Niesamowite.
Jeszcze nie skończyłam.
Znów malujesz. Jakie to uczucie?
Czuję się dość niepewnie.
Myślałaś o tym, o czym rozmawialiśmy tamtego wieczoru?
O czym?
O rzuceniu galerii.
Malowaniu na pełen etat.
Lepiej uważaj, o co prosisz.
Będziesz miał dom pełen takich obrazów.
Jesteś zbyt dobra, by zajmować się dziełami innych. Poważnie.
Przekonajmy się, co będzie z twoją transakcją.
Transakcja...
zakończona.
Te liczby są bez sensu.
Podrzucicie mnie?
- Gdzie chcesz jechać? - Do skate parku.
Podrzucę cię.
Nie, ja to zrobię. Pozwól mi.
I tak mam coś do załatwienia. Zawiozę cię.
Umówiłeś się z Brooke?
- Tak. - To randka?
Mogę się po prostu przejść.
Wyluzuj. Nie narobię ci wstydu. Zbieraj swoje rzeczy.
A ty nie przestawaj malować.
Trochę się stresujesz?
Tak, trochę.
To dobrze.
To nie jest nic złego. Nerwy wyostrzają zmysły.
Tak.
Baw się dobrze. Będzie fajnie.
- Hej. - Hej. Jak tam?
No proszę...
Wygląda na to, że jesteś gotów na przygodę.
Podoba ci się?
Niezła stylówka, co?
To dla mnie?
Proszę.
Podeślę ci namiary na mojego człowieka. Dobry jest.
Nie raz wyciągał mnie z kłopotów.
O rany.
Na pewno chcesz odciąć skrzynię?
Tak?
Czemu tak naprawdę wróciłeś?
Zrobiłeś to dla niej, prawda?
Tak.
Właśnie to zjebałeś w swoim świecie.
Zbudowałeś to, zamiast budować z nią życie.
Trafiłem?
Bezpiecznej podróży.
Pamiętaj, co ci mówiłem.
Mam nadzieję, że znajdziesz to, czego szukasz.
To na razie.
- Przejdziemy się? Chodź. - Dobra.
Ja...
Coś ci kupiłem.
Spóźniłeś się.
Tak.
Widziałeś się z dziewczyną, która ci się podoba. Coś ty taki drażliwy?
Drew też tam był. Znów zrobił mnie w chuja.
Wiesz co? Musisz coś z tym zrobić.
To znaczy?
Nie wiem. Sam musisz coś wymyślić.
Jeśli czegoś nie zrobisz...
Łatwo powiedzieć...
Będziesz tego żałował.
A żal zżera cię od środka. To wszystko.
Co?
Co się dzieje? Charlie?
- Czy to... O Boże. To... - Kurwa.
- Alergia? - Tak.
Co to jest?
Torebka? Zajmę się tym.
Czego mam szukać?
Epinefryny?
Kurwa! Jak to wygląda?
Kurwa.
To? Czekaj. Czekaj. O Boże.
Co mam robić? Dawaj. Okej.
Hej. Wszystko z nim dobrze?
- Tak. Wszystko będzie dobrze. - Okej.
Po prostu go badają.
- Z tobą wszystko okej? - Tak.
Jak to się stało?
To moja wina. Dałem mu lody.
Jak to?
Były w nich orzechy.
Nie przeczytałem...
Nie pomyślałem.
Chyba niewiele trzeba myśleć, żeby pamiętać o jego alergii?
Wiem.
Co robisz?
Muszę przygotować przestrzeń w galerii na aukcję.
Jesteś taka zajęta.
Nie chciałam pracować na imprezie, więc zwalili na mnie przygotowania.
Pomóc ci w czymś?
Nie.
Hej.
Od kiedy nitkujesz zęby?
Zawsze je nitkuję.
Nitkujesz je na dzień przed wizytą u dentysty.
Postanowiłem nie mieć w dupie swoich dziąseł.
To jakiś problem?
Nie, po prostu byłam ciekawa.
Okej.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI BLAKE'A CROUCHA
MROCZNA MATERIA
Jak ci idzie?
Posuwam się naprzód.
MA CZERWONY NEON
- Kurwa. - Co?
PO DRUGIEJ STRONIE ULICY JEST WINIARNIA
WINIARNIA
- Co? - Drzwi są czerwone.
To nie jest moja żona...
ani mój pies.
To nie moje drzwi, nie mój dom.
To nie jest mój jebany dzień.
Chyba nikogo nie ma w domu.
Ale to bez znaczenia, bo nie ma tam drzewa pamięci.
O rany.
To gorsze niż te wszystkie szalone światy.
Cała masa wersji Chicago, które nie są do końca takie, jak powinny.
Prawie są, ale żadne z nich nie jest moje.
Nie wiem, czy jestem gotów na powrót do skrzyni.
Ja też nie.
Znajdźmy sobie dziś porządne miejsce na nocleg.
Niesamowite.
O Boże.
Nie wiem, czy to kwestia głodu, czy to naprawdę jest tak dobre.
- To naprawdę jest tak dobre. - Prawda?
O tak. A w ogóle...
Nie mówiłaś, czy znalazłaś w tym świecie Amandę.
Nie jest terapeutką.
Serio?
Gotów?
Kieruje knajpą w sieci White Castle.
No nie.
Przynajmniej jesteś kierowniczką.
Zastanawiasz się czasem...
Jeśli pominiesz całą nadbudowę, taką jak styl życia,
wszystkie te zewnętrzne aspekty,
to jakie są kluczowe elementy,
które składają się na ciebie?
Chodzi ci o to,
że jestem Amandą z White Castle na jakimś fundamentalnym poziomie?
Tak.
Właśnie.
Cóż...
Osobowość to tylko wzorzec naszych myśli, uczuć,
zachowań właściwych dla każdej osoby.
Wyobrażamy ją sobie jako niezmienną, ale to nieprawda.
- Nie jest taka. - Myślę, że ludzie się zmieniają,
ale kluczowe elementy pozostają niezmienne.
Jasne. Temperament ostatecznie kształtuje się w wieku około trzech lat,
ale to tylko kwestia intensywności reakcji na nasze otoczenie.
Na przykład mój Jason miał problemy z temperamentem.
- Ja też. - Tak myślałam.
Ale ty masz więcej empatii i lepiej niż on kontrolujesz swoje odruchy.
A to za sprawą twoich doświadczeń i wyborów.
Nasza osobowość mocno zmienia się w trakcie naszego życia i to...
Uwielbiam ten kawałek.
Co?
Nie. Daj spokój.
Nie, dzięki. Ja nie tańczę.
Jasne, że nie tańczysz.
On też nie tańczył.
Czego się boisz?
Tego, co wszyscy.
Jeśli się wygłupisz, możesz opuścić tę knajpę,
możesz opuścić to miasto albo możesz dosłownie opuścić ten świat.
Zróbmy to.
Jebać to.
Hej.
To była świetna noc.
Tak.
To prawda. Niesamowita.
Mam wrażenie, że mój świat powoli znika.
Myślisz, że mogłabyś go kompletnie zapomnieć?
Wyobrażam sobie punkt, w którym nie wydawałby mi się już prawdziwy.
W jakim sensie?
Bo nie jest.
Ta rzeczywistość jest wszystkim, co mamy.
Jeśli chcesz, żebym poszła do drugiego łóżka, po prostu powiedz.
Nie chcę tego.
Ale chyba muszę cię o to poprosić.
Oczywiście.
Jason? Wejdź.
Mam wszystko, czego pragnę. Wszystko.
Ale jestem tu i rozmawiam z tobą,
bo nie tak to sobie wyobrażałem.
Wierz mi, ciężko pracowałem, by zdobyć te rzeczy, by dotrzeć do tego miejsca.
Myślisz, że mogłeś mieć zbyt wysokie oczekiwania?
Że wyidealizowałeś sobie ten etap swojego życia?
Może zawsze marzyłeś o tym,
jak wspaniale byłoby mieć to wszystko:
żonę, którą kochasz, syna,
swobodę robienia tego, co chcesz.
Ale o czymś zapomniałeś.
Życie to nadal tylko życie.
Powiedziałeś, że nie tego oczekiwałeś.
A czego oczekiwałeś?
Uznasz mnie za chujka, jeśli powiem, że doskonałości.
Chce, żebym rzuciła pracę w galerii.
Zrobisz to?
Prawdę mówiąc, nie potrafię tego wszystkiego ogarnąć.
Ale to ogromna kwota.
- Szalona. - Okej.
Ale jest też masa drobiazgów.
Nagle zaczął codziennie nitkować zęby i lepiej się ubiera.
Zatrudnij prawnika rozwodowego.
To drobiazgi.
- Po prostu jest ich bardzo wiele. - Mów dalej.
Zostawia klucze na kuchennym blacie, zamiast wieszać je przy drzwiach.
Zdejmuje buty, kiedy tylko przekroczy próg.
Natychmiast rozładowuje zmywarkę.
Bez przerwy chce uprawiać seks.
Przestań. Jednym słowem jest seksowniejszy, czystszy i bogatszy.
Ale ta sprawa z Charliem to nie był drobiazg.
Parę dni temu solidnie nawaliłem.
Dałem mojemu synowi, Charliemu, lody.
Były w nich orzechy i musieliśmy jechać na pogotowie.
Wszystko z nim okej?
Tak.
Wynagrodzę mu to.
Ale Daniela wciąż jest wściekła.
- Przeprosiłeś? - Tak.
Tak, ale... Muszę jej chyba udowodnić,
że się na nich skupiam.
Co planujesz?
Lubię wielkie, romantyczne gesty.
A ona?
Ty ich nie lubisz?
Czy ktokolwiek ich nie lubi?
Ja i mój partner różnie pojmujemy czasem romantyzm.
Jesteś mężatką.
Kiedy czekaliśmy na Charliego na pogotowiu,
zauważyłam ślady na jego ramieniu.
Jakąś ranę?
Raczej ślady igieł.
Ślady po ukłuciach?
Mogłaś od tego zacząć.
- Pytałaś go o to? - Nie.
A ostatnio wiecznie wychodzi wieczorami.
Mówi, że to spotkania związane ze sprzedażą, ale sama nie wiem.
Powinnam z nim pogadać.
Nie rób tego.
Będzie kłamał, ostrzeżesz go.
Musisz go śledzić.
- Serio? - Tak.
Ustal, co się tak naprawdę dzieje.
Nie.
Porozmawiam z nim.
Kto ci mnie polecił?
Była dziewczyna.
To długa historia.
Hej.
Chciałabym porozmawiać.
Chętnie, ale właśnie wychodzę.
Dokąd się wybierasz?
Dokąd się wybieramy?
Ja to wiem, a ty musisz się przekonać.
Czy to obejmuje kolację?
- Tak, tak. - Okej.
Ale najpierw musimy gdzieś wpaść.
Jeden szybki przystanek.
Jesteśmy na miejscu.
CHARYTATYWNA AUKCJA DZIEŁ SZTUKI
Przyprowadziłeś mnie na aukcję?
- Tak. - Nie.
Nie, chciałem tylko... Jedna sprawa. Chcę, żebyś coś zobaczyła.
- Nie rozumiem. - Chodź.
Co my tu robimy?
Po prostu mi zaufaj.
Hej. Jak się masz? Miło was widzieć.
Miło cię widzieć.
- Okej. Odwróć się. - O co chodzi?
- Zabierz mnie do domu. - Co się stało?
Chcę wracać do domu.
Dobra, słuchaj... Wiem, że nawaliłem.
Ale naprawdę nie wiem, o co chodzi.
Nie wiesz?
Nie. Myślałam, że się ucieszysz.
Naprawdę.
Nie.
Nie, nie cieszę się.
Czuję się kurewsko upokorzona.
Upoko... Ten obraz jest świetny.
A ty zabrałeś go bez mojej zgody i kazałeś moim kolegom go powiesić.
Zrobili to z przyjemnością...
Nie mieli wyboru.
A potem ubrałeś mnie w tę sukienkę, której nie znoszę,
i zabrałeś mnie w miejsce, w którym wszyscy mnie znają.
Nie dość, że ten obraz jest zły,
to jeszcze nawet nie był skończony.
Ten obraz jest dobry.
- Jest świetny! - To nie twoja decyzja, Jason.
To moja praca.
To prywatna sprawa.
I mówiłam ci, że nie chcę go sprzedawać.
To nie sprzedawaj! Kurwa, nie sprzedawaj.
Po prostu nie rozumiem... dlaczego ludzie nie mieliby go zobaczyć.
Dlatego, że nie malowałam od lat!
Wciąż próbuję rozstrzygnąć, czy w ogóle chcę jeszcze malować!
Jak mogłeś choćby pomyśleć, że to w porządku?
Może po prostu nie jesteś osobą, za którą cię miałem.
Nie to miałem na myśli.
Ja nie...
Może nie jestem.
Chcę tylko, żebyś była szczęśliwa.
Nie żartuj. Sam chcesz być szczęśliwy.
Co to jest?
Chyba to sobie wstrzykuje.
Co? To jakieś narkotyki? Nie.
Ma ślady.
Cholera.
Okej, zaczekaj. Może jest chory i nie chce cię martwić.
Testuje jakiś eksperymentalny lek.
Myślę, że sekretna choroba to lekka przesada.
Ma magazyn, o którym mi nie mówił.
- Naprawdę? I co w nim trzyma? - To.
Nie wiem, co jeszcze. Nie mogłam wejść.
Możesz to zsekwencjonować?
To niewielka próbka, ale tak.
Może na razie ustal, co to jest, a potem pomyślimy, co dalej robić.
Wszystko okej?
Tak.
Chyba potrzebuję dnia dla siebie.
Możemy się tu spotkać wieczorem?
A jeśli to jest mój świat?
Tak czy inaczej, spotkamy się tu wieczorem?
Mogę w czymś pomóc?
To pani obraz?
Jest niesamowity.
Dziękuję.
To...
To mi z jakiegoś powodu przypomina Juneway Beach.
I słusznie.
To chyba jesień.
Listopad.
Lubię te wschody słońca.
Tak.
Pozwolę się panu rozejrzeć. W razie czego będę tam.
Chętnie odpowiem na wszelkie pytania.
Moja żona... też jest artystką.
- Jest stąd? - Tak. To znaczy...
Właściwie nie...
Niezupełnie.
Nie jesteśmy już razem.
Nie chodzi o to, że nie jesteśmy już razem.
To...
Skomplikowane.
Tak.
Wybierzesz się ze mną na kawę?
Jestem tu dziś przez cały dzień uziemiona.
Okej. Może kiedy skończysz albo...
Albo... To jest... Próbujesz mnie delikatnie spławić.
- Przepraszam. - Wybacz.
Tak. Kurwa, przepraszam.
Wszystko okej. Dzięki, że wpadłeś.
Dziękuję.
Dzień dobry. W czym mogę pomóc?
Jesteś ubrany.
Świetnie.
Czas na łaskotki.
To nie twój świat?
Niedługo skończą nam się ampułki.
I opcje.
Tak.
Mogę?
Dziękuję.
Opisujesz długość i kolor jej włosów, pracę.
To chyba za mało.
- Robię, co mogę. - Wiem,
ale musisz się w to zagłębić.
Tak.
Chyba muszę się przewietrzyć.
Przyniosę jakieś jedzenie. Niedługo wrócę.
Tak, nazwisko Dessen. D-E-S-S-E-N.
Dobrze. Dziękuję.
Hej.
Myślałam, że mnie zostawiłeś.
Przepraszam. Przysięgam, nigdy bym cię nie zostawił.
Gdzieś ty się podziewał?
Obserwowałem siebie. Śledziłem siebie.
Śledziłem Danielę i siebie, a potem obserwowałem ich przez okno restauracji.
A potem poszli do kina.
Wszedłem do środka, usiadłem za nimi
i patrzyłem, jak oglądają jebany film.
I zacząłem rozumieć, jak twój Jason zrobił mi to, co zrobił.
Kurwa, musiał obserwować mnie tygodniami.
Obserwował mnie w pracy, na randkach z Danielą,
patrzył na nas przez okno, kiedy nocą chodziliśmy po domu.
Kurwa, wyobrażał sobie, że mnie nie ma, że zniknąłem.
Ja... Mam jakieś pojebane myśli.
To się nie uda.
Tak.
Kręcimy się w kółko.
Ale jesteśmy coraz bliżej.
- Och, Jason. - Więc... Nie.
Przypomnij sobie, od czego zaczynaliśmy. Jesteśmy dużo bliżej.
Świat, którego szukasz...
To ziarnko piasku na nieskończonej plaży.
Nie, nie... Nie mów tak.
Jason. Jason.
Widziałeś, jak twoja żona zostaje zabita.
Widziałeś, jak umiera na straszną chorobę.
Widziałeś, jak cię nie rozpoznaje.
Widziałeś ją jako żonę innych mężczyzn. Innych wersji ciebie.
Nasze mózgi nie są do tego stworzone.
Ile jeszcze tego wytrzymasz?
Nie ma znaczenia, ile wytrzymam. Muszę znaleźć moją Danielę.
Zostało nam dziesięć ampułek.
Dziesięć.
Może masz rację.
- To jest, kurwa, niemożliwe. - Nie jest. Spójrz na mnie.
Nie proszę, żebyś porzucił nadzieję.
Mówię tylko, że musimy spróbować czegoś innego.
Rozumiem, dlaczego jest zła.
To, czy i kiedy pokaże komuś swoje obrazy, to jej wybór.
Dokładnie to powiedziała.
Co teraz czujesz?
Szczerze mówiąc, mam ochotę odejść.
Przez tę kłótnię?
Przez to wszystko.
Zrobiłem wszystko, żeby tu dotrzeć i wszystko się spieprzyło.
O czym myślisz, kiedy rozważasz odejście?
O nieskończenie długim korytarzu.
Pełnym drzwi, które ciągną się jak okiem sięgnąć.
A za każdymi z nich jest jakaś inna wersja mojego życia,
którą mogłem przeżyć.
Jeśli nie podoba mi się dana wersja, mogę otworzyć inne drzwi.
To ciekawa metafora.
Chyba ci ją ukradnę.
Śmiało.
Mówisz o tych wszystkich drzwiach
i może rzeczywiście najlepiej czujesz się
właśnie na takim korytarzu.
Wiesz, jak się to inaczej nazywa?
Jak?
Strach przed zaangażowaniem.
Jestem żonaty od piętnastu lat.
Nie brzmisz tak.
Hej.
- Hej. - Myślałeś, że się nie dowiem?
- O czym ty mówisz? - Daj spokój.
Dlatego nie chciałeś ze mną pracować? Bo byłeś zbyt zajęty okradaniem mnie?
Nie ukradłem ci tego.
Jak mogłeś stworzyć ten związek?
Jay, to tak, jakbyś zajrzał mi do mózgu.
Ryan, przysięgam, nie zaglądałem do twoich badań.
A ktoś, kto dla ciebie pracuje?
Nie.
Kiedy włączą się w to prawnicy,
sprawdzą każdą cząstkę twojego życia, to, nad czym pracowałeś,
twoje laboratoria, wszystko, czego dotykałeś.
Nie musi do tego dojść, Ryan.
Jason, prowadzę wstępne negocjacje z licznymi koncernami farmaceutycznymi.
Jeśli dowiedzą się o konkurencyjnej biotechnologii,
będzie po wszystkim.
Kto dał ci moją ampułkę?
Jakie to ma znaczenie?
Czy twój związek działa?
Jesteśmy tak blisko.
Do czego chcesz go stosować?
To bezpieczniejsza alternatywa dla znieczulenia ogólnego.
Leczenie traum. Leczenie fobii.
Zupełnie nowy sposób myślenia o zarządzaniu bólem.
A twój działa?
Tak. Działa.
O rany.
Jak poradziłeś sobie z polami Brodmanna?
Nie mogę powiedzieć.
Daj spokój.
Okej.
Możesz chociaż zdradzić mi swoje zastosowanie?
Zróbmy tak.
Może po prostu ci pokażę?
Co to, kurwa, jest?
To mój tajny projekt.
Do czego służy?
Zaraz ci pokażę.
Cholera, Jay.
Czekaj, chcesz, żebym to sobie wstrzyknął?
- Jeśli chcesz wiedzieć, jak to działa. - To bezpieczne?
Tak. Zrobiłem to ponad sto razy.
Okej.
Nie rozumiem, na co patrzę. Jay, co to jest?
To manifestacja twojego umysłu, który próbuje
w wizualny sposób wytłumaczyć coś, czego nasze mózgi nie mogą pojąć.
A co to takiego?
Pięciowymiarowa przestrzeń prawdopodobieństwa,
znana też jako superpozycja.
Jay...
Twierdzisz, że jestem teraz w stanie kwantowym?
- Tak. - Jay.
To wygląda jak korytarz,
ale to skrzynia, która replikuje się we wszystkich możliwych światach,
które dzielą te same koordynaty czasoprzestrzenne.
To nie może być...
To rzeczywiste.
Jason.
O mój...
Co jest za tymi drzwiami?
Nieskończona ilość wariacji świata, który znasz.
Niektóre lekko się od niego różnią, a inne rozjebałyby ci mózg.
Kurwa.
- Czekaj. Nie. - Co?
To...
To ta niebezpieczna część.
Aspekty twojej świadomości, takie jak stan emocjonalny...
Okej.
...określają, jaką rzeczywistość zastaniemy za drzwiami.
- O kurwa. Oczywiście... - Dlatego musisz się skoncentrować.
- Jesteś podekscytowany... - Próbuję. Staram się. Okej.
Wdech.
I wydech.
Gotów?
To Chicago?
Inna wersja Chicago.
Milsze i bardziej postępowe miejsce od naszego świata.
Okej, ale dlaczego... Jak tu dotarliśmy?
Pomyślałem o miejscu, które chciałby zobaczyć mój przyjaciel.
Jest tyle rzeczy, które mógłbym ci pokazać.
Nie możemy zostać na długo.
Daj mi swój telefon, zrobię zdjęcie.
Tak.
Jason, nie mogę uwierzyć, że uzyskałeś lepszy związek ode mnie.
Myślałem, że tylko ja wiem, jak go wytworzyć.
Cóż, istnieje wiele, wiele światów.
I wielu różnych Ryanów.
Nie jesteś Jasonem, którego znam, prawda?
Hej...
Nie będę robił ci żadnych problemów.
Nie, zaczekaj. Czekaj!
Nie, zaczekaj.
Jay!
Jason?
Tak, to ja.
Anthony.
- Hej. - Jestem od Leightona.
Tak. Dzięki, że przyjechałeś tak szybko.
- Dasz sobie z tym radę. - Jasne.
Zaczniemy od stelażu.
Ściągniemy ludzi...
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK