Pomocy!
- Czas? - Dwie minuty, 43 sekundy.
Kurwa!
Pomocy.
Jezu.
Drzwi są otwarte!
- Oszalałeś? - Nie pozwolę mu znowu uciec.
Nie wiesz...
To bez znaczenia! W tym świecie nic mnie już nie czeka.
- Myślisz, że Leighton będzie nas ścigał? - Tak.
Myślisz, że twój świat jest za jednymi z tych drzwi?
Teoretycznie.
Jak go znajdziemy?
Nie mam pojęcia.
Liczę. To 220. drzwi, które minęliśmy.
Drzwi dzieli od siebie jakieś 3,5 metra.
Czyli pokonaliśmy już prawie kilometr.
Tak. Może jesteśmy w jakimś rodzaju... przestrzeni granicznej.
To znaczy nierealnej?
Nie, jest realna. Bardzo realna.
Myślę, że to manifestacja umysłu, który usiłuje obrazowo wyjaśnić coś,
czego nasze mózgi, na tym etapie ewolucji, nie potrafią objąć.
- Superpozycja. - Dokładnie tak.
Myślę, że ten korytarz to przekrój prawdopodobnych rzeczywistości.
Wynośmy się stąd.
Zobaczmy, co zdołamy ustalić.
Trudniej będzie nas znaleźć.
Daj to.
Hej.
Co jest, kurwa?
Pył.
O Boże.
Co tu się wydarzyło?
Nie wiem.
Ja pierdolę.
Uciekajmy.
O Boże.
Jesteś cała?
Co jest, kurwa? O kurwa.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI BLAKE'A CROUCHA
MROCZNA MATERIA
Ten samochód jest do bani, co?
Tak. Zdecydowanie nie jest świetny.
Może trzeba będzie coś z tym zrobić.
- Nie zwalniaj. Przyspiesz. - Na pewno?
Tak, tak. Dasz radę.
Pięknie.
- Co? - Nic.
Zawsze mówisz, żebym zwolnił przed skrzyżowaniem.
Cóż, od tego mamy żółte światło.
To jak się czujesz z szesnastką na karku?
Sam nie wiem. Tak samo jak wczoraj.
Chyba poczuję to naprawdę, kiedy wreszcie zrobię prawko.
Tak. Uczcimy to.
Co robimy dzisiaj?
Pewnie to, co zwykle.
No wiesz, coś prostego.
Posłuchaj uważnie.
Dziś jest twój dzień.
Dzięki.
Jest ich 50.
No, teraz 48.
GPS działa.
Czyli satelity nadal są na orbicie.
Chyba jesteśmy w tym samym miejscu, co Velocity w moim świecie.
Czyli koordynaty skrzyni się nie zmieniają...
To ma sens. Zmienia się tylko świat zewnętrzny.
Tak.
No dawaj.
Czego szukasz?
Szukam jakiejś metody sterowania.
Jest tylko klamka w drzwiach.
To tylko skrzynia.
To?
W jakim sensie... to tylko skrzynia?
- Jak to działa? - Nie wiem. Ty mi powiedz.
Ty to zbudowałeś.
Przykro mi.
Trafiłaś na tego, który uczy fizyki na uczelni.
Iniektor gotowy.
Nie będzie tak źle jak za pierwszym razem.
Ciało szybko się do tego przyzwyczaja.
W porządku?
Dokąd prowadzi?
Jeśli będziemy szli przed siebie, gdzie wylądujemy?
Multiwersum jest bezkresne.
Przypuszczam, że nie ma końca.
Jason!
Amanda!
Jason!
Wszystko gotowe.
Dziękuję. Nie będę tego potrzebował.
No dobrze. Wyjmijcie zeszyty.
Urządzimy sobie dziś kartkówkę.
Wyrwijcie z zeszytu kartkę papieru, napiszcie na górze swoje imię i nazwisko,
a na marginesie liczby od jednego do dziesięciu.
No tak.
Nikt już nie używa zeszytów. Ja mam tylko laptop.
Co masz teraz na ekranie?
Co ma na ekranie?
YouTube.
Oblewasz.
Poważnie?
Ja też mam tylko laptop.
A ty co oglądasz?
Też oblewasz.
Każdy, kto ma tylko laptop albo inne urządzenie, oblewa.
Wiecie co? Zaczekajcie.
Powodzenia.
Zaraz! Dokąd pan... Doktorze Dessen?
Jason.
Twoja asystentka właśnie napisała, że rozbiłeś butelkę i wybiegłeś z wykładu.
Nie wybiegłem. Wyszedłem.
Co się, do cholery, dzieje?
To powolna śmierć, więc rezygnuję.
Nie możesz.
Mogę.
Mogę robić, co tylko zechcę.
Te same współrzędne?
Tak.
Okej.
A więc teraz wiemy, że połączenie między drzwiami
a tymi światami utrzymuje się przez cały czas działania leku.
Nie było atmosfery.
To nie może być prawda. Nie może.
Amanda. Hej.
Hej!
Amanda! Hej!
Stój!
Amanda!
Musi mieć koniec.
Mówiłem ci, nie ma końca!
Czemu widzimy te pojebane światy?
Bo to multiwersum
i wszystko, co może się wydarzyć, wydarzy się.
Gdzieś wzdłuż tego korytarza jest wersja ciebie i mnie,
która nie dotarła do skrzyni, kiedy pomogłaś mi uciec.
Nieskończone możliwości.
Nieskończone.
Czas tej dawki leku się kończy.
Tak. Dlatego musimy zacząć po kolei rozwiązywać problemy.
Wkrótce będziemy potrzebować jedzenia i wody.
Więc zacznijmy otwierać drzwi
i miejmy nadzieję, że jeden z tych światów wygląda jak nasz dom.
Chyba się udało.
Możesz nas stąd wyciągnąć?
Nie wiem. Mogę spróbować. Tędy.
- Jason, stój. - Czekaj... Leighton.
Nie miała z tym nic wspólnego.
Serio?
Zmusiłem ją do tego.
- Zmusił cię? - Tak.
Znam cię od dawna i nie sądzę, żeby ktoś mógł cię do czegokolwiek zmusić.
Nie pozwolę ci dłużej krzywdzić ludzi.
Amanda.
To koniec.
Leighton.
Musimy iść.
W takim razie...
Nie!
Chodźmy.
Amanda.
Hej. Już dobrze.
Jesteś bezpieczna. To nie byłaś ty.
To byłam ja do jakichś trzech godzin temu.
To była inna Amanda i inny Jason.
Musieli uciec wiele godzin po nas.
Musimy próbować dalej.
Nie ma w tym żadnej logiki.
Musi jakaś być.
Po prostu jej nie dostrzegamy.
Twój Jason nie miał teorii dotyczącej tego, jak to kontrolować?
Nie. Jeśli wiedział, nie mówił mi.
Jebać to.
Hej. Amanda.
Amanda!
Hej!
Amanda!
Dokąd idziesz?
Stój!
Nie wytrzymam dłużej na tym korytarzu!
Zamarzniemy!
Musimy wracać!
Nic nie widzę.
Chodź. Musimy znaleźć schronienie. Chodź!
Chodź.
Trzymaj się.
Nie zasypiaj.
Musimy cię rozgrzać.
Dobra.
Okej.
Dobra.
Zaraz wracam.
Halo?
Jest tu kto?
O kurwa.
ZAPAŁKI
Jason!
Kurwa!
Proszę.
Nie wiem, dokąd, kurwa...
To ty, Jay?
Jak tam, stary?
Sorry za bałagan. Wciąż mam kaca po wczorajszej imprezie.
- Hej. No proszę. - Hej.
Tak.
Zaskoczyła mnie twoja wiadomość.
Uwierzyłbyś, że zatęskniłem za starym kumplem ze studiów?
Nie.
Napijesz się?
- Czemu nie? - O tak.
Idzie się do tego przyzwyczaić?
Zwykle nawet tego nie zauważam.
Zdrowie, mistrzu.
- Zdrowie. - Tak.
Hej, słyszałem o twoim dziadku. Przykro mi.
Dzięki.
Jak tam rodzinny biznes?
O to musiałbyś zapytać mojego tatę.
Velocity zawsze była jego konikiem.
Nadal macie na pieńku?
Nie gadałem z tym palantem od pięciu lat.
I tak całkiem nieźle sobie radzisz.
Mój fundusz powierniczy o to dba.
- No tak. - Och, Leighton...
Dobrze cię widzieć.
Tak?
Ciebie też dobrze widzieć, stary.
Kurwa, co ty tu robisz?
Rzuciłem nauczanie.
Chciałem wrócić do tego, co zacząłem.
Jak my wszyscy.
Więc co to w twoim przypadku znaczy?
Na początek więcej czasu z rodziną.
Słusznie.
Bardzo słusznie.
Spoko. Widujesz się ostatnio z Ryanem Holderem?
- Trochę. - Tak?
Ma niezły rok.
Pojawił się tu trzy miesiące temu.
Szukał pieniędzy na swoje nowe przedsięwzięcie.
Będę z tobą szczery, dobra?
Na pewno pracujesz nad czymś fantastycznym.
Chcesz pogadać, nadrobić zaległości? Jasne.
Ale chwilowo w nic więcej nie zainwestuję.
Zwłaszcza ze znajomymi. Bez urazy, ale to same problemy.
Okej?
Po to tu jesteś, prawda?
Wreszcie postanowiłeś zrobić coś własnego.
Powiedz, co masz dziś do roboty?
Nic. Nie mam planów do końca życia.
Chce ci coś pokazać.
O kurwa.
Bez obaw.
To nie jest złożony plan, żeby cię zabić.
A może jednak?
Zabawne.
Już mówiłem. Cokolwiek to jest, nie zainwestuję w to, więc...
Co to jest?
To bardzo wyjątkowa substancja psychoaktywna.
Pokaż.
Psychoaktywna.
Tak? A co niby robi?
Jest jeden sposób, żeby się przekonać.
Dobra, salud.
Dobra. Chodźmy. Mamy niewiele czasu.
Powoli. Spokojnie.
Co to jest, do cholery?
To efekt leku.
Za pierwszym razem nieźle kopie.
- Tak? - Tak.
Hej.
To tyle?
To tylko część.
- Dobra. - Dobra. Chodź.
Co to, kurwa, jest?
To moja skrzynia.
Ty to tutaj zbudowałeś?
To trochę bardziej skomplikowane.
I co to robi?
Będzie łatwiej, jeśli ci po prostu pokażę.
Lecisz ze mną w chuja, co?
Nie.
Wejdź do środka.
Proszę.
Dziękuję.
Skrzynia zniknęła.
Przykrył ją śnieg.
Uczyłam pilotów skrzyni, żeby nie wpadali w panikę. I zachowali kontrolę.
Nie zrobiłam ani jednego, ani drugiego.
Przepraszam.
Kiedy byłam mała, każdej zimy jechaliśmy na narty do Argentyny.
Mój tata to uwielbiał.
Mieli niesamowite zamieci.
Prowadził samochód, a śnieg zaczynał nagle sypać tak mocno...
...że trzeba było się zatrzymać.
Siedzieć w zimnym samochodzie.
Było tak, jakby zniknął cały świat.
Czy jest szansa, że pomyślałaś o tym wczoraj, na korytarzu?
O czym?
O uwięzieniu w zamieci.
Tak. Tak.
Czułam się uwięziona i bezbronna tak jak podczas tamtych śnieżyc.
Kiedy dokładnie?
Tuż przed tym, jak przeszliśmy przez drzwi do tego świata.
A co?
Wiemy, że drzwi na tym korytarzu
to połączenia z nieskończonymi równoległymi światami.
Pozornie przypadkowe, niepowiązane i niekontrolowane.
A co jeśli to nasze umysły określają te połączenia?
Jeśli one wcale nie są przypadkowe?
Jeśli są...
Jeśli w jakiś sposób wybieramy te światy?
Nie wybrałam tego świata.
Nie świadomie, ale...
Co jeśli światy są odbiciem naszego stanu emocjonalnego
w momencie, w którym otwieramy drzwi?
Jason...
Wczoraj mówiłeś o multiwersum.
Mówiłeś, że wszystko, co może się wydarzyć, wydarzy się.
Że gdzieś tam jest wersja ciebie i mnie, które nie dotarły do skrzyni.
- A potem otworzyłeś drzwi w Velocity... - A te drzwi...
To dokładnie ten sam scenariusz.
Przez cały ten czas zastanawiałem się: „Jak kontrolować skrzynię?”.
To my ją kontrolujemy.
Może. A jeśli tak, możemy pójść, gdzie tylko zechcemy.
Możemy wrócić do domu.
Dobra. Pusta skrzynia?
Twój genialny pomysł to po prostu schowek.
Jesteś w swoim życiu szczęśliwy?
Dobra, to dla mnie zbyt dziwne...
Stój. Posłuchaj mnie.
Pokażę ci coś,
do czego nie mają dostępu nawet miliarderzy tego świata.
Tak? Co to takiego?
Droga, której nie wybrałeś.
Hej. Otwórz drzwi, bo skopię ci dupę.
Tak.
Hej.
Czy ja jestem na haju?
Niezupełnie. Nie.
Leighton, musisz mnie uważnie posłuchać.
- Dokąd prowadzą te drzwi? - Hej, Leighton.
- Hej. Zaczekaj. - Spokojnie.
- Stój. - Wyluzuj.
Słuchaj, jeśli pomyślisz tu o czymś niewłaściwym,
możemy obaj zginąć.
Nie chcę cię wystraszyć, ale to cholernie ważne, okej?
Okej.
Otworzę jedne z tych drzwi
i będę miał pewien wpływ na to, co będzie po drugiej stronie.
Ale twoje myśli też mogą na to wpłynąć.
- Co ty pierdolisz? - Dobra, słuchaj.
Jesteś zdezorientowany. Po prostu...
Medytujesz?
Raz próbowałem. Byłem w tym beznadziejny.
Nie mogłem przestać myśleć.
Okej. W porządku.
Oczyszczenie umysłu na długo wymaga lat praktyki.
Dobra wiadomość jest taka, że wystarczy pięć sekund.
Dobra. To jak mam to zrobić?
Skup się na długim wdechu
i na powolnym wydechu.
A teraz zamknij oczy.
Oddychaj dalej.
Wdech. Dwa. Trzy.
Wydech. Dwa, trzy. Skup się na oddechu.
Wdech.
Skrzynia powinna być tam.
Gotowa?
Dziękuję.
Dobra. Znajdźmy ją.
Spróbuję uzyskać lepszy odczyt.
Kurwa.
GPS nie działa.
Może zamarzł?
Nie znajdziemy skrzyni bez niego.
Musimy. Ten świat nas zabije.
No dawaj.
Odwróć się.
Co jest?
We wszystkich tych światach skrzynia stoi w tym samym położeniu geograficznym.
Niezależnie od tego, jak zmienia się świat wokół niej,
współrzędne są zawsze takie same.
Widzisz Sears Tower?
To południe.
A teraz spójrz na kompas.
Powinien wskazywać w tamtą stronę. Na północ.
Północ magnetyczną. A wskazuje tam.
Pole magnetyczne skrzyni przesuwa igłę.
Jesteśmy blisko.
Tędy.
- Widzisz? - Tak.
Tak!
O cholera!
Gotowy?
Gdzie tata?
Nie wiem.
Dzwoniłam do niego i pisałam.
Zaczekamy na niego?
Nie, w porządku. Robi się ciemno. Ruszajmy.
Dziękuję, że nie pozwoliłeś mi tam zamarznąć.
Więc jesteśmy kwita?
Gdzie tam.
Nie zapominajmy, że to wszystko twoja wina.
No tak. Nie zapominajmy.
Właśnie sobie uświadomiłem...
że dziś są urodziny mojego syna.
Ile kończy lat?
Szesnaście.
Przykro mi, że to przegapisz.
Opowiedz mi tę historię.
Dobrze.
Przy pierwszym USG...
Usłyszeliśmy bicie dwóch serc.
Od czystej radości...
przeszliśmy do absolutnego przerażenia.
I ostatecznie znowu do czystej radości.
Nie byliśmy gotowi, by zostać rodzicami.
Kto niby jest?
To po prostu coś, w co zostaje się wrzuconym.
Jazda bez trzymanki.
Podczas kolejnej wizyty lekarz powiedział, że jedno serce bije normalnie.
Nieprawidłowości.
To dopiero słowo.
Był wojownikiem.
Urodził się jako pierwszy.
Taki odważny.
Pełen światła.
Nie wytrzymał tych operacji.
Nie przeżył trzeciej.
Tak mi przykro.
Od samego początku byliście nierozłączni.
Kiedy o nim myślę...
On zawsze jest przy tobie.
Te ostatnie miesiące w szpitalach... Charlie nie odstępował go na krok.
Dalej mu z tym ciężko?
O tak. Ale raczej o tym nie mówi.
Posadziliśmy drzewo,
a glebę wymieszaliśmy z jego prochami.
I co roku w jego urodziny
siadamy tam przy nim o zmierzchu.
Ale teraz mnie tam nie ma.
On żył.
Żył. Oddychał.
Wiem.
Ciężko to przetrawić.
To była najpiękniejsza rzecz, jaką widziałem.
Jason. To najpiękniejsza rzecz, jaką widziałem.
To...
Mogłeś pokazać to każdemu.
Zażądać dowolnej rzeczy. Dlaczego ja?
Bo nikomu nie mogę zaufać.
A wiem, że tobie mogę.
Nawet mnie nie znasz, stary!
Ledwo mnie znasz!
W świecie, z którego przybywam,
twoi rodzice zmarli.
Wychowywał cię dziadek,
który przekazał ci Velocity Labs, kiedy skończyłeś studia.
W tamtym świecie, kiedy zdobyłem Pavię, przyszedłeś do mnie
i zapytałeś, czy mam jakieś pomysły, w które mógłbyś zainwestować.
I miałem je.
Pracowaliśmy razem przez jakieś dziesięć lat.
Zbudowaliśmy pierwotną wersję tej skrzyni.
Dokładnie w tym miejscu.
Tyle że tam stał hangar.
Testowali silniki odrzutowe.
Tak.
Więc byliśmy blisko?
Tak.
Ty... On był jednym z moich najbliższych przyjaciół.
Ufałem tamtemu Leightonowi.
Dokładnie wiedziałem, do czego jest zdolny.
Dlatego ci ufam.
Więc nie jesteś z tego świata?
Co tu robisz?
Chcę naprawić coś, co spieprzyłem.
Pytanie brzmi, czy opuściłbyś ten świat, gdybyś mógł.
Czy zacząłbyś od nowa gdzieś indziej?
Bez wahania.
Co byś dał za tę szansę?
Co bym dał?
Tak.
Wszystko.
Cóż...
To jest ten bilet.
O rany.
Co?
To twoje spojrzenie.
O to.
Mrużenie oczu, patrzenie w przestrzeń.
Dawniej robiłeś tak bez przerwy.
Niesamowite.
Przypominam ci go?
Tak.
Pod tyloma względami.
Był szczęśliwy?
Powiedz.
Możesz mi powiedzieć. Jesteśmy właściwie tą samą osobą.
Był szczęśliwy?
Nie.
Nie powiedziałabym.
Żył wyłącznie pracą.
Bywał opryskliwy.
Najbardziej zdeterminowany człowiek, jakiego znam.
Wiesz, że mi to zrobił, prawda?
Co masz na myśli?
Wykorzystał skrzynię, żeby znaleźć mój świat.
Porwał mnie.
Sprowadził do swojego świata.
To był on.
Dlaczego miałby to zrobić?
Nie wiem. To ty z nim żyłaś. Ty mi powiedz.
Żal.
Jeśli pragnął mojego życia...
Mógł mnie po prostu zabić.
Nie.
Po co miałby zadawać sobie tyle trudu i sprowadzać mnie do swojego świata?
Nie jest potworem. Nie zrobiłby tego.
- Jeśli ci to zrobił... - Wiem, że zrobił.
...na pewno jakoś to sobie zracjonalizował. W swoim świecie jesteś wykładowcą, prawda?
Tak.
Jesteś bogaty?
Nie.
Mój Jason pewnie sobie wmawiał,
że daje ci niepowtarzalną szansę.
Szansę na niewybraną drogę.
Dla ciebie i dla niego.
Ale dlaczego właśnie moje życie?
Ze wszystkich miliardów Jasonów. Dlaczego ja?
Jaka jest jedna rzecz, którą miałeś, a on nie?
Daniela i Charlie.
Nie.
- Nie narzekaj. - Źle to robisz.
- Świetnie wyjdą. - Pokaż.
- Udawaj, aż wyjdzie? - Dobra. Coś takiego.
Myślisz, że tata przez coś przechodzi?
W jakim sensie?
Sam nie wiem. Ostatnio wydaje się dziwny.
Wiesz?
Hej, rodzinko.
Pięknie pachnie.
Robimy spaghetti z pulpetami.
Ulubione danie Maxa.
Nie byłeś z nami pod jego drzewem.
Tak, wiem. Wiem. Bardzo przepraszam.
Miałem na głowie ściśle tajne sprawy.
Sprawy urodzinowe.
Możemy wrócić pod jego drzewo.
Jeśli chcesz.
Tak. Oczywiście. Za chwilę.
Co to takiego?
Dziękuję.
To dla ciebie.
A to dla nas.
Bo dziś...
Jest bardzo ważny dzień dla tej rodziny.
Nie otworzysz?
Co?
Wszystkiego najlepszego, mały.
Od twojej mamy i ode mnie.
Poważnie?
Stoi przed domem.
Ja pierdolę!
Jason, co jest, kurwa?
Słuchaj, rzuciłem dziś pracę.
Co?
Stałem tam i patrzyłem na studentów,
a w mojej głowie ciągle kołatała się jedna myśl.
Że zostałem stworzony do czegoś więcej.
Nie porozmawiałeś ze mną?
Tak. Wiem. Przepraszam.
Ale nie mogłem tak dłużej.
Okej, ale nie utrzymamy się z mojej pacy. Nie mówiąc o samochodzie.
Powinnaś rzucić swoją pracę i wrócić do malarstwa.
Tak? A niby jak mam to zrobić?
Zanim urodził się Charlie, pracowałem nad pewną rzeczą.
Pamiętasz tamtą małą skrzynkę?
Tak?
Była dla mnie bardzo ważna,
ale zrezygnowałem, bo chciałem być przy was.
Znalazłem inwestora.
Hej!
Dziękuję, tato.
Dziękuję.
Możemy się przejechać?
- Tak. Chodź. - Tak?
Jasne.
Nie musisz się już martwić o pieniądze.
Chcesz siedzieć z przodu?
Mamo, idziesz?
Idę.
PAMIĘCI NASZEGO PRZYJACIELA ARTURA GAMINA.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK