Panie, wiem, że mnie słyszysz.
To ja, Jade Mary Megan James, ta z Carshalton.
Daj nam siłę, byśmy nie stały się typowymi słabymi suczami
ze schroniska.
Jak te żałosne baby z telewizji,
ryczące i z przyklapniętymi włosami.
Poproś Boga o zbawienie.
Poproś go o coś z głębi serca.
No proś, kurwa! Nie ma całego dnia!
Dobry Boże, daj Iris i mnie mieszkanie komunalne w Londynie.
Czemu w Londynie? Jest do dupy.
Stąd jesteśmy.
Mieszkałaś w wiejskiej posiadłości. Nie bądź hipokrytką.
Racja, jak można, chcę posiadłość,
ale jak mam trafić do jakiejś nory,
to wolę centrum wszechświata,
- czyli Londyn. - Tak.
Zbaw nas, Jezu, i spełnij prośbę Costello, którą nienawidzi córka.
- Nieprawda. - Czuję to.
Nienawidzi nowej szkoły, tego miejsca i jebanego hałasu.
Właśnie, Boże w niebie, ucisz zachłannych sąsiadów,
wtrąć ich w ogień piekielny, spal ich żywcem w ich paszminach
i skaż na potępienie. Dzięki, Boże. Pa.
O wiele prosisz.
Myślałam, że Jezus lubi samodzielne kobiety.
Lubi, jak się kombinuje.
Czym się zajmujesz?
- Chcesz dorobić? - Jak?
Na kamerce internetowej.
Nie chcę wkurwiać Sereny.
Twoja strata.
ZMOKŁE PSY
JEZUS KOCHA KANCIARZY
Cześć, tu Costello Jones.
Nie wiszę ci kasy, ale dobra, nagraj wiadomość.
Dwunasty dzień w wariatkowie.
Pewnie się ucieszysz, że trochę mi lepiej
i jestem gotów przyznać, że na jakieś 10% jestem świrem.
Korzystam z pobytu, ile wlezie.
Może ucieszą cię wiadomości ode mnie.
Jak pocztówki z wyspy wariatów.
Zawarłem nawet znajomości.
Poznałem ciekawe stworzenie o imieniu Frida.
Pomaga mi czymś się zająć.
Mogłabyś mnie odwiedzić?
Chociaż tyle jesteś mi winna.
Ucałuj ode mnie Iris.
Ze wszystkich banków żywności świata akurat tu
spotykam Costello Jones.
Wyjechałaś na wieś z Selbym?
- Tak, właśnie wróciłam... - I dobrze.
To straszny kutas, nie?
To mój przyjaciel i kompletnie go nie znasz.
To chodź, dam ci jedzenie.
Bez takich założeń. Chcę pomagać.
Mogę pracować rano w tygodniu lub...
Dobra. Super.
W takim razie chodź za mną, pokażę ci, jak to działa.
Dary.
Dział pakowania, a tu świeże jedzenie.
Jajka zerówki. Cześć, stary.
Zachwycające. Mamy odpowiedni asortyment
i z chęcią oddamy 20 sztuk.
Wiem, co ci dolega.
Reszcie też. Gdyby mnie wypuścili, zostałabym psychiatrą.
Z ręką po łokieć w cipce faktycznie byłabyś
świetną psychiatrą.
Widzisz tamtego?
Osobowość schizoidalna.
Widać.
A pielęgniarz?
Osobowość unikająca.
Narcystyczne zaburzenie osobowości.
Wiem to na bank, mój dziadek to miał.
- A tobie co dolega? - Osobowość typu borderline.
I anoreksja od ósmego roku życia,
ADHD od jedenastego
i złożone PTSD od zawsze.
Sporo tego nazbierałaś.
Od początku cię obserwuję.
Rozgryzłam cię.
Gotów na diagnozę?
- Skoro musisz. - Osobowość antyspołeczna.
Masz przemocowe związki
i kompleks ojca.
Mam rację?
Sama osądź, jak ci powiem, że mam ochotę
złapać twój durny łeb i jebnąć nim w ten pizdowaty telewizor.
Tylko 20 sztuk na sprzedaż.
Liczyłam, że poronię, ale wciąż tam siedzi.
Nigdy nie miałaś szczęścia, co?
Chciałaś kiedyś pozbyć się Iris?
Nigdy. Gdy tylko się zorientowałam, wiedziałam, że ucieknę z dzieckiem.
Nie jestem taka silna. Nie dam rady sama.
- Nie jestem silna. - I nie chcę z Paulem.
Zostaje aborcja.
Powinnaś pozbyć się Paula, nie dziecka.
Trzy razy z nim zrywałam.
Nie umiesz usunąć 50-latka.
Mogę do niego zadzwonić i powiedzieć, że umarłaś.
Selby zadzwonił dziś pierwszy raz. Chce, żebym go odwiedziła.
- Nawet, kurwa, nie myśl. - Ulżyło mi.
Myślałam, że mnie nienawidzi. Tęsknię za nim.
Przemawia przez ciebie nostalgia.
Potrzebujesz zajęcia.
Pójdziesz ze mną na aborcję?
Czekałam na to tyle lat!
Jeśli usunę, ale pewnie tak.
Usunę.
Chyba.
Co mam zrobić, żebyś przestała się złościć?
Nic. Skopaliście to z Selbym.
Dlaczego ja mam przez to cierpieć?
Costello, na słówko.
Iris, idź na górę i odrób lekcje.
Lepiej oddaj mnie do adopcji.
Iris!
"Iris, Iris".
Dobrze cię widzieć na modlitwie.
Obecność jest obowiązkowa.
Ale byłam grzeczna. Żadnych kontaktów z Selbym.
Bóg nagradza dobroć.
Żadnych facetów ani pracy. Zaczęłam wolontariat.
To wszystko bardzo dobrze. Muszę z tobą porozmawiać
o organizacji pomagającej zbłąkanym matkom.
Szybko, wiem, ledwo się zadomowiłaś,
ale znaleźliśmy stały dom dla ciebie i Iris.
Tu? W Londynie?
Niech spojrzę. Dwie sypialnie, balkon, nad morzem, Thanet.
Pan daje.
Ni chuja tam nie zamieszkam
Pan też odbiera.
Przez 12 dni zachowywałam się dobrze, a nie jestem dobrym człowiekiem.
Udawałam i jestem tym wykończona.
A ty podrzucasz mi to gówno.
Niezbadane są ścieżki Pana.
Kutas z niego.
Jeśli myśli, że opuszczę Londyn,
to niech spierdala.
"Twoi mordercy przychodzą z uśmiechem na ustach".
To nawet nie jest z Biblii, tylko z Chłopców z ferajny.
Mylisz ewangelie. To po prostu...
Więc mnie wyrzucisz?
Czemu miałabym to zrobić?
Rząd daje mi na ciebie 600 funtów tygodniowo.
Kapitalizm.
Prawdziwa religia XXI wieku.
Alleluja!
Więcej nie przyjdę.
Potrzebuję płatnej pracy i prywatnego mieszkania.
A schronisko?
Mogę zostać pół roku, ale czas leci.
Później miasto mnie wydyma.
Mogę jakoś ci pomóc?
Ile kasy masz przy sobie?
Piątaka.
A teraz wyliż mnie.
Czy to...
Ja nie...
Wspieram pracowników seksualnych, ale im nie płacę.
Przerwę ci, zanim powiesz coś głupiego.
Cipka jest za darmo. Ale potrzebuję pięciu funtów.
To etyczne wylizać kobietę ze schroniska?
Mojej cipki nie obchodzi etyka.
Potrzebuję się rozluźnić.
Jak nie chcesz, to spierdalaj.
Lepszej oferty nie dostaniesz dzisiaj w żadnym banku żywności.
Nie jestem w stanie cię pokochać.
To bolało.
To powód do rozstania?
Tak sądzę.
Pierwszy raz z kimś zrywam.
Zwykle jak jestem okropna, odchodzą.
Nie umiałabyś być okropna.
Potrzebuję przestrzeni, w której cię nie ma.
I nie będzie.
Powodzenia.
Jesteś wspaniały, ale nie dla mnie.
Tak. Dzięki.
Wyskoczymy czasem na drinka?
Byłoby trochę dziwnie, co?
No tak, faktycznie.
Do zobaczenia.
Nie sądzę.
Trzymaj się.
- PAUL - SKASOWAĆ DZIECKO - SKASOWAĆ KABLÓWKĘ
Halo? Z wielką chęcią umówiłabym się na przerwanie ciąży.
Bez makijażu. Nie może być ładnie.
Wskakuj w dres.
Co robisz? Zostaw.
Żeby było widać, że mieszkasz w schronisku.
Nie może być ładnie. To nie jest dom modelek.
Chcą autentyczności.
Dla mnie to nie jest autentyczne.
Jesteśmy dwiema napalonymi laskami ze schroniska dla bitych kobiet,
gdzie nie ma kto nas zaspokoić.
Pomożecie nam?
- Uciekłyście od strasznych facetów? - Tak.
Pomóż nam.
Jesteśmy bitymi, brytyjskimi suczkami.
Ona jest tu nowa. Świeżo maltretowana. Powiedz mu.
Tak, to prawda.
Całe życie byłam bita przez kobiety i mężczyzn.
Masz siniaki?
I to ile!
Ale jak klikniesz "wpłacam",
opowiem ci całą paskudną historię.
Cześć, dziewczyny.
- Cześć. - Cześć.
- Ładne? Podobają ci się? - Śliczne.
Powiedz, w co cię bił.
Masz taką twarz, że bym ci przyłożył.
Będę płakać.
Nie spuściłbym was z oczu.
- To słodkie, ale trochę straszne. - Miłe.
Wymień wszystkie obrażenia.
Mam połamane żebra.
Złamał mi szczękę.
Zasłużyłaś sobie.
- Nieprawda? - Przepraszam.
Ja też.
Zbiłbym cię fiutem.
- Chciałabym. - Dobrze.
Dwudziesty dziewiąty dzień w wariatkowie.
Tęsknię za tobą.
Nie możesz przyjechać?
Już o tobie zapomniała.
Zawsze tak jest.
Pewnie myślisz, że to jakaś romantyczna historia.
O parze czubków, którzy zakochują się w sobie w wariatkowie.
Pomyliłaś filmy, złotko.
I kiedy każę ci spierdalać, to nie znaczy: "Łaź za mną i mnie kochaj".
Tylko: spierdalaj.
Spierdalaj.
- Proszę wypełnić. - Dziękuję.
Jesteś pewna, że chcesz to zrobić?
Bo dużo wypiłaś.
Dla kurażu.
Ubrałaś się jak zdzira.
To moja aborcja, mogę przyjść, w czym chcę.
Cieszę się, że zerwałam z Paulem.
Czekaj. Chyba chcę tego dziecka.
- To idziemy. - Nie, nie.
Znasz mnie. Zjebałabym sprawę.
Lepiej usunąć i mieć to z głowy.
Gloria Duke.
Przepraszam, ale muszę spytać,
czy spożywała pani alkohol w ostatniej dobie?
Kilka lampek do lunchu.
Zgodnie z prawem nie może pani
zgodzić się na zabieg po spożyciu.
Ale już postanowiłam. Chcę aborcję. Proszę to dać.
- Chodź. - Nie!
Chcę aborcję! Co się stało z tym krajem?
Kobieta nie może usunąć po lampce wina?
- Chodź. - Proszę na mnie spojrzeć!
Proszę spojrzeć. Wyglądam, jakbym powinna mieć dziecko?
Połóżmy cię do łóżka i pogadamy o tym jutro.
Bo będzie jak w Verze Drake!
Zrobię zabieg nielegalnie.
Chodź.
Przepraszam.
Jesteś arogancka. Zarozumiała. Bezczelna i agresywna.
Nie wydajesz się bezbronna.
Ofiary przemocy zwykle są bardziej
pokorniejsze.
Więc myślisz, że kłamię?
Iris!
Chryste Panie!
- Iris! - Candi!
- Mamo! - Candi, gdzie jesteś?
- Mamo. - Już dobrze.
Bierz pieniądze.
To przez te pazerne gnoje!
Chodź, słonko. Iris, pomożesz?
Dobra. Spokojnie.
Dzielne dziewczynki.
Dobra. Idziemy.
Iris, trzymaj się mnie.
Nie płacz, tylko wychodź.
Idźcie! Nie stać!
Mamo!
- O rety. - Wszyscy wyszli?
Nic ci nie jest?
Wszystko dobrze?
Powiedziałeś, cytuję,
"Mam ochotę złapać twój durny łeb i jebnąć nim w ten pizdowaty telewizor".
Pracuję nad sobą.
Nie, rzuciłem.
No to mów.
Radzisz sobie?
Przede wszystkim
tęsknię za Iris.
I nie mogę się doczekać,
aż wrócę i wszystko naprawię.
Jak byś to naprawił?
Co byś im powiedział?
Co bym powiedział?
Że w głębi serca czuję, co trzeba,
ale nie umiem tego okazywać,
bo nikt mnie nigdy tego nie nauczył.
Wyszedłbym na debila.
Starasz się zmienić.
Większość ludzi boi się spróbować.
Jestem dużym, dzielnym chłopcem.
Ej, wyfiokowana!
Czego ryczysz?
To twoja wina!
Twój dom stoi, a nasz rozjebało!
Nawet tu nie bywasz. Mieszkasz w Oxfordshire.
Bierzesz coraz więcej,
nie myśląc o tych, którzy mają coraz mniej.
Mieszkałyśmy tutaj!
To była ciasna i tymczasowa nora,
ale nasza!
Masz szczęście, że nikt nie zginął!
Moja córka mogła zginąć, jebana hrabino!
Dziękuję.
Wymyślę coś. Obiecuję.
Przykro mi.
Selby, masz gościa.
- Kogo? - Jakąś kobietę.
Z dziewczynką. Strasznie uroczą.
- Jacyś goście? - Nie dzisiaj.
Postąpiłaś paskudnie.
Zostajemy.
Pan ma w pogardzie niewdzięczników.
W Skegness czeka na was schronisko. Wsiadajcie!
Nie. Tu jest nasze miejsce.
Nasze też.
Dziewczyny, wysiadamy!
Costello urządza protest przeciw czystkom klasowym.
Nie urządzam.
Po prostu zostajemy.
Ale ty powinnaś jechać, zdobyć mieszkanie nad morzem,
zapraszać na weekendy siostrę i mamę.
Nie będziesz sama.
W Skegness też jest Bóg.
Dobra. Wsiadaj.
Trzeba było wsiąść.
Nie, tu jest nasz dom.
Nie widać.
Jesteśmy mieszczuchami.
Wszystko dobrze?
A kiedy nie jest?
Usunąć czy nie usunąć, oto jest pytanie.
Nie usunąć.
Napiszesz wspomnienia pod tytułem: Samotność niezamężnej matki.
Zanim miasto wam coś da, zostańcie u mnie.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Wskakujcie, laski.
Zabierzesz Iris na kolację?
Jasne.
Przyda mi się praktyka.
Muszę się przewietrzyć.
Rozumiem, skarbie.
NIE PIJESZ 569 Dni
Trzydziesty dzień w wariatkowie.
"Niech staną zegary Zamilkną telefony
Dajcie psu kość Niech nie szczeka".
Ckliwy ejakulat.
Nie martw się, nie odjebało mi.
To i tak słaby wiersz,
a Cztery wesela i pogrzeb to koszmarny gniot.
Jak to kiedyś powiedziałaś?
"Świat jest zły
i ani Richard Curtis, ani W. H. Auden tego nie zmienią".
Mam nadzieję, że do zobaczenia.
I mam nadzieję, że u was dobrze.
Zawiodłem was i przepraszam za to.
I teraz nie mam z tobą kontaktu, co mnie kurewsko przeraża.
Napisy: Dorota Szatkowska- Jaskuła