Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Habang nakaupo ako sa may hardin sa bahay, may tumawag sa akin
para sabihing nawawala ang anak kong si Lucie.
Ang unang reaksiyon ko, "Paano mo nalamang nawawala siya?"
Ilang araw na kaming walang balita sa kaniya.
Hindi siya sumasagot sa mga tawag at wala kaming natatanggap na e-mail.
Nagtatrabaho siya sa Japan.
Agad kong inisip na baka may makabuluhang paliwanag,
may dahilan kung bakit hindi siya nakakausap.
Humingi ng tulong ang kapulisan ng Japan sa publiko
para hanapin ang 21 taong gulang na babaeng taga-Britanya.
Hindi pa nakikita si Lucie Blackman
simula nang umalis siya sa bar kung saan siya nagtatrabaho bilang hostess.
Mayroon pang tatlo hanggang apat pang tawag.
Doon ko na nalaman na may masamang nangyari.
Hindi talaga kami mapakali
kaya para kaming dinudurog.
Tokyo, ang pinakamalaking metropolis ng mundo.
Kaakit-akit ito sa nakararami, pero bangungot ito para sa isang tao.
Mahigit isang linggo na'ng lumipas mula nang nawala si Lucie Blackman.
Kada taon, daan-daang batang babae
ang pumupunta sa Tokyo.
Iniimbestigahan ng Metropolitan Police
ang posibilidad na pagdukot ng isang kulto.
Pinaghahanap na ng awtoridad ng Japan ang isang sexual predator
na ilang dekada nang pagala-gala sa mga lansangan sa Japan.
Nang patapos na siya sa hay-iskul, gusto niyang mangibang-bansa,
tulad ng iba para maglakbay.
Napakagandang karanasan n'on.
Naalala kong sinabi ni Lucie, "Gusto kong pumunta sa Japan."
"Naaaliw ako sa kultura nila…
at magiging kakaibang karanasan ito."
Ang linis ng imahe ng Japan, di ba?
Ang bansa kung saan magalang ang lahat.
Walang krimen.
Pag nawala ang pitaka mo sa subway, mababalik iyon sa 'yo.
Kapana-panabik sa Tokyo noong 2000.
Maraming dayuhan ang pumupunta rito para magtrabaho.
Mataas ang kita rito at maraming masasayang pangyayari.
Nasa Japan din ako, tulad ng iba pang nasa channel 4.
Sa panahong iyon, kilalang-kilala ang Japan dahil sa Pokemon.
Konnichiwa at heto na ang Japanorama.
Kilalang-kilala ang Japan sa pagiging ligtas at magalang ng lahat.
Walang nagsususpetsa na mayroon ding nangyayaring kasamaan na hindi natin alam.
Tinawagan ako ng kaibigan kong namamahala ng isang guesthouse.
Sinabi niyang nag-aalala siya sa isang 21 anyos na babaeng nagngangalang Lucie
na nakatira sa guesthouse niya at hindi niya makontak.
Iyon ang unang beses na naranasan niya ito
kaya masama ang loob niya.
Dahil sa itsura niya,
nalaman kong seryoso ang sitwasyon.
IKA-3 NG HULYO 2000 3 ARAW NANG NAWAWALA
Maraming kuwento na ang nakakarating sa Japanese media.
TAGA-BRITANYANG STEWARDESS KINIDNAP NG ISANG KULTO
Walang nakakaalam noong umpisa.
Mayroong maliit na grupo ng mga dayuhan na alam
na mayroong nawala.
Isa akong reporter ng krimen sa Japan.
Kinausap ako ng amo ko at sinabing, "Uy, gaijin,"
na tawag nila sa mga dayuhan.
Ang sabi niya, "Kailangan ka namin. May kinalaman ang kaso ng isang gaijin."
Ang una kong naisip, pumunta lang siguro siya sa Thailand
at nalimutan niyang magsabi. Wala naman sigurong problema.
Pumunta ako sa headquarters ng Metropolitan Police Department.
Ibinahagi nila ang mga nalalaman nila.
Ako ang namahala sa kaso ni Lucie bilang superintendent.
Noong umpisa, posibleng naglayas lang siya
kaya kailangan naming malaman mula sa pamilya niya
kung may dahilan siya sa paggawa nito.
Noon,
maraming dayuhan ang paso na ang visa o ilegal na nagtatrabaho,
at marami sa kanila ang nawawala.
Kaya noong una ko itong narinig,
di ko alam kung krimen ba ito o hindi.
11 ARAW NANG NAWAWALA
Pumunta sa Tokyo ang tatay ni Lucie, si Timothy Blackman,
dahil kinakatakot ng mga pulis na na-kidnap siya.
Nakausap ko siya, tatlong linggo na ang nakaraan.
Normal na tawag lang. Ang sabi niya,
"Hi, Papa. Masaya ako sa Japan."
May sinabi ba siyang mga problema niya sa Japan?
Sinabi niyang natutuwa raw siya at maganda raw ang lugar na ito.
May nangyari at kailangan namin siyang mahanap.
Kung may problema man dahil hindi ako sanay
sa pagsasalita sa harap ng kamera,
hindi ko na pinapansin kasi hinahanap ko ang anak ko.
Maraming reporter at iba pang tao sa airport pagkarating ni Tim.
Biglang lumaki ang kuwento
at mabilis ito naging usap-usapan ng lahat.
Iyong nangyari kay Lucie Blackman.
Nawala ang dating stewardess ng British Airways noong Hulyo 1.
Humingi ng tulong ang kapulisan ng Japan para sa impormasyon
tungkol sa isang 21 anyos na taga-Britanya na nawala sa Tokyo 11 araw nang nakalipas.
Pero malaking siyudad ang Tokyo
kung saan nakatira ang 27 at kalahating milyong tao.
Para ka talagang naghahanap ng karayom sa dayami.
Nakilala ko sina Tim Blackman at Sophie, ang nakababatang kapatid ni Lucie.
Napansin ko na lubos siyang nag-aalala,
pero nadadala ni Tim ang sarili niya
at ginagamit niya ang karisma at galing niya sa pananalita
para may mangyari.
Sisiguraduhin niya
na gagawin ng lahat ang makakaya nila para hanapin si Lucie.
Naintindihan ni Jake ang mga sistema sa Japan,
at nakakapagsalita siya ng Nihongo kaya malaki ang pakinabang nito.
Mayroon din siyang mga kilala sa pulis dahil sa trabaho niya.
Makakatulong ang kahit ano.
Pakitawagan po kami.
Bago pa siya dumating, naghahanap na ng detalye ang mga pulis.
Nangangalap talaga sila ng impormasyon.
Nakapaskil ang 30, 000 na poster ni Lucie Blackman sa Tokyo.
Inaaksyunan na ng mga pulis ang mga tawag na galing sa publiko,
pero hindi sila sigurado kung kapani-paniwala ang mga ulat.
May tao ba rito?
NAWAWALA
Si Lucie ang panganay namin.
At binago niya ang mga buhay namin.
Espesiyal siya sa amin.
Mabilis mag-isip si Lucie.
Marami siyang naiimpluwensiyahan sa paligid niya.
Lahat ng nakakakilala sa kaniya noong lumalaki siya,
kusang lumalapit sa kaniya
at binibigyan siya ng atensiyon.
Naisip ni Lucie na makakabiyahe siya
kung magtatrabaho siya sa isang airline.
Malaking bagay 'yon para kay Lucie.
Pero nawawala siya at nasa panganib.
Dapat nang mahanap si Lucie.
Nakipagkita ako kay Tim bilang kinatawan ng mga pulis at pinaliwanag ko sa kaniya.
Wala pa akong gaanong karanasan noon
sa pakikipag-usap sa ibang tao mula sa ibang bansa,
kaya nagulat ako sa mga tanong niya.
Tinanong niya kung natingnan kong mabuti ang mga security camera.
Sa panahong iyon,
pinaliwanag ko na limitado ang paggamit ng mga security camera sa Japan
dahil inaalala ang pagkapribado ng mga tao.
Sabi niya, "Nagbibiro ka siguro, Mitsuzane."
"Sa London, may camera sa bawat kalye,
at lahat iyon gawa sa Japan."
Tulad ng inaasahan, magagalang ang mga pulis doon.
Pero may lumapit sa akin.
Isang lalaking taga-Ingglatera na kasal sa isang Haponesa,
at sinabi niya,
"Dahil hindi Hapon si Lucie, hindi iimbestigahan ang kaso niya."
Napaisip ako roon.
Dahil sa sobrang pag-aalala, naisip ko,
"Dapat gumawa ako ng paraan
para magkaroon ng imbestigasyon."
EMBAHADA NG BRITANYA
Naisip ko na dapat makipag-ugnayan sa media.
Pagkagaling namin mula sa pulis kahapon
nalaman namin na
ginagawa nila ang lahat ng hakbang sa imbestigasyon,
mas malawak na ang pagtingin nila sa kaso
at tinitingnan nila lahat ng posibilidad sa panahong ito.
Nagsagawa kami ng press conference para mas gumawa ng ingay sa Tokyo.
Nilipat nila ang press conference sa pinakamalaking auditorium
kasi gustong pumunta ng buong media ng Japan.
Tiningnan ko ang lahat at sinabi ko kay Sophie,
"Ganito natin mahahanap si Lucie, Sophie."
"Hahanapin nila si Lucie para sa atin."
Tungkol sa nararamdaman ko ngayon,
sigurado akong naiintindihan ninyo. Nawawala ang kapatid ko.
Gusto ko lang na umuwi siya.
Kaya kung may makakatulong,
lubos akong magpapasalamat kung magsasalita sila.
Napukaw nito ang pansin ng press ng Britanya.
Iniiwasan ng media ng Japan ang mga haka-haka,
habang mabilis namang gumagawa ng kuwento ang media ng Britanya
na naglalaman ng kung anu-anong teorya
at naghahanap ng kahit sinong puwede nilang makausap tungkol sa pangyayari.
Mayroon o wala man silang alam tungkol sa Japan,
kahit ano, puwedeng ibalita.
DINUKOT NG ISANG MISTERIYOSONG KULTO ANG ANAK NAMIN?
Narinig namin na buhay si Lucie
at nilagay raw siya sa isang barko papuntang Hong Kong.
Na biktima raw siya ng sex trafficking.
Na kinuha siya ng kulto.
DINUKOT NG KULTO
Hindi mabilis maniwala si Lucie.
Kaya parang hindi totoo
na naging interesado siyang sumali
sa isang kulto.
Tingin namin, kalokohan iyon.
Dahil sa kaniya, nagkaroon ng atensiyon sa kasong ito
kaya maraming tao ang nilaan
ng gobyerno ng Japan at ng Tokyo Metropolitan Police para rito.
Kadalasan, sa kaso ng mga nawawala,
apat o limang pulis ang may hawak nito.
Pero 100 tao? Hindi iyon normal.
Unang nag-imbestiga ang pulis sa Roppongi, kung saan nagtrabaho si Lucie.
Sa Roppongi, maraming mga bar,
mga hostess club.
Kakaiba ang mga nangyayari dito sa gabi.
Maraming dayuhan, maraming pera.
Nandoon ang Goldman Sachs,
and Lehman Brothers, at iba pang nasa larangan ng pananalapi.
Para itong party, walang tigil ang pasok ng pera.
Napapansin na ito sa Roppongi.
May mga taong handang gumastos
ng malaki sa gabi.
Nagtrabaho ako sa Casablanca,
ito iyong kaparehas na hostess club na pinagtrabahuhan ni Lucie Blackman.
Maliit at ordinaryong hostess club lang iyon.
Mahirap ipaliwanag ang pag-ho-hostess kasi walang katumbas ito sa Kanluran.
Pupunta ka sa isang nightclub at puno ito ng matatandang lalaki,
kakausapin sila, at bibigyan ng mga inumin.
Walang pagtatalik na nangyayari. Hindi ganoon iyon.
Hindi naman ito nakakabastos o mahirap.
Ganoon pa nga ang ginagawa ko nang libre,
noong mga 20 anyos ako,
iyong pumunta sa mga bar at makipagkilala sa mga tao.
Puwede kumita ng malaki sa pagtatrabaho bilang hostess.
Halos 50 dolyar kada oras ang suweldo.
Mayroon pang bonus, kapag nakainom ng maraming alak.
Mga lima hanggang anim na oras lang kailangan magtrabaho.
Kung gugustuhin, maaaring ituring na inosente ang trabahong ito.
Sa palagay ko, ang pag-ho-hostess sa Japan,
marami itong nahikayat na babaeng gustong magkaroon ng kakaibang karanasan,
mga gustong lubusin ang buhay nila.
Maraming magagandang babaeng nakakatayo sa sarili nilang mga paa
ang gustong maglakbay.
Nakakatuwang makakilala
ng mga taong matatapang
at may malawak na pananaw sa buhay.
"Dohan" ang bahagi ng pag-ho-hostess na pinakadelikado.
Ibig sabihin ng "dohan", iyong kakain ka sa labas bago magtrabaho
at isasama mo ang customer sa club, at sa club, bibigyan ka ng bonus
dahil sa pagsamang kumain sa labas at bibilhan ka nila ng alak.
Lahat ng iyon, dinadagdag sa mga babayaran nila.
Tingin ko, nagkakaroon ng pagkalito kasi kapag nakikipagkita ka sa labas
ng hostess club kasama ang sariling customer,
sa libreng oras mo,
aasahan ng ibang customer ang ganoong sitwasyon.
Naramdaman ko na kailangan kong makahatak ng mas maraming customer
o magkaron ng mga "dohan",
pero hindi ko naramdaman
na mapanganib sa mga club.
Tingin ko, sa labas ng club
nangyayari ang mga ito.
Nagtrabaho ako bilang mamamahayag sa isang pambabaeng magasin sa London
at interesado ang magasin sa konsepto ng pag-ho-hostess.
Kaya pumunta ako sa Japan
para tingnan ang kultura ng pag-ho-hostess at tumuklas pa ng mga tungkol doon.
Tingin ko, malaking dahilan
ang salapi at power play sa pagitan ng mga lalaki at babae.
Na taglay ng mga lalaki ang pera at wala nito ang mga babae
kaya dominante ang mga lalake.
Kitang-kita ang sexual politics sa mga club.
SUPERINTENDENTE SATORU YAMASHIRO
Ang unang humawak ng kaso ni Lucie
ay ang grupo ni Teramae.
Narinig ng grupo namin na may natukoy na silang suspek.
Isa raw siyang Hapon na madalas sa hostess club sa Roppongi,
kasama na ang Casablanca.
Kaya inutusan kami na ilagay ang suspek
sa pangangalaga ng mga pulis at alamin
kung inosente man siya o hindi.
Kinakabahan kaming malaman ng salarin
ang ginagawa namin,
at baka patayin si Lucie kung buhay pa siya.
Nilapitan namin ang kotse niya bago siya pumasok sa trabaho.
Nakiusap kami na kusa siyang pumunta para maimbestigahan.
Nahuli namin siya at sinamahan
sa pinakamalapit na estasyon ng pulis para maimbestigahan.
May palusot ang lalaki na napatunayan namin.
Hindi iyon ang suspek
na kumuha kay Lucie.
Napilitan kaming
mag-isip at magplano uli.
15 ARAW NANG NAWAWALA
Sa isang linggong kasama si Tim Blackman,
malinaw na isa siyang mapagmahal at matiyagang ama
na naniniwalang buhay pa ang anak niya, naroon lang sa siyudad,
pero kailangan niyang mahanap agad.
Ako si Dave Russell na nasa Tokyo para sa Meridian Tonight.
Naging malinaw na may plano si Tim.
Kung hihinto ang paglabas ng kuwento,
maiiiba ang pagtutuunan ng pansin ng media
at mawawala ang atensiyon kay Lucie.
Kaya ginawa niya ang lahat para bumalik ang atensiyon kay Lucie agad.
Nasa lansangan siya, nagpapaskil ng mga poster, gusto niyang makita ito sa TV
para malaman ng lahat ang itsura ni Lucy.
Nagkaroon ng di pagkakaunawaan sina Tim at ang kapulisan.
Puwedeng maglagay ng karatula sa poste pero hindi ito puwede roon.
Wala akong aalisin.
Hulihin mo ako.
Dapat mahanap si Lucie
at kahit sinong magulang, gagawin ang lahat
para maayos ang problema.
Hindi nila ako puwedeng balewalain o limitahan.
Hindi na binabalitaan si Tim sa mga pangyayari.
Ang mga ginagawa niya, na pinagmumukhang walang silbi ang mga pulis,
ang ikinagalit nila.
Dahil sa pagiging aligaga niya
at kawalan ng tiwala sa mga pulis na Hapon na hindi matatas makipag-usap,
palagay niya, na kapag mas nilabanan sila,
mas maganda ang magiging resulta.
19 ARAW NANG NAWAWALA
Naisip ko na G7 ang gagamitin
at alam kong pupunta si Tony Blair doon
at alam kong interesado ang media ng UK.
Kaya ginamit namin iyon para makatulong.
Pumunta si Prime Minister Blair sa Tokyo
para gamitin ang impluwensiya niya
sa kaso ng nawawalang hostess na taga-Britanya na si Lucie Blackman.
Nakikipagtulungan kami sa awtoridad ng Japan,
kaya hinihiling na rin namin sa mga Hapon
na makipagtulungan kung may alam sila sa kaso
at magbigay ng impormasyon para maasikaso namin
dahil isa itong trahedya
kaya hindi na mapalagay ang pamilya.
Sabi ng Prime Minister ng Japan,
"Huhulihin ng kapulisan ng Japan ang suspek."
Naisip namin na madali itong sabihin pero mahirap gawin.
Kami mismo, naramdaman na matindi ang inaasahan sa 'min.
Tingin ko,
may hindi pagkakaparehas sa polisiya ng imbestigasyon.
Kaya nagsimulang kumilos mag-isa ang mga detektib namin.
Tinatawag ko silang mga detektib na Suppon,
mga detektib na hindi basta binibitiwan ang hawak na impormasyon.
Naisip naming mas magandang mag-umpisa uli
kaysa mag-aksaya ng panahon sa mga nagpapagulo ng imbestigasyon.
SARHENTO JUNICHIRO KUKU
Matiyaga at pursigido si Kuku.
Kapag nasimulan na niya, hindi na niya titigilan. Parang suppon.
Ilang araw kaming nagpupuyat sa pagbabasa ng mga report
na gawa ng pangunahing unit,
at tiningnan namin lahat.
Habang tinitingnan ko ang mga tala ng imbestigasyon ng grupong Teramae,
para maintindihan kung paano isinasagawa ang imbestigasyon,
may nadiskubre akong report
mula sa bahagi ng Roppongi kung saan maraming club.
Isang dayuhang hostess na nagtatrabaho sa club
ang inanyayahan ng isang suki na pumunta sa tabing-dagat.
Bigla siyang nawalan ng malay
at natulog nang ilang oras.
Pagkagising niya, sumasakit ang ulo niya
at tingin niya, binigyan siya ng pampatulog.
Sabi nila, galing daw sa hindi katiwa-tiwalang manager ng club
ang impormasyon.
Wala raw dapat maniwala sa sinasabi niya.
Pagkabasa nito, naisip namin na kalokohan iyon.
Ang katulad niya ang maaaring magbigay ng tunay na impormasyon.
Parang may kaugnayan talaga ito sa kaso ni Lucie Blackman.
Kaya nagsimula silang balikan ang mga lumang tala
at ang mga kaso para tingnan kung mapag-uugnay-ugnay nila.
Pero nasa lokal na antas lang sila.
Walang sumeryoso sa mga report nila.
Kaya kahit na may reklamo,
walang naganap na imbestigasyon.
May mga may-ari ng club na nagsasabing
naranasan din ito ng babaeng nagtrabaho para sa kanila.
Maraming ganoong kuwento
kung saan-saan.
ASSISTANT INSPEKTOR TOKIE MARUYAMA
Kaya nagpasiya kaming kausapin ang mga empleyado
sa bawat club.
Noong una, ayaw humarap
ng mga babaeng nagtrabaho sa mga club.
Kada tatlong buwan, pumupunta ang mga pulis
at pinapalabas lahat ng mga hostess
na walang mga visa,
nakakahina ito ng kalooban para sa mga babae.
Kung nasa peligro ang mga dayuhang hostess,
mas mapanganib ito sa kanila dahil kung pupunta sila sa pulis,
malamang na aarestuhin sila ng mga pulis
dahil nilabag nila ang visa.
Walang magagawang mabuti kapag pumunta sa pulis at nabiktima sila bilang hostess.
Hindi namin sila makausap habang nagtatrabaho,
kaya kinakausap namin sila sa kalsada kapag naaabutan namin
at doon kami magtatanong.
Kalaunan, maraming babae ang lumapit
dahil gusto nilang makatulong para mahanap si Lucie.
Sa huli,
nalaman namin na maraming nakaranas ng ganoon.
Ito ang pare-parehong report ng mga hostess
na binigyan ng pampatulog at posibleng ginahasa ng maykayang Hapon.
Hindi binabago ng mga kriminal ang mga pamamaraan nila.
Kahit sa pagnanakaw, hindi nagbabago ang paraan ng pangloloob nila,
may kinasanayan na sila.
Hindi nagbabago ito.
Isinakay sila sa mga mamahaling kotse
tulad ng Porsche, Mercedes-Benz,
at iba pa.
Dadalhin niya ang biktima sa tabing-dagat
o di kaya'y kakain sa labas.
At gumagamit siya ng droga.
Ayon sa mga biktima, pakiramdam nila na binigyan sila ng pampatulog.
Gigising ang mga biktima na masama ang pakiramdam.
Sumusuka ang iba.
Iyong iba, sinabi na para silang sinikmura.
Naaawa ako sa kanila.
Kapag pinagsama-sama ang mga pahayag
mula sa mga Hapon at mga dayuhang hostess,
nadiskubre nila na mayroong isang sexual predator
na ilang taon nang pakalat-kalat sa Roppongi at hindi pa nahuhuli.
Hindi pa siya nalilitis.
52 ARAW NANG NAWAWALA
Nagpasya ang pamilya na magbigay
ng 1.5 milyong yen kapalit ang bagong impormasyon
na makakatulong sa paghahanap kay Lucie.
Sa tingin namin,
isa itong paraan para mabalik uli ang atensiyon sa kaso.
Akala ng mga tao na ginagawa ko ito dahil gusto ko na lagi akong kinakapanayam.
Gusto ko lang na patuloy na hanapin si Lucie
at pagbibigay ng pabuya ang paraan para magawa ito.
Maraming mamamahayag ang nakapalibot kay Tim.
Sa palagay namin,
may ibubunyag siya
na makakasagabal sa imbestigasyon.
Matapos ang pito hanggang walong linggo,
mas nararamdaman namin ang hirap ng sitwasyon.
Sa totoo lang, hindi pa ako binibigyan
ng impormasyon ng mga pulis sa mga ginagawa nila
dahil itinuturing nilang sensitibo ang kaso.
Lagi kong sinasabi
na may usad ang imbestigasyon.
Hindi ko pa lang puwedeng sabihin.
Tingin ng mga Hapon na hindi ako magalang,
ganoon nga siguro ang dating
kasi wala akong oras para isipin pa
ang mga proseso nila.
Hindi ako makapag-isip nang maayos noon.
Walang pasok sa oras na iyon
at mayroong naglalakihang display ng mga paputok
at nakatayo lang kami para panoorin ang mga ito,
at masaya ang lahat
pero halatang hindi ganoon si Tim.
Nagsimula ako bilang mamamahayag, sumusunod lang ako.
Tinatapat ko lang ang kamera sa kaniya at sinasabihan niya akong umalis.
Habang tumatagal, nagsimulang magtiwala si Tim sa akin
kasi parehas kaming nasa ibang bansa
na ginagawa ang lahat para mahanap si Lucie.
Nakakatanggap ako ng mga tawag ng alas-kuwatro ng umaga.
Gusto mo bang maglakad-lakad muna? Hindi kasi ako makatulog.
Pero halatang pagod na siya.
Nahihirapan na talaga siya.
Ramdam ko na ang pagod.
Habang patagal nang patagal,
lalong nawawalan ng pag-asa.
Parating iniisip kung ano pa ang puwedeng gawin.
Salamat. Sige.
Ako ang ama ni Lucie Blackman,
isang babaeng taga-Britanya na biglang nawala sa Japan.
Sinimulan ang pagkakaroon ng numerong nakalaan
para direkta kaming makausap
ng mga babaeng taga-Europa o taga-Kanluran.
Mataas ang tsansa na mayroon silang impormasyon.
Hindi gaanong naiintindihan ng kapulisan ng Tokyo
kung bakit at kung anong inaasahan namin mula rito.
Kontra sila sa ideya na mangangalap kami
ng impormasyon sa pamamagitan ng hotline pero di nila kami mapipigilan.
62 ARAW NANG NAWAWALA
Simple lang ang mensahe mula sa kaniyang nanay at kapatid na lalaki.
"Maligayang kaarawan, Lucie."
Pinakawalan ang isang libong lobo sa kalangitan
bilang tanda ng ika-22 na kaarawan ng dating stewardess na nawawala.
Ginawa namin ito para malaman ni Lucie na di namin nakalimutan ang kaarawan niya
kasi 22 taong gulang na siya ngayon,
at gusto niyang pinagdiriwang ang kaarawan niya.
Gusto kong malaman niya na,
kung nasaan man siya, hindi kami nakakalimot.
Marami kaming nadiskubreng report
na dinadala ang mga hostess sa sasakyan
at binibigyan sila ng pampatulog para molestiyahin sila.
Isa sa mga biktima si Jessie na mula sa Australia.
Nagkaroon siya ng parehas na karanasan tatlong taon na ang nakaraan.
ASSISTANT INSPEKTOR YASUHIKO ASANO
Sinulat niya
ang pangalan ng lalaki at cellphone number
sa luma niyang notebook,
na naiwan niya sa Australia.
Dumating ang notebook galing sa Austrlia.
Nakiusap kami sa tatay niya
na ipadala ang notebook sa Japan para kami mismo ang makakita.
Galit na galit siya kaya pilit n'yang binura ang numero.
Nakita namin ang mga numero no'ng tinapat namin sa ilaw.
"Yuji Honda" ang pangalan niya
at ang numero niyang nagtatapos sa 3301 ang nakasulat sa notebook.
Kaya sinimulan naming tingnan
ang mga tawag sa telepono niya.
MGA REKORD NG TAWAG
Ginagamit pa rin ang numerong iyon.
Noong kinuha namin ang mga tala sa numerong iyon.
May mga sampung numero ang nakalista.
At kay Lucie
ang isa sa mga numerong iyon.
Malaking tulong ang impormasyon na iyon.
Ito ang unang pagkakataon
na ang pinagsususpetsahan nilang kumidnap kay Lucie Blackman
ay konektado sa kaniya, na nagkausap sila.
Gumawa ang suspek
ng maraming pekeng pagkakakilanlan, para hindi siya matunton.
Nakiusap kami sa kompanya na hanapin ang lokasyon ng numero
para mahanap ang tumatawag.
Alas-tres impunto,
may nahagip na tawag ang antena malapit sa Tokyo Tower.
Makalipas ang ilang minuto,
may nakuhang signal ang antena mula sa ibang direksyon.
Pagkalipas ng limang minuto,
may nakuhang tawag ang antena sa kanluran.
Makalipas ang limang minuto, may nakuhang tawag uli ang antena sa silangan.
Walang kotse
ang kayang bumiyahe nang ganoon kabilis.
Misteryo ito sa akin.
At naisip ko,
kung apat na antena ang nakakakuha ng tawag sa apat na direksyon,
may posibilidad na
nasa interseksiyon ang tumawag.
Noong taong 2000 ito.
Hindi tulad ng sa pelikula
kung saan maaaring malaman kung saan mismo nanggagaling ang tawag.
Kaya lang iugnay sa isang malawak na lugar.
Nalaman nila na galing ang tawag sa lugar ng mayayaman na tinatawag na Akasaka.
Mukhang nanggagaling ang tawag mula sa lugar na tinatawag na Moto-Akasaka Towers
na isang napakamahal na gusaling tinitirhan
na maraming mga security camera at iba pa.
Hindi basta puwedeng pumasok doon.
Pinakita namin ang mga tsapa namin sa manager.
Sa ikaanim na palapag, dalawang kuwarto ang ginagamit
ng kompanyang tinatawag na Plant Orihara.
Sinabi ng namamahala na kakaiba ang taong nagrerenta roon.
Nilalampasan niya lang ang manager,
ni hindi bumabati,
at laging nakatungo at hindi pinapakita ang mukha.
Marami siyang minamaneho na mamahaling kotse.
Porsche, Mercedes-Benz, Aston Martin, Rolls-Royce.
Nandoon lahat ng mga kotseng nabanggit sa mga pahayag.
Hindi ko alam kung pangalan ng dayuhan o pangalan ng kompanya ang P-Orihara.
Walang impormasyon.
Hindi nakalista ang pangalan ng residente.
Iniisip nila na siya ang suspek
pero wala silang sapat na ebidensya para hulihin siya.
Mayroon lang silang mga hinagap kaya huminto ang imbestigasyon,
hindi na puwedeng ipagpatuloy.
Sa mga nakausap naming hostess,
may iilan na handang magbigay ng pahayag.
Isa sa kanila si Monica mula sa England.
Koji raw ang pangalan ng lalaki.
Nangyari ito noong ika-10 ng Oktubre, 1997.
Nakilala niya si Koji sa Roppongi
at pumunta sila sa isang apartment
na tanaw ang karagatan.
Naaalala niya raw ang hilera ng puno ng niyog
at Zushi Marina lang
ang lugar na mayroon nito.
Baka maalala niya pa ang ibang detalye,
kaya pumunta kami sa Zushi Marina.
Mga isa't kalahating oras ang layo ng Zushi Marina sa Tokyo,
isa itong mamahaling resort condominium
na nasa isang lugar na nakalaan para sa mayayaman.
Sabi ni Monica na ito iyon.
Ito ang lugar kung saan siya dinala ng customer.
Lumibot kami roon,
sa pagkakaalala niya, baka gusali na may numerong apat o pito iyon,
pero hindi niya makumpirma kung anong gusali iyon.
Naalala kong pumunta kami sa isang malapit na restaurant
at pinakita sa isang serbidora ang larawan ni Lucie.
Sinabi niya na sigurado siya na pumunta si Lucie
noong unang araw ng Hulyo.
TAAS 175CM, KATAMTAMAN ANG KATAWAN, PAHABA ANG MUKHA
Tinanong ko kung mag-isa si Lucie,
at sinabi niyang may kasama siyang lalaki.
Gusto kong makuha ang pangalan ng mga residente ng Zushi Marina.
Kinausap ko ang assistant manager.
Pinaliwanag ko na kailangan ito agad at naunawaan niya.
SARHENTO RYO HATASHITA
Dapat isa-isa kong suriin ang mga pangalan.
Alam kong magiging mahirap at matrabaho ito,
pero kung buhay pa siya, kailangan namin siyang sagipin agad.
Hindi namin mahanap ang suspek kahit na inisa-isa na namin ang listahan,
pero may kutob ako na kaduda-duda ang isa sa kanila.
Kaya naghanap ako ng lalaking
maraming mamahaling sasakyan.
Isang taong tinatawag na "Obara" ang nangibabaw.
Noong narinig ko iyon,
naalala ko
sa Moto-Akasaka Towers
may kompanyang nagngangalang Plant Orihara.
Puwedeng basahin ang Kanji ng "Obara"
bilang "Orihara."
Kinilabutan at nanginig ako.
Malaking hakbang ito sa pag-usad ng imbestigasyon
dahil ito ang unang pagkakataon na napagtagpi-tagpi ang lahat.
A310 JOJI OBARA
Sa wakas, may pangalan na ang mga pulis.
Nalaman naming inaresto
si Joji Obara sa Wakayama
dahil nagbihis-babae siya
para makapag-video sa banyo ng mga babae.
Kinausap ko ang mga opisyal na may hawak ng kaso noon,
at tinanong ko kung ano ang ugali niya.
Sinabi nila, "Hindi nakikipagtulungan."
Noong inaresto siya,
ayaw niyang makunan ng larawan.
Umiiwas siya sa kamera at hindi talaga siya nakikisama.
Humingi ako ng larawan para ma-fax sa 'kin.
Hindi maganda ang kalidad ng mga fax machine noon kaya di ito malinaw.
Nagpakita kami ng 100 larawan kasama ang larawan ng suspek
at pinakita namin sa mga biktima.
Tinuro nina Monica at Jessie
ang larawan ni Obara nang walang pag-aatubili.
Sa unang pagkakataon,
napangalanan na ang hindi kilalang suspek.
Alam na nila ang itsura ng suspek at naisip nila na
kapag hawak niya pa rin si Lucie Blackman,
wala na silang panahon at dapat na silang magmadali.
103 ARAW NANG NAWAWALA
Hindi namin siya makonekta sa kaso ni Lucie, pero tingin namin
na may sapat na dahilan para arestuhin siya
base sa ibang biktima.
Nakapuwesto na kami pagsapit ng alas-sais ng umaga.
INSPEKTOR TADASHI NAITO
Kinakabahan ang mga imbestigador sa tuwing nag-aaresto.
Kabadong-kabado ako.
May dalawang guwardiya sa emergency exit,
dalawang tao sa tabi ng bintana,
at isang sa pintuan para magbantay.
Mayroong pitong tao.
Sinabihan akong gising na ang suspek dahil bukas na ang telebisyon.
Kaya patuloy kong binantayan ang sitwasyon.
Lagi siyang lumalabas para bumili ng diyaryo tuwing alas-siyete
kaya naisip kong hindi kailangang sumugod.
Parang hindi naman madaling magalit si Obara.
Palagay ko hindi siya magiging marahas.
Pero nag-aalala ako na baka tumalon siya sa bintana.
Iyon lang ang iniisip ko.
Bago mag-alas-siyete, bumukas ang pintuan.
Nang tinanong ko, "Ikaw ba si Obara?" Nag-iba ang hitsura niya.
Sagot niya, "Oo. Ako 'yon."
Tingin ko, alam na niyang aarestuhin siya.
Joji Obara, ang presidente ng isang property management firm,
ay naaresto nitong umaga.
Ayon sa mga pulis, madalas makita si Obara sa lugar
kung saan nagtatrabaho ang 22 anyos na si Lucie mula sa Kent.
Narinig namin na may suspek
at hindi nagtagal, mayroon nang naaresto.
Malaking balita ito.
Alam siguro ng lalaking ito kung nasaan si Lucie.
Maraming babae si Joji Obara. Napamanahan siya ng maraming pera.
Yumaman siya nang husto dahil sa ama niya,
pero ayon sa mga kapitbahay, lagi siyang mag-isa.
Maraming siyang ari-arian,
at nagsimulang galugarin ng mga pulis ang mga pagmamay-ari niya.
Tumabi po muna kayo.
Ako ang namahala sa pinangyarihan ng krimen sa Zushi Marina No. 4.
Marami kaming nahanap
na may kinalaman sa droga at alak.
Ang malinaw pa sa alaala ko
ay ang bakal na nakabit sa kisame.
Naalala ko, nagtataka ako
kung saan ginamit ang bakal na iyon.
Ako ang namahala sa pangangalap ng mga ebidensiya sa Moto-Akasaka Towers.
Di ko malilimutan ang notebook niya.
Hindi ko alam kung kailan niya ito sinulat,
pero naisulat niya na magiging masama siya,
na i-aalay niya ang sarili sa kasamaan.
Binago niya ang kaniyang pag-iisip para maging ganap na masama
hanggang sa naging parang halimaw na siya.
Pagkaaresto kay Joji Obara,
sinalakay ng mga pulis ang mga ari-arian niya sa Tokyo
dahil mahusay siya sa larangan ng real estate,
kasama na ang condominium sa tabing-dagat sa Zushi Marina,
kung saan niya binibitag ang karamihan sa mga biktima niya.
Marami kaming nakuhang videotape,
hindi lang dalawa o tatlo iyon.
May pangalan ang mga videotape, pero hindi mga buong pangalan.
Naka-rekord sa mga videotape ang ginawa ni Obara sa mga babae.
Pero sa tingin ko hindi ko na dapat i-detalye pa itong muli.
May nahanap ang mga pulis
na higit sa 400 videotape ng mga babae,
mga matagal nang walang malay,
nakahiga sa mga kama habang sinasaktan niya.
Para itong makikita lang sa mga nakakatakot na pelikula.
Nalaman namin na ginagamit ang mga bakal sa kisame
para iangat ang mga binti ng mga biktima.
Hindi niya sila tinuring na tao,
mga manyika lang.
Ngayon lang ako nakakita
ng ganoong kasuklam-suklam.
Hindi ko kailanman inakala na may makakagawa ng ganoon.
Napakarami naming nakita
at kailangang isa-isahin iyon ng mga detektib.
Pero ni isa sa mga tape na iyon ang kay Lucie Blackman.
Dapat mahanap namin si Lucie.
Ramdam ko ang bigat ng dapat kong gawin.
Akala ko na may pag-asa kami dahil marami nang ebidensiya laban sa kaniya.
Habang kausap siya,
tingin ko na kakaiba at nakakatakot siya.
Itinanggi niya lahat ng krimen na may kinalaman sa kaniya.
Kahit na nagpakita na ako ng ebidensiya,
giniit niyang pagtatanghal lang iyon.
Binayaran niya raw sila.
Iyon ang ginamit niyang dahilan. Iyon lang ang inamin niya.
Itinanggi ni Obara na may alam siya tungkol kay Lucie.
Itinanggi niyang nagkakilala sila, na nagkausap sila.
Dapat batay sa ebidensiya na mayroon sila
ang sentro ng imbestigasyon ngayon.
Iginiit ni Obara na payag ang mga babae sa mga makikita sa videotape.
Ngayon, kailangan nilang mahanap ang ilan sa mga biktima na lalapit
at magpapatunay na hindi sila sang-ayon sa nangyari,
na mga biktima sila,
para puweden siyang kasuhan.
Nang makita ko ang mga pruwebang naka-video,
tingin ko maihahalintulad ang krimeng ito sa kaso ng pagpatay.
Para sa mga babae, kasinglala ng mga krimeng sekswal ang pagpatay.
SARHENTO MITSUKO YAMAGUCHI
Naalala kong nilagay namin ang analysis team sa isang malaking kuwarto.
Dose-dosenang tao ang kasya sa kuwarto.
Kapos kami sa tauhan,
kaya kumuha kami ng mga batang opisyal mula sa riot police para tumulong.
Nag-iiba ang mga biktima,
pero paulit-ulit nilang nakikita ang pare-parehong krimen.
Karamihan sa mga batang opisyal
ang di kinayanan ang mga nasaksihan.
Pumunta ako sa bahay ng ilang biktima
at kinapanayam ko sila.
Gumising sila at hindi nila alam ang mga nangyayari sa kanila,
iyan ang sinabi nila.
Pero may ebidensiya kami para patunayan na may nangyari.
Mahirap ipakita iyon sa kanila.
Tinatakpan nila ang mga mata nila.
Sabi ng isa, "Sabihin mong hindi ako iyan, ako ba iyon?"
May mga nagsabi na, "Tapos na iyon at ayoko nang pagkaabalahan pa ito."
Dumugo ang ilong ng isang biktima.
Siguradong nahihirapan ang loob niya.
Sinabi ko na kailangan siyang arestuhin para maparusahan siya
at para mangyari iyon,
kailangan namin ng tulong nila.
Ayaw naming malusutan ito ni Obara.
Iyan ang naramdaman namin.
Pinaliwanag ko ito nang maigi sa mga biktima.
Iyon lang ang tanging paraan.
Kailangang patunayan ng mga pulis na hindi ginusto ng biktima ang nangyari.
Kapag nabigyan ng pampatulog ang tao, di siya makakapapayag na makipagtalik
at tinatawag itong "quasi rape" sa Japan.
At halos sigurado sila
na gumamit siya ng chloroform sa isa sa mga biktima niya.
Mayroon silang forensic investigator na tumingin sa mga videotape na iyon.
Kukuha siya ng tuwalya at bote galing sa mesa
at isasalin ang laman ng bote.
Inilagay niya ito sa mukha ng biktima.
IMBESTIGADOR SA FORENSICS KEIZO HARAFUJI, PHD
Laging nakatakip ng tuwalya ang mukha ng mga biktima.
Kasama sa mga nakuhang gamit ang mga gamot na pampatulog,
at maraming ether, chloroform,
at iba pang ilegal na droga
na pampatulog.
Habang nanonood ako ng mga video ng mga biktima,
may napansin akong babae.
Bigla na lang
nanginig ang mga kamay niya.
Nagtaka ako kung bakit gumagalaw ang mga kamay niya kahit wala siyang malay.
Maaaring mauwi sa acute hepatitis ang pagkalason sa chloroform
na maaaring maging hepatic encephalopathy.
Isang sintomas nito ang tinatawag na flapping tremors.
Habang pinag-aaralan ko pa ang sitwasyon ng biktima,
nalaman ko na siya si Carita, isang 21 anyos na biktima
na namatay na.
Si Carita Ridgway na kaedad ni Lucie, 21 anyos,
ay nawala, nauna nang walong taon, noong 1992.
Nakilala ko ang nakatatandang kapatid ni Carita, si Samantha.
Parehas silang naglalakbay sa Japan at Australia noon.
Malakas ang loob nilang dalawa.
Nagturo ng Ingles si Sam sa Tokyo.
Sumama si Carita sa kaniya pero wala siyang mahanap na trabaho.
Kaya nagpasya siyang pansamantalang magtrabaho bilang isang hostess.
Isang araw, hinatid si Carita sa ospital
ng isang lalaki na nagsabing na-food poison siya.
Hindi maintindihan ng mga doktor ang nangyayari sa kaniya.
Hindi na gumagana ang mga organ niya.
Pagkatapos ng isang linggo sa ospital,
kinailangan nang patayin ang makinang bumubuhay sa kaniya.
Pero ayaw pang kumilos ng pulisya noon
dahil sabi nila, namatay raw siya dahil sa food poisoning
at hindi sila nagsuspetsa na krimen iyon.
Walang autopsy na naganap.
Buti na lang na nagtago sila ng kapiraso ng atay ni Carita.
Pagkatapos ng pagkaaresto kay Obara, pinagtagpi-tagpi ng mga pulis ang lahat
at sinuri ang kapiraso ng atay at may nakitang chloroform.
At puwede nilang arestuhin si Joji Obara para sa pagdakip
at pagpatay kay Carita Ridgway.
Pero isang misteryo pa rin kung ano ang ginawa niya kay Lucie
at halatang sinira niya
ang tape na tampok ang ginawa niya kay Lucie.
Kaya mahirap ituro ang pagdakip at pagpatay kay Lucie Blackman sa kaniya.
134 ARAW NANG NAWAWALA
Di pa rin alam nina Tim Blackman at Sophie kung ano'ng nangyari kay Lucie.
Naglaho ang 22 anyos sa Tokyo noong Hulyo habang nagtatrabaho bilang isang hostess.
Sa isang ulat, naglahad ng mas maraming impormasyon ang negosyanteng si Joji Obara
na naaresto, isang buwan na'ng nakalipas,
pero itinatanggi pa rin niya na may kinalaman siya sa pagkawala ni Lucie.
Inamin na niyang nakilala niya si Lucie sa Casablanca club.
Siguro, nangyari iyon isang linggo bago siya naglaho.
Napakarami niyang karanasan
sa pagdakip ng mga mestisang taga-Kanluran
at isang linggo lang ang dumaan, nawala na si Lucie.
Nagkaroon kami ng pag-asa na mababalik si Lucie dahil sa pagkaaresto kay Obara
pero natapos ito agad dahil hindi na maganda
ang mga susunod na nangyari.
Pagod na pagod na ako noon at di ko na alam ang pagkakaiba
ng ligaya, kaunting ginhawa, depresyon, kawalan ng kapanatagan,
o sobrang sama ng loob.
Sabay-sabay itong nararamdaman.
Tutok pa rin kami kay Lucie.
Kinailangan naming pag-aralan ang bawat ebidensiya
para masagip siya.
Mahilig mangolekta ng gamit si Obara,
at marami siyang tinagong resibo sa apartment niya.
Maiging sinuri ito ng Evidence Analysis Team
at nilista nila ang pagkakasunod-sunod ng mga ginawa ni Obara.
Mayroon siyang resibo ng lahat.
At nabuo nila
mula sa mga resibo kung paano ang galaw niya.
Bandang alas-tres ng hapon noong Hulyo 1,
pinagpalagay ng grupo na nagkita sina Obara at Lucie para pumunta sa Zushi.
Papunta sa Zushi,
kumain sina Obara at Lucie sa restaurant sa may pantalan ng yate sa Zushi Marina.
Kinumpirma ito ni Assistant Inspektor Asano noon.
1 HULYO 2000
Kinagabihan, mga bandang 5:00 p.m.,
pumunta sila sa apartment ni Obara sa Zushi Marina.
Hindi na alam kung nasaan si Lucie sa panahong iyon.
IKA-2 NG HULYO 2000
Kinagabihan ng ika-2 ng Hulyo hanggang umaga ng ika-3 ng Hulyo,
bumalik si Obara sa Tokyo.
Noong ika-4 ng Hulyo,
maraming pinamili si Obara.
Noong ika-5 ng Hulyo, may pinuntahang apartment si Obara sa Blue Sea Aburatsubo,
isa sa mga ari-arian niya.
Nang sumunod na araw,
nagreklamo ang residente sa manager dahil sa ingay na galing sa apartment ni Obara.
Sa lahat ng mga resibo, nagtaka lahat kung para saan
ang chainsaw, semento, at tent.
At naisip nila
na gagamitin siguro ang mga iyon para pagtakpan ang krimen.
Base sa pagsusuri, pinagpalagay ng grupo na…
namatay si Lucie noong gabi ng Hulyo 1.
Sa mga sumunod na araw,
dinala ang katawan niya mula sa Zushi Marina papuntang Blue Sea Aburatsubo
at malaki ang posibilidad na doon siya hinati-hati.
Matapos busisihin ang ebidensiya,
ito ang kuwentong nabuo.
Para sa kaso ni Lucie,
gusto rin namin ng sapat na ebidensiya,
pero karamihan dito ay puro paghahalintulad lang sa nangyari sa iba.
Kailangan namin ng konkretong ebidensiya para makabuo ng kaso para kay Lucie
pero hangga't walang katawan,
hindi siya puwedeng kasuhan ng pagpatay.
Sinabi ng tagausig na mahirap
magsampa ng kaso nang walang pag-amin,
kaya dapat naming mahanap ang katawan kahit ano'ng mangyari.
SUPERINTENDENTE KATSUYOSHI ABE
Sinimulan namin sa paghahanap sa lugar
kung saan puwedeng magbaon ng bangkay.
Wala kaming idea kung nasaan siya.
Hindi naman siguro ganoon kalayo mula sa apartment niya sa Aburatsubo.
Isang linggo na lang ang binigay sa amin
ng mga nakatataas para maghanap.
Pahihintuin nila kami pagkatapos ng linggong ito.
Bumabaliktad na ang sikmura ko.
Sinabi ko sa mga tauhan ko na huling pagkakataon na ito.
Ayaw kong isipin
ang mangyayari kung hindi namin siya mahanap.
Hindi siya puwedeng palayain. Dapat siyang makulong.
Iyon ang naramdaman ko.
ASSISTANT INSPEKTOR YUJI NOZOE
Ang mga lugar na pinaghanapan namin,
mapanganib ang daanan.
Ilang araw namin itong ginawa
hanggang sa dumumi at bumaho na kami.
IKA-9 NG PEBRERO 2001 233 ARAW NANG NAWAWALA
Pumunta kami sa tabing-dagat sa ganap na 8:15 ng umaga.
May iilang kuweba.
Naisip kong sundin ang kutob ko.
Maraming kalat sa lugar mula sa baybayin.
Kaya inalis namin lahat ng nasa loob ng kuweba.
Nang maalis iyon,
may nakita kaming bathtub.
Tinaob namin iyon.
"Kumakain ng laman ang mga insektong ito," sabi ko.
Inalis ko ang kalat sa lugar at patuloy akong naghukay.
Noong una, sako lang ang nakita ko.
At nang buksan ko ito,
sigurado akong si Lucie iyon.
Nakatayo ako sa mabatong lugar na malapit sa kuweba
at tumunog ang telepono ko,
at narinig ko si Nozoe, "Nandito! Nandito!"
Hindi ko maintindihan ang sinasabi niya.
Sinabi ko na maghintay kasi pupunta na ako roon.
Maraming ibon ang pumunta sa lugar.
Ang iingay nila.
Naamoy nila ang bangkay at nagpaikot-ikot sa langit.
Noong umaga na nahanap nila ang katawan,
naisip kong dapat tawagan ko si Tim.
Babalitaan ko siya kasi hindi iyon ginagawa ng Tokyo Police Department.
Naalala ko…
wala siyang imik noong sinabi ko sa kaniya at…
Nanatili sa isip ko ang tawag na iyon.
Alalang-alala ko kung nasaan ako. Nakatayo ako sa isang kalsada,
at umaambon noon
at si Jake ang tumawag. Sinabi niyang, "Nahanap na siya."
Hindi ako nawalan ng pag-asa
hanggang sa pagkakataong iyon,
at 20 minuto ang lumipas, tinawagan ako ng Hapon na interpreter at sinabing
mayroon silang dental record. Si Lucie talaga iyon.
Tumayo lang ako sa kalsada at sumigaw.
Iyon lang ang unang pagkakataong
naisip ko na patay na talaga si Lucie.
Mahal na mahal ko si Lucie.
Kahanga-hanga at maganda siya,
parehas sa panloob at panlabas na anyo.
Hindi siya nagsabi ng masama sa kahit na sino,
at lagi niyang pinararamdam sa mga tao na natatangi sila.
Maraming nagmamahal sa kaniya.
Paano magagawa ng isang tao ang bagay na karumal-dumal,
hindi makatao, at puno ng kasamaan?
Kung mapatunayang may sala ang pumatay kay Lucie,
dapat lang na habang-buhay siyang mabilanggo para sa hustisya,
para maisip niya ang tindi ng mga ginawa niyang krimen.
Puwede na siyang masakdal sa pagpatay kay Lucie.
Para sa kapakanan ng mga biktima, dapat pinakamabigat na parusa ang ipataw.
Hindi ako makapagsabi kung paano mangyayari ang paglilitis.
Kung siya man ang pumatay kay Lucie,
sana hindi na siya masikatan ng araw o huminga pa.
KINASUHAN SI JOJI OBARA NG PAGDAKIP, PANGGAGAHASA NA NAGDULOT NG PAGKAMATAY,
AT PAGTATAPON NG KATAWAN NI LUCIE,
AT PANGGAGAHASA NA NAGDULOT NG KAMATAYAN NI CARITA RIDGWAY.
Nakaupo kami sa korte at naroon lang si Obara,
at hindi ako makapaniwala sa mga nangyayari.
Hindi ko na magawang makaramdam pa. Wala nang natira sa akin.
MAY SAPAT LANG NA EBIDENSIYA PARA KASUHAN SI OBARA
NG WALONG KASO SA HIGIT-KUMULANG 400 NA BIKTIMA.
Kung aasa ako na mapapatunayang may sala siya,
malaki ang posibilidad na sasama lang ang loob ko.
HABANG-BUHAY NA MABIBILANGGO SI OBARA SA PAGKAMATAY NI CARITA RIDGWAY
AT WALONG KASO NG PANGGAGAHASA.
PERO NAPATUNAYANG WALA SIYANG SALA SA MGA KASONG KAUGNAY KAY LUCIE.
Makikita sa desisyon ng korte ngayon
na hindi napunta sa wala ang buhay ni Lucie.
Si Lucie ang nagbigay ng hustisya kay Carita Ridgway,
at sa walo pang biktima ng panggagahasa
na matapang na humarap at sumuporta sa kaso.
Pero hindi nakatanggap ng hustisya para kay Lucie.
Masama ang loob ko.
Hindi ako makapaniwala na hindi siya napatunayang nagkasala roon.
Mas nangibabaw ang galit kaysa gulat sa mga imbestigador noon.
Kasuklam-suklam ang mga ginawa ni Obara.
Ano iyon?
Maaari n'yo bang kumpirmahin ang mga susunod ninyong hakbang?
Ipinahayag na namin na naniniwala kami
na dapat makamit ng pamilya namin ang hustisya para kay Lucie
at dapat isaalang-alang nila ang pag-apela namin.
Maraming iba't ibang bersyon
ang pulis pero hindi pa ito naaayos para maging isang malakas na kaso,
at ang ginawa nila noong umapela ang mga Blackman,
pinalakas nila ang kaso.
NOONG ABRIL 2007, INAPELA ANG KASO.
Ibinigay namin ang lahat ng mayroon kami para doon.
Ginawa namin ang kailangan naming gawin.
NOONG IKA-16 NG DISYEMBRE 2008, HINATULANG MAY SALA SI OBARA
SA PAGHAHATI-HATI SA KATAWAN NI LUCIE.
HINDI NA PUWEDENG BAWIIN ANG HABANG-BUHAY NIYANG PAGKAKABILANGGO.
Ngayon, katotohanan, karangalan, at hustisya ang nanaig
di lang para kay Lucie, kundi pati na rin sa lahat ng biktima ng krimeng seksuwal.
Habang-buhay siyang makukulong at sa tingin ko, nakamit na ang hustisya.
Noong 2010, nagkaroon ako ng pagkatataong
mabisita ang libingan ni Lucie at magbigay-galang.
Kaya pumunta ako sa England.
Pinainom ako ni Jane ng tsaa,
na noon ko lang naranasan.
Napakabait niya
at nagustuhan ko ang pagiging magiliw niya.
Nasa bakuran ng simbahan ang puntod.
Nakasulat ang pangalan niya sa monumento.
"Isang bituing nagbibigay liwanag sa langit,"
iyon ang sabi sa puntod.
Pumunta si Lucie sa ibang bansa para magtrabaho
at naging biktima siya ng ganoong klase ng krimen.
Nag-iwan iyon ng bigat sa puso.
Taon-taon, pumupunta kami roon para maging payapa
at ipagdasal na sumalangit nawa ang kaniyang kaluluwa.
Dumadalaw kami sa loob ng 20 taon at sa kasong ito lang namin ginagawa ito.
Bihirang-bihira mangyari ito.
Kakaiba man,
pero binigay ni Lucie ang karanasan ng buhay,
kahit gaano pa ito kahirap o kalala.
Iyon ang
naiwang pamana ni Lucie
sa puso ko at sa kaluluwa.
At ang mga damdaming iyon ay
dalisay at di madudungisan
ng poot at galit at iba pang tulad niyon
dahil inalis ko na ang mga iyon sa alaala ni Lucie.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Monica Almeida