WULKAN LASCAR – CHILE
Stoicie na jednym z najbardziej aktywnych wulkanów w Chile.
Pytanie za sto tysięcy funtów.
Następujące terminy są prawdziwe
i pochodzą z Indeksu Eksplozywności Wulkanicznej.
Który z nich opisuje największą erupcję?
Kolosalna,
apokaliptyczna,
kataklizm?
Pierwsza myśl...
- Co ci przychodzi na myśl? - B, apokaliptyczna.
Albo kolosalna?
Kolosalna.
Jak z trzęsieniem ziemi. Kolosalne zniszczenia.
Tak, ale...
„Kolosalna” to zwykłe określenie.
To...
Apokaliptyczna.
To koniec świata.
Trzeba zaczynać wszystko od nowa.
To koniec cywilizacji.
To zamyka spór.
- Nie spieramy się. - Nie.
- Wiem. - Chodzi o rozmowę.
Czym była apokalipsa?
Końcem świata.
Skoro to koniec świata, nie będzie wulkanów.
„Kataklizm”.
To mogłoby być coś z kosmosu.
- Rozumiesz? - Nie.
Skąd odniesienie do kosmosu,
skoro mowa o największej erupcji
wulkanu? Skąd ten pomysł?
Bo poza Ziemią też są wulkany.
Na Marsie są wulkany. W kosmosie.
Kataklizm. Cholera.
- Rozumiesz mnie? - Słuszna uwaga.
Zawsze to robisz.
- Poważnie. - Wybacz.
To naprawdę celna uwaga.
Naukowcy mogą opisywać
- coś, co wybucha na Neptunie. - Właśnie.
Rany.
Dałaś mi do myślenia.
- Kataklizm. Myślę, że... - Katastrofa.
Kataklizm.
Instynkt mówi mi, że to B.
Stawiam na B.
Bo znasz to słowo?
Nie. Bo myślę,
że odniesienie do apokalipsy...
jest najmocniejsze.
To koniec tego świata, ale niekoniecznie wszechświata.
Katalizator... zmian.
Kochanie.
B.
No nie wiem. Stawiamy na B?
Zróbmy to. Apokaliptyczna.
- B? - Stawiam na B.
- B? - Tak.
Apokaliptyczna.
W pytaniu za sto tysięcy funtów
wybraliście odpowiedź B.
Wasza odpowiedź jest...
- prawidłowa. - Tak!
Boże.
Muszę się położyć.
Cholera. Udało nam się.
Świetnie się spisałeś. Jestem dumna.
007: DROGA DO MILIONA
BRACIA BONE – KAMARA & JOSH
Ile czasu nam zostało?
Niedużo. Kilkanaście minut.
Czekaj. Jezu Chryste.
Dobra. To tu.
- To ten klucz. - Szybko.
WENECJA – WŁOCHY
Pod wami znajduje się Plac Świętego Marka,
POZIOM 2 – PYTANIE ZA 50 000 FUNTÓW
perła renesansowej architektury.
Jeden z najczęściej odwiedzanych zabytków.
Dziś jest zalany turystami w klapkach i z lodami w ręku.
Pytanie za 50 tysięcy funtów.
Ilu turystów odwiedza Wenecję każdego roku?
Milion,
dziesięć milionów,
dwadzieścia pięć milionów.
- No dobra. Milion odpada. - Tak.
Strzelając w ciemno...
- Dziesięć albo 25. - Straszne tłumy.
Mówił, że to jedno z najczęściej odwiedzanych miejsc.
Co mówi ci instynkt?
- Dwadzieścia pięć to dużo. - Za dużo.
Może jest ich aż tyle? Ale postawiłabym na dziesięć.
Ja też. B.
Tak, B.
- Stresuję się. - Wiem.
Szkoda.
Dobrze nam poszło. Możesz płakać.
Lubiłem je.
No ale...
- Mam! - Chodźmy.
Dotarły dalej niż oni.
Nie wiem. Postaw na A.
- A? - Tak.
Nie wiedzieli, co to jest stalaktyt...
O nie, czerwony.
...i odpadli na pierwszym.
STAMBUŁ – TURCJA
Ale Colin i Danny, para przyjaciół z Essex, nadal mają się dobrze.
POZIOM 2 – PYTANIE ZA 50 000 FUNTÓW
Pociągniesz? Dobrze.
Mamy znaleźć auto.
Stań za mną i złap mnie za ramię.
Nie wiedziałem, że Danny boi się psów.
Jeśli zacznę uciekać, uciekniesz ze mną.
- Wejdę na auto. - Co?
- Wejdę na auto. - Widzisz walizkę?
Na górze.
- Masz? - Tak. Chodź.
Przed wami znajdują się cztery tureckie karty tarota.
Ta mistyczna praktyka podobno zrodziła się tutaj,
na Bliskim Wschodzie.
Wybrane karty mogą przepowiedzieć przyszłość,
choć często w nieoczywisty sposób.
Pytanie za 50 tysięcy.
Jakie znaczenie mogą mieć te cztery karty?
Początki,
decyzje,
zakończenia.
Zwłoki z dziesięcioma mieczami w plecach.
- Tak. - Już nie wstanie.
To nie początek.
To raczej nie była jego decyzja,
- ale już po nim. - Tak.
Czy mogli postanowić wyskoczyć z zamku?
Być może, ale to i tak ich koniec.
Nie wiadomo, na czym wylądują.
Tutaj nie widać twarzy, tylko czarną pelerynę.
- To Anioł Śmierci? - Tak.
Oby to nie był nasz koniec, ale...
- Stawiamy na C? - Na C.
- Tak? - Tak.
- Okej. - Dobra.
Zielony, tak?
Nieźle.
PRZYZNANO 50 000 FUNTÓW
A gdzie są bracia Bone?
POZIOM 4
GOLDENEYE – JAMAJKA
James, podać coś do picia lub do jedzenia?
Mogę dostać kolejnego drinka?
- Robi się. - Świetnie.
Bardzo proszę.
Specjalna dostawa!
- Dziękuję, Glenroy. - Proszę.
Cudownie. Dziękuję.
Idzie.
Wygląda świetnie.
Podany z kokosowym ryżem i podsmażonymi warzywami.
- Cudownie. - Super.
- Tak. - Wygląda wspaniale.
W porządku. Smacznego.
- Dzięki. - Dzięki.
To telefon?
To było zbyt piękne.
- Chodź. - Chodźmy.
A jestem taki głodny.
Halo?
Joeyu i Jamesie, wasz odpoczynek dobiegł końca.
- Koniec odpoczynku. - Czas grać.
Czas grać.
Następne pytanie jest za 200 tysięcy funtów.
Pytanie za 200 koła.
- Znajdziecie je w Port Antonio. - Szlag.
Ruszajcie od razu.
Musimy jechać do Port Antonio, od razu.
Rzuciłem szkołę w wieku 16 lat, więc James miał 10 lat.
Jako dwudziestokilkulatek pracowałem fizycznie.
Zrobiłem licencję taksówkarską.
Pracowałem na taksówce w Londynie.
Chcę myśleć, że widział moje błędy...
i zmienił swoją drogę.
Zdał maturę, skończył studia.
W tej chwili robi magisterkę.
W prawo czy w lewo? Wybieraj.
Może w prawo.
Zawsze podziwiałem Joego.
Ma kochającą rodzinę, piękne dzieci.
Jest bardziej ustatkowany niż ja.
Ja dużo podróżowałem.
Chciałem być wolnym duchem.
- Chodź tędy. - Tędy, tak?
Tu jest trochę inaczej.
Zdecydowanie.
Tak, tędy.
- Prosto i w lewo. - Tak.
Tętni życiem.
Uważaj.
Masz wiadomość.
„Good ova evil”.
Good over evil?
WIADOMOŚĆ: GOOD OVA EVIL
- Kościół? - Nie wiem.
Przejdziemy się po targu?
Good over evil?
Chodzi o good O-V-A evil.
Good over evil?
To tam.
Szukamy „good over evil”.
- To jakiś stragan? - Może tak.
Musimy to znaleźć.
- Jest tutaj coś złego? - Nie.
To brzmi jak nazwa baru lub klubu.
- Tutaj! - Znaleźliśmy.
No proszę.
„Tylko Bóg może mnie sądzić”.
- Jak tam? - Cześć.
- W porządku? - Tak.
Jak się macie?
- Dobrze. - Macie może heinekena?
- Tak. - Poprosimy dwa.
Ciepłe czy zimne?
- Zimne. - Zimne, poproszę.
- Dziękujemy. - Jak się nazywasz?
- Dwayne. - Dwayne. James.
- Cześć. - Miło poznać.
Miło poznać. Joey.
- Masz coś dla nas? - Szukamy...
- Cudnie. - Dobrze.
Jest.
Super.
Dzięki, Dwayne.
- Ciężkie. - Daj to tu.
Nie chce zejść.
Zrobione.
Laptop.
- Gotowy? - I to jak.
URUCHOM PROGRAM – WPROWADŹ HASŁO
Wprowadź hasło.
- „Good ova evil”? - Spróbuj.
- Nie wejdzie. - GoldenEye?
Nie. To tylko...
- Nie wpuści nas. - To tylko sześć...
- Sześć znaków. - Tak?
Data urodzin mamy. Znamy ją.
DATA URODZIN PANI BONE
- Tak? - Powinniśmy.
- Działa! - Tak.
Dobrze.
To nie jest pytanie.
Prowadzi nas dokądś.
MORZE KARAIBSKIE
JAMAJKA
KATAMARAN
- Musimy dotrzeć do katamaranu. - Musimy tam dotrzeć.
- Zdjęcie. - Zrób zdjęcie telefonem
i zrobimy jak w Brazylii.
- Tak. - Będziemy porównywać.
- To jakiś port. - Może Dwayne pomoże.
- Dwayne, pomożesz nam? - Spójrz na to.
- Musimy znaleźć to miejsce. - Znasz je?
- Tak. - Gdzie to jest?
Niedaleko przystani.
- Przy przystani? - Tak.
A gdzie jest przystań?
- Tam. - Tak.
- Dziesięć minut na nogach? - To port?
Może pięć.
Pięć minut na nogach. Blisko.
- Jest otwarta? - Nie.
- Bo jest ciemno? - Tak.
- O której się otwiera? - Koło 8.30.
- O 8.30. - Tak.
- Wstaniemy. - Tak. Prześpimy się.
- Pójdziemy tam rano. - Tak.
- Dwayne. - Dzięki za pomoc.
Prześpijcie się, chłopaki.
IMIĘ: BETH & JEN
Gdzie są pielęgniarki?
Przełóż jedną nogę. Powoli.
Nie spiesz się, Jen.
Znajdź równowagę.
Dobrze.
Powoli.
To trudne!
W porządku?
Przytrzymaj walizkę nogami, żeby się nie ruszała.
- Mam. - Wracasz?
Może zaczep się nogami?
Ciągnij.
Nie mam już sił w rękach.
Spróbuję wykorzystać swój ciężar.
Dobra.
W porządku.
Mam.
Nie chcę nic puścić.
- Wybacz. - Złap ją za rękę.
- Jesteś? - Tak.
Dobra robota. W porządku?
- Jest dobrze? - Tak.
Weźmy walizkę
i ściągnijmy to z ciebie.
- Boże! - Czekaj.
Złap oddech.
- Dobra robota. - To było trudne.
- Spisałaś się. - Dobra robota.
- To było trudne. - Tak.
Dużo trudniejsze niż sądziłam.
Tak. Dobra robota.
Dobrze.
- Nienawidzę tego. - Ja też.
Stambuł był kiedyś domem dla jednego z największych zdrajców Wielkiej Brytanii.
W 1947 roku
Kim Philby był szefem operacji brytyjskiego wywiadu w Turcji,
ale był też podwójnym agentem.
W ciągu kolejnych lat
zdradzał swój kraj.
Pytanie za 50 tysięcy.
Komu przekazywał sekrety?
Sowietom,
Niemcom,
Chińczykom.
- Nie wiem, kto to. - Ja też.
Po II wojnie światowej
Sowieci i Brytyjczycy byli po tej samej stronie?
Byli sojusznikami
- w II wojnie światowej? - Tak.
- Więc to Niemcy byli wrogami. - Tak.
Zimna wojna jeszcze się nie zaczęła.
- To było po II wojnie światowej. - Tak.
Ale pewnie nie...
Wydaje mi się, że wtedy
- jeszcze tego nie było. - Tak.
To raczej nie byli Sowieci.
Tak.
Niemcy mogą być zbyt oczywiści.
Tak sądzisz?
Jakie zyski mogliby czerpać Chińczycy w 1947 roku?
- Nie lubię nie znać odpowiedzi. - Wiem.
Posłuchajmy jeszcze raz pytania.
- Dobra. - Okej.
W 1947 roku
Kim Philby był szefem operacji brytyjskiego wywiadu w Turcji,
ale był też podwójnym agentem.
W ciągu kolejnych lat...
- „W ciągu kolejnych lat”. - ...zdradzał swój kraj.
W latach po 1947 roku.
To nie Niemcy, bo wojna się skończyła.
Chodzi o kolejne lata.
Niemcy to zbyt oczywista opcja.
Przekonuje mnie to,
że podwójni agenci kojarzą się z Rosją.
Nie wydaje mi się,
- żeby dużo działo się z Chinami. - Nie.
- Jakieś przekazywanie informacji. - Tak.
Skłaniam się ku Sowietom.
- Ja też. Przez zimną wojnę. - Tak.
- Robimy to? - Tak.
Nic nie wymyślimy.
Czyli A, Sowieci.
- Tak. A? - Tak.
Bardziej pewne już nie będziemy,
- czyli tak średnio, ale... - Tak.
Razem?
- Raz... - Raz.
Dwa. Trzy.
Proszę, proszę. Tak!
PRZYZNANO: 50 000 FUNTÓW
POZIOM 3
MANAUS – BRAZYLIA
Patrz, jakie duże.
- Wielkie. - Wiem.
To tutaj.
Ładne.
Spójrz na mapę i powiedz, czego mamy szukać.
Nic tu nie ma poza tą drogą.
A potem jest skręt do Balbiny.
Potem trasa wzdłuż rzeki. Rzeka jest po prawej.
Dobra.
Czeka nas długa podróż.
Ale dżungla czeka.
Poznałyśmy się z Beth w 2018 r.
Miałam z nią rozmowę kwalifikacyjną.
Mamy dużo wspólnego
i podobne osobowości.
Od razu zaskoczyło.
Ale wcześniej nie spędziłyśmy razem tygodnia.
A nawet weekendu.
Dużo się o sobie nauczymy na tej wyprawie.
W jakim najstraszniejszym miejscu byłaś?
Niektóre miejsca, w których byłam,
są bardzo odizolowane.
W Outback zjawiali się ludzie z wiszącymi fragmentami ciała,
a szli do nas przez 25 kilometrów.
Zastanawiałam się, jakim cudem wciąż żyją.
A ty?
- Chyba w Afganistanie. - Tak?
Lataliśmy kiedyś między Bastionem a Kandaharem,
- transportując pacjentów. - Tak.
I nagle słyszymy: „Bum!”.
Zobaczyliśmy dym i zaczęliśmy się chwiać.
Myślałam, że spadniemy.
Mówili, że może trzeba będzie lądować awaryjnie na pustyni.
- Boże. - „Przygotujcie broń.
- Mogą być tam Talibowie”. - No nie!
Ale w ogóle nie spanikowałam.
To było dziwne. Byłam spokojna.
Pamiętam, że myślałam: „Nie do wiary, że umrę”.
- Serio? - „Nie do wiary.
Nie miałam okazji pożegnać się z rodziną”.
Byłam otępiała.
Nie wiedziałam wtedy,
że helikoptery mają więcej silników.
Zawróciliśmy do Bastionu.
Po wylądowaniu zaczęłam się hiperwentylować.
- Przeżyłaś szok. - Mały atak paniki.
Jedyny w całym moim życiu.
Kolega ściągnął ze mnie kamizelkę kuloodporną,
dał mi wody,
a potem wsiedliśmy do innego helikoptera i ruszyliśmy.
- Ale... - Prawie się rozbiliście,
myśleliście, że trzeba będzie walczyć,
a oni od razu kazali wam lecieć?
To dobrze,
bo nie zastanawialiśmy się nad tym.
POZIOM 3
Najpierw Szkocja, potem Włochy.
A to wygląda jak Mars.
Nigdy nie byłem w takim miejscu.
Na pewnej wysokości
- nic nie rośnie. - Nie ma życia.
PUSTYNIA ATAKAMA – CHILE
Zostaje tylko jałowa ziemia.
Wygląda jak inna planeta.
Dobrze jedziemy?
Tak. Jeszcze trzy kilometry.
- Nie ma nawet kaktusa. - Nie.
Zupełna pustka.
Cieszę się, że przeżywamy tę przygodę razem.
Przez ostatnie 14, 15 lat
pracowałem na morzu.
Tęsknię za nimi, gdy mnie nie ma.
Każdy rodzic myśli, że mógł się bardziej postarać.
Żałuję różnych rzeczy. „Mogłem zrobić to lepiej.
Mogłem rozwiązać to inaczej”.
Chcę, żeby syn widział we mnie wzór
i umiał skupić się na dobrych rzeczach.
I oby umiał wybaczyć mi sytuacje,
w których nie byłem dobrym rodzicem.
Dobra. To tutaj. Jesteśmy na miejscu.
Nic tu nie ma.
- Co teraz? - Nie wiem.
Co to?
Chyba się rusza.
- Widzisz? - Chyba do nas jedzie.
Może nas podwiozą.
- Tak myślisz? - Nie wiem.
Może to jakiś pociąg.
Bo tam chyba są tory.
- To do nas? - Chyba tak.
Mamy wiadomość.
- „Wsiądźcie do pociągu”. - Wsiądźcie.
Dobra. Tylko tyle?
- Nic więcej? Cholera. - Nic.
Chyba się nie zatrzyma.
Musi.
Wskakujemy do ostatniego. Złap się.
- Trzy. - Dobrze.
Szybko. Tak!
- Nie sądziłem, że się uda. - Było ciężko.
Mało brakowało.
- Pewnie jest dla nas. - Pewnie tak.
Krótkofalówki.
- Rozdzielą nas. - Okej.
Dranie.
Uprząż.
- No nie! - Tak.
Coś dzwoni.
WIADOMOŚĆ: PRZEDNI WAGON
- Tylko: „Przedni wagon”. - „Przedni wagon”.
Jeden z nas musi wejść na dach.
Mamy dowiedzieć się, co tam jest?
- Ja pójdę. - Ty?
Stresuję się.
Damy radę. Choć to niebezpieczne.
Mówiłem, że nie chcę, żeby nas rozdzielono.
Wiem. To okropne.
- Dasz radę. - Tak. Chodź tu.
Masakra.
- Powodzenia. - Dzięki.
Zbliżam się do końca wagonu.
Jednak ty mogłeś iść.
Jestem na drugim wagonie, Sam.
Cholera.
Mam pył w oczach. Nic nie widzę.
Jest ciężko. To się nie uda.
Dobrze, że ty to robisz.
Dasz radę. Dawaj.
Możesz wszystko.
Widzę przedni wagon.
Wierzyłem w ciebie. Dobra robota.
Udało mi się.
Dotarłem.
Coś ci się rzuca w oczy?
Mamy kluczyki do volkswagena.
Klucz, może do domu.
Na pocztówce jest napisane: „9.00 rano”.
A także: „Maria Elena”.
Mamy tam pewnie dotrzeć przed 9.00.
PORT ANTONIO – JAMAJKA
Spójrzmy na te zdjęcia.
- Co myślisz? - To między dwoma przylądkami.
- Jest ich kilka. - Tak.
Tam jest jeden. Podobny.
Chyba wychodzi na otwarty ocean. Czyli to tam.
Dzień dobry, chłopcy.
To wielki dzień.
200 000 funtów
Ktoś może nas podrzucić?
Nie. Łodzie są na wynajem.
A jeśli zapłacimy?
Za podwózkę?
Ja was tam nie zabiorę.
Nie mam czasu. Mam robotę.
Mogę dać wam łódź, ale musicie płynąć sami.
- Prosto. - To ten katamaran.
Chyba tak. To on.
Trochę w lewo, Jimmy.
Co tu się dzieje?
To zatopiony wrak.
Myślałem, że gdzieś popłyniemy.
Raczej nie na tym.
Bliżej.
- Dobrze. - Już.
Gotowe.
Nie pachnie najlepiej. Tyle ci powiem.
W środku. Jak długo tu jest? Kilka lat?
Ciekawe, czy jest do tego klucz.
- To się otwiera. - Dawaj.
- Mam coś. - Brawo.
- Sprzęt. - Płetwy.
Mam tu nóż.
Jezu.
- I dużo kluczy. - Klucze?
Następne pytanie jest za 200 tysięcy.
Wygląda na to, że czeka was kąpiel.
Wiedzieliście, że przeciętny niewytrenowany człowiek
może wstrzymać oddech na 90 sekund?
Powodzenia.
- To chyba to. - Chyba tak.
To skrzynka.
Mamy uwolnić ją nożem?
- Tak, weź nóż. - Dobra.
I przetnij sieć.
Kijowo idzie.
Od razu kończy mi się powietrze.
Daj.
- Dobra? - Ja już nie mogę.
To trudne. Jak w jodze. Weź oddech.
- Czemu nie wytrzymuję tak długo? - To trudne.
- Przeciąłem. - Trochę ją otworzyłeś.
- Ma kłódkę. - Widziałem.
- Z przodu. - Tak.
Musimy kontynuować.
- Znajdziemy sposób. - Wracam.
Tu chodzi o 200 koła.
To chyba nie ten.
Trudne zadanie.
- Chyba pasuje. - Tak?
Nie wszedł od razu.
Nie wrócę na dół. Uszy mi się zatkały.
Spokojnie. Ja to zrobię.
Udało się? Dobra robota.
- Są dwie kłódki. - Tak?
Jedna na szyfr. Trzy cyfry.
- 007? - 007?
To moja pierwsza myśl.
Mam spróbować?
Dobrze!
Jest dobrze! Dawaj.
Super!
Są dwie.
Dwie?
- Mam skurcz w nodze. - Jezu.
- Co on nam robi? - Utrudnia nam zadanie.
- Zanim zacznę myśleć... - Tak.
- Muszę się położyć. - Zabierzmy ją na łódź
i wtedy się zastanowimy.
- Dobra robota. - Wiesz co?
Dawno nie robiłem czegoś tak trudnego.
To jakiś kosmos.
Niech mnie.
- Rum. - O co tu chodzi?
Jamajka oferuje wiele przyjemności.
Jedną z nich jest to.
To jeden z najlepszych jamajskich wyrobów.
Każdy ma swoje własne unikalne nuty smakowe.
Pytanie za 200 tysięcy funtów.
Jakie nuty w nim czuć?
Orzesznik i czarny pieprz,
skórę i śliwkę,
karmel i przyprawy.
- Nie mam pojęcia. - Co jest na etykiecie?
„Jamajski rum”.
Nie wiem.
- Orzesznik... - Nic.
Orzesznik to drzewo.
Beczki robi się z drewna, prawda?
Przysięgam, że robi się je z...
Może beczki są z orzesznika.
Pieprz. Nie słyszałem o pieprzu w rumie.
Tak.
Pieprz pasuje do jedzenia, ale żeby go pić?
Skóra i śliwka jakoś...
Nie wiem, ale...
Posmak skóry w napoju?
Skóra nie smakuje dobrze.
Zjadłbyś buta?
Koncepcja skóry w drinku...
Choć może chodzi o transport?
Może beczki są wiązane skórzanymi paskami?
To nuta.
Nuta to...
Gadam bzdury,
bo nie znam się na alkoholu.
Ale nuta to tylko lekki posmak.
- Spróbujemy? - Chyba nie zaszkodzi?
Dobry pomysł, Batmanie.
Ostry.
Nie lubię takich alkoholi.
Nie przepadam za whisky... albo rumem.
- Nie lubię mocnych alkoholi. - Wolisz piwo.
Może być lager.
Nic mocniejszego.
- Cholernie ostry, prawda? - Tak.
Ale...
Coś zostaje na języku. Pieprz?
Jakby go powąchać...
pachnie jak...
Nie wiem, czy to karmel, ale pachnie jak...
Zdecydowanie czuć...
- Słodycz. - Tak.
- Czuć to. - Trzeba powąchać.
- Jak paczka cukierków. - Czujesz?
Odrzucamy skórę i śliwkę?
- Tak. Wybierzmy C. - Odrzucamy.
Może coś jest w tym orzeszniku.
Zdecydowanie pachnie słodko, prawda?
To chyba coś...
- Tak, pachnie słodko. - Wybierzmy C.
Zgadzam się.
Nawet kolor bardziej przypomina karmel niż pieprz.
- Tak. - Ciemnobrązowy.
Sami siebie przekonujemy.
Im więcej pijemy, tym bardziej się przekonujemy.
Karmel jest słodki, robi się go z cukru.
Trzcina cukrowa, plantacje na Jamajce.
Stawiam na C.
Dwieście tysięcy to dużo pieniędzy.
Ta kwota może zmienić życie.
Mogę sobie tylko wyobrażać, jaką czujecie presję.
Pozwólcie, że zapytam.
Jesteście pewni odpowiedzi?
Zaryzykujecie 200 tysięcy?
No?
To jak?
Napisy: Kinga Stańdo
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński