NA PODSTAWIE POWIEŚCI BLAKE'A CROUCHA
MROCZNA MATERIA
„Cosinus Y równa się X, a arcus sinus X
- równa się odwrotności”... - Cosinusa, funkcji X,
równej Y.
Trygonometrię wynalazł bardzo zły człowiek.
- Hej, mogę prowadzić dziś do szkoły? - Ups.
No co? Dobrze prowadzę.
Jasne.
Miłego dnia.
Kawa na drogę.
Co? Dziękuję. O rany. Mój bohaterze.
Baw się dobrze.
Do zobaczenia później.
Dam ci prowadzić.
Dzięki.
Hej, czerwone. Czerwone!
Charlie!
No tak.
- Wybacz, tato. - W porządku.
Chcesz się trochę powspinać po szkole?
Myślałem, żeby po szkole wpaść do Brooke.
Jak wam się układa?
Sam nie wiem.
Czemu jej nie powiesz?
Brooke w ogóle wie, że ci się podoba?
A jeśli jej podoba się Drew?
Wtedy będzie jasne, że ma zły gust.
Hej.
- Hej. Gdzie jesteś? - Spójrz.
Charlie-o Andretti. Wozisz starego?
Odwożę się do szkoły.
Boże. Jason, to dość dziwna sprawa, ale zdobyłem nagrodę Pavii.
Co?
To powinieneś być ty. Wiesz o tym. Ja też.
Nie, daj spokój, stary.
- Bardzo się cieszę. - O cholera. Muszę odebrać,
ale odezwę się i wieczorem będziemy świętować.
Dobra.
O chole...
Nie zwracaj uwagi. Po prostu... Rób swoje.
- Palant. - Tak.
Co to niby jest?
To kot.
Kot w zamknięty w pojemniku.
W tym samym pojemniku mamy fiolkę trucizny,
pojedynczy radioaktywny atom...
I licznik Geigera.
Jeśli nie dojdzie do rozpadu atomu, kot przeżyje.
Ale jeśli nastąpi rozpad atomu,
licznik Geigera wychwyci promieniowanie.
To uruchomi ładunek, który rozbije fiolkę
i biedny kot umrze.
Ojej.
Właśnie. „Ojej”.
Kopenhaska interpretacja mechaniki kwantowej
zakłada coś szalonego.
Zanim zajrzymy do środka, atom znajduje się w superpozycji.
Mówiąc prościej, oznacza to,
że atom znajduje się w nieokreślonym stanie,
w którym zarazem rozpada się i nie rozpada.
Co z tego wynika?
Że typa kręciło torturowanie kotów.
Dzięki, Riley. Nie.
Nazywał się Schrödinger
i kręciło go raczej rozumienie wszechświata.
Gdyby kogoś to interesowało, atom w superpozycji oznacza,
że kot jest jednocześnie żywy i martwy.
To Woody Gwyn,
jeden z największych amerykańskich mistrzów krajobrazów.
Co to za technika?
Tempera jajowa.
Bardziej wymagająca niż olejna. Błyskawicznie schnie
i nie da się poprawiać pociągnięć pędzla, ale powstają bardzo precyzyjne linie,
- jaśniejsze niż przy farbach olejnych. - Ściemniasz?
Połowę wymyśliłam.
- Wiem. - Tak. Hej.
- Jest niesamowity. - Wiem.
- Gotowa? - Pójdę po swoje rzeczy.
- Mogłabym to namalować. - Możesz wszystko, kochanie.
W piątek szukam mieszkania, gdybyś chciała dołączyć.
Chciałabym, ale w piątek mam trening.
- No i jak ci idzie? - Wiesz co?
Na rowerze i w bieganiu mam niezłe czasy, ale muszę popracować nad pływaniem.
Na razie sobie nie wyobrażam, by robić jedno po drugim.
Są mniej bolesne sposoby unikania rodziny.
- Tak tylko mówię. - Nie unikam ich.
- To kiedy jest wyścig? - W przyszłe lato.
CZWARTEK CHARLIE PROWADZIŁ W DRODZE DO SZKOŁY
Dolewka wina?
Głupio byłoby nie skorzystać.
I dlatego cię kocham.
Bo zawsze jestem skłonna otworzyć kolejną butelkę wina?
To jest źródło twojego uwielbienia?
Tak, chyba tylko dlatego nadal jesteśmy razem.
- Tak? - Tak.
Przestańcie. Zostaną mi blizny na całe życie.
Tak?
To zamknij oczy.
- Trzymamy się czerwonego? - Tak.
GDZIE JESTEŚ?! IDZIESZ?
Telefon ci wariuje.
Ryan.
Pyta, gdzie jesteś.
Ryan zdobył Pavię.
- Co? - Tak.
- Kiedy? - Dowiedziałem się dzisiaj.
Świetnie, co?
Tak. Ta nagroda to wielka sprawa.
Tak. Dostanie milion dolarów
i otworzy sobie drogę do grantów i innych takich rzeczy.
To czemu nie poszedłeś na obchody, na które cię zaprosił?
Rodzinny wieczór. Powiedziałem, że nadrobimy innym razem.
Mamy rodzinne wieczory 52 razy w roku.
Gdzie świętuje?
W The Village Tap.
The Village Tap?
Tak.
Wybrał lokal tuż obok naszego domu.
Daleko od miejsca, w którym mieszka. Jak myślisz, czemu to zrobił?
Wie, że jeśli wybierze jakiekolwiek dalsze miejsce,
nie zjawię się.
Właśnie. Mówię to z miłością: nie bądź kutasem.
Cieszę się, że dobrze się bawisz. Nie.
Wiesz, że on by przyszedł.
Cieszysz się z sukcesu Ryana?
Oczywiście, że tak.
To idź mu to pokaż.
Dobrze.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Hej.
- Co tam, stary? Miło cię widzieć. - Wzajemnie.
- Jest podobna... - Hej.
Chodź no tu... O kurwa.
Pierdol się.
Sam się pierdol, stary.
Co tu robisz? Daniela cię zmusiła?
- Sam nie wiem. - Przekupiła cię?
Zwróciła mi uwagę, że skoro...
Skoro świętujesz w moim lokalnym barze, to pewnie dlatego,
- że zabiegasz o moją uwagę. - Fakt.
A gdybym się nie pojawił, zachowałbym się jak palant.
Twoja żona jest piękną geniuszką, doceniam to.
Ten gość uwielbia szkocką.
- O tak, wiem. - On wie.
Jak możemy sprawić mu przyjemność? Jaką macie najlepszą...
- Macallan? - Macallan Rare Cask.
Tak, przynieś mu butelkę.
- Daj spokój, nie muszę... - Tak.
- Cała butelka? - Tak jest fajniej.
- Dobry wybór. - Im więcej, tym lepiej.
- Moja ostatnia butelka. - Dzięki. W samą porę.
- Wypiję ją sam. - Słyszałeś to?
- To oznaka dobrej szkockiej? - To korek.
Gratulacje.
Mogę cię przedstawić paru osobom?
Nie masz ochoty ich poznawać, ale chcę, żeby tego doświadczyli.
Słuchajcie, to Jason.
- Hej. Claire. Miło cię poznać. - Edward.
Ivan. Szczęściarz z ciebie, że znasz go od tak dawna.
Ma niesamowity umysł, wiesz?
Wiem, że jestem genialna,
ale kiedy on coś mówi, to takie...
Czym się zajmujesz?
- Wykładam fizykę w Lakemont. - Jest profesorem.
Lakemont.
Tak.
- Tak. - Okej.
Jestem członkiem fanklubu Ryana.
- Otoczę cię miłością. - O rany.
- Już? - Chodź.
Jak dokładnie brzmiało uzasadnienie?
I nie udawaj, że nie znasz go na pamięć.
Żartujesz? Wytatuuję to sobie:
„Za przełomową pracę w dziedzinie neuronauki
oraz identyfikację kory przedczołowej jako generatora świadomości”.
Boże, mam u ciebie dług. Twoje uwagi były kluczowe.
Daj spokój. Jak... Jak to jest?
Jesteśmy naukowcami. Zakładamy, że zawsze będziemy walczyć i poszukiwać,
całkowicie anonimowo.
Powinniśmy być jebanymi gwiazdami rocka.
Gratulacje.
Dziękuję.
Hej. Czy ty... Będziesz tam później?
Ja też.
Okej.
Dzięki.
Okej.
Sam nie wiem.
Hej.
Daniela nie gadała bzdur, kiedy mówiła, że chcę się z tobą zobaczyć.
Naprawdę chciałem.
I nie chodziło o jakieś głupie triumfowanie.
Pamiętasz Andrew Daraba?
Andrew Daraba?
Bogatego Andrew „Jestem Zbyt Dobry na ten Akademik”?
Udało nam się zebrać sto milionów dolarów.
A po dzisiejszym dniu ta kwota się potroi.
- Serio? Nieźle. - Tak.
Firma neurotechnologiczna...
Chcę, żebyś był tego częścią, Jay.
Żebyś do nas dołączył.
Jeśli każdego ranka w drodze do Lakemont musisz się uszczypnąć,
każ mi spierdalać i tak zrobię.
Nie. Nie każę ci spierdalać.
Nie wiem, ile płaci ci Lakemont, ale przebijemy tę kwotę.
To nie będzie trudne.
I robicie to wszystko... w Chicago?
W San Francisco. Ale...
Jason, mamy już siedzibę. Jest niesamowita.
No tak.
Nasze życie jest...
Osadzone tutaj.
Przynajmniej w najbliższym czasie.
Rozumiem. Ale może omów to z Danielą. Sprawdź, co o tym myśli. To byłoby świetne
- dla niej i Charliego. - O Boże. Cholera.
I dla mnie.
Muszę do nich wracać.
Dobra.
- Okej. - A ty idź i baw się dobrze z...
- Tak. Tak zrobię. - No wiesz.
Zdecydowanie to zrobię. Ale wiesz, znowu pracowalibyśmy razem.
Robilibyśmy różne rzeczy.
Nowe rzeczy. Niesamowite rzeczy.
Ty debilu! Prawie zginąłeś.
Stary, dasz dolara?
Dobra.
Nie ruszaj się!
Dawaj telefon!
Idź przed siebie. Już.
Dobra. Do samochodu. Otwieraj drzwi.
- Hej, ja nie... - Wsiadaj.
Albo wykrwawisz się tu na chodniku.
Wsiadaj!
Spójrz na mnie. Jason.
Jeśli to spierdolisz,
jeśli nie będziesz robił tego, co ci każę,
zabiję cię.
Okej?
A teraz ruszaj.
- Kim ty, kurwa, jesteś? - Zamknij się.
Patrz na drogę. Jedź dalej.
Jakie masz hasło do telefonu?
Przecież to wiem. Odwrócone urodziny ojca?
Zgadza się?
GDZIE JESTEŚ? CZEMU NIE ODBIERASZ?
Zgadza się.
Co u Ryana?
On... Zaproponował mi pracę.
Jaką pracę?
Zakłada firmę neurotechnologiczną w San Francisco.
- Co odpowiedziałeś? - Jeszcze nie zdecydowałem.
Jeśli... Jeśli on coś zrobił...
Zjedź tutaj. Już!
Wysiadaj. Już!
Hej!
Co ty robisz?
Rozbieraj się.
Ruszaj się.
Tu.
Co to było? Czy to była strzykawka?
Wstawaj. Mamy niewiele czasu.
Co mi wstrzyknąłeś?
Otwórz torbę.
Ubierz się. Niedługo stracisz przytomność.
Co my...
Co my tu robimy?
Co to jest?
To...
możliwość.
Jesteś zadowolony ze swojego życia?
Zastanawiałeś się kiedyś, kim jeszcze mogłeś zostać? Odpowiedz.
Kim jeszcze mogłem...
Tak.
To dobrze. Wczep się w tę myśl tak, jakby zależało od niej twoje życie.
Będziesz się bał, ale możesz uczynić ją swoim życiem.
Możesz mieć wszystko, co cię ominęło.
Przykro mi, ale robię to dla nas.
Dla nas obu.
Kim jesteś?
Nie uwierzyłbyś mi, gdybym ci powiedział.
Hej. Muszę wracać do domu.
Jesteś w domu.
Muszę sprawdzić twoje źrenice.
Dobrze. Podążaj wzrokiem za światłem.
Gdzie... Gdzie ja...
Zbadajcie wszystko.
Kim jesteś?
Nie poznajesz mnie?
Nie.
Nie szkodzi.
Jestem Amanda.
Co się ze mną stało?
Nie mam pojęcia, co się dzieje.
Poradzimy sobie.
Wiele przeszedłeś.
W porządku?
Mam dobre wieści.
Jesteś czysty.
To znaczy?
Napromieniowanie, zagrożenia biologiczne, choroby zakaźne.
Rano będziemy mieli wyniki badań krwi.
Możesz zakończyć kwarantannę.
Kwarantannę.
Nic nie rozumiem.
Gdzie ja jestem? Co... Co to za miejsce?
Leighton?
Pamiętasz mnie?
Tak. Minęło...
Chodź tu.
- Kopę lat. - Tak.
Co się dzieje? Co to, kurwa, jest?
To twój triumf.
Amanda Lucas, psychiatrka laboratorium.
Są dziś ze mną Leighton Vance, nasz prezes
i Jason Dessen, nasz główny oficer naukowy i współzałożyciel.
Słucham?
Witaj z powrotem.
Hej.
Większość zespołu przyjechała z miasta, żeby tu być.
Tylko ty wróciłeś.
Co?
Masz pojęcie, jak długo cię nie było?
Czternaście miesięcy i dziesięć dni.
Wiem, że jesteś wyczerpany,
ale mieliśmy nadzieję, że opowiesz nam o miejscu, w którym byłeś.
O tym, co widziałeś. I jak wróciłeś.
Możemy zacząć od prostych spraw.
Jaka jest ostatnia rzecz, którą pamiętasz sprzed wybudzenia?
Byłem w barze.
- W barze? - Tak.
Sam?
Nie. Byłem... Byłem z kimś.
- Z kim? - Z Ryanem.
Ryanem Holderem.
Pamiętasz, skąd wzięły się skaleczenia i siniaki na twojej twarzy?
Tak, ktoś mnie uderzył.
Pamiętasz kto?
Nie, ja nie... Nie wiem.
Jak możesz nie wiedzieć? Gdzie byłeś?
Ja nie... Po prostu nie wiem.
Nie wiem, co to wszystko, kurwa, znaczy.
Nie znam tych ludzi.
Nie widziałem cię od wieków.
Nie wiem, co się dzieje.
Chcę wrócić do domu.
Naprawdę chcę wrócić do domu, bo zaczynam świrować.
Spędzisz tu noc.
Ale na razie musimy monitorować twoje funkcje życiowe
i śledzić twoje postępy w odzyskiwaniu wspomnień.
Pewnie o tym nie wiesz, ale tęskniliśmy za tobą.
- Uwaga! - Jason!
KLUCZ BEZPIECZEŃSTWA NIE WYKRYTO
Zapomniał pan karty?
Tak.
Dobrze znów pana widzieć.
DOSTĘP PRZYZNANY
- Dziękuję. - Dobranoc.
Jason? Jason!
Zamykać! Nie puszczać go!
Stój!
Jason!
Stój!
Jason!
Hej!
Dziękuję.
Eleanor Street 44, Logan Square.
Co się panu stało?
Jakiś typ kręcił gównoburzę.
Mógłby pan jechać trochę szybciej?
Jason?
Co jest, kurwa?
Masz jedzenie w lodówce.
Ja...
Mam coś dla ciebie.
Miętowo-czekoladowe? Serio?
Było już późno,
zatrzymałem się tylko na stacji.
Czemu nie zadzwoniłeś?
Dzwoniłam do ciebie.
Pisałam SMS-y.
Straciłem poczucie czasu. Przepraszam.
I tak jestem na ciebie zła.
Jadłeś coś?
Nie.
Powinieneś zjeść.
Podgrzeję ci coś.
Jesteś bardzo pijany?
Co? Nie... Nie jestem.
Co się, kurwa, dzieje?
Słuchaj, Ryan zaoferował mi pracę.
Jaką?
Zakłada firmę neurotechnologiczną.
I co odpowiedziałeś?
Że najpierw muszę z tobą porozmawiać.
Co o tym sądzisz?
Ta praca będzie prawdopodobnie w San Francisco.
A nasze życie jest tutaj.
Pamiętasz, co powiedziałem wiele lat temu,
kiedy się na to wszystko zdecydowaliśmy?
Tak, pamiętam.
Przypomnij mi.
Powiedziałeś, że pod koniec życia
wolałbyś mieć wspomnienia z życia ze mną niż z zimnego, sterylnego laboratorium.
Podtrzymuję to.
Nadal.
Okej.
Wybaczam ci.
Jak się tu dostałaś?
Mieszkam tu z tobą.
Co to ma być? To jakiś żart?
Nie.
Gdzie oni są?
Kto?
Daniela!
- Jason. - Coś im zrobiliście?
Nie wiem, o kim mówisz.
Charlie.
To...
To pokój mojego syna.
To...
NAGRODA PAVIA MECHANIKA KWANTOWA
Co?
Nie.
FUNDACJA NAGRODY PAVIA
NAGRODA PAVIA
To jest...
Nie.
IZOLATORY TOPOLOGICZNE
PRÓŻNIE O NEGATYWNEJ ENERGII
ZDERZENIA CZĄSTECZEK
Jason.
- Halo? - Gdzie jest Daniela?
- Kto? - Daniela Dessen.
- To chyba pomyłka. - Nie, to nie...
- Co? O kurwa. - Jason.
PRZEŁOM DEKADY
To jest... Co to za gówno?
- Pomyłka. Spierdalaj. - Hej! Słuchaj...
Kim jest Daniela?
To moja żona.
Charlie?
Co jest, kurwa?
O rany.
Tak.
Mogę z nim porozmawiać w cztery oczy?
To jest... Wszystko jest nie tak. To...
Pozwól... Pozwól mi sobie pomóc.
Dobrze?
Spójrz na mnie. Znasz mnie.
Nigdy w życiu cię nie widziałem!
Chcesz mi pomóc? Gdzie jest, kurwa, moja żona?
Nie masz żony!
Nie.
Jason!
O Boże.
Co się stało?
Nie uwierzyłabyś, gdybym ci powiedział.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK