‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(วันที่ 28 เมษายน 2022 ‪วันหยุดงาน)
‪- มีอะไร ‪- โอ๊ย ตกใจหมด
‪จะอะไรล่ะครับ ผมก็แค่…
‪ผมก็แค่ผ่านมาแถวนี้
‪เลยแวะมาน่ะครับ
‪ทำไม มีเรื่องอะไรเหรอครับ
‪ไม่มีหรอก ไปซะ
‪ถ้าไม่มีอะไรก็มาดื่มกันสักหน่อยสิครับ
‪อย่าทำตัวโจ่งแจ้งว่า ‪หัวหน้าทีมไม่มีเพื่อนและถูกแบ่งแยก
‪อย่ามายุ่งน่า
‪ฉันไม่มีอารมณ์ตอบโต้ด้วย
‪ไม่เอาสิครับ ผมก็แค่อยากดื่มด้วยนะครับ
‪เราเป็นอะไรกันเหรอ
‪เราอยู่ทีมเดียวกัน เป็นหัวหน้ากับลูกน้อง
‪นายก็รู้ดีนี่ นั่นล่ะคือเส้นกั้น
‪เพราะงั้นอย่าล้ำเส้นเชียวล่ะ
‪เพราะฉันอึดอัด
‪อึดอัด…
‪พูดเกินไปแล้วนะครับ
‪ผมทำไปก็เพราะเป็นห่วงหรอกนะครับ
‪อากาศก็หนาว หัวหน้ากลับมาดื่มเหล้าเพียวๆ ‪มีแต่แตงกวา…
‪เลิกทำตัวน่ารำคาญแล้วไสหัวไปได้ไหม
‪ก็ได้ครับ ไปก็ไป
‪ผมจะไสหัวไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับ
‪คนอุตส่าห์พูดเพราะเป็นห่วงแท้ๆ
‪มันน่าน้อยใจจริงๆ
‪ดื่มไปเยอะเลยนะเนี่ย
‪ฉัน…
‪ไม่อยากให้พรุ่งนี้…
‪มาถึงเลย
‪ผมคิดว่าปรโลกใจร้ายกับคน ‪ที่คิดฆ่าตัวตายเกินไปหน่อยนะครับ
‪บทลงโทษอย่างแรก
‪คือการตัดด้ายความสัมพันธ์
‪ไม่สิ
‪ตราบใดที่ทั้งคู่ยังไม่ตัดด้ายนั้นด้วยตัวเอง
‪แม้จะต้องเกิดใหม่อีกกี่ครั้ง ‪ก็จะได้กลับมาเจอกันอีก
‪การตัดด้ายด้วยตัวเอง
‪คือการฆ่าตัวตายเหรอครับ
‪(ตอน 14: ดอกไม้แห่งสายลม)
‪จะไปไหนเหรอครับ
‪วันหยุดฉันน่ะ
‪จะทำอะไรเหรอครับ
‪ฉันจะไปหาเพื่อน
‪หัวหน้าไม่มีเพื่อนนี่ครับ ตายหมดแล้วนี่
‪มีสิ
‪บอกผมมาตามตรงเถอะครับ ‪หัวหน้าจะทำอะไรครับ
‪ก็บอกแล้วไงว่าจะไปหาเพื่อน
‪(คูรยอน)
‪(กำลังวัดค่าพลังงานลบ)
‪(คูรยอน หัวหน้าทีมจัดการวิกฤต)
‪(พลังงานลบ 100 เปอร์เซ็นต์)
‪โอ๊ะ
‪โธ่ อะไรครับเนี่ย
‪ตกใจอะไรขนาดนั้นครับ คิดถึงผมอยู่เหรอครับ
‪ไม่ใช่ครับ
‪ว่าแต่…
‪ทำไมแต่งชุดแบบนี้ จะไปไหนเหรอครับ
‪ผมจะไปห้างครับ ‪ได้ยินว่าเพิ่งมีสินค้าใหม่ออกมา
‪จะไปหาคุณแม่ด้วยเหรอครับ
‪ใช่แล้วครับ
‪ว่าแต่มีเรื่องอะไรเหรอครับ ‪ทำไมทำหน้าแบบนั้นครับ
‪ผมลองวัดค่าความหดหู่ของหัวหน้าทีม
‪ได้ 100 เปอร์เซ็นต์ครับ
‪วันนี้เป็นวันหยุดสินะครับ
‪- อะไรนะครับ ‪- วันหยุดของยมทูตมีแค่วันเดียวในหนึ่งปี
‪คือวันตายของตัวเองครับ
‪สภาพจิตใจของเธอคงจะไม่ค่อยดีครับ
‪จะมีสักกี่คนที่ได้พบเจอความตาย ‪อย่างมีความสุขล่ะครับ
‪ไม่ได้นะเจ้าคะ คุณหนู
‪คุณหนูเจ้าคะ
‪คุณหนู
‪เธอสบายดีสินะ
‪ท่านประธานทราบใช่ไหมครับ
‪อยู่ๆ ก็มาถามแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
‪ฉันควรจะตอบนายว่ารู้อะไรงั้นเหรอ
‪เห็นได้ชัดเลยว่าหัวหน้าทีมกำลังรู้สึกแย่ครับ
‪ผมว่าเธอคงไม่มีทางบอกผมแน่ๆ
‪การแบกรับความเจ็บปวดของผู้อื่นไว้ ‪มันไม่ง่ายเลยนะ
‪ยิ่งกับคนใกล้ชิดก็ยิ่งแล้วใหญ่
‪เพราะรู้แบบนั้น รยอนเลยคงพยายาม ‪เลี่ยงที่จะคุยเรื่องนั้น
‪หัวหน้าทีมฆ่าตัวตายใช่ไหมครับ
‪ใช่แล้ว
‪เกี่ยวข้องกับหัวหน้าพัคจุงกิลด้วยเหรอครับ
‪เธอ ทำไมเธอถึงอยู่ที่นั่น
‪ไม่สิ ทำไมฉันถึงอยู่ที่นั่น
‪คุณหมายถึงที่ไหนคะ
‪ในฝันร้าย
‪ท่านประธานให้หัวหน้าทีมทำงานในทีมนำทาง
‪และต่อมาก็ให้ดูแลทีมจัดการวิกฤตใช่ไหมครับ
‪ทำไมถึงทำแบบนั้นครับ
‪มีเหตุผลอะไรครับ
‪นายยังเหมือนเดิมเลยนะ
‪เหมือนเดิมเหรอครับ
‪ท่านประธานครับ
‪ในสายตาของนาย รยอนเป็นยังไงเหรอ
‪- อะไรนะครับ ‪- ตอบฉันมาสิ
‪ตอนแรกเธอดูแข็งกระด้าง
‪เสียสติไปแล้วเหรอ
‪จะโดดลงแม่น้ำฮันที่เงียบสงบทำไม
‪ห้ามนายพูดหรือถามอะไรเด็ดขาด ‪อยู่แบบมนุษย์ล่องหนไปซะ
‪ยากที่จะเข้าใกล้ได้ครับ
‪ตอนนี้ล่ะ
‪ตอนนี้…
‪อูจิน
‪หัวหน้าทีม
‪หัวหน้าทีมครับ หัวหน้าทีม
‪ต้องขอบคุณจริงๆ ครับ
‪ผมว่าเธอเท่มากครับ
‪จนบางครั้งผมก็อยากเป็นแบบเธอ
‪ผมอยากช่วยเธอครับ
‪ผมจะทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
‪นายพร้อมที่จะเข้าไปดู ‪บาดแผลของรยอนแล้วสินะ
‪หวังว่านายจะรับไหว
‪(ประมาณ 400 ปีก่อน)
‪อย่ามัวแต่นั่งอยู่เลย ‪ข้าบอกให้ไปทำธุระของเจ้าไงล่ะ
‪ไม่ได้เจ้าค่ะ คุณหนู
‪นายท่านสั่งไว้ว่าแม้จะเกิดอะไรขึ้น ‪ก็ต้องคอยเฝ้าอยู่ข้างๆ คุณหนูเจ้าค่ะ
‪ก็ใช่ไง มันจะไม่มีเรื่องอะไร ‪อย่างที่เจ้าคิดเกิดขึ้นแน่
‪ไม่ต้องห่วงหรอก
‪โธ่ ข้าไม่ได้เพิ่งจะเคยถูกหลอกนะเจ้าคะ
‪หากจะให้เชื่อคำพูดคุณหนู ‪ข้าไปเชื่อหมูเชื่อหมาเสียยังดีกว่า
‪- หือ ‪- หือ
‪ขออภัยเจ้าค่ะ คุณหนู
‪ช่างเถอะ
‪เพราะข้าไม่สามารถทำให้เจ้า ‪ไว้วางใจได้ถึงเพียงนั้น
‪ทุกอย่างเป็นความผิดของข้าเอง
‪คุณหนูก็
‪โธ่ คุณหนู
‪ข้าหลับไปอีกแล้ว
‪อีกแล้วนะ คุณหนู
‪วันนี้ข้าเลือกเจ้า
‪เจ้าอยากตายนักหรือไง
‪ขออภัยขอรับ
‪ขออภัยขอรับ นายน้อย ‪ลูกชายของข้าทำผิดสมควรตายขอรับ
‪ไว้ชีวิตเราเถอะนะขอรับ
‪นี่มิใช่ที่ที่คนชั้นต่ำเช่นพวกเจ้าจะเข้ามาได้
‪- ข้าจะส่งพวกเจ้าไปให้ทางการ… ‪- ทำเกินไปแล้วนะเจ้าคะ
‪เก็บดาบเสียเถอะเจ้าค่ะ
‪ดูจากการที่ท่านชักดาบออกมา ‪ข่มขู่ผู้ที่ไม่มีอาวุธเช่นนี้
‪ท่านแย่ยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานอีก
‪ว่าเช่นไรนะ
‪คุณหนู…
‪การจับเจ้าชั้นต่ำที่แสนจะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ‪ไปให้กับทางการ มันจะไปมีความหมายอะไร
‪หากข้าเจอพวกเจ้าอีก ‪เมื่อนั้นข้าจะบั่นคอพวกเจ้าเสีย
‪ขอบคุณขอรับ คุณหนู
‪- เป็นเช่นไรบ้าง ‪- อรุณสวัสดิ์
‪- ข้าไปนะ ท่านแม่ ‪- ระวังด้วยนะ
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- ว่าเช่นไร
‪- อ้าว ‪- สวัสดี
‪- สวัสดีเจ้าค่ะ ‪- สวัสดีขอรับ
‪- อ้าว เป็นเช่นไรบ้างล่ะนี่ ‪- สบายดีไหม
‪- นี่ ‪- สวัสดีเจ้าค่ะ
‪อรุณสวัสดิ์
‪- เดี๋ยวสิ ‪- สบายดีกันหรือไม่
‪- ขอให้โชคดีนะ ‪- เจ้าค่ะ
‪อย่าแตะต้องมันนะขอรับ
‪มันอาจดูเหมือนดอกไม้ทั่วไป
‪แต่เป็นรากไม้ที่มีพิษรุนแรงมากขอรับ
‪ใช้ฆ่าได้ทั้งม้าหรือวัวเลยนะขอรับ
‪จริงหรือ
‪คุณหนู ถ้าชืดจะเสียรสชาตินะขอรับ
‪รีบทานเถอะขอรับ
‪ข้าจะกินได้หรือเปล่าก็ไม่รู้
‪วันนี้ข้าจับกระต่ายมาไม่ได้เลยสักตัว
‪โถ พอเถิดขอรับ
‪ท่านชดใช้ค่ายาให้เราพอแล้ว
‪- จากนี้ไม่ต้องมาแล้วก็ได้ขอรับ ‪- พูดอะไรของเจ้ากัน
‪หนทางอีกยาวไกลนัก ‪กว่าข้าจะชดใช้ได้หมด
‪ตอนที่ข้าออกไปล่าสัตว์ ‪และถูกงูกัดจนเจ็บเจียนตาย
‪เจ้าก็พาข้ามาที่นี่
‪และเพราะเจ้าช่วยไว้ ‪ข้าจึงยังมีลมหายใจจนถึงตอนนี้
‪ข้าจะตอบแทนให้หมดยังไงไหว
‪มันเป็นหนี้บุญคุณที่ชดใช้ทั้งชีวิตก็ไม่พอ
‪เราได้รับมามากพอแล้วขอรับ
‪ท่านมิได้แสดงท่าทีรังเกียจเรา
‪แค่ปฏิบัติกับเราเฉกเช่นมนุษย์ก็เพียงพอแล้วขอรับ
‪ข้ากังวลว่าร่างกายที่แสนล้ำค่าของท่าน ‪จะบาดเจ็บเสียมากกว่าขอรับ
‪ไม่ต้องห่วงหรอก
‪ขอบคุณสำหรับอาหารนะ
‪ดูจากการที่ท่านชักดาบออกมา ‪ข่มขู่ผู้ที่ไม่มีอาวุธเช่นนี้
‪ท่านแย่ยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานอีก
‪เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ
‪ขาข้า…
‪เจ็บหน่อยนะเจ้าคะ
‪เจ้าทำอะไรน่ะ
‪- โอ๊ะ ‪- นี่เจ้า…
‪ท่านปู่ขอรับ
‪ดีขึ้นหรือยังขอรับ
‪หากมาช้าอีกเพียงนิดเดียว
‪ท่านคงแย่แน่ๆ ขอรับ
‪รู้เอาไว้ด้วยว่าท่านรอดเพราะคุณหนูรยอน
‪คุณหนูบอกให้เราหาทางช่วยท่านให้ได้
‪คุณหนูบอกว่าทุกชีวิตล้วนมีค่า ‪และประเมินค่ามิได้ขอรับ
‪อีกไม่กี่วันก็น่าจะลุกขึ้นเดินได้แล้วขอรับ
‪ขอบใจมาก
‪ข้าว่าคุณหนูควรเป็นผู้ได้รับ ‪คำขอบคุณนั้นมากกว่านะขอรับ
‪ดูนี่สิ ข้าจับไก่ฟ้ามาด้วย
‪ในที่สุดก็ได้พบท่าน
‪ขอบคุณขอรับ
‪ที่ข้าช่วยท่านไว้ ‪ก็เพราะสิ่งที่ข้าได้พูดออกไปเจ้าค่ะ
‪ต้องมีผู้คนอยู่จึงจะมีกฎระเบียบตามมาเจ้าค่ะ
‪เราทั้งหมดต่างก็เป็นมนุษย์เจ้าค่ะ
‪ขอรับ
‪เพราะข้าก็คือมนุษย์
‪ดีขึ้นแล้วหรือเจ้าคะ
‪เพราะได้ท่านช่วยไว้ ข้าจึงหายดี ‪จนออกไปล่าสัตว์ได้แล้วขอรับ
‪มิน่าล่ะ ข้าก็เอะใจอยู่ว่า ‪เหตุใดวันนี้จึงมีไก่ฟ้าน้อยนัก
‪พวกท่านคิดจะให้เราท้องแตกตายเลยหรือขอรับ
‪หากเราหวังให้พวกเจ้าท้องแตกตาย ‪เราคงจับหมูป่ามาแทนแล้ว
‪แค่นั้นจะพอหรือขอรับ
‪ไว้คราวหน้าข้าจะจับเสือมาให้
‪โอ้โฮ
‪อย่างน้อยก็ต้องมีเสืออยู่ ‪เพื่อที่จะได้ปกป้องพวกเรานะขอรับ
‪หมายความเช่นไรงั้นหรือ
‪ช่วงนี้ได้ยินว่ามีพวกป่าเถื่อนจากทางเหนือ
‪ข้ามแม่น้ำอัมนกเข้ามาแล้วทำการปล้นสะดม
‪ขืนเป็นเช่นนี้จนเกิดสงคราม
‪ผู้ที่ต้องตายก่อนก็คงหนีไม่พ้น ‪คนชั้นต่ำอย่างพวกเรานะขอรับ
‪ข้าเองก็เคยได้ยินมาจากท่านพ่อ
‪คำขอแบบไม่มีที่สิ้นสุดของราชวงศ์โฮ่วจิน
‪ทำให้ราชสำนักวุ่นวาย
‪โธ่
‪พละกำลังในการปกป้องบ้านเมือง ‪ดันอ่อนแอถึงเพียงนี้
‪เพราะให้ความสำคัญกับฝ่ายบุ๋น
‪และดูถูกเหยียดหยามฝ่ายบู๊น่ะขอรับ
‪น่าเศร้าเสียจริง
‪เช่นนั้นข้ากลับก่อนล่ะ
‪ข้าเป็นบุตรชายคนโต ‪ของผู้ที่มีนามว่าพัควอนชิก ชื่อว่าจุงกิลขอรับ
‪หากข้าขอถามชื่อเสียงเรียงนามของท่าน ‪จะเป็นการเสียมารยาทหรือไม่ขอรับ
‪ข้า…
‪ชื่อว่าคูรยอนเจ้าค่ะ
‪พละกำลังในการปกป้องบ้านเมือง ‪ดันอ่อนแอถึงเพียงนี้
‪เพราะให้ความสำคัญกับฝ่ายบุ๋น
‪และดูถูกเหยียดหยามฝ่ายบู๊น่ะขอรับ
‪สมรสหรือเจ้าคะ
‪เหตุใดจึงกะทันหันเช่นนี้
‪ถึงวัยที่เจ้าต้องออกเรือนแล้ว
‪และมีตระกูลที่ได้มาสู่ขอเจ้าไว้ ‪ตั้งแต่ก่อนที่เจ้าจะเกิดด้วย
‪ท่านพ่อเจ้าคะ
‪เขาเป็นชายหนุ่มรูปงาม ‪อีกทั้งยังมีความรู้อย่างลึกซึ้ง
‪เขาเพียบพร้อม ‪เหมาะที่จะเป็นคู่ครองของเจ้า
‪ลูกไม่อยากสมรสกับผู้ที่ลูก ‪ไม่เคยเห็นหน้าและไม่รู้จักชื่อเจ้าค่ะ
‪เป็นสาวเป็นนางเหตุใดจึงพูดเช่นนั้น
‪เจ้าไม่เคยได้รับความรักจากแม่ ข้าจึงสงสาร ‪และเลี้ยงดูอย่างเอาอกเอาใจ มันผิดงั้นหรือ
‪ไม่เลยเจ้าค่ะ
‪เช่นนั้นแล้ว ข้าผิดหรือที่สอนหนังสือ ‪ให้แก่เจ้าซึ่งเป็นสตรี
‪เจ้าจึงได้แสดงท่าทีเหิมเกริมเช่นนี้
‪ไม่เลยเจ้าค่ะ
‪เช่นนั้นแล้ว แม้ว่าเจ้าจะเป็นสตรี ‪แต่เพราะเจ้ามีความตั้งใจและจุดมุ่งหมาย
‪ข้าจึงปล่อยให้เจ้าได้ทำในสิ่งที่ต้องการ
‪เป็นความผิดของข้าสินะ
‪ไม่ใช่นะเจ้าคะ
‪แล้วเพราะอะไรกันเล่า
‪ขงจื๊อกล่าวว่า
‪ผู้ที่บอกว่าชอบเวลาชอบ
‪และบอกว่าไม่ชอบเมื่อไม่ชอบนั้นเป็นคนดีเจ้าค่ะ
‪ท่านพ่อเจ้าคะ ลูกอยากเป็นคนดีเจ้าค่ะ
‪เจ้าหมายความเช่นไร
‪แปลว่าแม้ท่านพ่อจะดุลูกเพียงใด ‪มันก็ไม่เป็นผลเจ้าค่ะ
‪ลูกไม่อยากออกเรือนตามที่ท่านพ่อสั่งเจ้าค่ะ
‪โธ่
‪เหตุใดเจ้าจึงไม่เคยยอมพ่อเลยสักครั้ง
‪ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ
‪คุณหนู
‪ไม่ได้นะเจ้าคะ คุณหนู
‪จะพรหมลิขิตหรืออะไรก็ช่าง ‪ข้าไม่ยอมรับหรอก
‪แล้วคุณหนูคิดจะทำอะไร ‪ถึงได้จะบุกไปที่เรือนเขาเช่นนี้เจ้าคะ
‪ข้าก็จะบอกเขาไงล่ะ ว่าข้ามีชายอื่นอยู่ในใจแล้ว
‪คุณหนู หากนายท่านรู้จะต้องแย่แน่ๆ เจ้าค่ะ
‪เพราะงั้นเจ้าก็ควรจะต้อง ‪หุบปากเงียบเอาไว้ไงล่ะ
‪อย่างนั้นล่ะ
‪ยืนดูอยู่ตรงนี้ รอข้าไปก่อน
‪อะไรนะเจ้าคะ
‪ข้าทำเช่นนั้นได้หรือเจ้าคะ
‪เจ้าพูดอยู่ตลอดไม่ใช่หรือ ‪ว่าอยากเข้าร่วมคณะละครน่ะ
‪- แต่ข้ารู้สึกผิด… ‪- ไม่เป็นไรน่า
‪มีผู้ใดอยู่หรือไม่
‪สีสันช่างงดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ
‪ท่านทำอะไรน่ะ
‪ข้าอยากรู้ว่าพอทาสีแดงลงบนเปลือกตาแล้ว ‪มันจะเป็นเช่นไรน่ะขอรับ
‪รีบลบให้ข้าเถอะเจ้าค่ะ
‪ท่านเหมาะกับสีแดงมากเลยนะขอรับ
‪เหตุใดท่านจึงได้มองข้า ‪ด้วยสายตาเช่นนั้นกันเจ้าคะ
‪ข้ารักท่านขอรับ
‪ต้องรออีกนานแค่ไหนหรือเจ้าคะ
‪เวลาที่เสือจะจับกระต่ายสักตัว
‪ว่ากันว่ามันต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมด
‪แปลว่าไม่ว่าจะจับไก่ฟ้าหรือกวาง ‪ก็ไม่ควรชั่งน้ำหนักความสำคัญ
‪ของสิ่งที่อยู่ตรงหน้าขอรับ
‪ข้าตัดสินใจที่จะสอบ ‪เข้ารับราชการทหารแล้วขอรับ
‪เมื่อเกิดความไม่สงบ ‪หรือบ้านเมืองเกิดเหตุร้ายขึ้น
‪ข้าก็จะสู้เพื่อราษฎร ‪ที่ต้องทุกข์ทรมานก่อนใครขอรับ
‪(สองครอบครัวเกี่ยวดอง มีสุขนับหมื่น)
‪คุณหนู
‪จะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ เจ้าก็ยังคงดีใจ ‪ที่ได้เห็นร้านขายเครื่องประดับสินะ
‪ดังคำที่ว่าอยากได้อยากมีไงล่ะเจ้าคะ
‪มันหมายความว่าให้ระวังความโลภอย่างไรเล่า
‪ข้าช่างโง่เขลาเสียจริง ‪ที่อยากได้พู่ห้อยเช่นนี้
‪หากมีที่ถูกใจก็เลือกมาเถอะ
‪เมียข้า
‪อันนี้
‪อันนี้ อันนี้ด้วย
‪ข้าชอบอันนี้ด้วยเจ้าค่ะ
‪เมียข้า อันเดียวพอ
‪เช่นนั้น ช่วยเลือกมาสักอัน ‪ที่เหมาะกับข้าที่สุดเถอะเจ้าค่ะ
‪ไม่ว่าเมียข้าจะใช้อันไหนก็งามทั้งนั้น
‪- เอาหมดนี่เลยจ้ะ ‪- เอ่อ…
‪ข้าชอบอันนี้
‪ข้าเองก็ชอบอันนี้ที่สุดเจ้าค่ะ
‪อะไรเนี่ย
‪- เหตุใดพวกทหารจึงมากันล่ะนี่ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪มีอะไรงั้นหรือ
‪ท่านทูตอีชุนโฮได้ส่งข่าวด่วนมาขอรับ
‪นี่เป็นสารขอความช่วยเหลือ ‪เนื่องจากพวกป่าเถื่อน
‪ข้ามเขตแดนไปปล้นสะดมขอรับ
‪มันไม่ไกลจากที่นี่งั้นหรือ
‪แล้วทางฮันยางล่ะ
‪มีคำสั่งให้ออกไปช่วยทันทีขอรับ
‪สถานการณ์ดูจะไม่สู้ดีเลย
‪แม้ความสุขส่วนตัวจะสำคัญ ‪แต่ความสุขของบ้านเมืองต้องมาก่อนนะเจ้าคะ
‪อย่าได้ห่วงเลย ไปเถิดเจ้าค่ะ
‪ใต้เท้า
‪รอข้าสักครู่
‪เช่นนั้น…
‪ข้าไปก่อนล่ะ
‪นายหญิง ทราบเรื่องหรือไม่เจ้าคะ
‪ข่าวลือที่ว่าทหารจากชิงจะบุกเข้ามา
‪ได้ยินว่าหนูเอ่อร์ฮาชื่อตาย ‪และหวงไท่จี๋ได้ขึ้นครองราชสมบัติ
‪โฮ่วจินจึงเปลี่ยนชื่อเป็นชิงใช่หรือไม่
‪เขาเป็นบุคคลอันตราย
‪เราไม่ต้องหนีไปด้วยหรือเจ้าคะ
‪ได้ยินว่าชาวบ้านกว่าครึ่งเก็บข้าวของ ‪ย้ายหนีออกจากเมืองหลวงแล้ว
‪บ้านเมืองกำลังสั่นคลอน
‪จะเจอที่ใดให้อาศัยอยู่ได้อีกหรือ
‪เมืองฮันยางที่กษัตริย์ประทับอยู่ ‪น่าจะปลอดภัยนะเจ้าคะ
‪ถ้าอยากไป เจ้าก็ไปเถอะ
‪ข้าจะทิ้งนายหญิงไปที่ใดได้ล่ะเจ้าคะ
‪ทำไมล่ะ
‪ไหนเจ้าบอกว่าเมื่อใดก็ตาม
‪ที่ถูกตาต้องใจหัวหน้าคณะละคร ‪เจ้าก็จะจากข้าไปเมื่อนั้นนี่
‪โธ่
‪ข้าก็แค่พูดเล่นๆ เมื่อครั้งยังเป็นสาว
‪จะเอามาแซวข้าอีกกี่ปีกันเจ้าคะ
‪บ้านเมืองกำลังระส่ำระสาย ‪พวกเจ้ายังมีหน้ามาพูดเล่นกันอีกหรือ
‪ข้าไปจ่ายตลาดก่อนนะเจ้าคะ
‪ช่วงนี้ ทั้งข้าวสารและธัญพืชต่างก็หายาก
‪หวังว่าวันนี้จะมีอะไรขายสักอย่างนะเจ้าคะ
‪หัวอกคนเป็นแม่ที่ต้องส่งลูกไปสนามรบ
‪ไม่นึกว่ามันจะทรมานเช่นนี้
‪เขาจะต้องปลอดภัยเจ้าค่ะ
‪อย่าได้กังวลไปเลยเจ้าค่ะ
‪หากไม่ใช่เพราะเจ้า
‪เขาก็คงไม่สอบทหาร
‪ขออภัยเจ้าค่ะ
‪ทว่าข้าไม่ได้เสนอให้เขาทำเช่นนั้นเจ้าค่ะ
‪หากเขาเลือกฝ่ายบุ๋นเช่นคนอื่นๆ
‪เขาก็คงไม่ต้องไปสนามรบ
‪และคงมีอนาคตที่สดใส
‪นั่นเป็นเพราะเขามีหัวใจ ‪ที่รักบ้านเมืองยิ่งกว่าใครเจ้าค่ะ
‪ข้าภูมิใจที่เขาเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ
‪ต่อให้เจ้าตายและฟื้นอีกครั้ง ‪ก็ไม่เข้าใจหัวอกข้าหรอก
‪เพราะเจ้าไม่มีลูก
‪เป็นอะไรของเจ้า ข้าพูดอะไรผิดไปงั้นหรือ
‪ท่านแม่ หนีไปเจ้าค่ะ
‪ทำอะไรของเจ้าน่ะ
‪อย่าได้ขัดขืนเด็ดขาด
‪นังผู้หญิงอวดดี
‪ท่านแม่
‪ไปซ่อนที่ชั้นใต้ดินเถอะเจ้าค่ะ
‪แล้วเจ้าล่ะ เจ้าจะไปที่ใดงั้นหรือ
‪- กบดันยังไม่กลับมาเจ้าค่ะ ‪- นางก็แค่สาวรับใช้
‪นางอยู่กับข้ามาทั้งชีวิต ‪ใกล้ชิดกับข้ายิ่งกว่าญาติพี่น้องเจ้าค่ะ
‪ท่านรีบไปเถิด
‪เข้าใจแล้ว
‪กบดัน…
‪หลบเป็นหนูสกปรกเชียวนะ
‪กบดัน
‪คุณหนู มาทำไมเจ้าคะ
‪รีบไปเถอะ
‪ข้ากลัวเจ้าค่ะ
‪หากอยู่ที่นี่ต้องตายแน่
‪ไปเถอะ
‪คุณหนู
‪อันตรายนะเจ้าคะ
‪ข้าต้องช่วยนาง
‪เจ้าหลบอยู่ตรงนี้ก่อน
‪คุณหนู…
‪ไหวไหม
‪- เป็นอะไรไป ‪- สงสัยแผลที่ถูกฟันจะเริ่มเน่าขอรับ
‪- พาเขาขึ้นม้าซะ ‪- แล้วใต้เท้าล่ะขอรับ
‪ข้าไม่เป็นไร พาเขาขึ้นม้าเถอะ
‪นายท่าน กลับมาแล้วหรือขอรับ
‪- กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ ‪- จุงกิล
‪จุงกิล
‪จุงกิลลูกแม่ กลับมาแล้วหรือ
‪โล่งอกไปทีที่ท่านแม่ปลอดภัย
‪เจ้าไม่ได้บาดเจ็บที่ใดใช่หรือไม่
‪- ขอรับ ลูกปลอดภัยดีขอรับ ‪- ดีแล้วล่ะ
‪ว่าแต่…
‪นางล่ะ
‪นางล่ะขอรับ
‪น่าจะถูกพวกป่าเถื่อน
‪จับตัวไปน่ะ
‪จุงกิล
‪เฝ้าไว้ให้ดี
‪อย่าร้องไห้
‪เราจะต้องรอดกลับไปอย่างแน่นอน
‪นายหญิง ไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ
‪แล้วเจ้าล่ะ
‪เพราะข้าแท้ๆ
‪ตอนนั้นข้าควรจะกัดลิ้นให้ตายไปเสียเจ้าค่ะ
‪เจ้าต้องมีชีวิตอยู่
‪ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ ‪เราจะต้องกลับไปได้อย่างแน่นอน
‪เจ้าค่ะ นายหญิง
‪กบดัน
‪บางทีเราอาจจะได้กลับไปก็ได้
‪เจ้าเห็นหญิงคนอื่นๆ ที่ถูกจับตัวไปหรือไม่
‪ไม่ได้มีแค่คนสองคนเจ้าค่ะ
‪ได้ยินข่าวลือว่ามีนับร้อยคน ‪ไม่สิ นับพันคนเลยเจ้าค่ะ
‪มันอาจดูเหมือนดอกไม้ทั่วไป
‪แต่เป็นรากไม้ที่มีพิษรุนแรงมากขอรับ
‪ใช้ฆ่าได้ทั้งม้าหรือวัวเลยนะขอรับ
‪เฮ้ย เจ้าพวกนั้นเป็นอะไรไปน่ะ
‪น่าจะมีพิษอยู่ในอาหารขอรับ
‪ไปเถอะ
‪รีบลุกขึ้นเร็วเข้า
‪ไปทางโน้น
‪ตรงนี้มีทางเดินอยู่
‪ทุกคน มาทางนี้เร็วเข้า
‪ถึงแล้วเจ้าค่ะ
‪นี่คือแผ่นดินโชซอนเจ้าค่ะ
‪อดทนอีกหน่อยนะเจ้าคะ
‪เข้าใจแล้ว
‪ไปกันเถอะ
‪เรารอดแล้ว
‪มาถึงแล้วล่ะ
‪หยุดก่อน
‪เราเป็นชาวโชซอนเจ้าค่ะ
‪จงกลับไปเสีย
‪ไม่มีใครรู้ว่าพวกเจ้าเป็นพวกป่าเถื่อนหรือไม่
‪ข้าให้เข้าเมืองไม่ได้
‪- ไม่นะ ‪- ว่าไงนะ
‪- หมายความเช่นไรกันเจ้าคะ ‪- นี่เป็นคำสั่งของท่านแม่ทัพ
‪เขาบอกว่าผู้ที่ข้ามเขตแดนโชซอนไปแล้ว ‪จะมิใช่ราษฎรของโชซอนอีกต่อไป
‪- อะไรกัน ‪- นี่มัน…
‪กว่าเราจะมาถึงที่นี่ ‪เราต้องตรากตรำกันแทบเป็นแทบตาย
‪แต่บ้านเมืองที่เรากลับมา
‪กลับทอดทิ้งเรางั้นหรือเจ้าคะ
‪หากเข้ามาอีกก้าว
‪ข้าจะฟันท่านเสีย
‪เชิญเลยเจ้าค่ะ
‪ใครน่ะ
‪หากเจ้าแตะต้องหญิงเหล่านี้แม้เพียงปลายผม
‪ข้าจะตัดหัวเจ้าซะ
‪แล้วท่านจะเสียใจขอรับ
‪มาแล้วหรือเจ้าคะ
‪ขอบใจมากที่ยังมีชีวิตอยู่
‪ขออภัยด้วยที่ข้ามาช้า
‪ฝันร้ายอีกแล้วหรือ
‪นี่ก็ผ่านมาเป็นปีแล้ว
‪จงลืมมันไปเสียเถอะ
‪พรุ่งนี้ไปให้หมอตรวจและรับยามาเถอะนะ
‪ลาก่อนขอรับ นายท่าน
‪- ให้ตายเถอะ ‪- นั่นนางนี่
‪- ใช่นางจริงๆ ด้วย ‪- โธ่
‪- น่ารังเกียจเสียจริง ‪- ดูนางสิ
‪- จริงๆ เลย ‪- ไม่อยากจะเชื่อสายตาเลยจริงๆ
‪- นี่มันเรื่องอะไรกัน ‪- หน้าไม่อายเลย
‪ลำธารเล็กแค่นี้
‪แต่กลับเรียกว่าแม่น้ำฮเวจอลงั้นหรือ
‪แม่น้ำฮเวจอลมีความหมายว่าอะไรหรือเจ้าคะ
‪แปลว่าแม่น้ำที่ทำให้ความบริสุทธิ์กลับมา
‪เป็นที่ที่ทางการกำหนดขึ้น
‪หากมาชำระล้างร่างกายที่นี่
‪ก็จะช่วยล้างบาปได้
‪เราสร้างบาปอะไรไว้หรือเจ้าคะ
‪บาปที่ถูกพวกป่าเถื่อนลากไป
‪แล้วมีชีวิตรอดกลับมา
‪พวกเขาคิดว่าเรา
‪ขายตัวให้พวกนั้นแล้วรอดกลับมาหรือเจ้าคะ
‪ใช่แล้วล่ะ
‪ไม่อยากจะเชื่อ
‪หากรู้เช่นนี้ ไม่กลับมาคงดีเสียกว่าเจ้าค่ะ
‪มันเป็นเพียงข่าวลือของพวกชอบนินทา
‪เมื่อเวลาผ่านไป
‪มันก็คงจะซาไปเอง
‪เจ้ารู้เรื่องหรือยัง
‪พระสสุระชินพุง จางซอนฮง
‪ได้ถวายฎีกาเพื่อขอพระราชทาน ‪พระราชานุญาตให้หย่า
‪ด้วยเรื่องอันใดหรือขอรับ
‪เมียของเขาเองก็…
‪เป็นหญิงคืนถิ่นที่กลับมา ‪หลังถูกพวกป่าเถื่อนลากตัวไป
‪หญิงที่ร่างกายแปดเปื้อนพวกป่าเถื่อน
‪จะให้มีลูกสืบเชื้อสาย ‪และทำพิธีเซ่นไหว้บรรพบุรุษได้อย่างไรกัน
‪- อีกไม่นาน ข้าคงจะต้องหาเมียให้เจ้าใหม่ ‪- ท่านแม่
‪เราถูกกระทำเพราะบ้านเมืองอ่อนแอ
‪เพราะชายปกป้องบ้านเมืองไม่ได้
‪หญิงเหล่านั้นจึงถูกหยามเกียรติขอรับ
‪เหตุใดจึงโบ้ยความผิดให้พวกนางล่ะขอรับ
‪เคยมีหญิงที่ยอมสละชีพตนเอง ‪เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์
‪ความบริสุทธิ์ของผู้ใดกันขอรับ
‪อย่าได้…
‪พูดเรื่องเช่นนั้นอีกเลยขอรับ
‪แล้วข่าวลือล่ะ
‪เจ้าจะทำเช่นไรกับข่าวลือ
‪เจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้คนเที่ยวไปพูด ‪เรื่องเมียเจ้าว่าเช่นไรบ้าง
‪เจ้าได้ยินหรือยัง เรื่องเมียของใต้เท้าน่ะ
‪ช่วงนี้เห็นว่านางเอาแต่อยู่ในเรือน
‪ได้ยินว่านางตั้งท้องลูกของพวกป่าเถื่อนล่ะ
‪เรื่องจริงหรือ
‪ก็จริงน่ะสิ
‪แม่เจ้าโว้ย
‪ข้างนอกสุกใส ข้างในเป็นโพรงงั้นหรือ
‪หลายวันก่อน มีคนเห็นนางเข้าๆ ออกๆ โรงหมอ
‪ว่ากันว่านางคิดจะเอาเด็กออกล่ะ
‪เหมือนข้าก็ได้ยินมานะ
‪งั้นก็คงเป็นเรื่องจริงสินะ
‪น่าจะจริงนั่นล่ะ
‪เจ้าได้ยินมาจากผู้ใดกัน
‪ไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะขอรับ ใต้เท้า
‪หุบปากซะ
‪นายหญิงขอรับ
‪นายหญิง
‪นายหญิง เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ
‪เกิดอะไรขึ้นหรือ
‪- ตายๆ ‪- ใต้เท้า
‪เจ้าไปได้ยินมาจากที่ใด ‪จงพูดออกมาให้ละเอียด
‪- ข้าผิดไปแล้วขอรับ ไว้ชีวิตข้าเถอะ ‪- เราเองก็ไม่รู้ขอรับ
‪เราก็แค่ได้ยินผู้อื่นเที่ยวพูดกัน ‪เลยเออออไปด้วยน่ะขอรับ
‪ไว้ชีวิตเราเถอะขอรับ
‪ขออภัยขอรับ เราผิดไปแล้วขอรับ
‪เราจะไม่ทำเช่นนั้นอีกแล้วขอรับ
‪เราก็แค่ได้ยินผู้คนพูดกัน เราไม่ได้…
‪หยุดเดี๋ยวนี้ นี่เจ้าทำบ้าอะไรอยู่
‪- นายหญิง ‪- นายหญิงขอรับ
‪ช่วยเราด้วยขอรับ
‪ไว้ชีวิตเราด้วยขอรับ นายหญิง
‪พวกข้าจะไปรู้ได้เช่นไร ‪ว่าข่าวลือเริ่มมาจากไหนน่ะขอรับ
‪ใช่แล้วล่ะ
‪ที่ซึ่งไม่มีไฟ ไหนเลยจะมีควันได้
‪- พวกเจ้าไปได้แล้ว ‪- อะไรนะขอรับ
‪- ท่านแม่ ‪- มันมีแต่จะทำให้ข่าวลือแย่ลงอีก
‪ปล่อยพวกเขาไปเถอะ
‪เจ้าคิดเช่นไรกับข่าวลือนี้งั้นหรือ
‪หมายความเช่นไรกันขอรับ ท่านแม่
‪พวกเจ้าจะไปไหนก็ไป
‪ขอบคุณขอรับ นายหญิง
‪จะทำอะไรน่ะเจ้าคะ
‪ข้าจะถอนรากถอนโคนเจ้าพวกนั้นทิ้งซะ
‪เก็บดาบเถอะเจ้าค่ะ
‪ทั้งชีวิตเขาไม่เคยเถียงข้าเลยสักครั้ง
‪การที่ลูกชายข้าเปลี่ยนไปเช่นนั้น ‪ย่อมมีเหตุผล
‪แค่ชีวิตเดียวของเจ้า
‪มันมีค่ายิ่งกว่าเกียรติของตระกูลงั้นหรือ
‪ท่านแม่เจ้าคะ
‪เลือกมา
‪ว่าเจ้าจะตายอย่างสมเกียรติ
‪หรือจะตายด้วยน้ำมือของผู้อื่น
‪หน้าไม่อายเลยจริงๆ
‪- ให้ตาย ‪- ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪ข้าล่ะสงสารสามีนางจัง
‪เขาคงต้องอยู่อย่างอับอายเป็นแน่
‪- ดูนางสิ ‪- น่าขยะแขยง
‪เหตุใดจึงยังกล้าเดินเชิดหน้าชูตาอยู่ได้ ‪นังผู้หญิงคืนถิ่น
‪กลางวันแสกๆ ด้วย กล้าดียังไง
‪เจ้าพวกนี้นี่
‪รีบไปกันเถอะ
‪ข้าไม่เป็นไรหรอก แต่พวกเขามาว่านายหญิง
‪บอกให้รีบไปไงล่ะ
‪จะออกมาเดินตลาดทำไมก็ไม่รู้ ‪เสนียดติดหมด
‪นี่แน่ะ นังผู้หญิงชั้นต่ำ
‪ท่านทำอะไรของท่านกันเจ้าคะ
‪โธ่เอ๊ย
‪นายหญิง ทำอย่างไรดีเจ้าคะ
‪เราผิดอะไรงั้นหรือเจ้าคะ
‪ไหนลองพูดให้ข้าฟังต่อหน้าเดี๋ยวนี้เลย
‪เป็นแค่หญิงคืนถิ่น คงคิดว่ายังมีศักดิ์ศรีอยู่สิท่า
‪เป็นบุรุษแต่ไม่สามารถปกป้องบ้านเมืองได้
‪ทำให้สตรีถูกจับตัวไปและหาทางกลับมาเอง
‪แทนที่จะต้อนรับ ‪กลับชี้นิ้วประณามและเหยียดหยาม
‪หัดละอายใจบ้างเถอะ
‪หุบปากซะ
‪นายหญิง นายหญิงเจ้าคะ
‪เป็นแค่หญิงคืนถิ่นยังจะกล้ามาแหกปากอีก
‪- นี่แน่ะ ‪- นังตัวสกปรก
‪เหตุใดพวกท่านจึงโบ้ยความผิดให้เรากันล่ะ
‪นายหญิง
‪- บ้าเอ๊ย ‪- ไสหัวไปซะ
‪- นังหญิงคืนถิ่นสกปรก ‪- ไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้
‪อยู่นิ่งๆ เถอะเจ้าค่ะ คุณหนู
‪ข้าจะ…
‪ปกป้องท่านเองเจ้าค่ะ
‪กบดัน…
‪กบดัน
‪เมียข้า
‪ขอร้องล่ะ
‪ข้าควรตายไปเสียยังดีกว่าเจ้าค่ะ
‪มันเป็นเพียงข่าวลือเท่านั้น เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
‪ข่าวลือนั้น
‪แพร่กระจายมากขึ้นเรื่อยๆ เจ้าค่ะ
‪ข่าวลือที่ไม่มีมูล
‪ถูกเอาไปพูดพร่ำเพรื่อกันไม่มีหยุดเลยเจ้าค่ะ
‪ข้านอนไม่หลับ
‪กินไม่ลง
‪และไม่สามารถทำอะไรได้เลยเจ้าค่ะ
‪เหตุใดเจ้าจึงคิดถึงแต่ตัวเจ้าล่ะ
‪แล้วข้าล่ะ
‪ข้าไม่มีความหมายอันใดในชีวิตเจ้าเลยหรือ
‪ข้าจะเป็นตัวขวางความสำเร็จ ‪และชื่อเสียงของท่าน
‪ข้าไม่คิดจะให้เมียข้าต้องเสียสละ
‪เพื่อทำความฝันของข้าให้เป็นจริงหรอก
‪อย่าได้ทำเรื่องที่โง่เขลาเช่นนี้อีกเลย
‪ข้าจะหาทางจัดการเรื่องนี้เอง
‪หมายความว่าตั้งแต่นั้นมา ‪ก็ร่วมหลับนอนกันมาตลอดเลยงั้นหรือ
‪ใช่แล้วล่ะ
‪นางเป็นสตรีชั้นสูง เนื้อในขาวนวลอย่าบอกใคร
‪เหมือนได้ขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ด
‪ข้าคิดว่าจะทำแค่ครั้งสองครั้งแต่…
‪แต่อะไร
‪แต่นางตัณหาจัดอย่าบอกใคร
‪ทำท่ากระวนกระวายต้องการข้า
‪ข้าเลยจัดให้ทั้งคืนเลย
‪นางหลงเจ้าหัวปักหัวปำเลยสิท่า
‪ดูจากที่นางแอบแม่ผัวกับท่านใต้เท้า
‪ปีนกำแพงมาหาข้า ก็คงจะอย่างนั้นล่ะ
‪เจ้าเป็นใครกัน
‪ใต้เท้าขอรับ
‪ไว้ชีวิตข้าเถิด
‪สายไปเสียแล้ว
‪เจ้าพวกปากสกปรกโสโครก
‪ต่อให้พวกเจ้ามีกันมากเพียงใด ‪ข้าก็จะบั่นคอทิ้งเสียให้หมด
‪ท่านเรียนการใช้ดาบมาเพื่อการนี้หรือเจ้าคะ
‪เมียข้า
‪เก็บดาบเถอะเจ้าค่ะ
‪ไม่ล่ะ
‪ท่านเป็นผู้ที่ทำงาน ‪เพื่อความสงบของราษฎรนะเจ้าคะ
‪แต่ข่าวลือแสนสกปรกพวกนั้น ‪ออกมาจากปาก
‪ของราษฎรที่เจ้าบอกว่าข้าควรจะปกป้อง
‪เรื่องเล่าได้แตกหน่อใหม่ทุกวัน ‪ราวกับมีใครโปรยเมล็ดวัชพืชไว้
‪เช่นนั้นแล้ว
‪สิ่งที่ข้าทำได้มีเพียงฟันพวกเขาให้ตายไปเสีย
‪ข้าจะฟันแล้วฟันเล่า
‪จนมิให้เหลือแม้แต่เศษซาก
‪- ข้าทำเพื่อเจ้า ‪- ผิดแล้วเจ้าค่ะ
‪มือข้าต้องแปดเปื้อนเลือดที่น่ารังเกียจ ‪ก็เพื่อปกป้องเจ้า
‪ท่านควรใช้ดาบนั้นฆ่าข้าให้ตายไปเสีย
‪ท่านควรทำตามที่ท่านแม่บอกนะเจ้าคะ
‪พอสักที
‪ตอนนั้นท่านไม่ควรห้ามข้า
‪ข้าบอกให้หยุดไง
‪ข้าไม่ควร…
‪กลับมายังโชซอนเลย
‪พอสักที
‪เจ้าเห็นข้าเป็นสัตว์เดรัจฉานเพราะฆ่าคนหรือ
‪เหตุใดเจ้าจึงมองข้าเช่นนั้น
‪ทั้งที่เจ้าก็รู้ว่าข้าจับดาบนี่เพื่อใครกัน
‪อย่าได้พูดว่าทำเพื่อข้าเลยเจ้าค่ะ
‪ถ้าหากว่า
‪ข้าไม่กลับมา
‪จุดจบของเรา
‪คงจะดีกว่านี้นะเจ้าคะ
‪ข้าไม่เคยทำเรื่องน่าอับอายแม้แต่น้อย
‪ทว่า เมื่อข้าได้เห็นสามีที่กำลังเสียผู้เสียคน
‪ข้าที่ทำให้สามีกลายเป็นเช่นนั้น ‪จะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรกัน
‪วาสนาของเราในชาตินี้
‪คงจะจบลงเพียงเท่านี้เจ้าค่ะ
‪อภัยให้ข้าด้วยเถิด
‪เอาไปทิ้งเสีย
‪อย่าให้ใครเอาไปพูดได้
‪- ขอรับ ‪- ขอรับ
‪หยุด
‪ข้าบอกให้หยุด
‪อย่าไปเลยนะ เมียข้า
‪ข้าทำผิดไปแล้ว
‪เมียข้า
‪อย่าทิ้งข้าไปเช่นนี้
‪คำบรรยายโดย: เสาวลักษณ์ ธนศักดิ์รุ่งเรือง