‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เจ้าจะไปทำงานอยู่ฝ่ายนำทาง ‪จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม
‪เมื่อนั้นคือเมื่อใดกันหรือเจ้าคะ
‪ภายภาคหน้าที่แสนไกล
‪ในอนาคตอันแสนไกลโพ้น
‪ในโลกมนุษย์
‪ผู้คนที่ถูกกดดันจากความหนักหนาของชีวิต ‪จะเพิ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณ
‪และย่อมทำให้มีผู้ที่คิดปลิดชีวิตตัวเอง ‪เพิ่มขึ้นมากด้วย เฉกเช่นเจ้า
‪ฉะนั้นจงรอไปก่อน
‪แล้วเจ้าจะได้พบกับผู้ที่เจ้า ‪จะต้องช่วยเอาไว้ให้ได้
‪แน่นอนว่าคงไม่ใช่เรื่องง่าย
‪เพราะเจ้าต้องมีชีวิตอยู่ในวันนี้ที่ไม่มีวันสิ้นสุด
‪ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง
‪เจ้าจะไม่เสียใจ ‪กับการตัดสินใจของเจ้าใช่หรือไม่
‪เจ้าค่ะ
‪- ข้าไม่เสียใจเจ้าค่ะ ‪- งั้นหรือ
‪อยากรู้แล้วสิ
‪ว่าจุดจบของเรื่องนี้จะเป็นเช่นไร
‪ผู้ที่จะมาเป็นเจ้านายของเจ้าก็ได้ผ่านช่วงเวลา ‪ที่แสนทรมานมายาวนานเช่นเจ้า
‪ด้วยนิสัยที่ตรงไปตรงมามากๆ ‪อาจทำให้รู้สึกอึดอัดในบางครั้ง
‪แต่ข้าคิดว่าเขาเป็นผู้ที่เหมาะสม ‪ที่จะมาดูแลฝ่ายนำทาง
‪เจ้าพร้อมที่จะจงรักภักดีต่อเขาหรือไม่
‪เจ้าค่ะ
‪เขามิใช่ชายผู้นั้นที่เจ้ารู้จัก
‪เขาแค่มีใบหน้าเดียวกัน ‪แต่เขาได้ไปเกิดใหม่แล้วถึงสองหน
‪การฆ่าตัวตายของเจ้า ‪ทำให้เขาต้องใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมาน
‪แผลเป็นของเขาถูกสลักลึกลงไปในจิตวิญญาณ
‪จึงไม่สามารถลบเลือนไปได้ ‪แม้จะไปเกิดใหม่แล้วก็ตาม
‪ข้าคงไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ‪เจ้าเองก็มีส่วนต้องรับผิดชอบเช่นกัน
‪นางคือผู้ที่ข้าเคยเล่าให้เจ้าฟัง
‪เจ้าจงรับนางไปทำงานที่ฝ่ายนำทางเสีย
‪รับทราบขอรับ
‪ฝ่ายนำทางใกล้ชิดกับความเป็น ‪และความตายมากที่สุด
‪แค่มีจิตใจที่แข็งแกร่งก็ยังยากที่จะฝืนทนได้
‪เจ้าจะทำได้งั้นหรือ
‪ข้าพร้อมจะทำทุกอย่างเจ้าค่ะ
‪ขอเพียงแค่ท่านมอบโอกาสให้ข้า
‪โอกาสงั้นหรือ
‪โอกาสมีไว้สำหรับผู้ที่มีคุณสมบัติเท่านั้น
‪เป็นเพราะข้ามาจากนรกอย่างงั้นหรือเจ้าคะ
‪จูมาดึงเป็นที่ที่จะต้องแข่งขัน ‪กับวิญญาณนับพันจึงจะเข้ามาได้
‪แล้วเจ้าแข่งขันกับสิ่งใดมา
‪ไม่ว่าเรื่องอะไร ข้าก็จะทำเจ้าค่ะ
‪เช่นนั้นจากนี้ไป
‪เจ้าจงจับและนำทางผู้กระทำผิด
‪พวกที่ก่อความผิดใหญ่หลวง
‪ในโลกมนุษย์และใกล้จะต้องลงนรก
‪ว่ากันว่าพวกเดียวกันย่อมดึงดูดกัน
‪เจ้าเคยผ่านนรกมาแล้ว
‪เจ้าน่าจะรู้จักพวกเขาดีกว่าใคร
‪ว่าเช่นไร เจ้าจะคว้าโอกาสนี้ไว้หรือไม่
‪ข้าจะทำเจ้าค่ะ
‪(ตอนอวสาน: โชคชะตา)
‪ผ่านมาครึ่งปีแล้วนะครับ
‪ฉันไม่รู้วันเวลาเลยค่ะ
‪ผมไม่รู้ว่าควรจะพูดแบบนี้ไหม
‪แต่ตอนนี้ ถึงคุณแม่จะยอมปล่อยลูกชายไป ‪ก็คงไม่มีใครโทษคุณแม่หรอกนะครับ
‪อย่าพูดแบบนั้นเด็ดขาดเลยนะคะ คุณหมอ
‪จุนอุงลูกฉัน
‪จะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอนค่ะ
‪มนุษย์สมัยนี้จะยอมอยู่เฉยกันเหรอครับ
‪แม้แต่พนักงานของจูมาดึง ‪ก็ยังต้องเลี่ยงกล้องวงจรปิดกันเลย
‪ถ้าพวกมนุษย์เริ่มขุดคุ้ยการมีอยู่ของพวกเรา
‪การคงอยู่ของจูมาดึงก็จะไม่ปลอดภัยนะครับ
‪ก็ใช่น่ะสิ สิ่งที่ผมสงสัยคือ ‪ทำไมถึงปล่อยคูรยอนไว้จนทำให้สถานการณ์
‪กลายเป็นแบบนี้ได้น่ะครับ
‪พวกเราไม่เห็นด้วยมาตั้งแต่แรกแล้วล่ะค่ะ
‪ตั้งแต่ตอนที่เริ่มมีการจัดตั้งทีมจัดการวิกฤต
‪นี่ไม่ใช่เพราะกฎเกณฑ์ของบริษัท ‪ที่หละหลวมหรอกเหรอครับ
‪ตอนนี้จูมาดึงสมควรที่จะมีผู้นำใหม่
‪ที่อายุน้อยและแข็งแกร่งกว่านี้
‪- ใช่ครับ ถูกเผงเลย ‪- ใช่แล้วล่ะค่ะ
‪ใช่ครับ ถูกต้อง
‪ประธานฮาคะ
‪คุณจะทำยังไงกับคูรยอนเหรอคะ
‪ง่ายมากครับ ผมจะพาเธอไปที่ที่เธอเคยอยู่ครับ
‪ที่ไหนเหรอครับ
‪นรกครับ
‪บริษัทมีข้อบังคับภายในใช่ไหมครับ
‪"ยมทูตที่ทำให้การมีอยู่ของจูมาดึงถูกคุกคาม
‪จะถูกปลดจากการเป็นยมทูต
‪และจะถูกเรียกตัวไปยังนรก
‪และทำให้เสียโอกาสที่จะได้…
‪ไปเกิดใหม่"
‪ว่าแต่ทำไมพัคจุงกิลถึงยังไม่โผล่หัวมาอีกล่ะ
‪ว่าไง
‪ที่ผ่านมานายคงเหนื่อยแย่ที่ต้องทำงานกับคูรยอน
‪ท่านประธานครับ ‪ช่วยหัวหน้าทีมหน่อยได้ไหมครับ
‪เธอตั้งใจทำงานยิ่งกว่าใครๆ
‪ฉันอุตส่าห์เชื่อใจเธอขนาดนั้น ‪แต่รยอนทำให้ฉันผิดหวัง
‪ฉันทำเรื่องย้ายแผนกให้แล้ว
‪ผู้ช่วยอิมรยุงกูไปอยู่ทีมการค้า
‪ส่วนคุณชเวจุนอุงไปอยู่ทีมจัดการภาพ
‪แล้วหัวหน้าทีมล่ะครับ
‪ประธานฮาแดซูจะไปตามจับเธอ
‪เข้าใจแล้วครับ
‪ไปเถอะครับ
‪- ผมไม่อยากไปทีมจัดการภาพครับ ‪- คุณสัญญากับฉันไว้แล้วนี่ คุณชเวจุนอุง
‪นายอยากนอนอยู่ในภาวะโคม่าแบบนี้ ‪ไปสามปีแล้วค่อยฟื้นขึ้นมา
‪หรือว่าอยากทำงานที่จูมาดึง ‪และฟื้นขึ้นมาในหกเดือนให้หลัง
‪- อะไรนะครับ ‪- งานที่นายอยากทำนักหนา
‪นายจะได้ทำที่นี่ คิดว่าไง
‪ที่นี่เหรอครับ
‪พอฟื้นแล้ว นายจะได้ทำงานในบริษัทที่ต้องการ
‪และผ่านการสอบสำคัญต่างๆ ‪ซึ่งเป็นสิทธิประโยชน์
‪ที่เปรียบเสมือนบัตรผ่าน
‪เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว
‪ไปทำงานอยู่ทีมจัดการภาพเงียบๆ ‪แล้วกลับไปหาแม่ของคุณดีไหม
‪นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณชเวจุนอุง ‪ต้องการจริงๆ หรอกเหรอ
‪ทำไมเธอถึงอยู่ที่นั่น
‪ไม่สิ ทำไมฉันถึงอยู่ที่นั่น
‪คุณหมายถึงที่ไหนคะ
‪ในฝันร้าย
‪แล้วถ้าเป็นฝันร้ายขึ้นมาล่ะ
‪เพราะงั้นถ้าเป็นไปได้ ‪ก็ไม่ควรเข้าไปในความฝันครับ
‪เพราะเราอาจจะรู้ถึงชาติก่อน
‪หรือชาติก่อนๆ ของคนคนนั้นก็ได้ครับ
‪สวัสดีครับ
‪คุณชเวจุนอุงที่ผมเคยเล่าให้ฟังครับ
‪อ๋อ ผมได้ยินเรื่องคุณมาเยอะเลยครับ
‪ตอนนี้คุณน่าจะยุ่งอยู่ มีอะไรเหรอครับ
‪คุณปรับตัวได้ไวมากเลยนะครับ
‪เพราะผมเคยมาทำที่นี่ไงครับ
‪ผมเจอวิธีแล้วครับ
‪มีคนที่จะช่วยเราได้ครับ
‪ผมขอไม่ฟังครับ
‪ทำไมครับ
‪ฟังไปก็คงมีแต่เรื่องที่มุทะลุหรือเสี่ยงอันตราย
‪คุณจะเป็นแบบนี้จริงๆ เหรอครับ
‪คุณผู้ช่วยไม่มีความผูกพันเลยเหรอ
‪คุณควอนซังซู
‪- ครับ ‪- ช่วยออกไปข้างนอกสักครู่ครับ
‪เข้าใจแล้วครับ
‪ใครครับ
‪ที่คุณบอกว่าจะช่วยเราได้
‪คุณอาจจะคิดว่ามันเป็นเรื่องเหลวไหล
‪ขอฟังหน่อยครับ
‪เรื่องเหลวไหลนั่นน่ะ
‪เธอคิดจะทำลายกฎเกณฑ์ของจูมาดึง ‪ไปถึงเมื่อไหร่กัน
‪มันคืองานของฉันค่ะ
‪ปล่อยให้เธอตายไปซะ
‪พอสักที
‪ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไง
‪คุณพูดแบบนั้นกับเด็กคนนั้นได้ยังไงกัน
‪ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอตาย
‪มีอะไร
‪ช่วยด้วยเถอะครับ
‪ฉันเหรอ
‪ทำไมฉันต้องช่วยนายด้วย
‪ไม่ใช่ครับ
‪หัวหน้าทีมรยอนครับ
‪ทำไมฉันจะต้องช่วยคูรยอนด้วย
‪คุณก็ทราบสถานการณ์ตอนนี้นี่ครับ
‪มันจะเป็นไปตามกฎระเบียบ
‪แต่ว่า…
‪ช่วยหน่อยเถอะครับ
‪คูรยอนหลอกฉัน
‪ไม่สิ ฉันผิดเองที่ยอมให้ผู้กระทำผิด ‪มาอยู่ข้างๆ ทั้งที่ไม่ควร
‪ผู้กระทำผิดเหรอ
‪คุณ…
‪คุณนี่มันชั่วจริงๆ
‪หัวหน้าทีมต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะใครกัน
‪ไหนพูดใหม่ซิ
‪ผมบอกว่า…
‪คุณนี่มันชั่วจริงๆ
‪รู้ไหมว่าทำไมหัวหน้าทีมถึงอยู่ในฝันคุณ
‪ว่าไงนะ
‪คุณรู้หรือเปล่าว่าทำไม ‪คุณถึงเกลียดคนที่ฆ่าตัวตาย
‪คุณคงไม่รู้ว่าผมพูดอะไรอยู่
‪คุณลองเข้าไปดูเองเถอะ ‪ฝันร้ายที่คุณเห็นตลอดน่ะ
‪นายรู้อะไรอยู่กันแน่
‪ทุกอย่างเลย
‪เพราะงั้นผมถึงได้บอกให้คุณเข้าไปดูเอง
‪ฝันร้ายนั่นน่ะ
‪หัวหน้าทีมนำทางมาที่นี่ทำไมเหรอครับ
‪มีความฝันที่ฉันต้องเข้าไปดูน่ะ
‪ได้เอาใบอนุญาตมาด้วยไหมครับ
‪ข้าชื่อว่าคูรยอนเจ้าค่ะ
‪ข้ารักท่านขอรับ
‪ขออภัยด้วยที่ข้ามาช้า
‪ข้าไม่ควรกลับมายังโชซอนเลย
‪ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยครับ
‪ว่าระหว่างทั้งคู่จะเป็นแบบนั้น
‪หัวหน้าทีมพัคจะช่วยเราเหรอครับ
‪ด้ายความสัมพันธ์ของทั้งคู่ถูกตัดขาดไปแล้วครับ
‪เพราะหัวหน้าทีมได้ปลิดชีวิตของตัวเอง
‪แต่ว่า…
‪ความรู้สึกน่าจะยังหลงเหลืออยู่ครับ
‪ไม่เจอกันนานนะครับ ผู้จัดการ
‪ถึง 60 ปีไหมนะ
‪58 ปีกับอีก 4 เดือนต่างหากครับ
‪นายยังเหมือนเดิมเลยนะ
‪ว่าแต่ว่าทีมเฉพาะกิจ
‪ที่ท่านประธานพูดถึง ‪จะเริ่มจัดตั้งเมื่อไหร่เหรอครับ
‪ฉันเองก็กำลังรออยู่
‪หัวหน้าเริ่มใช้สีนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอครับ
‪เมื่อนานมากแล้วล่ะ
‪ตอนนี้ผมเพิ่งเข้าใจครับ
‪สีหน้าของหัวหน้าทีมในวันนั้น
‪ว่าแต่มาที่นี่ทำไมครับ
‪ลองดูนี่สิครับ
‪ในไลฟ์ของหมอนี่มักจะเห็นตึกนี้ ‪เป็นพื้นหลังอยู่ตลอดครับ
‪ผมเลยตามหาชื่อตึกแล้วลองค้นหาที่อยู่ดูน่ะครับ
‪ที่ที่หมอนี่อยู่
‪อะไรทำให้คิดว่าหัวหน้าทีมจะมาที่นี่เหรอครับ
‪หมอนี่ยังยั่วยุหัวหน้าทีมไม่เลิกครับ
‪โห ขี้ขลาดชะมัด
‪จู่ๆ ก็โผล่มาและตบหัวคนอื่นจากข้างหลังเหรอ
‪เป็นแฟนคลับคลั่งรักรยูโชฮีสิท่า
‪หรือว่ารยูโชฮีจ้างให้เธอมาทำร้ายฉันกันแน่
‪คิดว่าฉันจะกลัวล่ะสิท่า
‪มาเจอกันซึ่งหน้าแบบแมนๆ หน่อย
‪มาสิวะ
‪บอกให้โผล่หัวออกมาไง
‪ทำไม ป๊อดเหรอ
‪โอ๊ะ อะไรกัน
‪เปิดไฟสิ เฮ้ย โปรดิวเซอร์คัง ‪มัวทำบ้าอะไรอยู่
‪เราไลฟ์สดอยู่นะเว้ย
‪อะไรวะ
‪หัวหน้าทีมครับ
‪หัวหน้าทีม
‪ได้โปรดหยุดเถอะครับ
‪หัวหน้าทีมครับ
‪พวกนายกลับไปซะเถอะ
‪พอแค่นี้เถอะนะครับ หัวหน้าทีม
‪ไอ้เศษสวะพวกนั้นไม่ควรได้รับการให้อภัย
‪ปล่อยไว้ก็มีแต่จะหนักข้อขึ้น
‪และคงจะทำให้มีเหยื่อเพิ่มขึ้นด้วย
‪ตอนนี้สถานการณ์ตึงเครียดมากครับ
‪ประธานฮาแดซูกำลังตามจับหัวหน้าทีมไปนรก…
‪ฉันไม่สนหรอก เพราะนั่นคือที่ที่ฉันเคยอยู่
‪หัวหน้าทีมครับ
‪- อย่าเข้ามาใกล้ ‪- ไม่ครับ
‪- บอกว่าอย่าเข้ามาไง ‪- ก็บอกว่าไม่ไงครับ
‪ชเวจุนอุง
‪ผมไม่ชอบทีมจัดการภาพครับ
‪ผมอยากอยู่ทีมจัดการวิกฤตกับหัวหน้าทีม
‪และคุณผู้ช่วยจนจบครับ
‪แส่จนจบเลยนะ
‪นั่นมันก็จบแล้วเหมือนกัน
‪หัวหน้าทีมพูดเองนี่ครับ
‪แต่ว่าเรา…
‪ต้องช่วยเขา
‪นั่นคืองานของทีมจัดการวิกฤต
‪ว่าต้องช่วยคนโดยไม่มีเงื่อนไข
‪เพราะนั่นคืองานของทีมจัดการวิกฤต
‪คุณโชฮี
‪เราต้องช่วยเธอครับ
‪เรายังไม่ล้มเหลวนะครับ
‪คุณโชฮี
‪กำลังฟื้นตัวครับ
‪เธอเป็นคนที่สำคัญต่อหัวหน้าทีมนี่ครับ
‪เพื่อนเพียงคนเดียวของคุณ
‪นี่คือหนทางที่จะช่วยเธอ
‪ไม่ใช่ครับ
‪ไม่ครับ ผิดแล้วครับ
‪หัวหน้าทีมช่วยไว้ได้ทุกเคสเลยนี่ครับ
‪ถ้าเธอไม่ช่วยเหลือตัวเอง ‪ก็คงไม่มีใครช่วยเธอได้หรอกนะ
‪พออยู่ๆ ไปแล้ว สักวันหนึ่ง…
‪นายจะได้พบกับช่วงเวลาที่นายจะได้รู้ว่า ‪มันเกิดขึ้นมาก็เพื่อวันนี้
‪เพราะงั้น
‪อยู่ต่อเถอะ
‪- ปล่อยผมเถอะ ขอร้อง ‪- อูจิน
‪ช่วยเขาซะ
‪ผู้คนที่หัวหน้าทีมช่วยไว้
‪ต่างก็มีชีวิตที่ดีครับ
‪แต่ทำไมหัวหน้าทีมถึงได้อาภัพนักล่ะครับ
‪ขนาดตัวเองยังอาภัพ
‪แล้วการช่วยเหลือคนอื่น ‪จะไปมีความหมายอะไรกันล่ะครับ
‪กลับไปเถอะนะครับ หัวหน้าทีม
‪คุณจุนอุงพูดถูกครับ
‪ลูกทีมกำลังมากินเลี้ยงหลังเลิกงานกันอยู่เหรอ
‪พูดคุยอะไรกันอยู่ได้ตั้งนานสองนาน
‪คูรยอน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ
‪เธอยังไม่ลืมฉันใช่ไหม
‪ฉันจะลืมท่านได้ยังไงล่ะคะ
‪ดีมาก งั้นเรากลับไปยังที่ที่เราเคยอยู่กันดีไหม
‪ที่ที่เหมาะกับเธอไงล่ะ
‪เมื่อเสร็จงานของฉันแล้ว ฉันจะไปด้วยตัวเองค่ะ
‪ไม่สิ ไม่ ไม่ได้
‪เธอไม่มีตัวเลือก
‪ฉันจะพาเธอกลับนรก ‪และจะมอบความเจ็บปวดรวดร้าวให้กับเธอ
‪และทำให้เธอไม่สามารถกลับไป ‪ยังโลกมนุษย์ได้อีก
‪ตกลงนะ
‪จำเป็นที่จะต้องให้ท่านประธานฮา ‪มาจัดการเองเลยเหรอครับ
‪พัคจุงกิลเหรอ
‪นายไม่เคยเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นเลย
‪โผล่มาทำไรที่นี่เหรอ
‪คูรยอนเคยอยู่ใต้บังคับบัญชาที่ผมดูแลอยู่ครับ
‪แล้วไงเหรอ
‪ผมผิดที่สั่งสอนเธอได้ไม่ดี ‪ผมจะพาเธอกลับไปและจะคุมเธอให้ดีครับ
‪นี่นายคิดจะมาไม้ไหนอีกล่ะเนี่ย
‪ฉันคิดว่าอย่างน้อยในจูมาดึง ‪ก็มีแค่นายที่พอจะมีประโยชน์ ฉันคิดผิดสินะ
‪ขออภัยด้วยครับ ผมแค่จะบอกว่าคงไม่จำเป็น ‪ที่ท่านประธานฮาจะต้องเหนื่อยเปล่าครับ
‪ว่าไงนะ
‪เรื่องของจูมาดึง ‪ทางจูมาดึงจะเป็นฝ่ายจัดการเองครับ
‪จู่ๆ ก็เกิดรักลูกน้องขึ้นมาซะงั้น
‪นี่ฉันต้องร้องไห้น้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้งไหม
‪รีบไปช่วยเด็กคนนั้นเถอะ
‪หัวหน้าทีมครับ
‪มัวทำอะไรอยู่ บอกให้รีบไปไง
‪ยืนบื้ออยู่ทำไม
‪ทำงานซะสิ
‪ชเวจุนอุง
‪ครับ
‪อดีตของฉัน นายรู้มาจากท่านประธานเหรอ
‪ครับ ใช่แล้วครับ
‪หัวหน้าทีมพัคล่ะ
‪เขา…
‪ตั้งใจมาเองครับ
‪พัคจุงกิล
‪ถอยไปซะ
‪ผมให้ท่านไปไม่ได้ครับ
‪ถอยไปสิ
‪ไม่นะ
‪พวกเขาบอกให้ฉันตายไปเงียบๆ ‪ไม่ต้องโชว์ให้เห็นค่ะ
‪ฉันเลยว่าจะทำแบบนั้น
‪ความฝันเดิมของเธอคืออะไร
‪เธออยากเป็นนักร้องเพราะอะไร ‪ลองนึกถึงมันดูสิ
‪มันไม่มีความหมายอะไรแล้วค่ะ
‪คนอื่นที่สมควรตายยังมีชีวิตอยู่
‪แล้วทำไมเธอต้องตายด้วย
‪คุณเป็นใคร คุณเป็นใครกันแน่
‪ฉันเป็นยมทูต
‪ถ้าคุณเป็นยมทูตจริงๆ
‪ช่วยพาฉันไปจะได้ไหมคะ
‪ฉันเหนื่อยกับการที่ต้องกัดฟันทน ‪ให้ผ่านไปในแต่ละวัน
‪ชีวิตฉันมันสกปรกโสโครกและน่ารังเกียจ
‪ทำไมฉันถึงไม่สมควรตายล่ะคะ
‪มันไม่ใช่แบบนั้นเลย
‪มันไม่ใช่อย่างที่คนพวกนั้นพูดพล่อยๆ
‪ชีวิตของเธอไม่ได้สกปรก
‪และไม่เคยน่ารังเกียจ
‪เธอ…
‪ไม่สมควรจะถูก
‪เข้าใจผิด
‪หรือต้องเจ็บปวดแบบนี้
‪ฉันจะต้อง…
‪ปกป้องเธอให้ได้
‪นายหญิง
‪อยู่นิ่งๆ เถอะเจ้าค่ะ คุณหนู
‪ข้าจะ…
‪ปกป้องท่านเองเจ้าค่ะ
‪ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหน
‪ปาหินใส่เธอได้อีกเป็นอันขาด
‪เรื่องไหนที่เป็นเรื่องจริง
‪และอะไรที่เป็นเรื่องโกหก
‪ฉันจะเปิดโปงมันให้หมด
‪ชเวจุนอุง
‪ช่วยอยู่ข้างๆ โชฮีที
‪- คราวก่อนผมก็ดูเธอคนเดียวจน… ‪- ไม่ต้องห่วง
‪ครั้งนี้จะไม่เกิดเรื่องแบบนั้น
‪จริงเหรอครับ
‪จริงสิ
‪ฉันให้สัญญา
‪เข้าใจแล้วครับ
‪ทำไมให้คุณจุนอุงดูแลล่ะครับ
‪ความสัมพันธ์ของหัวหน้าทีมกับคุณโชฮี…
‪ความสัมพันธ์ของฉันกับโชฮี
‪จบลงไปตั้งแต่ชาติก่อนแล้ว
‪ฉันนึกว่าเธอจะมีชีวิตที่สุขสบายอยู่ในโลกมนุษย์
‪ตอนที่รู้ว่าโชฮีกลายเป็นแบบนั้น
‪ความรู้สึกที่ฉันลืมเลือนไปก็ได้ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
‪อะไรเนี่ย เธอเข้ามาได้ยังไงกัน ‪ออกไปเลยนะ
‪ผมเข้าใจครับ
‪เพราะผมก็เคยเป็นแบบนั้น
‪แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ‪ทำไมถึงให้คุณจุนอุงอยู่กับคุณโชฮี…
‪เพราะฉันเห็น
‪ช่วยพยุงเธอขึ้นหน่อยครับ
‪ถึงฉันจะไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ‪จะเป็นยังไงต่อไปก็เถอะ
‪ไปพาคนที่คอมเมนต์ด่ามาที่ห้องขาว
‪ห้องขาวเหรอครับ
‪อ๋อ
‪ทราบแล้วครับ
‪ผู้ช่วยอิม
‪ครับ
‪ที่ผ่านมาคงเหนื่อยเพราะฉันมามากเลยสินะ
‪หัวหน้าทีมครับ
‪มนุษย์ชอบพูดว่าถ้าเปลี่ยนเร็วเกินไป
‪แปลว่าคนคนนั้นจะตาย
‪ถึงเราจะไม่ตายก็เถอะ…
‪รีบไปเถอะ
‪ครับ
‪ต้องขออภัยด้วยค่ะ
‪ฉันจะยอมรับทุกบทลงโทษค่ะ
‪ถ้าท่านสั่งให้ฉันลาออก ‪จากตำแหน่งหัวหน้าทีม ฉันก็จะทำ
‪ถ้าสั่งให้ไปนรก
‪ฉันก็จะไปค่ะ
‪ไม่จำเป็นหรอก
‪เพราะจุงกิลได้รับเอาไว้แทนเธอทุกอย่างแล้ว
‪หมายความว่ายังไงคะ
‪หรือว่าท่านประธาน…
‪ฉันแค่ช่วยให้จุงกิลตัดสินใจ
‪ฉันเคยบอกแล้วนี่ว่าฉันก็แค่ผู้ที่คอยเฝ้าดู
‪ไม่ว่าจะเป็นยมทูตหรือมนุษย์
‪ทุกการตัดสินใจ มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่ทำได้
‪พัคจุงกิล
‪นายไม่ควรทำแบบนี้นะ
‪นายทำแบบนี้ทำไม
‪เพราะอะไร
‪ทำไมนายถึงปล่อยให้คูรยอนหนีไป
‪ผมไม่เคยทำแบบนั้นครับ
‪อ้าว ท่านประธาน มาก็ดีแล้ว
‪เจ้าพัคจุงกิลปล่อยให้คูรยอนหนีไปครับ
‪แถมอัดเจ้าหน้าที่ของเราจนเละตุ้มเป๊ะ
‪จะเป็นแบบนั้นได้ไง
‪ไม่นะครับ เขาทำแบบนั้นจริงๆ
‪พัคจุงกิลช่วยรยอนงั้นเหรอ
‪หัวหน้าทีมพัคจุงกิลเกลียดรยอน ‪และทีมจัดการวิกฤตยิ่งกว่าอะไรดี
‪พวกเธอคิดว่าไงเหรอ
‪นั่นสิครับ ผมเองก็ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪อย่างที่ท่านประธานบอก
‪หัวหน้าทีมพัคสาปแช่งทีมจัดการวิกฤตแทบทุกวัน
‪อะไรกัน
‪ก็หัวหน้าทีมพัคเกลียดทีมจัดการวิกฤต ‪จริงๆ นี่ครับ ใช่ไหมครับ
‪ใช่แล้วล่ะ มันเป็นความจริงครับ ท่านประธานฮา
‪นี่เป็นข้อเท็จจริงที่ไม่สามารถปฏิเสธได้เลยครับ ‪ใช่แล้วล่ะ ใครก็ปฏิเสธไม่ได้ครับ
‪เฮ้ย
‪หัวหน้าทีมพัคจุงกิล
‪นายได้ใช้การประกันความรับผิดชอบ ‪ของยมทูตที่ทำไว้กับรยอนแล้วใช่ไหม
‪เพื่อทำลายทีมจัดการวิกฤต
‪ใช่แล้วครับ
‪เรื่องที่รยอนลงโทษเจ้าของคอมเมนต์ด่า
‪ก็เป็นผลมาจากมันเหรอ
‪- ครับ ‪- พัคจุงกิล
‪มันหมายความว่ายังไง
‪ผมได้ใช้การประกันความรับผิดชอบของยมทูต
‪เพื่อหวังทำลายทีมจัดการวิกฤตครับ
‪ก็นั่นน่ะสิ
‪ไม่มีทางที่หัวหน้าทีมพัคจะช่วยคูรยอนแน่
‪ตอนนี้ค่อยเข้าใจได้หน่อย
‪นี่ พวกเธอหุบปากไปเลย
‪ก็ดี
‪แล้วทำไมกัน
‪ทำไมพัคจุงกิลถึงได้ปล่อยให้คูรยอนหนีไปล่ะ
‪ผมบอกท่านไปแล้วว่าผมไม่เคยทำแบบนั้นครับ
‪ผมก็แค่ไม่อยากให้ท่านประธานฮาต้องเหนื่อย ‪เลยจะไปรับตัวเธอมาด้วยตัวเองก็แค่นั้นครับ
‪ระหว่างนั้นก็คงจะเกิดการกระทบกระทั่งกัน
‪ว่าไงนะครับ
‪ผมบุ่มบ่ามเองครับ ท่านประธาน
‪พัคจุงกิล
‪นายขัดคำสั่งผู้บังคับบัญชา ‪จนทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น
‪ฉันคงให้อภัยไม่ได้
‪นายจะต้องอยู่ในสภาพนี้ ‪ตามลำพังนานหนึ่งเดือน
‪และจะถูกลดตำแหน่ง ‪เป็นพนักงานทั่วไปนานหกเดือน
‪นายจะยอมรับบทลงโทษไหม
‪ครับ
‪ผมยอมรับครับ
‪กลับไปได้แล้ว ประธานฮา
‪ท่านประธาน
‪หมดหน้าที่ของฉันแล้ว
‪เดี๋ยวสิครับ ท่านประธาน
‪ท่านประ…
‪ท่านประธานครับ
‪(ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา)
‪ต้องทำไงถึงจะได้เป็นยมทูตเหรอ
‪- อ๋อ คือฉันเป็นแค่ครึ่งๆ น่ะ ‪- ครึ่งๆ เหรอ
‪ยังไม่ตายแต่ก็ใช่ว่าจะมีชีวิตอยู่
‪ฉันอยู่ในภาวะโคม่า ‪ร่างจริงๆ เลยนอนอยู่ที่โรงพยาบาลน่ะ
‪ฉันก็เลยทำสัญญากับจูมาดึง ‪ว่าจะทำงานเป็นยมทูตจนกว่าจะฟื้น
‪อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
‪นายทำอาหารเก่งสินะ
‪เอ่อ คือว่าฉันมีใบประกอบวิชาชีพ ‪ทำอาหารอยู่ แต่ว่า…
‪รสชาติห่วยแตกชะมัด
‪ห่วยจนทำเอาน้ำตาไหลเลย
‪ฉันสอบเพื่ออัปโปรไฟล์น่ะ
‪แต่ว่ากันว่าอาหารอยู่ที่ความเอาใจใส่ จริงไหม
‪ฉันใส่ความเอาใจใส่ลงไปแบบเต็มพิกัด
‪ลองกินดูสิ
‪ไม่นะ อย่ากิน
‪อร่อยดีนะคะ
‪อร่อยเหรอครับ
‪เธอบอกว่าอร่อยล่ะครับ
‪ลองชิมดูไหมครับ
‪ก็ไม่แย่นะครับ
‪พอเลยครับ รีบไปเตรียมโต๊ะอาหารเถอะครับ
‪เร็วๆ เข้าสิ
‪เอาล่ะ ได้แล้วครับ
‪ว่าแต่ทีมเราเคยมากินข้าวกัน ‪แบบพร้อมหน้าพร้อมตาไหมนะ
‪เคยดื่มเหล้าร้านข้างทางครั้งหนึ่งครับ
‪เคยดื่มเหล้าด้วยกันแต่ไม่เคยกินข้าว ‪มันดูทะแม่งชอบกลนะครับ
‪อร่อยจริงๆ ด้วย
‪ไหนลองอีกคำ
‪แค่การได้มาล้อมวงกินข้าวกันแบบนี้ ‪มันก็เป็นความสุขได้
‪ทำไมฉันถึงได้ถอดใจจากมัน ‪และมีชีวิตอยู่ไปวันๆ กันนะ
‪หยุดตำหนิตัวเองได้แล้ว
‪เราต้องให้เกียรติอาหารหน่อยสิ
‪คำพูดของคุณโบรัมนี่ครับ
‪เราต้องให้เกียรติอาหารหน่อยสิคะ
‪คำคมชัดๆ
‪มาทานกันก่อนเถอะครับ
‪- กินเยอะๆ นะ ‪- ทานเถอะค่ะ
‪ผม…
‪รีบทานเถอะครับ
‪คิดแล้วเชียว
‪อยากเป็นพนักงานประจำเหรอครับ
‪แฟนคลับในปรโลกของคุณโชฮี ‪ได้เตรียมเอาไว้ให้ครับ
‪มันเป็นเอกสารที่เอาไว้ใช้ฟ้อง ‪ซอลอินอูกับพัคซงอีครับ
‪ปรโลกมีแฟนคลับของฉันด้วยเหรอคะ
‪แน่นอนครับ
‪พวกเขาบอกว่าอยากช่วยคุณโชฮี ‪ยมทูตที่เคยเป็นอัยการ ทนายความและผู้พิพากษา
‪ก็เลยช่วยเขียนหนังสือฟ้องร้องให้ครับ
‪ความผิดติดตัวเยอะนะเรา ‪ตั้งแต่อาชญากรรมทางเพศจนถึงยาเสพติด
‪ฉันขุดคุ้ยหลักฐานทั้งหมดส่งให้พวกสื่อแล้ว
‪ส่วนค่ายของนายก็กำลังเตรียมข่าว ‪เพื่อตัดหางนาย
‪ว่าไงนะ
‪อย่าพูดจาเหลวไหลน่ะ
‪นายรู้ไหมว่าฉันขึ้นมาถึงจุดนี้ได้ยังไง
‪ขึ้นมาได้ยังไงเหรอ แบบนี้เหรอ
‪ที่ฉันทำแบบนั้นก็เพราะพี่ซอลอินอูสั่งให้ทำค่ะ
‪ขอโทษนะคะ ฉันขอโทษค่ะ
‪ไม่นะ
‪ส่วนความผิดอื่นที่เหลือ ไว้ค่อยไปชดใช้ในนรกล่ะ
‪พวกเขาคงไม่สนใจข่าวชี้แจงข้อเท็จจริงหรอก
‪มันก็เป็นไปได้
‪แต่ว่า…
‪นั่งลง
‪ลุกขึ้น
‪นั่งลง
‪ลุกขึ้น
‪กลิ้งไปทางซ้าย
‪กลิ้งไปทางขวา
‪ลุกขึ้น อืดอาดยืดยาดอยู่ได้
‪จากนี้ไป ให้ทุกคนลบคอมเมนต์แย่ๆ ‪ของตัวเองไปให้เกลี้ยง
‪และอัปข่าวชี้แจงแทน ปฏิบัติ
‪อะไรนะครับ เอ่อ…
‪มันมีตั้งเยอะ
‪- ลบหมดเลยเหรอครับ ‪- ครับ
‪ทั้งหมด 128,432 คอมเมนต์
‪คงใช้เวลาหลายอาทิตย์แน่
‪ใช้เวลาหลายอาทิตย์แล้วไง
‪แล้วคนที่ต้องเจ็บปวดจากคอมเมนต์แย่ๆ ‪กว่า 210,519 คอมเมนต์ที่คุณโพสต์ไว้ล่ะ
‪ฉันไม่ทำ พวกคุณเป็นใครกัน
‪ส่วนคุณ 185,230 คอมเมนต์
‪หรือคุณต้องถูกอัดให้เท่ากับ
‪จำนวนที่โพสต์ก่อนถึงจะได้สติสักที
‪ปล่อยเราไปเถอะครับ
‪ถ้าอยากกินหมัดอีกก็เปิดปากพูดต่อไป
‪ผมจะทำครับ
‪ผมจะทำ
‪ที่นี่ไม่มีประตูหรือของกิน
‪พวกคุณจะไม่มีวันได้ออกไป ‪จนกว่าจะลบคอมเมนต์จนหมดครับ
‪เริ่มได้
‪- โทษครับ ‪- อะไรครับ
‪ผมไม่ใช่คนปล่อยคอมเมนต์ ‪ที่สร้างความเกลียดชังครับ
‪ผมเป็นวิดีโอครีเอเตอร์ครับ
‪เพราะงั้นเราเลยเชื่อมต่อ
‪คอมพิวเตอร์ของนายเข้าโปรแกรมแฮกกิ้ง ‪ในระบบของจูมาดึง
‪คลิปที่ถ่ายติดฉันรวมถึงคลิปที่เกี่ยวข้อง
‪ลบมันทิ้งให้หมดเลยนะ
‪มันคงมีเป็นร้อยล้านคลิป ผมจะไล่ลบยังไง…
‪- ปฏิบัติ ‪- ปฏิบัติครับ
‪ขอบคุณจริงๆ นะคะ
‪แต่ฉันก็ยังแอบไม่สบายใจอยู่ดีค่ะ
‪พอฉันกลับไปทำงานอีกครั้ง ‪ที่ที่เป็นของฉันอาจจะหายไปแล้วก็ได้
‪มันอาจจะเป็นเวลาให้คุณได้เติมพลังนะครับ
‪ฉันไม่อยากถูกด่าโดยไม่มีเหตุผล
‪และอยากหยุดทุกอย่าง
‪มันอาจจะฟังดูขัดแย้งกันแต่ฉันไม่อยาก ‪เป็นแค่พระอาทิตย์ที่ตกดินในเวลาอัสดง
‪แค่พระอาทิตย์ที่ตกดินเหรอ
‪ผู้คนมากมายต่างก็มองดูพระอาทิตย์ที่ตกดินนั้น ‪ด้วยความประทับใจทุกวัน
‪มันเฉิดฉายเท่าที่จะทำได้
‪เมื่อถึงเวลาก็จากไปอย่างงดงาม
‪ผู้คนมากมายจะยังคงจดจำช่วงเวลาของเธอ
‪และจะอยู่กับเธอ ‪จนกระทั่งเธอหายลับไปอย่างงดงาม
‪อีกอย่าง แฟนคลับในปรโลก ‪ก็เอาใจช่วยเธออยู่นะ
‪(เราเคยตายมาแล้วถึงได้รู้ว่าปรโลกก็ดี)
‪(แต่โลกมนุษย์ดียิ่งกว่า รยูโชฮีสู้ๆ )
‪(รยูโชฮี 27 ปี ‪พลังงานลบ 26 เปอร์เซ็นต์)
‪ร่างกายเป็นยังไงบ้างเหรอคะ
‪แค่นี้มันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย
‪เมื่อเทียบกับบาดแผลที่เธอเคยได้รับ
‪ทำไม…
‪ถึงทำแบบนั้นเหรอคะ
‪ทำไมถึงไม่บอกให้ฉันรู้ล่ะ
‪เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเรา
‪แม้ว่าเราจะเคยเป็นสามีภรรยากันมาก่อน
‪แต่โชคชะตาของเราได้ถูกตัดขาดแล้ว
‪แม้ว่าความรู้สึกจะยังคงหลงเหลืออยู่
‪แต่เวลาก็ได้ล่วงเลยมาหลายร้อยปีแล้ว
‪ฉันจะบอกอะไรกับคุณได้ล่ะคะ
‪นั่นสิ
‪เธอพูดถูกแล้วล่ะ
‪เรื่องที่ฉันไปช่วยเธอ
‪มันไม่ใช่เรื่องของความรู้สึก
‪เป็นเพราะศักดิ์ศรีต่างหาก
‪ศักดิ์ศรีของฉันที่ทำให้…
‪เข้าใจเธอผิดและทำเรื่องโง่ๆ
‪ในเมื่อคุณคิดแบบนั้น
‪ขอบคุณมากค่ะ
‪รยอน
‪รยูโชฮีเป็นยังไงบ้าง
‪เธอหายดีแล้วค่ะ
‪- เธอจะพยายามฆ่าตัวตายอีกครั้งไหม ‪- ไม่แล้วค่ะ
‪ไม่ว่ายังไงฉันก็จะขัดขวางเธอเอาไว้ค่ะ
‪ใช่แล้ว
‪นั่นคืองานของทีมจัดการวิกฤตนี่
‪ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วล่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ประธานฮา
‪ตอนที่เขามาหาฉันพร้อมบอกว่า ‪เป็นคำสั่งของคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ
‪ฉันรับรู้ได้ว่าเขาคงมีจุดประสงค์อื่น
‪เขาคงจ้องจับผิดทีมจัดการวิกฤต
‪เพื่อหวังมาแย่งตำแหน่งของฉัน
‪ท่านเลยบอกว่าจะยุบทีมจัดการวิกฤตเหรอคะ
‪แล้วก็กระตุ้นชเวจุนอุง
‪กระตุ้นงั้นเหรอ
‪เรียกว่าเป็นความหวังเดียวเถอะนะ
‪ฉันไม่สามารถสั่งให้พวกเขา ‪ไปช่วยเธอได้ด้วยปากของฉันเอง
‪เพราะแบบนั้น มันอาจจะกลายเป็น ‪ข้ออ้างชั้นดีให้กับประธานฮาได้
‪ท่านยังไม่คิดที่จะปลดเกษียณสินะคะ
‪อือ ตอนนี้ยังไม่คิดหรอก ‪เพราะมีหลายอย่างที่ต้องทำ
‪แต่ว่า…
‪ไม่นึกเลยว่าชเวจุนอุงจะไปลากจุงกิลเข้ามาด้วย
‪เธอกับจุงกิล
‪มีความสัมพันธ์และความรู้สึกที่ค้างคา ‪มานานแสนนานที่ควรจะได้รับการปลดปล่อย
‪ฉันคิดว่าอาจจะเป็นเพราะเรื่องนั้น ‪โชคชะตาจึงพาชเวจุนอุงเข้ามาในจูมาดึง
‪รยอน
‪ตอนนั้นฉันทรมานมาก
‪เลยหวังที่จะตัดขาดทุกอย่าง ‪และทุกความสัมพันธ์ที่มีบนโลกค่ะ
‪ฉันคิดไปถึงขนาดที่ว่า ‪ไม่อยากจะมีตัวตนอยู่อีกเลยค่ะ
‪เมื่อถึงเวลาในอนาคตอันไกลโพ้น
‪ผู้ที่เจ้าจะต้องช่วยเอาไว้ให้ได้จะปรากฏตัวขึ้น
‪เจ้าจะต้องขัดขวางเอาไว้มิให้ผู้นั้นตาย
‪หากเจ้าอยากได้ในสิ่งที่เจ้าต้องการ
‪เอาล่ะ
‪ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้วว่าจะเลือกอะไร
‪จากนี้เจ้าก็ลองเอาไปคิดดูให้ดีๆ
‪ผู้นั้นคือใครหรือเจ้าคะ
‪เป็นผู้ที่พยายามจะปลิดชีพของตนเอง
‪จงช่วยจิตวิญญาณอันน่าเวทนา
‪ที่ลืมไปว่าการมีชีวิตอยู่นั้นช่างล้ำค่าเช่นไร
‪ฉันจะได้เจอคนคนนั้นเมื่อไหร่
‪มีอยู่จริงเหรอคะ
‪เธอจะได้เจอในสักวันอย่างแน่นอน
‪และเมื่อนั้น สิ่งที่เธอต้องการก็จะกลายเป็นจริง
‪ตอนที่ฉันเห็นโชฮีในแอปเรดไลต์
‪ฉันคิดว่านั่นเป็นงานสุดท้ายของฉันค่ะ
‪เพราะความโมโหและความรู้สึกที่ควบคุมไม่อยู่
‪ต่อให้ฉันต้องกลับไปอยู่นรกหรือต้องเริ่มต้นใหม่
‪ฉันก็ไม่สนใจแล้วล่ะค่ะ
‪แต่ว่า หลังจากที่ได้ฟังชเวจุนอุงพูด
‪ผู้คนที่หัวหน้าทีมช่วยไว้
‪ต่างก็มีชีวิตที่ดีครับ
‪แต่ทำไมหัวหน้าทีมถึงได้อาภัพนักล่ะครับ
‪ขนาดตัวเองยังอาภัพ
‪แล้วการช่วยเหลือคนอื่น ‪จะไปมีความหมายอะไรกันล่ะครับ
‪ทำให้ฉันตระหนักได้
‪เรื่องอะไร
‪ว่าคนสุดท้ายที่ฉันต้องช่วย
‪คือฉันเอง
‪คนที่จะช่วยตัวเองได้
‪สุดท้ายก็มีแค่ตัวเองเท่านั้นค่ะ
‪เพราะงั้นท่านเลยให้ฉันดูแลทีมจัดการวิกฤต
‪เพราะสาเหตุนั้น
‪ใช่แล้ว
‪ทีมจัดการวิกฤตมีหน้าที่ทำให้คนอื่นๆ ‪ได้ตระหนักถึงเรื่องนั้น
‪เธอปฏิบัติหน้าที่ครบแล้ว
‪ฉันขอถามอีกครั้งก็แล้วกัน
‪สิ่งที่เธอต้องการตอนนี้คืออะไร
‪ทำให้ทีมจัดการวิกฤต ‪ได้รับการยอมรับเป็นแผนกอย่างเป็นทางการ
‪ไม่ใช่แค่ทีมเฉพาะกิจด้วยค่ะ
‪ได้
‪แล้วก็ช่วยเปลี่ยนสำนักงานให้ดูทันสมัยด้วยค่ะ
‪อือ ได้เลย
‪เลื่อนตำแหน่งให้ผู้ช่วยอิมเป็นผู้จัดการด้วยค่ะ
‪แต่อายุงานของผู้ช่วยอิม…
‪ที่ผ่านมาเขาเหนื่อยมามากแล้วนะคะ ‪ฉันคิดว่าเขามีคุณสมบัติพอค่ะ
‪เรื่องนั้น…
‪แต่การเลื่อนตำแหน่งในจูมาดึง ‪มันค่อนข้างเคร่งครัด…
‪แล้วก็อย่างสุดท้าย
‪หาลูกทีมมาเพิ่มหน่อยเถอะค่ะ
‪มีกันแค่สามมันไม่พอหรอกค่ะ
‪ตอนนี้ไม่ใช่สาม
‪แต่เป็นสองอีกครั้ง
‪ชเวจุนอุงน่ะ
‪ถึงเวลาที่ได้สัญญากันเอาไว้ ‪และเขาก็ทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว
‪ฉันเลยว่าจะให้เขาได้กลับบ้านเร็วขึ้นสักหน่อย
‪เธอคิดว่าไง
‪สวัสดีครับ
‪(จูมาดึง)
‪เอ่อ ครับ
‪ท่านประธานคงจะยุ่งมากสินะครับ
‪ขอบคุณนะครับ
‪(รณรงค์ตามหาวิญญาณผู้กระทำผิด ‪ร่วมแจ้งเบาะแสและจับให้อยู่หมัด)
‪ไม่ได้ว่างมานานแล้ว ดีจัง
‪บอกแล้วไงครับว่าอย่าพูดแบบนั้นที่บริษัท
‪นานๆ ทีจะว่างนะครับ
‪อย่าพูดอะไรแบบนั้น
‪- ห้ามพูดว่าว่างเด็ดขาดครับ ‪- ทำไมครับ
‪ถ้าคุณพูดแบบนั้นในบริษัท ‪งานจะยุ่งขึ้นแน่นอนครับ
‪อ๋อ ครับ โอเคๆ
‪ยังไงซะ เดี๋ยวเขาก็คงจะจำ ‪สิ่งที่เคยได้ยินที่นี่ไม่ได้อยู่แล้วล่ะ
‪อะไรนะครับ
‪ชเวจุนอุง ตอนนี้ถึงเวลาที่นายต้องกลับแล้ว
‪ท่านประธานได้อนุญาตเป็นพิเศษ
‪เพื่อให้นายได้กลับไปยังโลกมนุษย์เร็วขึ้นอีกหน่อย
‪ลาก่อนครับ
‪อะไรกัน กะทันหันแบบนี้เลยเหรอครับ
‪ไม่มีเลี้ยงอำลาเหรอครับ
‪ไม่มีให้ยมทูตมายืนเรียงแถวกัน ‪แล้วก็ปรบมือส่งผมหน่อยเหรอครับ
‪ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก
‪ในเมื่อจู่ๆ คุณก็มาโดยไม่คาดคิด ‪ก็ต้องกลับไปแบบนั้นครับ
‪ผมต้องไปแบบนี้จริงๆ เหรอครับ
‪ทุกความสัมพันธ์บนโลก
‪ไม่ว่าจะต้องการหรือไม่
‪ก็ต้องพบเจอการจากลาอย่างน้อยสักครั้ง
‪ผมคงจะคิดถึงช่วงเวลาที่ถูกหัวหน้าทีมดุนะครับ
‪ฉันอยากจะเก็บเขาไว้ใช้งานให้นานกว่านี้แท้ๆ
‪จะว่าไปแล้ว เรายังไม่เคยทำแบบนี้ ‪ดีๆ เลยสักครั้งนะครับ
‪ขอบคุณครับ
‪โชคดีครับ
‪มานี่มา
‪ฉันไม่ได้จะกอด
‪ที่ผ่านมา
‪เหนื่อยแย่เลยนะ
‪หัวหน้าทีมก็ด้วยครับ
‪ลาก่อนนะ ชเวจุนอุง
‪ได้โปรดให้จุนอุงฟื้นขึ้นมาด้วยเถอะนะคะ
‪แม่ครับ ที่นี่ที่ไหนเหรอ ‪ทำไมผมมานอนอยู่ในโรงพยาบาลล่ะ
‪จุนอุง
‪เก่งมากเลยลูก
‪แม่ครับ จู่ๆ เป็นอะไรไป
‪ลูกรอดแล้ว
‪จำไม่ได้เหรอว่าลูกโดดลงสะพานดงจัก ‪เพื่อไปช่วยคนน่ะ
‪ผมเหรอ
‪รอดแล้ว ลูกแม่
‪เก่งมากๆ เลย
‪พี่คะ
‪ฉันเป็นห่วงแทบแย่เลย
‪เธอเป็นอะไรเนี่ย
‪อะไรกัน
‪คิดเอาไว้แล้วเชียวว่าลูกแม่จะต้องฟื้น
‪เก่งมากๆ เลย จุนอุง
‪โธ่ๆ
‪(6 เดือนต่อมา)
‪(บัตรผู้สมัคร ‪ทีมคัดสรรบุคลากร)
‪ผมคือผู้ชายที่เหมือนไนโตรเจนครับ
‪ไนโตรเจนไม่ทำปฏิกิริยากับวัตถุส่วนใหญ่
‪จึงถูกมองว่าไม่มีประโยชน์
‪แต่เมื่อมันกลายเป็นแอมโมเนีย ‪มันก็จะกลายเป็นปุ๋ย
‪ที่หล่อเลี้ยงพืชต่างๆ ‪กว่าหนึ่งในสามของโลกครับ
‪ผมอยากร่วมงานกับเบเมอร์และเป็นคนที่เหมือน ‪ธาตุไนโตรเจนสำหรับบริษัทเบเมอร์แห่งนี้ครับ
‪ทานนี่ด้วยสิครับ
‪เอาล่ะ
‪วันนี้ผมเลี้ยงเอง ทานให้อร่อยนะครับ
‪- จะทานเลยนะครับ ‪- จะทานเลยนะครับ
‪ทานให้อร่อยครับ
‪- ได้อีกแล้วเหรอ ‪- ได้อะไรเหรอครับ
‪ผมร่วมกิจกรรมเลยได้ตั๋วคอนเสิร์ต ‪ของรยูโชฮีน่ะครับ
‪รยูโชฮีเหรอ
‪ได้ยินว่าตั๋วคอนเสิร์ตนั่นขายหมดเกลี้ยง ‪และหาซื้อได้ยากด้วยนี่นา
‪ผมเคยเป็นแฟนคลับเธอตอนอยู่ในกรม ‪แต่ตอนนี้ยุ่งๆ กับงานน่ะ
‪เขาเป็นแฟนคลับรยูโชฮีนะ
‪ตอนนี้เราจะต้องก้าวเป็นบริษัทแนวหน้า
‪ในอุตสาหกรรม ‪ในฐานะบริษัทที่ให้ความสำคัญกับคนครับ
‪นี่คือแผนผังการประเมินบุคลากรครับ
‪จากนี้ผมจะอภิปรายเกี่ยวกับสิ่งนี้
‪เราจะพักกันก่อนสักสิบนาที ‪แล้วมาประชุมกันต่อครับ
‪ครับ อีกสิบนาทีเจอกันครับ
‪โธ่ เพราะถูกทำร้ายจิตใจแบบนั้นประจำ ‪จะอยากตายก็คงไม่แปลกหรอก
‪จริงเหรอ ดีเลย
‪เหนื่อยหน่อยนะครับ
‪แน่นอน ได้เลย
‪โอ๊ะ
‪อะไรน่ะ
‪ถ้ามีของที่ดีต่อร่างกายก็มาแบ่งกันกินหน่อยสิ
‪ผมได้ยินว่ามันดีกับนี่น่ะ
‪นี่ครับ
‪โอ้ ดีเลย
‪คุณจุนอุง เดี๋ยวไปกรึ๊บกันหน่อยไหม
‪ก็ได้ครับ
‪(พนักงานชเวจุนอุง)
‪หนึ่งทุ่มแล้วเหรอเนี่ย
‪ไปเถอะ
‪วันนี้รูดบัตรบริษัทให้เต็มวงเงินไปเลย
‪ได้ยินว่าร้านที่ฉันจองไว้นี่อย่างเด็ดเลย
‪เร็วเข้า ผู้ช่วยอิม
‪ผมเป็นผู้จัดการแล้วครับ
‪จริงด้วย ผู้จัดการอิม
‪คุณยงโฮครับ
‪ปล่อยผมนะ คนอย่างผมควรจะตายแล้วหายไปซะ
‪ไม่เอาสิครับ ทำไมคุณยงโฮจะต้องตายด้วยครับ
‪ก็เขาบอกให้ผมไปตายนี่
‪ผมทำอะไรผิดขนาดนั้นเหรอ
‪ผมพยายามแทบตายกว่าจะได้งานที่นี่
‪มันไม่มีความหวังอะไรอีกแล้ว
‪ความหวังเหรอ
‪คนที่ใช้ชีวิตอยู่พร้อมความหวัง ‪มีอยู่แค่ไม่กี่คนหรอกนะครับ
‪แม้จะเป็นความสุขแค่เล็กน้อย ‪แต่เราก็พอใจกับมันและใช้ชีวิตไปแบบนั้น
‪เราเป็นมนุษย์นะครับ
‪แม้แต่ความสุขเล็กๆ แบบนั้น
‪ผมก็ไม่มีสิทธิ์ครับ
‪เดี๋ยวก่อนครับ
‪คุณชอบรยูโชฮีใช่ไหมครับ
‪- รยูโชฮีเหรอ ‪- ครับ รยูโชฮี
‪ผมมีตั๋วคอนเสิร์ตเต็มเลย ‪เดี๋ยวผมจะยกให้คุณหมดเลยครับ
‪ไม่มีใครไปกับผมหรอกครับ
‪- ทำไมจะไม่มีคนไปด้วยล่ะครับ ไปกับผมก็ได้ ‪- ผู้ชายสองคนเนี่ยนะ
‪ผู้ชายสองคนแล้วยังไงครับ
‪ไปด้วยกัน ดื่มเบียร์ด้วยกัน ไปดูคอนเสิร์ตด้วยกัน
‪แล้วก็ชวนหัวหน้าทีมไปด้วย
‪นั่นก็คือความสุขเล็กๆ นะครับ
‪ก็ได้ครับ
‪(พัคยงโฮ 30 ปี ‪พลังงานลบ 30 เปอร์เซ็นต์)
‪รีบมาสัญญากันก่อนเลย
‪ดูเขาจะสุขสบายดีนะครับ
‪ขนาดกลับมาโลกมนุษย์แล้ว ‪ก็ยังมาขวางการปฏิบัติงานของเราอยู่อีกนะ
‪กลับมาทำงานแล้วเหรอคะ
‪ฉันผ่านมาแถวนี้แล้วได้ยินเสียงเอะอะโวยวายน่ะ
‪คอนเสิร์ตจะจัดขึ้นในอีกสองวัน ‪แต่งตัวเท่ๆ ด้วยนะครับ
‪ผมจะแต่งให้เท่เลยครับ
‪ก็ดีครับ
‪ว่าแต่ พวกคุณเป็นใครครับ
‪ไม่น่าจะใช่คนของบริษัทเรานะ
‪เราเป็นอดีตหัวหน้าของนาย
‪อะไรนะครับ หมายความว่าไงครับ ‪อดีตหัวหน้างั้นเหรอ
‪พอนายตายไปก็จะรู้เอง
‪ตายไปก็จะรู้เหรอ ‪มันหมายความว่ายังไงกันครับเนี่ย
‪ฉันช่วยได้นะ
‪ให้ตายเถอะ ไม่มีเรื่องอื่นให้ช่วยหรือไง
‪ถึงจะมาช่วยให้คนอื่นตาย
‪พวกคุณเป็นใครกันแน่ครับ
‪เรายังหาลูกทีมใหม่ไม่ได้เลย ‪อย่างน้อยตอนนี้ก็พาคุณจุนอุงไป…
‪รออีกสัก 50 ปีก็แล้วกัน
‪ตั้ง 50 ปีเลยเหรอ
‪อีก 49 ปีกับ 2 เดือนต่างหากครับ
‪ตอนนี้ฉันหาคนเพิ่มให้ได้เลยนะ
‪ผมถามว่าพวกคุณเป็นใครกันครับ
‪เราเหรอ
‪เราเป็นยมทูต
‪คำบรรยายโดย: เสาวลักษณ์ ธนศักดิ์รุ่งเรือง