน
‪(ทีมนำทาง ‪พนักงาน จอนโบยุน)
‪ฉันได้รับคำสั่งให้ย้ายมาที่นี่ ‪ชื่อว่าจอนโบยุนค่ะ
‪ไม่ได้เจอกันนานเลย
‪ในที่สุดก็ได้เป็นพนักงานจูมาดึงสินะ
‪คุณจำฉันได้ด้วยเหรอคะ
‪ภายนอกเธอเปลี่ยนไปมากจนฉันเกือบจำไม่ได้
‪ฉันตายตอนเป็นเด็ก ‪เลยคิดว่าคุณจะจำฉันไม่ได้ซะอีกค่ะ
‪ไม่ใช่ว่ามีแค่เธอที่เป็นเคสพิเศษหรอก
‪ฉันจำทุกคนที่ฉันนำทางมาได้
‪ทางศูนย์ฝึกอบรมบอกว่าถ้าฉันใช้ร่างเด็ก
‪อาจจะทำให้ผู้วายชนม์รู้สึกไม่สบายใจได้
‪เลยให้ใช้ร่างของผู้ใหญ่น่ะค่ะ
‪ว่าแต่สีผมแบบนี้จะทำให้พวกเขา ‪ไม่สบายใจหรือเปล่าคะ
‪แค่ทำงานได้ดีก็พอแล้ว
‪วันนี้
‪เป็นวันตายของคนคนนั้นเหรอ
‪ค่ะ ใช่แล้วค่ะ
‪ปลายทางของชีวิตที่ทุกข์ทรมาน
‪ถ้าได้เจอเธอก็น่าจะทำให้ตายตาหลับได้
‪คอยนำทางให้ดีเถอะ
‪ขอบคุณที่เอาใจใส่นะคะ
‪หัวหน้าทีม
‪หัวหน้าทีมคะ
‪ฉัน…
‪อยากจะบอกว่าฉัน
‪เคารพและนับถือหัวหน้าทีม ‪มากที่สุดในโลกเลยล่ะค่ะ
‪(ตอน 13: ฤดูใบไม้ผลิ)
‪- เธอจะไปหาคุณยูบ๊กฮีเหรอ ‪- ค่ะ
‪เธอเป็นคนที่อยู่ในรายชื่อ ‪เฝ้าระวังของทีมเราเมื่อนานมาแล้ว
‪แต่หลังๆ มานี้ ค่าของเธอเพิ่มขึ้นมากค่ะ
‪ทีมจัดการวิกฤตกับทีมนำทาง ‪ไม่สามารถแยกจากกันได้เลยจริงๆ นะ
‪งานคราวนี้
‪จะมียมทูตใหม่จากทีมนำทางมาร่วมด้วย
‪ทีมนำทางเหรอคะ
‪ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วยคะ
‪จะมองว่าเป็นเคสที่คล้ายกับคุณอียองชอนก็คงได้
‪ทีมของเธอจะต้องช่วยผู้ที่คิดฆ่าตัวตาย
‪ส่วนพนักงานใหม่ของทีมนำทาง ‪จะมีหน้าที่นำทางผู้วายชนม์
‪คนที่พนักงานใหม่จะเป็นผู้นำทาง
‪เป็นผู้ที่มีความเกี่ยวข้องกับอดีตชาติของชเวจุนอุง
‪- อะไรนะคะ ‪- ถึงเจ้าตัวจะยังไม่รู้ก็เถอะ
‪มาพอดีเลย
‪สวัสดีค่ะ ท่านประธาน
‪หัวหน้าทีมคูรยอนสินะคะ
‪- เธอรู้จักฉันเหรอ ‪- รู้จักสิคะ
‪คุณโด่งดังที่สุดในจูมาดึงเลยนี่คะ
‪ชื่อเสียงของคุณดังไปถึง ‪กลุ่มยมทูตใหม่ด้วยนะคะ
‪ชื่อเสียล่ะไม่ว่า
‪เอาเถอะ
‪- ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ‪- อือ
‪มาทักทายกันหน่อย
‪นี่ยมทูตใหม่จากทีมนำทาง ‪เธอจะมาร่วมงานกับเรา
‪โห เด็กใหม่เหรอ
‪ผมเองก็เคยมีช่วงเวลาแบบนั้น ‪เหมือนกันใช่ไหมครับ
‪ขอฝากตัวด้วยนะคะ
‪ครับ คุณโบยุน
‪ชีวิตในบริษัทอาจจะลำบากสักหน่อย
‪แต่ก็ทำตัวตามสบายเถอะครับ
‪คิดซะว่าเป็นบ้านของคุณเอง
‪ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ
‪ทีมจัดการวิกฤตก็มีลูกทีมดีๆ เยอะเลยนะคะ
‪สมกับคำพูดที่ว่าคางคกขึ้นวอจริงๆ
‪- มาทำงานกันเถอะ ‪- ค่ะ
‪ยูบ๊กฮี
‪อายุ 91 ปี
‪มีลูกสาวหนึ่ง ลูกชายหนึ่ง ‪ส่วนสามีได้เสียชีวิตไปแล้วครับ
‪มีฐานะร่ำรวยและไม่มีปัญหาอะไร
‪กับหลานสาวและหลานชายก็รักกันดีครับ
‪แล้วทำไม…
‪คนที่คุณจะไปนำทางคือใครเหรอครับ
‪เธอคือคุณอีจองมุน ก่อนที่เธอจะจากโลกนี้ไป
‪เธออยากพบกับคุณยูบ๊กฮีให้ได้ค่ะ
‪ทั้งคู่เกี่ยวข้องกันยังไงนะ
‪(รูปปั้นหญิงสาวแห่งสันติภาพ)
‪(ภูเขา)
‪คุณยูบ๊กฮี
‪ไม่ต้องห่วงครับ
‪ทีมของเรากำลังเช็ดรูปปั้นหญิงสาว ‪ให้สะอาดอยู่ครับ
‪มีคนมากมายที่เดินผ่านไปเฉยๆ ‪ทำไมคุณต้องลำบากด้วย
‪มีเพื่อนสมัยเด็กที่ฉันกำลังตามหา
‪มาเป็นเวลานานค่ะ
‪ฉันก็แค่…
‪ภาวนาว่ามันจะยังไม่สายเกินไป ‪แล้วก็เที่ยวตามหายุนอีด้วยความร้อนใจค่ะ
‪แต่ว่าเด็กคนนั้น…
‪ยุนอี…
‪ไม่นานมานี้ ฉันเพิ่งทราบความจริงที่ว่า ‪เธอเป็นนางบำเรอค่ะ
‪ผมขอถามได้ไหมครับว่าคุณทราบได้ยังไง
‪หลานชายของฉันกำลังศึกษา ‪ประวัติศาสตร์ในมหาลัย
‪เขาค่อนข้างสนใจยุคสมัยที่เกาหลี ‪ถูกปกครองโดยญี่ปุ่นค่ะ
‪เขาได้พิมพ์และรวบรวมภาพ ‪นางบำเรอของทหารญี่ปุ่น
‪และฉันก็ได้เห็นมันโดยบังเอิญ
‪ในบรรดาหญิงสาวอายุน้อยในภาพนี้
‪มีเพื่อนสมัยเด็กของฉันค่ะ
‪ไม่มีทางที่ฉันจะจำเธอไม่ได้ค่ะ
‪เพราะเธอพันผ้าพันคอ ‪ที่ฉันเคยให้เธอเป็นของขวัญ
‪ฉันคิดไม่ถึงมาก่อนเลยค่ะ ว่ายุนอี…
‪จะกลายเป็นนางบำเรอของทหารญี่ปุ่น
‪เพราะงั้นเวลาที่ฉันได้เห็นรูปปั้นหญิงสาว
‪ฉันก็จะคิดถึงยุนอีเพื่อนของฉัน
‪ทำให้ฉันเจ็บปวดใจและรู้สึกแย่ต่อเธอ
‪เวลาฝนตก
‪ฉันก็จะเอาร่มไปวาง เธอจะได้ไม่เปียกฝน
‪อย่าตากฝนเลยนะ
‪เวลามีคนชั่วมือบอนมาขีดเขียนเธอ
‪ฉันก็จะช่วยลบให้สะอาดเหมือนเดิม
‪ฉันใช้ชีวิตอยู่แบบนี้แหละค่ะ
‪ถ้าฉันไม่ได้เข้าใจผิดไปเองละก็
‪คุณทั้งสองน่าจะเป็นยมทูตจากปรโลกนะ
‪ใช่แล้วค่ะ
‪คุณรู้ได้ยังไงคะ
‪พอฉันอายุปูนนี้ ‪ลางสังหรณ์มันก็ทำงานไวเหลือเกิน
‪ทำให้ฉันสังเกตเห็นในสิ่งที่คนอื่นๆ ไม่รู้
‪ไหนจะพลังที่สัมผัสได้จากคุณทั้งสองอีก
‪แต่เราไม่ได้จะมาเอาวิญญาณของคุณไปหรอกค่ะ
‪- อะไรนะคะ ‪- การช่วยให้ผู้คนได้มีชีวิตอยู่ตามอายุขัย
‪คืองานของเราค่ะ
‪เรารู้ว่าคุณกำลังเตรียมจะฆ่าตัวตาย
‪และกำลังจัดการกับชีวิตที่เหลืออยู่ด้วยนี่คะ
‪พวกคุณรู้ได้ยังไง
‪เพราะความรู้สึกผิด
‪ต่อยุนอีหรือเปล่าคะ
‪ยุนอี…
‪ยุนอีเพื่อนฉันยังอยู่ไหมคะ
‪- หรือว่า… ‪- เธอตายไปนานแล้วค่ะ
‪ตรงนี้
‪คนนี้
‪ลองไปพบคุณอีจองมุนเถอะนะคะ
‪จนถึงตอนนี้
‪ฉันมีชีวิตอยู่อย่างมั่งคั่งโดยไม่อิจฉาใคร ‪เลยไม่มีเรื่องอะไรให้เสียใจค่ะ
‪แต่นั่นมันก่อนที่ฉันจะรู้ความจริงที่ว่า ‪ฉันเป็นคนที่ส่งยุนอีไปที่นั่นค่ะ
‪ฉันไม่มีสิทธิ์จะไปพบเธอหรอกค่ะ
‪เพราะฉันทำบาปเอาไว้ทั้งกับยุนอีและเธอค่ะ
‪คุณอาจจะเสียใจมากกว่านี้ก็ได้นะครับ
‪เพราะเวลาไม่เคยรอใครครับ
‪คุณอีจองมุนเหลืออายุขัยอีกไม่มากแล้วค่ะ
‪เธออยากเจอคุณที่ยังคงจดจำยุนอีได้
‪เลยยังคงมีชีวิตอยู่ด้วยความตั้งใจแรงกล้าค่ะ
‪ลองไปพบเธอก่อนแล้วค่อยตัดสินใจเถอะนะคะ
‪น่าน้อยใจชะมัดเลย
‪คนเราต้องเสียสติกันแค่ไหน ‪ถึงได้มาขีดเขียนแบบนี้
‪ฉันแค่หวังว่าคนที่เขียนจะไม่ใช่คนเกาหลีนะคะ
‪เพราะหินที่ถูกปาจากฝ่ายเดียวกัน ‪ทำให้เจ็บกว่า
‪หนาวเหรอคะ
‪ก็แล้วทำไมจะต้องถอดเสื้อตัวนอกออกด้วยล่ะ
‪เอ่อ คือว่า…
‪เหมือนเธอจะดูหนาวอยู่หน่อยๆ
‪ว่าแต่อะไรดลใจให้คุณโบยุน ‪ไปทำงานที่ทีมนำทางเหรอครับ
‪ไม่กลัวหัวหน้าทีมจุงกิลเหรอครับ
‪ครั้งแรกที่ฉันได้เจอกับหัวหน้าทีมพัคจุงกิล ‪เป็นช่วงที่เกาหลีถูกปกครองโดยญี่ปุ่น
‪ตอนนั้นทุกอย่างมันมืดมนไปหมดค่ะ
‪เพราะเราถูกเหยียบย่ำอย่างโหดเหี้ยม ‪ด้วยเหตุผลที่ว่าเราเป็นประเทศที่ไร้อำนาจ
‪แต่ปรโลกก็น่าจะแบ่ง ‪ไปตามประเทศไม่ใช่เหรอครับ
‪ใช่แล้วค่ะ
‪ตอนนั้นจูมาดึงก็ลำบากไม่น้อยเลยค่ะ
‪"ได้โปรด ไว้ชีวิตผมเถอะ"
‪"ไว้ชีวิตผมเถอะ ขอร้องล่ะครับ"
‪เล่นซะเหมือนเชียว
‪ถ้าอยากจะมีชีวิตอยู่ขนาดนั้น
‪ก็ควรไปเกิดในจักรวรรดิญี่ปุ่นสิ
‪นั่นสิ โง่ชะมัด ไอ้พวกโชซอนเอ๊ย
‪ผมอยากเจอแม่กับพี่สาวครับ
‪ให้ผมได้ไปเหยียบ ‪แผ่นดินบ้านเกิดสักครั้งเถอะครับ
‪- ขอร้อง… ‪- หนวกหู
‪นี่คุณทำอะไรน่ะ
‪เขายังเด็กอยู่แท้ๆ
‪ทำไมเราจะต้องไปปรโลกของญี่ปุ่นด้วยล่ะคะ
‪หุบปากซะ
‪เจ้าพวกวิญญาณไร้ประเทศจะไปมี ‪แผ่นดินบ้านเกิดและปรโลกที่ไหนกันล่ะ
‪ไอ้พวกโชซอนโสโครก
‪ทุเรศสิ้นดี
‪ไอ้พวกญี่ปุ่นสันดานต่ำเอ๊ย
‪เป็นแค่คนโชซอนที่ไร้ค่ากว่าแมลง
‪แกกล้าดูถูกเหยียดหยามยมทูตแห่งจักรวรรดิเหรอ
‪ขนาดตายไปแล้วก็ยังอยากจะเจ็บตัวว่างั้น
‪ทำไมพวกเรา
‪ยังจะต้องตามพวกแกไปทั้งที่ตายแล้วด้วย
‪ก็ได้
‪ถ้านั่นคือความปรารถนาของพวกแก ‪ฉันจะทำให้พวกแกสมหวังเอง
‪ฉันจะฟันวิญญาณของพวกแกให้หมด
‪หยุด
‪นั่นใครน่ะ
‪เดี๋ยวนะ
‪นั่นไม่ใช่วิญญาณคนตาย
‪หมายความว่ายังไง
‪ข้าคือหัวหน้ายมทูต ‪ฝ่ายจัดการนำทางในปรโลกของโชซอน
‪พัคจุงกิล
‪ข้าไม่ต้องการให้เกิดการปะทะโดยไม่จำเป็น ‪ส่งวิญญาณเหล่านั้นมาแต่โดยดีเถิด
‪พูดอะไรไร้สาระ ประเทศของพวกแก ‪มันหายไปตั้งนานแล้ว
‪จงไปบอกหัวหน้าของพวกเจ้าซะ
‪ว่ายมทูตของโชซอน ‪จะเป็นผู้พาวิญญาณของโชซอนไป
‪และจะไม่ยอมให้ล้ำเส้นอีก
‪จงถอยไปซะ
‪ดวงวิญญาณของโชซอน จงตามข้ามา
‪- โอ้โฮ ‪- รอดแล้วเรา
‪- ไปกันเถอะ ‪- เร็วเข้า
‪เขาเป็นคนที่ฉันเคารพและนับถือที่สุดในโลกค่ะ
‪ฉันได้เป็นยมทูตก็เพราะเขาค่ะ
‪อ๋อ
‪ทำไมคนแบบนั้น ‪ถึงเกลียดทีมจัดการวิกฤตจังครับ
‪ไม่รู้สิคะ
‪เขาคงจะมีเหตุผลของเขาน่ะค่ะ
‪(โรงพยาบาลโซลคังซอง)
‪ทางนี้ครับ
‪(โสเภณีโชซอน)
‪คุณคือ…
‪เพื่อนที่อยู่บ้านเกิดเดียวกันกับยุนอีใช่ไหมคะ
‪ขอบคุณนะคะ
‪ฉันชื่อว่าอีจองมุนค่ะ
‪ฉันรอคุณอยู่ค่ะ
‪ฉันจำสิ่งที่ยุนอีเคยพูดได้แล้วล่ะค่ะ
‪เธอบอกว่ามีพี่สาวคนสนิทอยู่ที่บ้านเกิด
‪ฉันส่งยุนอีไปที่นั่นเองค่ะ
‪คุณน่ะเหรอคะ
‪ค่ะ
‪แม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนาน
‪แต่คนที่มาหาฉัน ‪และมองฉันด้วยแววตาแบบนั้น
‪มีแค่ไม่กี่คนหรอกค่ะ
‪ฉันคิดว่ามันน่าจะมีที่มาที่ไปนะคะ
‪เรื่องที่ฉันสร้างบาปสร้างกรรมเอาไว้
‪มันคือความจริงที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงค่ะ
‪ถึงฉันจะเล่าเหตุผลให้ฟัง ‪มันก็คงเป็นแค่คำแก้ตัว
‪ไม่เลยค่ะ
‪มีหลายคนที่พยายามปกปิดความผิด
‪จนไม่กล้าที่จะพูดแก้ตัวเลยด้วยซ้ำค่ะ
‪ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
‪เชิญพูดมาได้ตามสบายเลยค่ะ
‪ไหนดูหน่อยซิ
‪- แต่นแต๊น ‪- จะเหมือนของพี่หรือเปล่านะ
‪ยุนอีเป็นเพื่อนสมัยเด็ก ‪ที่ไม่ต่างอะไรจากน้องสาวแท้ๆ ของฉันเลยค่ะ
‪ฉันกับยุนอีอายุห่างกันแค่หนึ่งปี
‪เราเติบโตด้วยกันมาตั้งแต่เด็กค่ะ
‪พอฉันซึ่งมีฐานะทางบ้านที่ร่ำรวยกว่า ‪กลับมาจากโรงเรียน
‪เธอจะถามฉันเสมอว่าวันนี้เรียนอะไรมา
‪ในบรรดาพวกเราก็มีแค่ยุนอี
‪ที่รู้ภาษาญี่ปุ่นเพียงคนเดียวค่ะ
‪นั่นก็เป็นเพราะคุณสินะคะ
‪ถึงมันจะเป็นยุคแห่งโศกนาฏกรรม
‪แต่ฉันกับยุนอีที่ยังไร้เดียงสาก็มีความสุขกันดีค่ะ
‪ตอนนั้นที่เราได้หัวเราะด้วยกันและพูดคุยกัน
‪มันยังคงเด่นชัดอยู่เลยค่ะ
‪- ใช่แล้ว ‪- แบบนี้
‪- นั่นแหละ ‪- ถูกต้อง
‪แล้วก็…
‪จากนั้นก็แบบนี้
‪ยุนอี
‪โอ๊ะ พ่อคะ
‪- บ๊กฮีอยู่นี่เองเหรอ ‪- สวัสดีค่ะ
‪จ้า
‪เราขุดมันฝรั่งมา เดี๋ยวต้มให้กินนะ
‪ดีค่ะ
‪จ้ะ
‪- น่าอร่อยจัง ‪- น่ากินสุดๆ เลย
‪- ร้อนจัง ‪- ร้อนนะเนี่ย
‪ร้อนจี๋เลย
‪ยุนอี ลองชิมสิ
‪- ค่ะ ‪- นี่
‪อ้ำ
‪- เป็นไง อร่อยไหม ‪- อือ
‪- อร่อยมากเลยเหรอ ‪- พี่ลองกินดูสิ
‪แต่ว่า…
‪วันที่แสนจะสงบสุขแบบนั้น ‪ก็คงอยู่ได้ไม่นาน
‪คุณพ่อของยุนอีได้ล้มป่วยลงค่ะ
‪ทำให้เขาไม่สามารถทำงานได้อีกต่อไป
‪แล้วฉันก็บังเอิญได้เห็นโฆษณาในหนังสือพิมพ์ค่ะ
‪ฉันเลยคิดว่ามันน่าจะมีประโยชน์ ‪กับยุนอีเป็นอย่างมากค่ะ
‪- พวกเขาจะให้ไปทำงานโรงงานในญี่ปุ่น ‪- อือ
‪แถมยังให้บ้าน แล้วก็ให้เงินเยอะด้วยนะ
‪ฉันลองถามครูคิโนะชิตะแล้ว
‪- เป็นที่ที่ไม่เลวเลยล่ะ ‪- จริงเหรอ
‪ขอบคุณนะ พี่
‪เรื่องแค่นี้เอง
‪ดูตรงนี้นะ มันบอกไว้ว่าจะให้บ้าน
‪ฉันมันโง่จริงๆ ที่แนะนำมันให้กับยุนอี
‪โดยไม่รู้สึกเอะใจอะไรเลยแม้แต่น้อยค่ะ
‪เอามาได้แล้ว เดี๋ยวฉันถือเอง
‪อะไรเหรอ
‪ใส่เสื้อผ้าให้อุ่นๆ เอาไว้นะ
‪นี่เป็นของรักของหวงของพี่นี่นา
‪ถ้าต้องให้เธอ ฉันก็ไม่เสียดายสักนิด
‪เวลาหิว
‪เอาเงินที่พี่ให้ไปซื้อของอร่อยๆ กินนะ
‪ไม่ต้องห่วงหรอก ‪ฉันจะหาเงินให้ได้เยอะๆ แล้วจะกลับมา
‪ฉันคงจะคิดถึงเธอ
‪เหมือนกัน
‪ดูแลตัวเองดีๆ นะ
‪เมื่อเวลาผ่านไป
‪เกาหลีก็ได้รับเอกราช
‪แต่แล้วก็เกิดสงครามขึ้นอีกครั้ง
‪พอมีชีวิตอยู่ไปแบบนั้น ฉันก็มาถึงจุดนี้ค่ะ
‪เพราะโชคชะตาเป็นใจ ‪ทำให้ฉันได้ใช้ชีวิตดีๆ เสมอมาค่ะ
‪ฉันคิดว่า
‪ยุนอีเองก็น่าจะสุขสบายดี ‪อยู่ที่ไหนสักแห่งค่ะ
‪คำพูดมันท่วมท้นจนพูดไม่ออกเลยค่ะ
‪และฉันก็ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร
‪พวกเขามาลากฉันไปที่ไหนก็ไม่รู้
‪แล้วก็ถอดเสื้อผ้าของฉัน ‪เพื่อสนองความใคร่ของตัวเอง
‪พวกเขาทำอะไรตามอำเภอใจ ‪ซึ่งฉันไม่อาจ…
‪มีเรื่องน่าอนาถใจแบบนั้นเกิดขึ้นด้วยเหรอเนี่ย
‪ถึงย่าจะเคยอยู่ในยุคสมัยนั้น ‪แต่ย่าก็ไม่เคยได้ยินเรื่องนั้นเลยสักครั้ง
‪ย่าครับ
‪ว่ายังไง
‪ไม่ใช่แบบนั้นเลยครับ
‪หือ
‪อะไร…
‪แม้แต่ตอนที่มีหญิงซึ่งเคยเป็นนางบำเรอ ‪รวบรวมความกล้า
‪และออกมาพูดทุกอย่างให้ชาวโลกได้รู้
‪ฉันก็ยังไม่เชื่อเลยค่ะ
‪แล้วอยู่มาวันหนึ่ง
‪ฉันบังเอิญได้เห็นเอกสารที่หลานชายของฉัน ‪รวบรวมเอาไว้เพื่อทำวิทยานิพนธ์
‪และฉันก็เจอ
‪ยุนอีในภาพถ่ายค่ะ
‪(รู้จักนางบำเรอของทหารญี่ปุ่นหรือไม่)
‪ตั้งแต่วันนั้นฉัน…
‪ก็ได้เริ่มศึกษาเกี่ยวกับ ‪หญิงซึ่งเคยเป็นนางบำเรอค่ะ
‪โธ่ คุณพระคุณเจ้าช่วย
‪พอฉันได้เผชิญหน้ากับความเป็นจริง
‪ความรู้สึกผิดที่เกิดขึ้น ‪ทำให้ฉันหายใจไม่ออกเลยค่ะ
‪ยุนอีต้องถูกเหยียดหยามศักดิ์ศรีถึงขนาดนั้น
‪และสุดท้ายก็ต้องจากโลกนี้ไป
‪ทุกอย่างมันเป็นเพราะฉันค่ะ
‪เพราะงั้นฉันก็เลยมาหาคุณ ‪ทั้งที่รู้สึกละอายใจเป็นอย่างมากค่ะ
‪เพราะฉันอยากฟังเรื่องเกี่ยวกับยุนอีน่ะค่ะ
‪ยุนอี…
‪เป็นเด็กที่สดใสร่าเริงมากๆ ค่ะ
‪ไม่ว่าเมื่อไหร่ เธอก็ไม่เคยหมดหวังเลยค่ะ
‪สวยจัง
‪เธอบอกว่าขอเพียงแค่ไม่ยอมแพ้กับชีวิต ‪สักวันฤดูใบไม้ผลิ
‪ก็จะต้องมาเยือนอย่างแน่นอน ‪เธอพูดแบบนั้นพร้อมกับยิ้มอย่างสดใสอยู่เสมอค่ะ
‪มันคงไม่ใช่ที่ที่แปลกๆ หรอก
‪ใช่แล้ว ทำงานแค่สามปีก็พอ สามปีเท่านั้น
‪ฉันไม่ไปแล้วค่ะ ขอลงรถด้วยค่ะ ‪ฉันอยากกลับบ้านค่ะ
‪ฉันลองคิดดูแล้ว ฉันคงทำไม่ได้หรอกค่ะ ‪ฉันอยากเจอแม่ของฉันค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ยังมีใคร…
‪อยากจะกลับบ้านอยู่อีกไหม
‪ฉันเอง
‪และเด็กคนอื่นๆ ที่อยู่บนรถคันนั้น
‪รับรู้ได้ทันทีว่าที่ที่เราจะไปนั้น ‪ไม่ใช่โรงงานธรรมดาทั่วไปค่ะ
‪อย่านะคะ
‪เดินไปสิวะ
‪เข้าไป
‪เฮ้ย
‪แกน่ะ
‪รอตรงนี้ก่อน
‪พวกเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าของเรา
‪และจับเราใส่เข้าห้องที่เรียงรายเป็นแนวยาว
‪ตามทางเดินไปห้องละคนค่ะ
‪ทำไม
‪มีเรื่องอะไรเหรอ
‪แปลกจัง
‪ประจำเดือนฉันไม่มาเลย
‪ถกแขนเสื้อขึ้น
‪แม้แต่ในตอนนี้ เหล่าทหาร ‪ต่างก็กำลังล้มตายเพื่อองค์จักรพรรดิ
‪เราไม่ว่างมารักษาคนโชซอนหรอกนะ
‪เราทุกคนต่างก็เป็นห่วงเด็กคนนั้น
‪- ถอยไปซะ ‪- แต่ทุกคน…
‪ต่างก็ตกอยู่ในสถานการณ์ ‪ที่ขนาดจะดูแลร่างกายตัวเองยังยากค่ะ
‪และฉันก็กลัวว่าจะถูกพวกเขาทุบตี ‪ถ้าฉันเข้าไปดูแลเธอ
‪มัวแต่ตีตนก่อนไข้
‪เพราะเราเป็นแค่…
‪ของที่ใช้แล้วทิ้งก็แค่นั้นค่ะ
‪ตราบใดที่ร่างกายช่วงล่างยังปกติดี
‪เราก็จะต้องรับมือกับพวกทหารจนตาย
‪พอตายแล้วก็แค่ถูกเอาไปทิ้งกลางเนินเขา ‪ไม่ต่างอะไรจากของที่ใช้แล้วทิ้ง
‪กลับไปห้องเธอซะ ถ้าถูกจับได้ขึ้นมาจะทำยังไง
‪- ตอนนั้น… ‪- ช่างมันเถอะ
‪คนที่เริ่มเข้าไปดูแลเด็กคนนั้นก่อนก็คือยุนอีค่ะ
‪เฮ้ย ตรงนั้นน่ะ
‪ทำอะไรกันอยู่งั้นเหรอ
‪อยากตายนักหรือไง กล้าดียังไงมาลองดีกับฉัน
‪รออยู่ตรงนี้เงียบๆ เลย
‪พวกคุณคงรู้สึกรำคาญ ‪ฉันเลยมาดูแลเธอแทนค่ะ
‪ถ้าหากว่าเด็กคนนั้นตาย ‪ฉันจะเป็นคนจัดการให้เองค่ะ
‪แม้ว่าหลังจากนั้น ทุกครั้งที่เธอ ‪ถูกทหารจับได้ว่าคอยดูแลเด็กคนนั้น
‪เธอก็มักจะถูกเฆี่ยนตีอยู่ตลอดเวลา
‪แต่ยุนอีก็ยังคงดูแลเธอไม่หยุดเลยค่ะ
‪ทำคนเดียวมันเหนื่อยนะ มาทำด้วยกันเถอะ
‪ในที่สุด เด็กคนอื่นๆ
‪ก็เริ่มทยอยกันมาช่วยทีละคนสองคนค่ะ
‪อย่าเข้ามานะ
‪เฮ้ย
‪รู้ไหมว่าทำไมแกต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้
‪เพราะแกคือคนโชซอนไงล่ะ
‪แม้แต่ในฝัน ฉันก็คิดแต่เรื่องที่ต้อง ‪คอยสนองความใคร่ให้กับพวกทหารญี่ปุ่น
‪ทำให้ฉันหมดอาลัยตายอยากกับชีวิตค่ะ
‪ฉันเลยตัดสินใจที่จะปลิดชีวิตตัวเองทิ้งซะ
‪พี่จองมุน
‪พี่
‪พี่คะ
‪เอาคืนมา
‪ฉันบอกให้คืนมาไง
‪คิดว่าตัวเองเป็นใคร
‪มาขวางฉันทำไม
‪เธอเป็นใคร คิดว่าตัวเองเป็นใครงั้นเหรอ
‪ฉันไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว
‪การกระทำที่ไม่ได้พิเศษอะไร ‪กลับเป็นการปลอบใจที่แสนจะยิ่งใหญ่
‪หงุดหงิดชะมัด
‪ฉันคิดว่าคราวนี้จะทำสำเร็จแล้วแท้ๆ
‪ทุกอย่างเป็นเพราะเธอนั่นแหละ
‪ถ้าเธอไม่เข้ามายุ่ง…
‪ขอโทษนะ พี่
‪ทั้งที่เธอไม่เคยจะได้ดูแลร่างกายตัวเอง
‪แต่กลับเป็นห่วงและคอยดูแลเด็กคนอื่นๆ
‪แถมยังมาช่วยฉันที่คิดจะตายอีก
‪มันไม่ถูกใจฉันเลยสักอย่างค่ะ
‪อย่าตายเลยนะ
‪ถึงมันจะเป็นชีวิตที่แย่ยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน
‪แต่ถึงอย่างนั้น
‪มันก็เหมือนฤดูใบไม้ผลิที่เข้ามาแทนที่ฤดูหนาว
‪ถ้าอดทนและตั้งตารอ
‪- คงจะมีสักวัน… ‪- อย่าหวังอะไรลมๆ แล้งๆ เลย
‪ถ้าฉันหรือเธอป่วยขึ้นมา
‪คงไม่พ้นต้องถูกยิงตาย
‪อารีรัง อารีรัง อารารีโย
‪- แม้เธอจะถูกทหารตีจนแขนหัก ‪- สุดที่รักของฉันข้ามหุบเขาไปแล้ว
‪แต่ฉันก็เห็นเธอร้องเพลงอารีรังพร้อมรอยยิ้ม
‪- ฉันเลยแอบคิดว่าเธออาจจะเสียสติไปแล้วค่ะ ‪- คุณจากไปแล้วทิ้งฉันไว้…
‪พี่คะ
‪รู้ไหมว่านี่อะไร
‪ไม่ให้ดูแล้วจะรู้ไหม
‪แต่นแต๊น เมล็ดดอกเทียนบ้าน
‪ฉันคิดถึงตอนที่ฉันกับพี่สาวคนสนิทที่ชื่อว่าบ๊กฮี
‪เคยเอาดอกเทียนบ้านมาทาเล็บน่ะ
‪เธอจะปลูกมันเหรอ
‪ก็อยากปลูกนะ ‪แต่ถ้าถูกจับได้คงถูกตีอีกแน่เลย
‪โธ่เอ๊ย ยัยโง่
‪พอกลับไปบ้านเกิดก็คงได้ปลูกจนเบื่อแน่
‪จะมัวเสียดายอะไร
‪เก็บเอาไว้ให้ดีๆ ก็พอ
‪แต่ว่า…
‪- เข้าใจแล้ว ‪- คงเพราะความหวังนั้นของยุนอีถูกส่งมาถึงฉัน
‪ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ฉันเริ่มฝันถึงวันพรุ่งนี้ ‪ที่แตกต่างไปจากวันนี้ค่ะ
‪นี่
‪เธอนี่ก็น่ารักเหมือนกันนะ
‪เหมือนยังขาดอะไรไปเลยนะ
‪แค่นั้นก็น่าจะพอแล้วนะ
‪ฉันจะกลับมาพรุ่งนี้ แค่นี้ไม่พอหรอก
‪คราวหน้าฉันอาจจะลงสีด้วยเลย
‪เธอเองก็ร้องไห้เป็นสินะ
‪หยุดร้องแล้วนั่งตรงนี้เถอะ
‪พี่คะ
‪เร็วเข้า
‪ฉันเองก็เคยโดนเลยรู้
‪ถ้าปล่อยทิ้งไว้จะเป็นหนองได้นะ
‪เดี๋ยวฉันช่วยเช็ดให้
‪พี่คะ
‪- เราต่างหวังว่าพอถึงวันพรุ่งนี้ ‪- นี่
‪ก็น่าจะมีใครสักคนมาช่วยเรา
‪เราพึ่งพาอาศัยกัน แอบหวังในใจ
‪และกัดฟันทนผ่านวันเวลาที่ยากลำบากนั้นไปค่ะ
‪เรื่องจริงเหรอ
‪อือ ฉันได้ยินมา
‪พี่เองก็รู้นี่
‪ว่าช่วงนี้สถานการณ์มันแย่ไปหมด
‪พวกทหารจะฆ่าเราทุกคนเพื่อทำลายหลักฐาน
‪เพราะงั้นเราหนีไปกันเถอะนะ
‪ถ้าไม่ไปตอนนี้ เราได้ตายกันจริงๆ แน่
‪รีบออกไปกันเถอะ
‪ทางนี้
‪อย่าให้พวกมันหนีไปได้
‪- ครับ ‪- ครับ
‪ตรงนี้ไม่มีครับ
‪ตามหาให้เจอ
‪- นี่ ‪- เร็วเข้า มาทางนี้
‪พี่คะ
‪ฉันจะไปถ่วงเวลาไว้เอง
‪ไปกันก่อนเลยนะ
‪ไม่นะ ยุนอี
‪ไม่ได้ ไปด้วยกันเถอะ
‪อย่าเลย
‪เดี๋ยวถูกจับได้กันหมดหรอก
‪มีแค่ฉันที่พูดภาษาญี่ปุ่นเป็น
‪ฉันจะโกหกพวกเขาว่าหลงทาง
‪เพราะงั้นไปกันก่อนเถอะ
‪ยุนอี
‪คือว่า…
‪อ้าว
‪นังสาวโชซอนนี่
‪ฉันหลงทางค่ะ
‪อย่าฆ่าฉันเลยนะคะ
‪งั้นเหรอจ๊ะ
‪เฮ้ย
‪เรา…
‪ฉัน…
‪ไม่สามารถทำอะไรได้เลยสักอย่างค่ะ
‪พี่คะ รีบไปกันเถอะนะ
‪ไม่รู้ว่าอยากจะมีชีวิตอยู่อะไรขนาดนั้น
‪ไม่รู้ว่ากลัวอะไรขนาดนั้น
‪เราทำได้แค่หนีกันไปแบบนั้นค่ะ
‪ช่วยยกฉันขึ้นหน่อยได้ไหมคะ
‪ค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪หลังจากเดินอยู่นานจนรองเท้าสึก
‪ฉันก็ถึงบ้านเกิด
‪แม่คะ
‪พ่อคะ
‪แต่ไม่มีใครอยู่เลยค่ะ
‪หลังจากที่พ่อกับแม่ของฉันรู้ว่า ‪ฉันถูกลากไปที่แบบนั้น
‪พวกท่านก็ล้มป่วยและจากโลกนี้ไปค่ะ
‪หน้าด้านหน้าทนจริงๆ นะ
‪เป็นสาวเป็นนางแต่ไม่รู้จักอายเลยหรือไง โธ่
‪หล่อนกล้ามาที่นี่ได้ยังไงกัน
‪หน้าด้านเหลือเกิน นังผู้หญิงหน้าด้าน
‪สายตาดูถูกดูแคลนจากผู้คนในบ้านเกิดเมืองนอน
‪กับคำพูดที่แหลมคมไม่ต่างจากมีด
‪มันเจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกทหารญี่ปุ่นเตะเสียอีก
‪ฉันกลัวใครจะรู้อดีตของฉัน
‪เลยอยู่คนเดียวมาทั้งชีวิตค่ะ
‪ฉันฝังกลบเรื่องราวทุกอย่างไว้
‪และใช้ชีวิตแบบหลบๆ ซ่อนๆ ค่ะ
‪- หลังจากนั้นคุณก็อยู่คนเดียวมาตลอด ‪- ใช่ค่ะ
‪หลังจากนั้นฉันก็อยู่ไม่เป็นสุขเลยค่ะ
‪ถ้าให้พูดตามตรง
‪ฉันเป็นคนที่เคยถูกส่งไปเป็นนางบำเรอ
‪ตอนแรกฉันสงสัยว่าเพราะอะไร ‪เธอถึงได้เปิดเผยเรื่องของเราให้คนทั้งโลกรู้
‪เพราะฉันคิดว่าสายตาและคำพูดจากผู้คน
‪จะทำให้ฉันต้องเจ็บปวดใจอีกครั้งค่ะ
‪รัฐบาลญี่ปุ่นจงยอมรับความจริงนี้
‪และขอโทษอย่างเป็นทางการด้วย
‪- ขอโทษซะ ‪- ขอโทษซะ
‪มีผู้คนที่ให้กำลังใจเรา
‪เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ค่ะ
‪เพราะงั้นฉันเลยตัดสินใจ
‪ว่าจะไม่อับอายกับอดีตของฉัน
‪และจะไม่ปิดบังมันอีกแล้วค่ะ
‪- เพราะว่าฉันคือเหยื่อค่ะ ‪- เพราะงั้น…
‪ฉันก็เลยหนีออกมา
‪สิ่งที่ฉัน…
‪สิ่งที่เราต้องการ
‪ไม่ใช่เรื่องที่เหลือบ่ากว่าแรงเลยค่ะ
‪ก็แค่ให้พวกเขายอมรับ ‪ในความโหดร้ายทารุณที่เคยทำ
‪เปิดเผยเรื่องราวที่ถูกต้องด้วยตัวเอง
‪และขอโทษเกี่ยวกับความจริงนั้น ‪อย่างเป็นทางการ
‪แต่พวกเขาก็ยังคงเอาแต่บอกว่า
‪พวกเขาขอปลอบใจและรู้สึกเสียใจ
‪เกี่ยวกับความเสียหายที่เราได้รับ
‪พวกเขาได้แต่แสดงออกแบบอ้อมๆ อย่างนั้นค่ะ
‪ถ้าพวกเขาขอโทษด้วยวิธีแบบนั้นเป็นร้อยๆ ครั้ง
‪มันจะมีความหมายอะไรงั้นเหรอคะ
‪ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจอยู่
‪ฉันก็จะคอยป่าวประกาศและเปิดโปง
‪ความจริงนั้นจนถึงที่สุดค่ะ
‪เพราะมีแค่เรื่องนั้น
‪ที่ฉันจะสามารถทำแทนหญิงสาวมากมาย
‪รวมไปถึงยุนอี
‪ที่ต้องสังเวยชีวิตไปค่ะ
‪คุณยูบ๊กฮีคะ
‪ยุนอีที่ฉันรู้จัก
‪ถ้าเธอได้เจอกับคุณบ๊กฮีละก็
‪เธอจะต้องโอบกอดคุณอย่างอบอุ่นแน่นอนค่ะ
‪และเธอก็คงจะบอกคุณด้วยว่า ‪มันไม่ใช่ความผิดของคุณ
‪ค่ะ
‪เพราะงั้นจากนี้
‪อย่าได้เป็นทุกข์นักเลยนะคะ
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ คุณโบยุน
‪ดูสีหน้าไม่ดีตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
‪ถึงเวลาที่ท่านจะต้องจากไปแล้วค่ะ
‪ฉันอยากให้ท่านจากไปอย่างสงบในวาระสุดท้าย
‪ผมเองก็เป็นห่วงคุณยายบ๊กฮีครับ
‪ไม่รู้จะปลอบใจท่านยังไงดี
‪ให้เธอได้พบกับคนที่เธอคิดถึงก็พอ
‪ใครเหรอครับ
‪ไม่ได้นะครับ
‪- จะให้คนตายพบกับคนเป็น… ‪- ฉันรู้
‪ว่ามันเป็นการละเมิดกฎบริษัท
‪แต่ถ้าคนคนนั้นไม่ใช่คนตาย
‪แต่เป็นยมทูตล่ะ
‪(โรงพยาบาลโซลคังซอง)
‪มีคนเดินทางมาจากที่ไกลโพ้น ‪เพื่อที่จะได้มาพบกับคุณค่ะ
‪อะไรนะคะ
‪ฉันเหรอคะ
‪เธอคือยมทูตที่จะมานำทาง ‪คุณอีจองมุนไปในคืนนี้ครับ
‪แต่ก่อนหน้านั้น เธอบอกว่าอยากจะพูดคุย ‪กับคุณยูบ๊กฮีก่อนครับ
‪พี่บ๊กฮี
‪ไม่เจอกันนานเลยนะ
‪อย่าบอกนะว่า…
‪เธอคือยุนอีเหรอ
‪ใช่แล้ว
‪ยุนอีเองจ้ะ
‪เด็กที่เอาแต่ตามก้นพี่ต้อยๆ
‪ยุนอี ลูกสาวของคุณลุงจอน
‪เธอมาได้ยังไง…
‪จงไปบอกหัวหน้าของพวกเจ้าซะ
‪ว่ายมทูตของโชซอน ‪จะเป็นผู้พาวิญญาณของโชซอนไป
‪และจะไม่ยอมให้ล้ำเส้นอีก
‪จงถอยไปซะ
‪ดวงวิญญาณของโชซอน จงตามข้ามา
‪- โอ้โฮ ‪- รอดแล้วเรา
‪- ไปกันเถอะ ‪- เร็วเข้า
‪ท่านยมทูตคะ
‪มีเรื่องอะไร
‪เด็กที่อายุน้อยอย่างฉัน ‪ก็สามารถเป็นยมทูตได้หรือเปล่าคะ
‪เจ้ามีเหตุผลที่ต้องทำเช่นนั้นหรือ
‪เจ้าน่าจะได้ไปเกิดในที่ที่ดีๆ นะ
‪ถ้าได้ไปเกิดใหม่ ‪ฉันก็คงจะลืมพวกพี่สาวใช่ไหมคะ
‪ฉันไม่อยากเป็นงั้นค่ะ
‪ฉันอยากจำพวกเธอไปตลอด
‪และฉันก็อยากเป็นคนนำทางให้พวกพี่สาว ‪ในวาระสุดท้ายค่ะ
‪หากเป็นผู้ที่เฉลียวฉลาดเช่นเจ้า
‪ก็น่าจะสอบผ่านการเป็นยมทูตได้อย่างง่ายดาย
‪ทว่า…
‪เจ้าอาจจะต้องรอคอยนานกว่าที่คิด
‪ค่ะ ต่อให้นานแค่ไหนก็รอได้ค่ะ
‪คิดแล้วเชียวว่าพี่จะต้องจำฉันได้
‪นี่ฉันได้มาเจอเธออีกครั้งเหรอเนี่ย
‪ขอโทษนะ ฉันขอโทษ
‪ยุนเอ๊ย ฉันขอโทษนะ
‪ฉันต้องขอโทษเธอจริงๆ
‪ถึงเธอจะไม่ให้อภัยฉันก็เถอะ แต่ถึงอย่างนั้น…
‪ฉันจะไม่ให้อภัยพี่หรอก
‪เพราะไม่จำเป็นที่ฉันจะต้องให้อภัยพี่
‪พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย
‪ฉันดีใจจริงๆ ที่ได้เห็นพี่มีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข
‪เพราะงั้นพี่ช่วยอยู่อย่างมีความสุข ‪อย่างที่เคยเป็นมาเถอะนะ
‪ตอนนี้เราไปหาพี่จองมุนกันเถอะ
‪ชเวจุนอุง
‪นายก็เข้าไปด้วยสิ
‪เข้าไปแล้วจะรู้เอง
‪ครับ
‪พวกคุณเป็นยมทูตที่จะมาพาฉันไปใช่ไหมคะ
‪ครับ
‪ตอนนี้ฉันจะไปได้ยังไงคะ
‪ฉันจะต้องได้เห็น
‪เจ้าคนพวกนั้นพูดขอโทษ ‪ให้ชัดเต็มสองตาของฉันก่อน
‪เพราะฉันได้ให้สัญญากับพี่ๆ และเพื่อนๆ
‪รวมถึงยุนอีที่จากฉันไปก่อน
‪ถ้าให้ฉันจากไปแบบนี้
‪ฉันคงไม่มีหน้าไปเจอพวกเธอที่ปรโลกหรอกค่ะ
‪ได้โปรด ฉันขอร้องล่ะค่ะ
‪ได้โปรดเถอะค่ะ
‪คุณยายไม่ต้องแบกรับมันไว้คนเดียวหรอกนะครับ
‪สิ่งที่คุณยายแบกรับเอาไว้
‪ต่อจากนี้ไป เราที่ยังมีชีวิตอยู่ ‪จะเป็นคนแบกรับมันแทนครับ
‪จะว่าไปแล้ว คุณเหมือนคนคนนั้นเลยนะคะ
‪อะไรนะครับ
‪ต่อให้เวลาผ่านไปหลายสิบปี ‪ฉันก็ไม่มีวันลืมได้ลงหรอกค่ะ
‪หยุดอยู่ตรงนั้นนะ
‪อย่าให้พวกมันหนีไปได้
‪อย่าสร้างปัญหาจะได้ไหม
‪กว่าจะจับตัวได้
‪นังผู้หญิงสารเลว
‪กล้าหือกับฉันเหรอ
‪ฉันผิดไปแล้วค่ะ
‪คนโชซอน
‪นั่นใครน่ะ
‪ขอโทษครับ เรามาช้าไปหน่อย
‪ไปเถอะครับ
‪เราจะพาคุณไปยังที่ที่ปลอดภัยครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ที่ช่วยพวกเราเอาไว้
‪ขอบคุณจริงๆ ที่ช่วยต่อสู้เพื่อประเทศค่ะ
‪แค่ฆ่าทหารพวกนี้ไม่กี่นาย ‪ไม่ได้ทำให้เราได้อิสรภาพหรอกครับ
‪แต่เพราะพวกคุณยังคงกัดฟันทนด้วยใจที่แข็งแกร่ง
‪เราจึงยังไม่หมดหวังครับ
‪(โสเภณีโชซอน)
‪ไปเถอะครับ
‪เมื่อเขาได้เห็นเรา
‪เขาก็ร้องไห้แบบนั้น ‪เหมือนกับคุณยมทูตตอนนี้เลยค่ะ
‪ผมไม่ทราบเลยครับ คุณยาย
‪เพราะผมจำไม่ได้
‪แต่ว่าผม…
‪จะตะโกนออกไปแบบนี้ครับ
‪ว่าอย่าได้ลืมและจงจดจำมันไว้
‪เพราะงั้น ชีวิตที่ทุกข์ทรมานนี้
‪คุณยายไม่จำเป็นต้องยื้อมันเอาไว้แล้วนะครับ
‪ปล่อยวางทุกอย่างลง
‪แล้วไปพักอย่างสงบเถอะนะครับ คุณยาย
‪นี่คือยุนอีครับ คุณยาย
‪คนที่คุณยายอยากเจอ
‪หือ
‪ยุนอีเหรอคะ
‪เดี๋ยวนะ
‪ผ้าพันคอนั่น
‪พี่จองมุนคะ
‪หือ
‪ไม่แปลกหรอกที่พี่จะจำฉันไม่ได้
‪เพราะตอนนั้นหน้าของฉันมันบวมทุกวัน
‪และหลังจากที่ได้เป็นยมทูต ‪ฉันก็ได้อยู่ในร่างของผู้ใหญ่
‪พี่จองมุนคะ
‪จำนี่ได้หรือเปล่า
‪วันที่ฉันถูกสักรูปภาพเหล่านี้บนร่างกาย
‪ตอนนั้นที่ฉันร้องไห้อยู่คนเดียว
‪เธอเองก็ร้องไห้เป็นสินะ
‪ฉันเองก็เคยโดนเลยรู้ ‪ถ้าปล่อยทิ้งไว้จะเป็นหนองได้นะ
‪เดี๋ยวฉันช่วยเช็ดให้
‪พี่คอยเช็ดเลือดแต่ละหยดของฉัน ‪ให้อย่างสะอาดหมดจด
‪อือ ใช่แล้วล่ะ
‪ใช่แล้ว
‪ใช่ยุนอีจริงๆ ด้วย
‪เธอคือยุนอีจริงๆ
‪ฉันขอโทษนะ
‪ตอนนั้นฉันไม่ควรทิ้งเธอไว้แล้วหนีไปแบบนั้นเลย
‪พอคิดว่าเธอต้องถูกกระทำ ‪อย่างโหดร้ายทารุณขนาดไหน ฉันก็…
‪ฉันไม่เคยเสียใจ ‪ในสิ่งที่ฉันได้เลือกทำลงไปเลยสักครั้ง
‪พี่ต้องคอยต่อสู้กับมัน เหนื่อยมากเลยสินะ
‪เพราะมีผู้คนมากมายคอยช่วย
‪พอได้คิดว่าพี่ๆ เพื่อนคนอื่นๆ ‪และเธอกำลังเฝ้ามองดูฉันอยู่
‪ฉันก็ไม่รู้สึกเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย
‪ไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้
‪เราก็ยังคงอยู่ด้วยกันใช่ไหม
‪ใช่แล้วล่ะ
‪เราอยู่ด้วยกันมาตลอด
‪พี่คะ
‪อย่างที่คุณจุนอุงบอก
‪พี่ไม่จำเป็นต้องแบกรับมันไว้คนเดียวแล้ว
‪ปล่อยวางทุกอย่างเถอะ
‪ตอนนี้พี่พักผ่อนอย่างสงบได้แล้วนะ
‪พี่บ๊กฮี อย่าร้องไห้เลยนะ
‪พี่ยังเหลือเวลาอยู่อีกมาก
‪ไว้เราค่อยเจอกันพร้อมรอยยิ้มนะ
‪พี่คะ
‪ไปกันเถอะนะ
‪ไปสู่ที่ที่มีฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่น
‪อือ
‪(ยูบ๊กฮี 91 ปี ‪พลังงานลบ 30 เปอร์เซ็นต์)
‪(คุณยายอีจองมุน ผู้ถูกบังคับให้เป็นนางบำเรอ ‪ของทหารญี่ปุ่นได้จากไปอย่างสงบ)
‪(เหลือผู้ที่มีชีวิตอยู่ 12 คน)
‪คุณยาย เหนื่อยมามากเลยนะครับ ‪พักผ่อนให้สบายเถอะครับ
‪ลืมความทรงจำที่แสนทรมานนั้นไปให้หมด ‪และมีความสุขในที่ที่ดีๆ เถอะนะคะ
‪ไอ้พวกโง่เอ๊ย
‪พวกหล่อนยอมไปเป็นนางบำเรอเองต่างหาก
‪อะไรเนี่ย ไอ้คนเสียสติ
‪ใครจะไปเชื่อคำพูดของคนแก่สติฟั่นเฟือน ‪แล้วออกมาขอโทษอย่างจริงจังบ้าง
‪มันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
‪หลอกหากินด้วยการจัดกิจกรรมบ้าบอ
‪พอคนแก่ตายไปก็เอาดราม่ามาหากินกับศพ
‪ประเทศนี้ดีแต่เจริญลงฮวบๆ
‪พวกนักการเมืองคงสับสนวุ่นวายกันน่าดู
‪เพราะเครื่องมือหากิน ‪ทางการเมืองทยอยตายกันไป
‪ไอ้พวกคนน่าสมเพช
‪ช่างเถอะ เดี๋ยวเจ้าพวกนั้น ‪ก็ต้องมาชดใช้กรรมที่นี่อยู่ดี
‪ผมจะจดจำเอาไว้ครับ
‪ผมจะไม่ลืม
‪(หินจารึกแห่งสันติภาพ ‪เราจะไม่มีวันลืม)
‪(บทส่งท้าย)
‪ฉันเสียใจ
‪และขอบคุณเธอมาก
‪ที่เธอไม่ยอมแพ้จนถึงที่สุด
‪และยังคงใช้ชีวิตอยู่ด้วยความหวัง
‪ทว่าเรื่องในโลกมนุษย์ยังคงไม่คลี่คลาย
‪เธอกังวลเรื่องที่ยังคงค้างคาอยู่หรือเปล่า
‪ผู้คนที่พยายามปิดบังความจริง
‪คงจะต้องการให้โลกลืมเลือน
‪และต้องการบิดเบือนความจริงนี้ค่ะ
‪แต่ไม่เป็นไรค่ะ
‪ตราบใดที่ผู้คนมากมายยังคงจดจำมันได้
‪เราก็จะไม่มีวันแพ้โดยเด็ดขาดค่ะ
‪ใช่แล้ว
‪เพราะความจริงมีพลังอำนาจ ‪ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด
‪ค่ะ
‪ฉันได้มอบวันหยุดให้แก่ยมทูตจอนโบยุนเป็นพิเศษ
‪ถ้าพวกเธอได้ไปบ้านเกิดด้วยกันก็คงจะดีนะ
‪- พี่คะ ‪- พี่คะ
‪ยุนอี
‪- อะไรกันเนี่ย ‪- พี่จริงๆ ด้วย
‪ฉันคิดถึงพี่จัง
‪ว่าแต่พวกเธอดูมีน้ำมีนวลขึ้นนะ
‪- โธ่ ‪- ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ
‪พี่เสียมารยาทชะมัดเลย
‪สวยกันมากๆ เลย
‪ไม่เจอกันนานเลย
‪งั้นฉันไปเพิ่มขนาดแก้มสักหน่อยดีไหม
‪- ไปกันเถอะ ‪- ไปกันเลย
‪ไปเลย
‪ระวังกันด้วยล่ะ
‪ไปกันเถอะ
‪สวยมากเลยนะ
‪วางบนนิ้วเลยเหรอ
‪นี่อะไรเหรอ ดูไม่ดีเลย
‪เอาน่า เดี๋ยวจะทำให้สวยๆ เลย
‪เธอก็ชอบพูดแบบนั้นตลอด
‪ยากจัง
‪อยู่เฉยๆ สิ
‪- เสร็จแล้ว ‪- เปิดดูกันเถอะ
‪อยู่เฉยๆ ก่อนสิ
‪ก็ได้ เดี๋ยวฉันช่วย
‪- แต่นแต๊น ‪- ทำได้ดีมากเลย
‪- ไม่เลวเลยนะ ‪- นี่มันอะไรเนี่ย
‪- ดูสิ ‪- ของฉันสวยกว่า
‪- เก่งมากเลย ‪- เก่งใช่ไหมล่ะ
‪แต่ยังเหลืออีกข้างนะ
‪เห็นได้ชัดเลยว่าหัวหน้าทีมกำลังทุกข์ใจครับ
‪ผมว่าเธอคงไม่มีทางบอกผมแน่ๆ
‪นายพร้อมที่จะเข้าไปดู ‪บาดแผลของรยอนแล้วสินะ
‪นี่เป็นสารขอความช่วยเหลือ ‪เนื่องจากพวกป่าเถื่อน
‪ข้ามเขตแดนไปปล้นสะดมขอรับ
‪เจ้าต้องมีชีวิตอยู่
‪ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ ‪เราจะต้องกลับไปได้อย่างแน่นอน
‪เจ้าได้ยินหรือยัง เรื่องเมียของใต้เท้าน่ะ
‪ได้ยินว่านางตั้งท้องลูกของพวกป่าเถื่อนล่ะ
‪แค่ชีวิตเดียวของเจ้า
‪มันมีค่ายิ่งกว่าเกียรติของตระกูลงั้นหรือ
‪เลือกมา
‪ว่าเจ้าจะตายอย่างสมเกียรติ ‪หรือจะตายด้วยน้ำมือของผู้อื่น
‪คำบรรยายโดย: เสาวลักษณ์ ธนศักดิ์รุ่งเรือง