Okropnie wyglądasz.
I śmierdzisz winem.
Nie wydadzą mojej książki. Wycofali się.
To koniec.
Bardzo się boję, kiedy jesteś pijana.
Chcę, żebyś była normalna.
A nie ciągle coś udowadniała.
To szkodzi nam obu.
Będę całkowicie normalna.
Obiecuję.
Nie obiecuj, tylko bądź.
ZMOKŁE PSY
TO NIE JEST WYJŚCIE
Ale niezręcznie.
To nas do siebie zbliży.
I może być fajnie.
Podróż z jeżdżącą po pijaku i dewiantem,
świetny plan na dzień.
To ty zadzwoniłeś i błagałeś o jej adres.
Nie puszczę cię samego.
Nie zawsze się dogadywaliśmy, Lenny,
ale jeśli Costello coś jest, może chcieć cię widzieć.
Lepsze to niż walenie konia.
Masz i znikaj.
Nie lubię cycków.
Wciąż pełnoetatowy kutas.
Zamierzam przejść na pół etatu.
Chodźmy.
Ale ostrzegam, co chwilę sikam.
Będzie trzeba stawać.
Ja też, dziecko uciska pęcherz.
Tego mi brakowało, odysei stu przystanków na siku.
Cześć.
Czego chcesz? Pożyczki?
Zastanawiałam się, czy mogłabym odzyskać pracę.
Nie, ale możesz dostać to.
Nie spisałaś się.
Masz rację. To było nie na miejscu.
Czasem lubię szczerość.
Stoi przed tobą dziewczyna, która prosi windykatora
o gównianą robotę.
Proszę.
Prawdziwa desperacja.
Niech ci będzie.
Kiedy zaczynam?
Już. Wsiadaj do vana.
Dzięki.
Wiesz, jaki masz problem?
Lubisz wielkie gesty.
Jesteś świetnym kompanem na piątkowy wieczór.
Umiesz spuścić człowieka do parteru w szesnastu słowach.
Jestem w tym mistrzem.
Ale w środowy poranek,
gdy trzeba zrobić obiad Iris
albo zatka się kibel,
jesteś do niczego.
I ukradłeś Costello kasę, żeby nie mogła odejść.
To przemoc.
Byłem chory.
Właśnie wyszedłem z psychiatryka. Wiesz, co to znaczy?
Co?
Że mam czystą kartę.
Przeszłość odeszła w zapomnienie.
Dzieci, muszę odcedzić kartofelki.
Katolicy chodzą do spowiedzi, my, bogaci, na terapię.
Dostajemy rozgrzeszenie. Proszę.
Nigdy nie czujesz się odpowiedzialny, co?
Poucza mnie kobieta, która jeździ po pijaku.
Za mała dziurka.
Chciałbyś.
Dobrze pukasz. Masz to we krwi.
Gary Wilson?
- Tak? - Jesteś nam winny 7465 funtów.
Jak zamierzasz je dziś oddać?
Trzeba było włożyć nogę.
Zapukaj znowu. Okazał ci brak szacunku,
więc mu popukamy.
Otwieraj! Zabawa się skończyła!
Nie przestawaj.
Zmusimy ich do wyjścia.
Co ty odpierdalasz?
Co się gapisz? Chcesz w ryj?
Nie za płacę minimalną.
Wychodź!
Wchodź i bierz, co możesz!
Nie waż się!
- Nie biję kobiet, ale żona tak. - Niech spróbuje.
No chodź!
- Nie mieszam się. - Zostałeś sam.
Wystarczy.
Chodźmy.
Wasz dług właśnie urósł.
Nic ci nie jest?
W porządku.
Mam chusteczkę.
Nie potrzebuję chusteczki.
Chyba musimy porozmawiać o twoim zachowaniu.
Tego potrzebuję.
Rozepnij mi rozporek.
Wiem, że źle znosisz tę podróż i pewnie skończy się aferą,
ale muszę ci oddać, że nigdy nie idziesz na łatwiznę.
Czy mogę cię o coś spytać?
A mogę odpowiedzieć szczerze?
Jak cię urazić, wpadasz w furię.
Nieprawda.
Raz powiedziałem, że nie pozwalasz Costello żyć pełnią życia.
Nie odzywałeś się do mnie
pół roku.
Myślisz, że można być szczęśliwym?
Chuj wie.
Ale jeśli znajdziesz kogoś, kogokolwiek lub cokolwiek,
co da ci
choć namiastkę szczęścia,
trzymaj się tego.
Nie wypuść tego z rąk.
Ale strzeż się, przyjacielu.
Czas zapierdala.
Nawet się nie zorientujesz, kiedy nie możesz już nawet
się samodzielnie odlać.
Przyłóż, to pomoże.
Dzięki.
Widziałem niebo w ogniu,
miasta spalone do ziemi,
ale to było smutne.
Właśnie przez takie teksty brzmisz jak incel.
Miałaś być moim skrzydłowym, wsparciem.
Po co się wdałeś w bójkę?
Bo świat to dżungla.
Chcę być jej królem.
Nie wyglądałeś jak król, kiedy ta baba tłukła cię w głowę.
Słuchaj, zwalniam cię.
Za co?
Nie możesz bez powodu.
- Chcesz znać powód? - Tak.
Jesteś gównianą windykatorką.
I zaczynam myśleć, że z bzykania nici.
Miało być 8 £ za godzinę.
Pracowałaś jakieś 50 minut.
Więc masz siedem. Oddaj krawat.
- Spierdalaj. - Dzięki.
Powodzenia.
Kurwa, Lenny!
Oj, spierdalaj.
To przez leki, nie kontroluję tego.
Wyłaź.
Utknąłem.
O Boże.
Kiedyś też zdziadziejecie.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Macie pokoje na godziny?
Nie, proszę pana.
Siedemdziesiąt funtów za noc.
Jak masz na imię?
Ben.
Powiem wprost: chyba sam czujesz.
To nie ja.
Tak, to ja.
Zgrzybiały artysta narobił w gacie w drodze przez życie.
Śniadanie w formie bufetu?
Nie zostaniemy do śniadania w żadnej formie.
Pójdzie tylko zmyć z siebie gówno.
Miło z twojej strony.
Nie jestem potworem.
O Boże.
- Wszystko dobrze? - Dotknij.
Czujesz?
To kopnięcie?
Albo gazy.
Nie dałabym ci poczuć gazów.
Ona jest prawdziwa.
Jednak nie mam jej w dupie!
Niemanie w dupie jest niedoceniane.
Myślisz, że jestem
dobrym ojcem?
Jako człowiek jesteś nieznośny.
Jako ojciec dajesz z siebie wszystko.
Cześć.
Mogłabyś odebrać Iris ze szkoły?
A potem zabrać ją do siebie i dać jej obiad?
Jasne.
Nie prosiłabym, ale...
Wszystko dobrze?
Dotknij.
W dotyku jest jak oryginalna.
Ile byś zapłaciła za coś,
co w dotyku i z wyglądu przypomina oryginał?
Nic, bo to podróba.
Kto to zauważy?
Każdy.
Jeśli kogoś stać na torebkę za dwa kafle, to tu nie mieszka.
Mogłybyśmy je opychać
twoim słynnym znajomym.
Dostałabyś działkę.
Jakim słynnym znajomym?
Słynnym pisarzom.
Nie znam żadnych.
Miałaś umowę z wielkim wydawnictwem.
Ale już nie mam.
Robiłaś z siebie gwiazdę
z tymi magnumami.
Koniec marzeń.
To wracamy do cornetto.
I tak większość książek to gnioty.
Musisz się z tym pogodzić.
Nie mogę.
Zasługuję, by kimś zostać.
- Tak. - Tak.
Zasługujesz.
Ale nie ty pierwsza na tym osiedlu zostałaś wyruchana.
Każdy ma jakieś ambicje.
Moja mama, ja,
moja córka. Wyjechała szukać lepszego życia.
Zostawiła mi Tennessee do wychowania.
Powiedziała, że ze mną będzie mu lepiej.
Nie wszyscy nadają się na rodziców.
Iris mogłaby zostać na noc?
Tak.
Muszę tylko...
No wiesz.
- Narąbać się. - Tak.
- Możesz być o nią spokojna. - Wiem.
Dziękuję, Grey.
Jak myślisz, co tam zastaniemy?
U Costello?
Z nią nigdy nie wiadomo. Pewnie nic.
Racja.
Jest największą egocentryczką, jaką znam.
Kiedyś myślałem, że to dlatego, że jest sama na świecie,
ale może jest sama, bo jest egocentryczką.
Cześć, Selby, to ja.
Musisz coś dla mnie zrobić.
Iris jest pod adresem Sunset Park 104 w Somerset.
Kurwa.
Nie boisz się spotkania?
Dopiero co wyszedłeś.
Jesteśmy z tobą.
Będzie dobrze.
Wzruszająca ta twoja życzliwość.
Nawet jeśli udawana,
jest godna pochwały.
Kurde, Lenny.
Co mu jest?
Lenny!
- Kurde. - Potrząśnij nim!
Lenny!
- Lenny! - Obudź się!
- Lenny! - Kurwa! Umarł.
Ja pierdolę. Trzeba gdzieś stanąć.
O Boże, stoi mu.
Po śmierci zawsze staje.
Zawsze mi stoi.
Masz jedną nową wiadomość. Pierwsza nowa wiadomość.
Cześć, Selby, to ja. Musisz coś dla mnie zrobić.
Musisz odebrać Iris i się nią zaopiekować,
bo ja nie umiem, a ty tak.
Co się stało?
Próbuję i próbuję, ale mi nie wychodzi,
a ona zasługuje na kogoś dużo lepszego.
KOCHANA KRUSZYNKO
BARDZO PRZEPRASZAM
W sumie tyle.
Czas napisać własny koniec.
Wiem, że jestem złą matką.
- Costello Jones? - Craybridge 107.
Na górze? Gloria, tam.
- Costello! - Jest w środku?
Costello.
Obudź się!
Ile wzięłaś?
Wstawaj. Ile?
Nie wiem.
Niech zwymiotuje na wszelki wypadek.
Gdzie jest Iris?
No, już to robiłaś.
Jesteś obrzydliwa.
Będzie dobrze. Wyrzuć to z siebie. Tak jest.
Idę na chwilę do psychiatryka i proszę.
Jesteś głupią cipą.
Kim jesteś?
Głupią cipą.
Może właśnie taka miałam być
i powinnam to przyjąć.
Za kogo ja się uważam, żeby mieć jakieś ambicje?
To arogancja, nie?
Problem w tym,
że nie znasz swojego miejsca.
Ale
to właśnie jest w tobie najlepsze.
Pewien mędrzec powiedział:
"Znajdź to, co kochasz, i pozwól, by cię to zabiło".
To dobra rada.
Kto tak powiedział?
Nie wiem, jakiś stary cwel.
O Boże.
Chcę ci usiąść na kolanach.
Wszystko dobrze?
Tak.
Przepraszam.
Jesteś dla mnie wszystkim.
- Wszystkim. - Przestań.
- Wszystkim. - Weź.
Zostaniesz tu?
Nie wiem.
Wrócisz do szpitala?
Nie.
Mam dopiero 36 lat, za mało na ideał.
Zrobię uprawnienia prawnicze.
Ale jesteś świrem.
No tak.
Racja, bardziej nadaję się do polityki.
Zostanę posłem, szanowanym obywatelem.
A w rok premierem.
Wiesz, że tak naprawdę nie chciałam umrzeć?
Tabletki i list pożegnalny temu przeczą.
Wiem.
Racja.
Ona cię potrzebuje.
Ja... w sumie też.
W sumie?
Tak, w sumie.
W sumie.
Henry Miller debiutował w wieku 44 lat.
Bukowski w wieku 55.
No właśnie.
Myślisz, że sobie szkodzimy?
Fast food szkodzi,
ale go uwielbiam.
Mógłbym u ciebie pomieszkać.
Przez chwilę.
Naprawdę myślisz, że może być inaczej?
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła