NA PODSTAWIE POWIEŚCI BLAKE'A CROUCHA
MROCZNA MATERIA
Już nie obsługujemy. Przykro mi.
Hej.
Znasz mnie, prawda?
Nie wydaje mi się.
Daj spokój, Matt.
Skąd mnie znasz?
Bez przerwy tu przychodzę.
Nigdy cię nie obsługiwałem.
Jestem Jason.
Okej.
Mieliśmy tu dziś imprezę.
Podałeś nam butelkę Macallana. Rare Cask.
Tę butelkę?
Tak.
Nie sprzedałem ani kropli przez cały tydzień.
Dopiero... Mój przyjaciel miał imprezę na tyłach.
Nigdy w życiu cię nie widziałem.
Matt. Kurwa, stary, przerażasz mnie.
To nie jest zabawne. Powiedz mi, że wiesz, kim jestem.
Dobra. Powiem ci tak.
Poszukaj, kurwa, pomocy i wypierdalaj z mojego baru.
Mike!
Będziemy mieli problem?
Nie.
- Pan Dessen? - Tak?
Doktor Randolph. Co pana sprowadza na pogotowie?
Wydaje mi się... że coś jest nie tak z moją głową.
Co to jest?
Lorazepam. Pomoże zasnąć.
Chyba padnę.
No dobra, Jason...
Gdzie trzymamy jebaną kawę?
Przepraszam, że pana budzę.
Wie pan, gdzie jest?
W szpitalu John of God.
Bardzo dobrze.
Mam wyniki pańskiej tomografii, mózg nie jest uszkodzony.
Nie ma guzów.
Delikatne stłuczenia, ale nic poważnego.
Przeprowadziliśmy też badania toksykologiczne.
Znaleźliśmy coś, czego nigdy dotąd nie widziałam.
Związek psychoaktywny.
Prosił nas pan o odnalezienie rodziny.
Tak.
W Chicago nie mieszka żadna Daniela Dessen,
a żaden Charlie Dessen nie jest zatrudniony w liceum St. Peter.
- Nie. - Porozmawiajmy o tym,
co mówił pan wczoraj dr. Randolphowi.
Mówił pan...
„To nie był mój dom. Zmieniono meble.
Kuchnię całkowicie przebudowano”.
Naprawdę pan w to wierzy?
„Jason Ashley Dessen, urodzony w Denison, w stanie Iowa.
Licencjat na Uniwersytecie Chicagowskim.
Doktorat na tej samej uczelni”. Zgadza się?
Tak.
„Staże podoktorskie na Harvardzie i w Princeton.
Otrzymał Nagrodę Pavia w 2010 roku”.
Według tego artykułu nie pokazywał się pan publicznie od ponad roku.
POSZUKIWANIA NAGRADZANEGO FIZYKA ZAGINIONEGO DR. JASONA DESSENA.
ADRES, NUMERY TELEFONU ADRESY MAILOWE
Czy był pan kiedyś leczony psychiatrycznie?
Istnieją wyspecjalizowane placówki...
NADCHODZĄCE WYSTAWY ADRES
...w których pomaga się ludziom, którym ciężko odróżnić
rzeczywistość od fikcji.
Chciałabym zacząć od pełnej oceny sytuacji.
Czy byłby pan na to gotów?
Oczywiście.
Dziękuję, pani doktor.
Może gdzieś tam być i ujawniać wszystkie nasze tajemnice.
Powinniśmy iść na policję.
Straciliśmy cztery osoby, a ty chcesz skupiać jeszcze większą uwagę na Velocity?
Ona ma rację.
Gdybyście byli naukowcami, jak Jason, dokąd byście poszli?
Do szpitala.
Dr Hollis...
- Przepraszam. - Dzień dobry.
To mój pierwszy dzień
i chciałem zapytać, czy mógłbym pożyczyć długopis.
Oczywiście. Proszę.
Dziękuję, oddam go.
Hej, Jason.
Cześć.
SALA WYKŁADOWA NR 1
Pierwsza zasada termodynamiki.
Przepraszam. Proszę dalej.
Ktoś chciałby spróbować?
- Naprawdę? Nikt? - Jak brzmiało pytanie?
Zasady termodynamiki.
Pierwsza zasada termodynamiki
to zasada o zachowaniu energii.
Głosi, że energii nie da się tworzyć ani niszczyć.
Co mam na myśli, gdy mówię o energii?
Energię można opisać jako zdolność wykonywania pracy,
gdzie praca...
ZASADY TERMODYNAMIKI
Ja się tym zajmę.
Dziękuję za zastępstwo i przepraszam za spóźnienie.
Trochę was to wszystko nudzi...
A może już to wszystko wiecie?
W porządku. Mnie też wydaje się to dość nudne.
Takie jest.
Choć zależy to od was.
Wiecie, jak wygląda prawdziwa nuda?
Poznacie ją za pięć lat, gdy zrozumiecie, że nie słuchaliście.
Będziecie pracować dla innych, pewnie dla kierownika średniego szczebla,
który będzie wyładowywał na was swoje frustracje i swoją rozpacz.
Będziecie próbowali sprzedawać produkty i usługi, które was nie obchodzą,
w jakiejś międzynarodowej korporacji, która ma kompletnie w dupie...
...przepraszam... to, czy istniejecie.
Ale mnie to obchodzi,
przez tę krótką, ulotną chwilę... Jak masz na imię?
Riley.
Riley? Tak jest, Riley. Przez tę krótką, ulotną chwilę
Riley i wszyscy inni, którzy wciąż siedzą w telefonach. Odłóżcie je...
Możecie siedzieć na sali i rozważać tajemnice swojego istnienia.
I to jest wspaniałe.
A teraz...
Nie oczekuję, że będziecie wszystko rozumieli.
Nie jestem okrutny.
Ale oczekuję, że uszanujecie tę szansę.
Skupcie się.
To wszystko.
Choćby wtedy, gdy mówię wam różne rzeczy.
Na przykład to, że w 1850 roku
błyskotliwy człowiek, niejaki Rudolf Clausius...
Zadzwonisz, gdy tylko się czegoś dowiesz?
Tak, martwimy się o niego.
Dziękuję.
Jakieś wieści?
Nie. Dawn rozmawiała z kimś z John of God.
Jason był tam wczoraj wieczorem.
Już go nie było, gdy dotarła tam Dawn.
Mówili, w jakim był stanie?
Nie. Ale przynajmniej wiemy, że nie wyjechał z miasta.
- A ty coś ustaliłaś? - Na razie bez powodzenia.
Co z Ryanem?
Zostawiłam wiadomość.
Dobra. Próbuj dalej. Zadzwoń, gdy tylko się czegoś dowiesz.
Dobrze.
- Mogę prosić o zaproszenie? - Znam artystkę.
Jutro mamy otwarcie dla publiczności. Dziś wstęp tylko z zaproszeniami.
Daniela mówiła,
- że mogę przyjść. - Jak się pan nazywa?
Dessen, Jason.
Dr Dessen?
Tak.
Sekunda.
W kopercie są trzy karty.
Proszę wybrać jedną i pokazać kobiecie w środku.
Przepraszam, nie poznałam pana.
Dzień dobry. Witamy. Wybrał pan kartę?
Wie pani, gdzie jest Daniela?
Artystka.
Wiem tylko, że jest gdzieś tam. Przykro mi.
Zapraszam do drzwi numer dwa.
Proszę schować pozostałe karty do koperty i zachować je do końca wystawy.
- Dobrze. - Miłej zabawy.
DŹWIĘK KROKÓW NIESIE SIĘ ECHEM W PAMIĘCI
ZMIERZAJĄC DO PRZEJŚCIA, PRZEZ KTÓRE NIE PRZESZLIŚMY
KU DRZWIOM, KTÓRYCH NIE OTWORZYLIŚMY T.S. ELIOT
To ty.
Słyszałam, że jesteś.
Gdzie Charlie?
Jaki Charlie?
Kochanie, zrobiłaś to.
Jest tu ktoś z Timesa.
Dobrze. Wybacz. Alesia, to Jason Dessen.
Jason, to Alesia Cheney, moja agentka.
Ten Jason, który zainspirował wystawę?
Tak.
To zaszczyt być twoim przyjacielem.
To wygląda fantastycznie.
Dziękuję. Spójrz, kto przyszedł.
Ryan?
Dobra. Lecę.
Wybaczcie.
Muszę być dobrą gospodynią, ale później urządzam mniejszą imprezę.
- Przyjdziecie? - Tak.
- Jason. - Za nic bym tego nie przegapił.
Gdzieś ty się, kurwa, podziewał?
Ponoć wpadłeś w szał i zapakowali cię do celi.
Choć słyszałem też, że przeniosłeś się do Kostaryki i zostałeś rolnikiem.
Słyszałem też, że nie żyjesz.
Ewidentnie żyję, więc...
Przydały ci się te związki, które stworzyłem w zeszłym roku?
Jakie związki?
Dobra. Proszę cię, wiem...
Rozumiem, że podpisałeś cały stos umów o zachowaniu poufności, Jay,
i nie chcę być kutasem,
ale wykonałem dla ciebie i Velocity ogromną pracę. A wszystko w ukryciu.
- I... - Velocity?
Powiedziałeś...
Wspomniałeś o Velocity, więc... Znasz to miejsce.
Co ty wyprawiasz?
Co to jest? Co to za gówno?
- Co ty robisz? - Po prostu... Nie skończyliśmy.
Witajcie. Przepraszam.
Chciałabym prosić o chwilę uwagi.
Chcę tylko powiedzieć kilka rzeczy.
Czasem zadajemy sobie poważne pytania:
„Kim jestem? Kim mogłabym być?
Kim bym była, gdyby Bullsi pokonali Pistonsów
w finale konferencji w 1990 roku?”.
Tak tylko pytam.
Wszyscy wiemy, że nasze życie naznaczone jest naszymi wyborami.
Choć nigdy nie byłam wielbicielką żalu,
przyznaję, że ciekawi mnie ścieżka, której nie wybraliśmy.
Dziś każde z was dokonało wyboru,
który określił, jakiej wersji mojej wystawy doświadczyliście.
Powinniście nadal mieć karty, których nie wybraliście.
To zarazem bilety, które możecie wykorzystać,
by wrócić tu przez kolejny miesiąc i wybrać inną ścieżkę.
Zobaczyć, czy tam, gdzie nas nie ma, jest naprawdę lepiej.
Dziękuję swojemu wspaniałemu zespołowi. To wszystko dzięki wam.
I dziękuję wam wszystkim za przybycie. To wiele dla mnie znaczy.
- Salud. - Salud.
Gdzie jeszcze pokażesz wystawę?
W Nowym Jorku, a potem w Bostonie.
W przyszłym miesiącu będzie wernisaż w Los Angeles.
Może tam polecę, żeby to zobaczyć.
Może polecę z tobą.
Możemy zrobić z tego weekendowy wypad.
Poważnie?
Dlaczego nie?
Bardzo bym chciała.
Dzwonił dziś do mnie.
Ryan?
Pytał, czy rozmawialiśmy o ofercie pracy.
Jedzenie gotowe.
Mogę zjeść później? Idę z przyjaciółmi do skate parku.
Kto będzie?
Brooke, Drew, Adam i Michelle.
Okej.
Na pewno nie chcesz najpierw zjeść?
- Nie, dzięki. - Wróć do 22.00.
Dobra. Dzięki.
- Hej, młody. - Tak?
Może wieczorem powiesz Brooke.
- O czym? - Że mu się podoba.
Mocny sprzeciw.
Cóż, związki to negocjacje,
a ktokolwiek odezwie się pierwszy, przegrywa.
To dość cyniczne spojrzenie na miłość, kochanie.
Kto tu mówi o miłości?
Po prostu okaż jej zainteresowanie, ale nie ujawniaj wszystkich kart.
Więc mam być powściągliwy?
Powściągliwy.
Tak. W odpowiednich proporcjach.
Ale na luzie.
Baw się dobrze. Bądź sobą.
- Tak. - Baw się dobrze.
- Dzięki. - No dobra.
Co to było?
Co?
Pokaż mi tę powściągliwość.
To coś takiego...
Nie.
- Hej. - Hej.
Chcesz?
A więc...
Zostaliśmy tylko my troje.
Mów.
Gdzie się podziewałeś?
Hipotetycznie...
Hipotetycznie?
O rany.
Naukowiec... Profesor fizyki...
- Okej. - Jest żonaty,
związany z kobietą swoich marzeń, mają razem syna.
Mają dobre życie.
Pewnego wieczoru ten człowiek idzie do baru.
Spotyka starego przyjaciela ze studiów, który zdobył prestiżową nagrodę.
Ale w drodze powrotnej coś się dzieje.
Nie dociera do domu.
Kiedy odzyskuje przytomność umysłu,
okazuje się, że wszystko się zmieniło.
Guz mózgu, uraz głowy?
Tomografia tego nie potwierdza.
Może to jakaś wielopoziomowa wkrętka?
W ciągu pięciu godzin całe wnętrze jego domu zostaje zmienione.
I nie mówię tu o zmianie zdjęć na ścianach.
Mam na myśli nowe meble, sprzęty,
włączniki światła w innych miejscach, ściany w innych kolorach.
Żaden dowcip nie mógłby być tak złożony.
No i... Po co ktoś miałby to robić?
O rany, ile LSD wziął ten koleś?
To chyba kluczowa kwestia.
Okej. Sam nie wiem. To brzmi, jakby oszalał.
Nie oszalałem.
Twoja agentka mówiła dziś, że zainspirowałem twoją instalację.
- Tak. - W jakim sensie?
Nie widzieliśmy się od jakiegoś czasu, a ty zjawiłeś się tu znienacka.
Powiedziałeś, że o mnie myślałeś. Naprawdę tego nie pamiętasz?
Powiedziałeś,
że nasza egzystencja polega na wyborach.
Że nasze wybory tworzą nowe światy.
I że teoretycznie
zamieszkujemy nieskończoną ilość takich światów.
Powiedziałeś mi, że w tym świecie
najgorszy wybór, jakiego dokonałeś, dotyczył mnie.
Odpowiedziałam,
że mieliśmy szansę wiele lat temu
i że cię kochałam.
Zawsze będę cię kochać.
Ale teraz jesteśmy przyjaciółmi.
Jestem na innym etapie, ty też.
Długo rozmawialiśmy.
Zacząłeś opowiadać o badaniach,
wspomniałeś o tajnym projekcie.
Powiedziałeś też coś, co mnie uderzyło, więc pamiętam to dokładnie.
Powiedziałeś, że prawdopodobnie nigdy więcej mnie nie zobaczysz.
Kiedy zobaczyłam cię wcześniej,
pierwsze pytanie, jakie zadałeś, brzmiało: „Gdzie jest Charlie?”.
Kim jest Charlie?
To nasz syn.
Co?
Oto co wiem.
Ty i ja mieszkamy w kamienicy
przy Logan Square.
Mamy piętnastoletniego syna, Charliego.
Stary, to nie jest zabawne. Czemu to mówisz?
Ryan?
Jesteś słynnym neurofizykiem.
- Tak? - Zdobyłeś Pavię.
Jeździsz z wykładami po całym świecie.
To kompletnie pojebane.
Naprawdę.
Wiesz co, Jay, uważam, że powinieneś zapchać sobie ryj kutasami.
Podgrzeję ci je w mikrofali,
żeby parzyły ci gębę.
Pierdol się. Serio, stary.
Ryan. Słuchaj, stary...
- Ryan! Nie ściemniam. - Co?
Nie oszalałem. Przysięgam.
Jasne.
Mam parę spraw na głowie.
- Okej. - Chcesz, żeby wyszedł?
- Poradzę sobie. - Tak? Okej. Dobra.
Jutro masz wrócić i pomóc mi ze zmywaniem.
Hej... To była świetna wystawa.
- Dziękuję. - Tak. Dzięki.
Przepraszam.
Czemu używasz mojej szczoteczki?
- Hej. - Hej.
Niepotrzebnie robiłaś sobie kłopot.
Mogłem nocować w hotelu.
Nie, zostajesz tu ze mną. Koniec dyskusji.
Twoje ubrania się piorą. Przygotowałam ci te.
Dziękuję.
Czyje to?
Mojego ostatniego chłopaka.
Nie wiem, czemu wciąż je trzymam, ale...
- Bo są takie eleganckie. - Bo...
O tak. Są eleganckie.
Co mówili w szpitalu?
Co się ich zdaniem stało?
Nie wiedzą.
Mówili, że mam w organizmie dziwne narkotyki, których nie brałem.
Chcieli, żebym został.
Nie sądzisz, że to byłoby najlepsze rozwiązanie?
Nie potrzebuję pomocy psychiatrycznej. Potrzebuję tylko odpowiedzi.
Tak.
Wiem, że myślisz, że postradałem zmysły.
Prześpij się.
Hej.
Wybacz, nie chciałem cię wystraszyć.
Wychodzisz?
Tak. Mam dziś trening.
Oczywiście.
Mógłbyś wyjąć kurczaka z zamrażalnika i wsadzić go do zlewu?
Musi się rozmrozić.
- Dobrze. - Okej. Dzięki. Na razie.
Baw się dobrze.
Dzięki.
Co tam, koleżko?
- Hej, Ryan. - Hej.
Daniela mówiła, że dzwoniłeś. Dzwonisz teraz do mojej żony?
Pomyślałem po prostu, że będzie podekscytowana.
- Słuchaj, Ryan. - Co?
Będę z tobą szczery, dobrze?
Lubię swoje życie w Chicago i nie wyjadę.
Więc muszę podziękować za tę pracę.
Okej?
- Musisz... Okej. - Więc...
Cholera, stary. Wybacz, że się wtrąciłem.
Coś w tym, kurwa, jest.
Cholera, stary. Okej.
- Okej. - Rozumiem.
Okej.
Halo?
Hej.
O Boże. Jason. Nic ci nie jest?
Nie wiem.
Gdzie jesteś?
Zaraz wejdę do szpitala psychiatrycznego.
Chciałabym, żebyś pozwolił mi sobie pomóc.
Chyba muszę spotkać się z kimś, kto mnie nie zna.
Który to szpital?
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Teoretycznie to mój dom.
Nie.
W naszym domu
też mamy to zdjęcie wodospadu.
Tyle że jesteśmy na nim ty, ja i Charlie.
Nigdy tam nie byłam.
Pojechaliśmy tam pięć lat temu.
To była podróż życia.
Jason, wydawała się zaniepokojona...
...przez telefon.
Pozwólmy jej pomóc.
To pokój mojego syna.
A przynajmniej powinien nim być.
Naszego syna...
Który lubi anime.
Jazdę na deskorolce.
Podoba mu się pewna dziewczyna. On...
Rysuje te szalone krajobrazy, które tak lubisz.
Ma 15 lat, a już sprawdza szkoły artystyczne.
Jesteś z niego bardzo dumna, bo odziedziczył po tobie talent.
Słuchaj...
Kiedy powiedziałam ci, że jestem w ciąży,
oznajmiłeś, że musisz to przemyśleć.
To pamiętam.
A nazajutrz przyszedłeś do mojego mieszkania
i powiedziałeś, że jesteś zajęty badaniami.
Powiedziałeś, że kolejny rok życia spędzisz w sterylnym pomieszczeniu
i że zasługuję na coś więcej.
I nasze dziecko zasługuje na coś więcej.
- Nie. - Postanowiłam nie robić tego sama.
Nasze drogi się rozeszły. Tak to się potoczyło.
Było inaczej. Przemyślałem to
i powiedziałem ci, że pod koniec życia
wolę mieć wspomnienia z życia z tobą niż z zimnego, sterylnego laboratorium.
Nie. Powiedziałeś, że nie jesteś gotów.
Nigdy tak nie powiedziałem.
Robisz mnie w chuja?
Czy krążę po ciemnym domu z kimś, kto postradał zmysły?
Nie, mówię prawdę.
Powinniśmy stąd iść.
Przepraszam...
Za to, co, jak twierdzisz, nas spotkało.
To było wieki temu.
I za to wszystko.
Nie chcę, żebyś się bała.
Po prostu nie rozumiem, dlaczego twoja prawda nie pokrywa się z moją.
Nie potrafię tego wyjaśnić...
Wiem, że jesteśmy małżeństwem i mam z tobą masę wspomnień.
Wiem...
To brzmi jak kompletne szaleństwo.
Po prostu wiem, że bym cię nie okłamywał.
Nie wiem, co to dokładnie znaczy, ale...
Wierzę ci.
ZAŁOŻENIA MISJI
PROTOTYP SKRZYNI ŚCIANY I IZOLACJA
ROZPÓRKI OBWODY STERUJĄCE W PODSTAWIE
KABLE W ŚCIANACH
CIENKIE DNO REDUKUJE ZAKŁÓCENIA STATYCZNE
Ja pierdolę.
- Co? - Zrobił to.
Jebany... Zrobił to.
Co zrobił?
To, co próbowałem zrobić.
Szalona teoria.
Szalona.
Co jeśli Jason, który żył w tym świecie, ten, który zdobył Nagrodę Pavia,
w którego domu dziś byliśmy i za którego wszyscy mnie biorą...
Co jeśli stworzył
większą wersję mojej skrzyni,
w której można umieścić nie tylko cząsteczkę,
ale całą istotę ludzką w superpozycji?
Skrzynia pozwoliłaby takiej osobie podróżować
przez niezliczone rzeczywistości fizyki kwantowej.
Co jeśli wykorzystał tę skrzynię, żeby przenieść się do mojego świata?
Co jeśli...
Osoba, która mnie porwała...
jest mną?
Jak to możliwe?
Nie dokładnie mną. Jakąś wersją mnie.
Wyobraź sobie,
że on i ja byliśmy tą samą osobą wiele lat temu,
aż do momentu, w którym zaszłaś w ciążę.
A potem się rozdzieliliśmy i każdy znalazł się w odrębnym wszechświecie.
Rozdzieliliśmy się, bo ja postanowiłem być z tobą,
a on postanowił kontynuować pracę,
co doprowadziło do powstania skrzyni.
Co jeśli w tej chwili
ja przebywam w jego świecie...
A on w moim?
Ale dlaczego miałbyś to sobie robić?
PONIEDZIAŁEK 7 PAŹDZIERNIKA 16. URODZINY CHARLIEGO
Cieszę się, że mnie odnalazłeś.
Ja też.
Co to jest?
To dowód.
Na co?
Że nie oszalałem.
W końcu ślad po mojej obrączce zniknie,
a wspomnienia będą jedyną pozostałością
po życiu, które kiedyś miałem.
To ma mi przypominać o tym, co jest prawdziwe
i co czeka na mnie w domu.
- Hej. - Hej.
Nie śpisz?
Nie.
Chcesz zejść na dół?
Opowiedz mi o nas.
O nas?
Dobrze.
Od czego by tu zacząć?
Wzięliśmy szybki ślub,
co wpieniło wiele osób.
Potem urządziliśmy fantastyczną imprezę,
była naprawdę świetna.
A niewiele później zostaliśmy rodzicami.
Pierwsze lata nie były łatwe.
- Było naprawdę ciężko. - Czemu?
Wiesz, jak to jest. A może i nie wiesz.
Życie potrafi skutecznie...
...przygnieść.
No i...
nasze priorytety się zmieniły.
Spędzałem mniej czasu w laboratorium. A ty w studiu.
Ostatecznie straciłem granty,
a ty rzuciłaś malarstwo.
Rzuciłam malarstwo?
Tak.
Czyli jesteśmy nudni?
Nie widzę tak tego. To po prostu...
A jak to widzisz?
Zbudowaliśmy wspólnie życie.
Jestem szczęśliwa?
Tak.
Mieliśmy trudniejsze okresy, ale tak.
Jesteś też moją najlepszą przyjaciółką.
A jak seks?
O Boże. Naprawdę się rumienisz?
To takie dziwne.
- Jest nieudany? - Nie.
Nie.
Przepraszam.
Nie, nie.
Halo?
Kto mówi?
Rozłączyli się.
Hej. Proszę, nie.
Pójdę z tobą. Ona nie ma z tym nic wspólnego.
Rzuć telefon. Co powiedziałam?
Danielo... Rób, co każe.
Nie. Daniela.
Daniela. Nie.
Nie.
Daniela.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK