Okej.
Powiedzmy to na głos.
Dobra.
Czuję się bezpieczny i szczęśliwy...
I jest mi ciepło.
Chcę tylko wrócić do domu.
Jak naprawdę się czułeś, kiedy otwierałeś te drzwi?
Czułem się przytłoczony.
Ta presja... Kurwa.
Rozumiem.
Rozumiem. Dobra, ruszajmy dalej.
Ty wybierasz kolejne drzwi.
Nie. Niczego teraz nie będę wybierać, ty też nie.
Spójrz na mnie.
- Musimy to przeczekać. - Zmarnujemy dwie ampułki.
Nie.
Poświęcenie czasu na regulację emocji to przemyślana inwestycja
w nasze przetrwanie.
Nie da się tego okłamać. To wie.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI BLAKE'A CROUCHA
MROCZNA MATERIA
M.
- I. - Ł.
O.
Chryste.
Ja... Myślałem, że planujesz „miłość”.
Czemu tak dobrze grasz?
Ilekroć ciocia nie mogła popilnować mojego brata i mnie,
mama zabierała nas do pracy.
Nie było tam zbyt wiele do roboty, więc... graliśmy w słówka.
Byłaś blisko ze swoją mamą?
W miarę.
Niełatwo było być jej córką.
Miała niezdiagnozowaną chorobę dwubiegunową.
Często się widujecie?
Tak, wciąż mieszka w mieście.
Kiedy czekałem na moją mamę,
prosiłem nieznajomych o drobne.
Kiedy miała chemioterapię?
Nie podoba mi się, że tyle o mnie wiesz.
Nie podoba mi się, że nic o mnie nie wiesz.
Dlaczego prosiłeś o drobne?
W szpitalu stał automat,
w którym były cukierki, których nigdzie indziej nie widziałem.
A były takie dobre.
Mama nie pozwoliłaby ci ich jeść?
Pozwoliłaby, ale tylko jeden.
Kiedy dostawałem drobne od obcych, mogłem jeść tyle, ile tylko chciałem.
Sprytne.
Co to były za cukierki?
Miały żółte opakowanie, przypominało trochę konfetti.
Butterfinger.
Nie.
Dots?
Nie, na pewno nie.
Orzeszkowe M&M'sy?
Nie. Kocham je, ale nie mogę mieć ich w domu, bo Charlie ma alergię.
- Dares? - Dares?
Nie mamy ich w moim świecie.
Kto wszedł do skrzyni przed twoim Jasonem?
Miała na imię Blair.
Była główną inżynierką.
Zgłosiła się w dniu, w którym uruchomiliśmy projekt.
Po niej był Jason,
a potem dwie osoby, które znaleźliśmy poprzez anonimowy nabór.
Selam i Alex.
Byliście sobie bliscy?
Tak.
Cóż...
Może znaleźli swoje wymarzone światy.
S.
T.
Hej. Obudź się.
Leki przestały działać.
Wróciliśmy do skrzyni.
A co z tymi drzwiami?
Myślisz, że świat za nimi jest już określony?
Nie znajdujemy się w superpozycji, jeśli korytarz zniknął.
W takim razie pytanie brzmi... Jak ci się spało?
Głęboko.
Nie pamiętam żadnych snów, ale czuję się lepiej.
Ja też.
Umieram z głodu.
Otwieramy je?
Chyba musimy.
Czekaj.
Jebać to.
Jason.
Nikogo tu nie ma.
Ja też jestem głodny.
Rozejrzyjmy się.
Zostawmy otwarte drzwi. Na wszelki wypadek.
Sprawdzę windę.
Cholera.
- Co? - Stołówka jest zamknięta.
Winda nie działa.
Co mogłoby spowodować taki lockdown?
Mieliśmy protokoły na wypadek różnych scenariuszy.
Na przykład jakich?
W razie gdyby ktoś z zewnątrz próbował wejść do środka
albo coś przedostało się przez skrzynię.
Halo?
Boże.
Idziemy.
Chodź.
Cholera.
Nie chcę wiedzieć, co tu się stało.
Pasuje mi to.
Czekaj.
Biegniemy na trzy...
Ruszcie się, a zacznę strzelać. Ręce do góry.
Kurwa, nie wierzę.
- Blair? - Blair?
O Bo...
Odnalazłaś mnie.
To...
- Trochę bardziej skomplikowane. - Ja...
Jason, którego znam, porwał cię z twojego świata
i przeniósł do własnego, żeby przejąć twoje życie i oddać ci swoje?
Taką mam teorię.
To po to zbudował skrzynię?
Żeby wrócić do tamtej konkretnej wersji Danieli?
Nie wiem.
Zaraz, a skąd ty znasz Blair?
W moim świecie przyjaźnisz się z moją żoną.
Ale razem nie pracujemy.
- Czym się zajmuję? - Jesteś prawniczką od bioetyki.
Dlaczego cię to szokuje?
Po szkole zdawałam na prawo.
W miejscu, na którym mi zależało, trafiłam na listę oczekujących,
więc zajęłam się inżynierią.
Tu mieszkam.
- Głodni? - Bardzo.
- Tak. - Dobra.
Jak mnie znaleźliście?
Sama nie wiem.
Myślałam o tobie w skrzyni.
Dziś w menu mamy...
Nie dotykaj tego. Proszę...
Przepraszam.
Mamy kurczaka i pierożki, lazanię z sosem mięsnym i zapiekankę z chili.
- Kurczak z pierożkami. - Kurczak z pierożkami.
Od dawna tu żyjesz?
Od trzech miesięcy.
Co się stało?
Tak już było, kiedy tu dotarłam, tyle że nie było prądu.
Zdołałam uruchomić generatory awaryjne.
Zalogowałam się do systemu
i znalazłam to.
To się wydarzyło rok temu.
To ty.
Jakaś inna wersja.
Co to, kurwa, jest?
Opanowały ten świat. Cokolwiek to jest,
sprowadziła je tu ta druga wersja mnie.
Ja pierdolę.
Co to jest?
W jakim sensie opanowały?
Błyskawicznie się rozmnażają.
Więc byłaś na zewnątrz.
Wychodzę po zapasy.
Wkładam kombinezon ochronny i wiele warstw ubrań,
jak dotąd unikałam roju.
Atakują i pożerają wszystko,
więc przetrwało niewiele życia.
Wybacz, ale co ty tu jeszcze, kurwa, robisz?
To Velocity. Na pewno mają zapasowe ampułki.
Ci, którzy przeżyli pierwszy atak, zabrali większość i uciekli.
- Mamy ampułki. - Ja też.
Nie musisz żyć jak...
Nie wrócę do tej pieprzonej skrzyni, dopóki nie będę gotowa!
Okej?
- Okej. - Okej?
Okej.
Jaki najbardziej szalony świat widziałeś?
Jedne drzwi prowadziły do świata, w którym panowała straszliwa susza.
Kurz i potworny skwar.
Jezioro Michigan przekształciło się w pustynię.
Ludzie utworzyli gangi.
Jeździli karawanami złożonymi z ciężarówek i motocykli
i się zabijali. Szaleństwo.
- Jezu. - No właśnie.
Streściłeś fabułę Mad Maxa.
- Mad Max. Ten film. - Nie wiem, o czym mówisz.
W twoim świecie nie ma Mad Maxa?
Nie.
Road Warrior?
- Pod Kopułą Gromu? Z Tiną Turner? - Tiną Turner?
- Tak. - Tą piosenkarką?
W tym świecie jest aktorką?
O rany.
- Fajnie robić cię w chuja. - To nie jest śmieszne.
Serio.
Po co ci moje pieniądze?
Daj spokój. Pomyśl. Masz klucze do multiwersum.
Możesz rabować banki w alternatywnej rzeczywistości.
Nie. Banknoty namierza się poprzez numery seryjne.
Różnią się w zależności od świata.
Gdybyś krążył między światami z dużą ilością gotówki, namierzyliby cię.
Co za nuda.
Słuchaj, musisz być bardzo ostrożny.
I przemyśleć każdą decyzję, którą tu podejmujesz.
Skrzynia może zmienić się w drzwi prowadzące w jedną stronę.
Na pewno tego chcesz?
Tak. Na sto procent.
Kiedy jako dziecko nie mogłem przejść jakiejś gry wideo...
Zdobywałem po prostu kody.
Na początku to całkiem fajne.
Zaliczałem kolejne poziomy.
Ale w końcu oczywiście zaczynałem się nudzić.
Właśnie tak wygląda moje życie. Odkąd pamiętam.
Wykorzystuję pieniądze i wpływy, żeby zdobywać to, czego chcę.
Ale ta skrzynia nie jest nudna.
I z pewnością nie jest czymś, co mogę oszukać. Teraz to rozumiem.
- Więc chodźmy. - Zaczekaj.
Co w tej chwili czujesz?
W tej chwili? Ekscytację.
Pamiętaj, kiedy jesteś w skrzyni,
musisz być uczciwy, zwłaszcza wobec siebie.
Trochę się boję.
W porządku.
Byłoby dziwne, gdybyś się nie bał.
Dziękuję.
Wciąż nie rozumiem, dlaczego weszłaś do skrzyni.
Żeby ratować tego Jasona. Leighton by go zabił.
Ale dokąd chcesz pójść?
Zostaniesz w jego świecie, o ile zdołacie go odnaleźć?
Nie zastanawiałam się nad tym. Próbuję przetrwać.
Możesz tam już istnieć. A on ma rodzinę.
Może już to przemyślałaś,
ale jesteś nie tylko bezdomna, jesteś bezświatowa.
A im więcej czasu spędzisz w skrzyni, wędrując od jednego pojebanego miejsca
do kolejnego, tym bardziej zaczniesz pękać.
Dlatego tu jestem. Zaczynałam pękać.
Masz wrażenie, że dopiero zaczęliście, ale czas nie działa na twoją korzyść.
Musisz zacząć rozważać, w jakim świecie chcesz się znaleźć.
I musisz zrobić to, co najlepsze dla ciebie, nie dla niego.
Przykro mi, że lepiej cię nie przygotowałam.
To był mój wybór.
Chciałam wejść do środka.
Dzięki tobie tak długo przetrwałam,
więc skończ z tym obwinianiem się.
Chodź z nami.
Może jesteśmy ostatnimi ludźmi, jakich spotkasz.
Nie.
Nic mi nie jest.
Poradzę sobie.
Gotów?
- Hej. O jaa... - A więc...
Możesz otwierać drzwi, wchodzić do światów i je opuszczać.
Do dowolnego świata?
Nie, nie mamy dostępu do całego multiwersum.
Dobra.
Czyli to muszą być światy, które...
W jakiś sposób przylegają do naszego.
Światy, które odszczepiły się w niedalekiej przeszłości
i sąsiadują z naszym. Światy, w których istniejemy albo istnieliśmy.
- Czyli światy, w których się urodziliśmy. - Zgadza się.
Czekaj, a co jeśli lek przestanie działać, kiedy będę poza skrzynią?
Ona wciąż tam będzie, kiedy wrócisz.
Masz multiwersum na wyciągnięcie ręki.
Co chciałbyś zobaczyć?
Mam coś dla was.
Notatki z podróży, które odbyłam dzięki skrzyni.
Nie są dla mięczaków, ale może wam pomogą.
DZIENNIK
Dałabym wam część ampułek, ale zostało mi tylko kilka.
Na pewno nie chcesz iść z nami?
Ruszę dalej, gdy będę gotowa.
Uważaj na siebie.
Wydaje wam się, że wystarczy skoncentrować się na świecie,
który chcecie zobaczyć, ale to nie takie proste.
Wszystko może tu mieć wpływ.
Strach, zbłąkane myśli, podświadome pragnienia.
Mimo przeszkolenia nie umiałam tego kontrolować.
Wszystko okej?
Jej życie jest zrujnowane.
Twoje życie jest zrujnowane.
I życie pozostałych pilotów.
On wiedział, jak wrócić.
Mógł nam wszystkim pomóc, powstrzymać pilotów skrzyni.
Mógł po prostu pomóc...
Zapobiec temu bólowi.
Przepraszam.
Nie rozumiem, jak mógł się stać taką osobą.
Ty się taki nie stałeś.
Na pewno jesteś gotowa?
Chcę po prostu iść.
Chyba wiem, jak stał się tą osobą.
Kiedy Daniela powiedziała mi, że jest w ciąży, czuła się dość niepewnie.
Wiedziała, że bardzo chce mieć dzieci,
ale nie była pewna mnie.
Nie wiedziała, czy chce budować życie z kimś, kogo przy niej nie będzie.
Musiałem wrócić do domu i dobrze to przemyśleć.
Zastanowić się, czy jestem gotów poświęcić wszystko,
żeby mieć z nią dziecko.
Myślałem o tym całą noc i przysięgam, widziałem przed sobą obie ścieżki.
Ostatecznie wróciłem do niej
i przekonałem ją, że zasługuję na nią i na dziecko.
Myślę, że gdybym tego nie zrobił...
Gdybym poświęcił potencjalną miłość swojego życia dla teorii naukowej,
nic nie powstrzymałoby mnie przed udowodnieniem,
że miałem rację i że dokonałem właściwego wyboru.
A on wybrał tę drugą ścieżkę.
Tak.
I może uważa, że nie było warto.
Wybacz.
W porządku.
Łatwiej mi to wszystko poukładać.
Rozumiesz?
Chodzi o to, żeby twoje myśli odpowiadały podświadomym zamiarom.
Chodź. Idziemy.
Hej, ruszajmy dalej. Mam pomysł na nowy świat.
Tej dawki leku wystarczy już tylko na pięć minut.
Więcej nie potrzebuję. Jestem gotów.
Hej, musimy jeszcze wrócić do naszego świata.
Ale masz więcej ampułek?
Tak, mam dwanaście.
Zabiorę nas na jeszcze jedną sesję szkoleniową,
a potem zostawię ci dziesięć ampułek.
Ale możesz zdobyć więcej?
Teoretycznie tak.
Ale nie jestem chemikiem.
Cały ten proces jest kosztowny i wymaga czasu.
Dobra, słuchaj.
Po prostu to powiem.
Po zakończeniu szkolenia
dam ci milion dolarów za każdą ampułkę.
Przemyśl to, dobrze?
Czy możesz podać mi dziennik?
Myślałem o tym, co mówiła Blair.
O tym, jak wielkiego skupienia wymaga kontrolowanie skrzyni.
Myślałem o tym, jak usiłuję skupić uwagę studentów.
Kiedy coś zapiszesz, właściwie nie da się
nie koncentrować się na tym.
Nie możesz napisać jednego i myśleć o czym innym.
Sprytnie.
Zamiast po prostu myśleć o świecie, który chcesz zobaczyć,
- zapiszesz go sobie. - Tak.
Chyba się udało.
Naprawdę?
Chyba naprawdę się udało.
Ja...
To chyba miejsce, do którego twój Jason zabrał mnie tamtej nocy, gdy mnie porwał.
Było ciemno i zostałem odurzony, ale... Poznaję to pomieszczenie.
Tam! Tam!
Kiedy traciłem przytomność, siedziałem dokładnie tutaj!
Zapytał...
czy jestem zadowolony ze swojego życia.
To na pewno to?
To jest mój świat.
No chodź.
Wracajmy.
Muszę zobaczyć swój dom.
By kontrolować skrzynię, musimy badać światy, do których nas zabiera.
Okej.
Hej!
Znalazłem.
Nie podoba mi się to.
Coś tu jest nie tak.
Pospiesz się.
Daniela?
Jason.
Co się stało?
Wynieśli cię.
Powiedzieli mi, że umrzesz.
Nie chcę cię zarazić.
Gdzie Charlie?
Wciąż jest w swoim pokoju.
Nikt jeszcze po niego nie przyjechał.
Jason!
Ja...
Hej!
Co robicie na zewnątrz?
Moja żona jest w środku. Jest bardzo chora.
Mój syn nie żyje.
Wywiesiliście odpowiednie kolory.
Niedługo ktoś się zjawi i wam pomoże.
- Nie. - Nie zbliżaj się.
- Pomóżcie jej! - Cofnij się.
- Stój. - W porządku.
Dr Springer. Mogę ją zobaczyć?
Tak, jest na dole. W środku.
- Jay, zbadaj ich. - Dziękuję.
Dr Quayle.
Przeprowadzę szybki test.
Podaj nadgarstek.
- Negatywny. - Na co?
- Nadgarstek. - Serio...
- Ona... - Nie ruszaj się.
Ty też jesteś czysta.
Zabierze ją pani do szpitala?
Wszystkie szpitale i namioty są przepełnione od tygodni.
To nieważne. Kiedy oczy nabiegną krwią, koniec jest bliski.
Wolałabym umrzeć we własnym domu niż na łóżku w namiocie FEMA. Przykro mi.
Na pewno jest coś, co możecie zrobić. Proszę.
Daj mu autostrzykawki.
Kurwa, zrób to, Jay.
Wirus nie przenosi się drogą kropelkową, tylko przez płyny ustrojowe.
Nie dotykaj jej.
Nie przeżyje nocy.
Co to jest?
To morfina.
Jeśli podasz jej pięć naraz, odejdzie we śnie.
Nie czekaj. Ostatnich osiem godzin to koszmar.
Jedźmy.
Jason.
Muszę... To moja żona.
- To moja żona. - Nie w tym świecie.
Jeśli się od niej zarazisz, już nie zobaczysz swojej prawdziwej żony.
To nie jest twój świat.
To nie jest nasze miejsce.
Tak.
Kurwa.
Nie chcą mnie zabrać?
Nie.
Dali mi to.
To mi pomoże?
To wszystko zakończy.
Okej.
Tak bardzo za tobą tęskniłam.
Ja też za tobą tęskniłem.
Ale jestem tu teraz.
Pamiętasz tamten dzień?
Yellowstone.
Jedliśmy tam.
Charlie zjadł burgera z bizona.
Udawał, że mu smakuje.
I...
I ten widok z naszego stolika.
Góry.
Za szczytami zachodziło słońce.
A potem wyszliśmy na dwór.
Te wszystkie gwiazdy.
Tamten dzień był idealny.
Wszystkie były...
Wszystkie.
Jestem taka obolała.
Ale są też dobre wieści. Test jest negatywny.
Nic ci nie jest?
Cały czas o niej myślę...
O Charliem w jego pokoju.
Słuchaj,
wiem, że to trudne, ale pytanie, które powinieneś sobie zadawać...
Które oboje powinniśmy sobie zadawać brzmi: czemu nas tam sprowadziłeś?
Napisałem tylko: „Chcę swoją rodzinę”.
Przekroczyłeś próg z pewnym brzemieniem.
Wniosłeś tam swój najgłębszy lęk. Bałeś się nie tylko utraty rodziny,
ale też tego, że bliskich odbierze ci choroba.
Tak jak odebrała ci mamę.
Rozmawialiśmy o tym wczoraj, pamiętasz?
Ale dlaczego miałbym szukać takiego świata?
A dlaczego ludzie wiążą się z wersjami despotycznych matek lub nieobecnych ojców?
Chcą jako dorośli naprawić wszystko to, co raniło ich w dzieciństwie.
Może to z pozoru nie ma sensu,
ale podświadomość chodzi własnymi drogami.
Ten świat wiele nam powiedział o sposobie, w jaki działa skrzynia.
Na razie wygląda w porządku.
Przekonajmy się.
Jest tak, jak powinno.
To może być to.
A jeśli tak?
Hej.
Kładziesz się spać?
To był długi dzień.
Powinienem wejść sam.
A co jeśli on tam jest?
Mogę coś powiedzieć?
Jasne.
Wiem, co zrobiłem.
Nie omówiłem z tobą samochodu Charliego i odejścia z Lakemont.
Ani tej sprawy z inwestorem.
Tak. Nie rozmawiałeś ze mną o żadnej z tych rzeczy.
Tak.
Było bardzo dziwnie,
kiedy nie pojawiłeś się pod drzewem.
I sam wybrałeś samochód.
Chciałem zrobić wam niespodziankę.
Kocham cię.
Chcę, żebyś żył takim życiem, jakim chcesz,
ale co to tak naprawdę oznacza?
Gdzie ja w tym wszystkim jestem?
Jesteś wszędzie.
Nie ma mnie w decyzjach, które podjąłeś.
Wiesz, że możesz ze mną rozmawiać, prawda?
Możesz ze mną rozmawiać o wszystkim.
Dobrze.
Co chcesz wiedzieć?
Kim jest twój inwestor?
Pamiętasz Leightona Vance'a?
Tego sprzed lat?
Zawarłeś z nim umowę?
Tak. Jesteśmy blisko.
Czyli to nic pewnego.
Nie na sto procent.
Okej, to na ile procent?
Na 85-90 procent.
Muszę tylko sfinalizować umowę... W grę wchodzą miliony.
- Gdzie on jest? - Charlie!
Idź do sąsiadów!
Gdzie on jest?
Cholera.
Kochanie, wszystko ci wyjaśnię.
Gdzie... Daniela!
- Nie ruszaj się! - Daniela.
- Hej... - Nie ruszaj się.
Nie skrzywdzę cię. Ja... Ten nóż to...
- Numer alarmowy, słucham? - To ja!
Mój były mąż
powinien być w więzieniu, a pojawił się w moim domu z nożem.
- Co? - Daniela Vargas.
Eleanor Street 44.
Hej...
Nie!
Mam go.
Charlie.
- Nie! - Proszę...
- Pomyliłem się. - Jest tam pani?
- Wychodzę. - Puść go.
Pójdę sobie.
Nigdy tu nie wracaj.
- Cokolwiek zrobiłem, przepraszam. - Rozumiesz?
Wynoś się!
Kocham was.
- Był tam? - Musimy spadać.
- Co? - Te syreny to przeze mnie.
- Co? - Chodź.
Co się stało?
Kurwa.
Musimy wrócić do skrzyni.
Zbyt niebezpiecznie jest łapać pociąg.
Taksówka?
Nie, to zbyt ryzykowne.
Potrzebujemy przyjaciela. Kogoś z tego świata, komu możemy zaufać.
Chodź.
Kto?
Kluczyki.
Amanda.
Hej.
Dzień dobry.
Przytul ją i odejdź.
PAMIĘCI AMANDY LUCAS
Dobrze.
To było pojebane.
Co jej powiedziałaś?
Że jestem w dobrym miejscu,
jestem szczęśliwa... i za nią tęsknię.
Dałaś jej nadzieję.
- Tak myślisz? - Tak.
A potem ukradłaś jej samochód.
Cholera.
Nie jesteś ciekaw, co zrobiłeś w tym świecie?
Ja bym była.
Ani trochę.
Naprawdę?
Nie jesteś ciekaw, do czego jesteś zdolny?
Przeraża mnie, do czego jestem zdolny.
Chyba zapomniałem to zapisać przed wejściem do tego świata.
No proszę.
Co?
Uczymy się.
NARUSZENIE DRZWI
Doktor Dessen?
Doktorze? To naprawdę pan?
Co się stało, Mara?
Był tu inny Jason.
Amanda weszła z nim do skrzyni, a Leighton ruszył za nimi.
Kiedy... Jak dawno?
- Kilka dni temu. - Czyja to krew?
Dawn.
Wracaj do pracy, Mara.
Jak tam jest?
To piekło.
Hej!
Wszedłeś beze mnie?
- Miałem coś do załatwienia. - Dobra.
Ile zdobyłeś?
Pięćdziesiąt.
Masz 50?
Dobra, słuchaj.
Dobra. Wyszkolisz mnie, wyślesz tam... I co dalej?
Będziesz zdany na siebie, przyjacielu.
Nie. Co dalej z tobą?
Będę musiał zapieczętować skrzynię.
Bez obaw.
Tylko w tym świecie.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK