สุดยอดเลย
แต่ยังไม่เสร็จ ไปไกลๆ
รู้สึกยังไงที่ได้กลับมาวาดรูปอีกครั้ง
ก็ยังจับจุดไม่ค่อยได้
คุณได้คิดเรื่องที่คุยกันเมื่อคืนก่อนหรือยัง
อะไร
ที่จะลาออกจากแกลเลอรี่
มาวาดรูปเป็นงานหลัก
คุณเนี่ย ขออะไรใครต้องระวังให้ดีนะ
สุดท้ายเดี๋ยวจะมีภาพพวกนี้กองเต็มบ้าน
คุณเป็นศิลปินที่เก่งเกินกว่า จะมานั่งเลือกงานของคนอื่น เอาจริงๆ
ค่อยดูกันว่าสรุปแล้วดีลเป็นยังไง
ดีล...
จบแล้ว
ตัวเลขเยอะจนไม่มีเหตุผลเลยด้วยซ้ํา
คือ ไปส่งหน่อยได้ไหม
- จะไปไหนล่ะ - ลานสเก็ต
ได้ แม่พาไปเอง
ไม่ต้อง ผมจะไปเอง ให้ผมไปนะ
ต้องไปทําธุระอยู่แล้ว พาไปเอง
จะไปหาบรูคเหรอ
- ครับ - ไปเดทแรกเหรอ
คือเดินไปเองก็ได้นะ
ใจเย็นน่า พ่อไม่ทําให้ขายหน้าหรอก ไปเร็ว หยิบของ
วาดต่อไปนะ
(โลแกน)
ตื่นเต้นนิดๆ เหรอ
ฮะ นิดหน่อย
ก็ดี
ตื่นเต้นไม่ใช่เรื่องแย่นะ ยิ่งตื่นเต้น เราก็ยิ่งตื่นตัว
ใช่
ขอให้สนุกนะ ได้อยู่แล้ว
- ไง - เป็นไงบ้าง
อ้อ...
แต่งตัวเหมือนพร้อมผจญภัย
ชอบไหมล่ะ
ฟีลนี้ไหวเนอะ
เอามาให้ฉันเหรอ
เอาไปเลย
อ้อ ส่งเบอร์ติดต่อคนของฉันไปแล้วนะ เขาเก่ง
ช่วยฉันตอนจนมุมอยู่หลายครั้ง
ว้าว
อยากจะปิดตายบ็อกซ์นี้แน่นะ
เหรอ
จริงๆ แล้วนายกลับมาทําไม
กลับมาหาสาวใช่ไหมเนี่ย
แหง
นายพลาดเรื่องนั้นในโลกตัวเอง
สร้างไอ้นี่ แทนที่จะสร้างชีวิตกับเขา
เดาได้ใกล้เคียงไหม
เดินทางปลอดภัยนะ
จําเรื่องที่สอนไว้ให้ดี
หวังว่านายจะเจอสิ่งที่ตามหา
แล้วเจอกัน
- เดินไปด้วยกันนะ ไปเลย - ได้
พ่อ...
ซื้อของกินมาให้
พ่อมาช้า
ใช่
ทําไมถึงไม่พอใจ ทั้งที่ปล่อยให้ได้อยู่กับสาวที่ชอบ
ดรูว์ก็อยู่ด้วย แม่งเล่นผมอีกละ
จะบอกให้นะ นายต้องจัดการอะไรสักอย่าง
ทําอะไรล่ะ
ไม่รู้ เรื่องแบบนี้นายต้องคิดเอง
แต่ถ้าไม่พยายาม...
เออ แค่พูดมันก็ง่ายไง
คือว่า ไม่งั้นก็จะเสียใจ
แล้วความเสียใจจะกัดกินใจเราไปตลอด แค่นั้น
เป็นอะไร
เกิดอะไรขึ้น ชาร์ลี
- นั่นมัน... ซวยละ นั่น... - เชี่ย
- แพ้เหรอ - ใช่
เป็นอะไร
กระเป๋าเหรอ ฉันหยิบให้ๆ
ต้องหาอะไร
เอพิเพนเหรอ
บอกสิ หน้าตามันเป็นยังไง
เชี่ย
นี่เหรอ เดี๋ยวนะๆ พระเจ้า
ต้องทํายังไงต่อ เร็วๆ โอเค
ไง ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม
- ใช่ เดี๋ยวก็หาย - โอเค
แค่ตรวจอาการเขาเฉยๆ
- แล้วคุณโอเคไหม - โอเค
เกิดขึ้นได้ยังไง
ความผิดผมเอง ผมซื้อไอศกรีมให้เขา
หมายความว่าไง
ในนั้นมีถั่ว
ผม... ผมไม่ทันอ่าน...
ไม่ทันได้คิด
ต้องใช้สมองแค่ไหน แค่จําว่าลูกแพ้ถั่ว
ผมเข้าใจ
ทําอะไรอยู่
ต้องจัดพื้นที่แกลเลอรี่สําหรับงานประมูล
ยุ่งตลอด
ฉันขอไม่ไปอยู่ช่วงจัดงานจริง เขาเลยเทการเตรียมงานทั้งหมดมาให้
มีอะไรให้ช่วยไหม
ไม่มี
นี่
เริ่มใช้ไหมขัดฟันตั้งแต่เมื่อไหร่
ใช้มาตลอด
คุณใช้แค่วันที่มีนัดหมอฟัน แล้วก็หลอกใครไม่ได้
ผมแค่ตัดสินใจจะเริ่มใส่ใจสุขภาพเหงือก
มีปัญหาอะไรเหรอ
เปล่า แค่สงสัย
โอเค
(สร้างจากนิยายโดย เบลค เคร้าช์)
เป็นไงบ้าง
ใกล้ถึงความจริงละ
(วิลเลจแท็ป)
(มีป้ายไฟนีออนสีแดง)
(คาเฟ่เมล็ดกาแฟชั้นดี)
- แม่ง - อะไร
(และฝั่งตรงข้ามมีไวน์บาร์)
(ไวน์บาร์)
- อะไร - ประตูเป็นสีแดง
นั่นไม่ใช่เมียผม...
ไม่ใช่หมาผม
ไม่ใช่ประตูผม ไม่ใช่บ้านผม
นี่แม่งไม่ใช่วันของผม
ไม่น่ามีใครอยู่บ้าน
แต่ไม่สําคัญหรอก เพราะต้นไม้รําลึกไม่อยู่ตรงนั้น
เวร
แบบนี้แย่กว่าไอ้โลกบ้าๆ พวกนั้นอีกนะ
ชิคาโกหลากหลายเวอร์ชั่นที่ไม่ค่อยจะใช่
เกือบเหมือน แต่กลับไม่ใช่โลกของผมสักใบ
ไม่แน่ใจเลยว่าพร้อมกลับไปที่บ็อกซ์ไหม
ฉันก็เหมือนกัน
คืนนี้เราต้องหาที่ดีๆ นอนกัน
นี่มันสุดยอด
โอ๊ย สุด
ไม่แน่ใจว่าเพราะความหิว หรืออาหารอร่อยจริง
- มันอร่อยขนาดนั้นจริงๆ - จริงเนอะ
อ้าว เออ คือ...
คุณไม่ได้เล่า เจออแมนด้าของโลกนี้ยัง
เขาไม่ได้เป็นนักบําบัดจิต
เอาจริง
ฟังดีๆ นะ
เป็นผู้จัดการแฟรนไชส์ ร้านเบอร์เกอร์ไวท์คาสเซิล
ไม่จริงน่ะ
อย่างน้อยก็เป็นผู้จัดการ
เคยสงสัยไหมว่าทําไม
ถ้าตัดเรื่องภายนอกทิ้งไป อย่างการใช้ชีวิต
และของนอกกายทั้งหลาย
อะไรคือปัจจัยสําคัญ
แก่นแท้ตัวตนที่ทําให้เราเป็นเราน่ะ
จะบอกว่าฉันก็ยังเป็นเขาเหรอ
ในระดับรากฐานที่สุด ก็เป็นอแมนด้าที่ทํางานไวท์คาสเซิลงี้เหรอ
ใช่
ถูกต้อง
ก็...
บุคลิกนิสัยก็เป็นแค่รูปแบบความคิด ความรู้สึก
พฤติกรรมเฉพาะตัวของคนคนนั้น
เราชอบคิดว่ามันถูกกําหนดตายตัว แต่ไม่ใช่หรอก
- ใช่ ผมคิดว่าคนเราเปลี่ยน... - ไม่ได้กําหนดเลย
แต่พื้นฐานสําคัญจะยังเหมือนเดิม
ใช่ๆ พื้นฐานนิสัยของเราจะฝังลึก ไม่เปลี่ยนหลังอายุสามขวบ
แต่นั่นเป็นแค่ระดับความรุนแรง ของปฏิกิริยาที่เรามีต่อสภาวะที่เราเจอ
ตัวอย่างเช่น เจสันของฉัน เขามีปัญหาการควบคุมอารมณ์
- มีเหมือนกัน - ฉันก็ว่างั้น
แต่คุณเห็นใจผู้อื่น และข่มกลั้นอารมณ์ได้ดีกว่าเขามาก
นั่นเป็นผลจากประสบการณ์ จากชีวิตที่คุณเลือก
บุคลิกของเราจะเปลี่ยนไป หลายครั้งตลอดช่วงชีวิตและมัน...
ฉันชอบเพลงนี้มาก
อะไร
ไม่ ไม่เอาน่ะ
ไม่ ไม่เอา ผมเต้นไม่เป็น
คุณก็ต้องเต้นไม่เป็นสิ
เขาก็เต้นไม่เป็นเหมือนกัน
คุณกลัวอะไรกันแน่
กลัวเหมือนที่ทุกคนกลัว
ถ้าเต้นแล้วดูงี่เง่าก็เดินออกจากร้านไปได้
ออกจากเมืองนี้เลยก็ได้ และคุณออกจากโลกนี้ไปได้เลยจริงๆ
งั้นจัดมา
ช่างแม่งเลย
(โรงแรมมิลเชียร์)
ไง
เมื่อคืนดีมากอยู่นะ
ใช่
ใช่ ดีมากๆ ดีเป็นบ้า
ฉันรู้สึกว่าโลกของฉันกําลังเลือนหายไป
คุณคิดว่าจะมีวันที่ลืมโลกนั้นไปเลยได้ไหม
ฉันนึกภาพได้ว่าอาจไปถึงจุดหนึ่ง ที่รู้สึกว่าโลกนั้นไม่ใช่ความจริงแล้ว
หมายความว่ายังไง
เพราะมันไม่ใช่แล้วไง
ความจริงตรงนี้ต่างหาก เรามีอยู่แค่นี้
ถ้าอยากให้ฉันไปนอนอีกเตียง บอกเลยนะ
ผมไม่อยากให้ไป
แต่คิดว่าคงจําเป็นต้องให้ไป
ได้เลย
เจสัน เชิญค่ะ
ผมมีทุกอย่างที่อยากมี ทุกอย่าง
แต่ผมดันมานั่งคุยกับคุณตรงนี้เพราะ คิดว่านะ
ทุกอย่างมันไม่ใช่อย่างที่ผมนึกภาพไว้
แล้วพูดจริงๆ ผมพยายามแทบตาย กว่าจะได้มันมา กว่าจะมาถึงจุดนี้
เป็นไปได้ไหมว่าคุณตั้งความหวังมากเกินไป
คุณจินตนาการว่าช่วงเวลานี้ในชีวิต ต้องเป็นไปตามอุดมคติของคุณ
หรือคุณอาจมัวแต่ฝัน
คาดว่าเมื่อได้ทุกอย่างมาแล้ว จะต้องรู้สึกดีสุดยอดแค่ไหน
ภรรยาที่รัก ลูกชาย
อิสระที่จะทําทุกอย่างตามใจชอบ
แต่คุณลืมอะไรบางอย่างไป
ชีวิตก็ยังเป็นแค่ชีวิต
คุณบอกว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่คาดไว้
คุณคาดหวังไว้ยังไง
คุณต้องคิดว่าผมเฮงซวยแน่ๆ ถ้าบอกว่าคาดหวังความสมบูรณ์แบบ
ตอนนี้เขาอยากให้ฉัน ลาออกจากงานที่แกลเลอรี่
แล้วจะออกรึเปล่า
เอาจริงๆ ตอนนี้ยังคิดไม่ตกน่ะ
แต่นั่นเงินจํานวนเยอะมากเลยนะ
- เยอะเป็นบ้า - โอเค
ก็จริง แต่มันมีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ หลายครั้ง
เช่น จู่ๆ เขาก็ใช้ไหมขัดฟันทุกวัน รู้จักแต่งตัวดีขึ้น
จ้างทนายฟ้องหย่าเลยสิ
ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องหยุมหยิม
- แต่มันเกิดขึ้นบ่อยเกินไป - เล่าต่อสิ
เช่น เขาวางกุญแจไว้บนเคาน์เตอร์ห้องครัว
แทนที่จะแขวนกับหมุดที่ประตูหน้า
เดินเข้าประตูมาปั๊บเขาถอดรองเท้าออกเลย
หยิบจานออกจากเครื่องล้างจานทันทีที่ล้างเสร็จ
อยากมีเซ็กซ์กับฉันตลอดเวลา
หยุดเลย นี่ได้ยินแต่แซบขึ้น สะอาดขึ้น และรวยขึ้น
แต่เรื่องที่เกิดกับชาร์ลี นั่นไม่ใช่เรื่องเล็ก
เมื่อสองสามวันก่อน ผมทําพลาดอย่างหนัก
ซื้อไอศกรีมให้ชาร์ลีลูกผมกิน
ในนั้นดันมีถั่ว สุดท้ายเขาต้องเข้าห้องฉุกเฉิน
เขาเป็นอะไรหรือเปล่า
ไม่เป็น
สบายดี
แล้วผมก็จะชดเชยให้ลูก
แต่ตอนนี้ดาเนียล่ายังโมโหมากอยู่เลย
- คุณขอโทษหรือยัง - ขอโทษแล้วสิ
ขอโทษแล้ว แต่ผมรู้สึกว่าต้องทําให้เธอเห็น
คือที่จริงแล้วผมก็ใส่ใจดีแล้ว
คุณคิดจะทําอะไร
ผมชอบทําอะไรโรแมนติกใหญ่โต
แล้วเธอชอบหรือเปล่า
คุณไม่ชอบเหรอ
ทุกคนชอบไม่ใช่เหรอ
ฉันกับคู่รักบางทีก็มองความโรแมนติกต่างกัน
คุณแต่งงานแล้ว
คืนก่อน ตอนที่เรานั่งรอชาร์ลีอยู่ที่ห้องฉุกเฉิน
ฉันเห็นรอยบนแขนเขา
รอยบาดเจ็บเหรอ
เหมือนรอยเข็มมากกว่า
รอยฉีดยาย้ําๆ เหรอ
เรื่องสําคัญดันเก็บไว้พูดทีหลัง
- แล้วถามเขาหรือเปล่า - ไม่ได้ถาม
แล้วช่วงหลังๆ เขาออกไปข้างนอกแทบทุกคืน
บอกว่าไปประชุมขายอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่รู้สินะ
ฉันควรคุยกับเขา
ไม่ต้อง อย่าคุย
อย่า เขาจะโกหก เธอจะทําให้เขารู้ตัว
เธอต้องลองตามเขาไป
- จริงเหรอ - จริง
หาว่าจริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ไม่เอา
ฉันจะคุยกับเขา
ว่าแต่ คุณได้ชื่อฉันมาจากไหนคะ
จากแฟนเก่า
เรื่องมันยาว
ไงคะ
ฉันอยากคุยกับคุณหน่อย
ผมก็อยากคุย แต่ผมกําลังจะออกไปข้างนอก
จะไปไหน
เราจะไปไหนต่างหาก
เรื่องนั้นผมรู้ ส่วนคุณจะได้รู้ทีหลัง
เรื่องนี้มีมื้อค่ําด้วยไหม
- มีสิ มี - โอเค
แต่ก่อนอื่น มีที่ต้องแวะ
แค่ต้องแวะเร็วๆ ที่เดียว
ถึงแล้ว
(งานประมูลศิลปะการกุศล แสดงผลงานศิลปินท้องถิ่นชิคาโก)
คุณพาฉันมางานประมูลการกุศลเนี่ยนะ
- ใช่ - ไม่เอา
ไม่ใช่ ผมแค่อยาก... นิดเดียว อยากให้คุณเข้าไปเห็นอะไรนิดเดียว
- ฉันไม่เข้าใจ - มาเร็ว
เรามาที่นี่ทําไม
เชื่อผมเถอะ เชื่อผมเลย
สวัสดีค่ะ เป็นไงบ้าง ดีใจที่ได้เจอ สวัสดี
ดีใจที่เจอค่ะ
- โอเค ข้างหลังคุณ - อะไร
- พาฉันกลับเดี๋ยวนี้ - เป็นอะไรไป
ฉันอยากกลับบ้าน
โอเค คืองี้ ผมรู้ว่าผมพลาดอีกแล้ว
แต่ไม่รู้จริงๆ ว่าพลาดยังไง
คุณไม่เข้าใจว่าพลาดยังไง
ไม่เลย ผมนึกว่าคุณจะพอใจ
ใช่
ไม่
ไม่ ฉันไม่พอใจเลย
ฉันโคตรอับอายขายขี้หน้า
ขายขี้หน้า... รูปนั้นดีจะตาย
คุณเอาไปโดยที่ฉันไม่ได้อนุญาต ขอให้เพื่อนร่วมงานฉันเอาไปแขวนโชว์
เขายินดีจะแขวนให้ เขา...
เขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องแขวนให้
แล้วคุณบังคับให้ฉันใส่ชุดที่ฉันไม่ชอบ
พาฉันไปที่นั่น ที่ซึ่งทุกคนรู้จักฉัน
ไม่ใช่แค่ภาพนั้นมันไม่ดี
มันยังวาดไม่เสร็จด้วยซ้ํา
ภาพนั้นดีอยู่แล้ว
- มันเยี่ยม มันดีแล้ว - คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องนั้น เจสัน
มันเป็นงานของฉัน
และเป็นงานส่วนตัว
ฉันบอกแล้วไงว่าไม่อยากจะขาย
เออ ไม่ขายก็ไม่ขาย ก็ไม่ต้องขายแม่ง
แค่... ผมไม่เข้าใจว่าทําไมจะให้คนอื่นเห็นไม่ได้
เพราะฉันไม่ได้วาดภาพมาตั้งหลายปี
เพราะฉันยังสองจิตสองใจอยู่เลยว่า อยากจะกลับมาวาดรูปอีกไหม
คิดได้ยังไงว่าทําแบบนั้นจะโอเค
คุณอาจจะไม่ใช่คนแบบที่ผมคิดมั้ง
ผมไม่ได้ตั้งใจจะพูดอย่างนั้น
ผมไม่...
ฉันอาจไม่ใช่จริงๆ
ผมแค่อยากให้คุณมีความสุข
ขอที ไม่ต้องเลย คุณอยากให้ตัวเองมีความสุข
นี่มันอะไร
ฉันว่าเขาฉีดยานี้เข้าตัวเอง
อะไรนะ แบบเป็นยาเสพติดเหรอ ไม่หรอก
แขนเขามีรอย
เวร
โอเค เดี๋ยวนะ หรือเขาป่วยแต่ไม่อยากให้คุณเป็นห่วง
เขาไปลองยาที่อยู่ในระยะทดลอง
ฉันว่าเรื่องที่แอบป่วยลับๆ ไม่น่าจะใช่
แต่เขาก็แอบเช่าโกดังเก็บของโดยไม่บอกฉัน
- จริงเหรอ แล้วเก็บอะไร - นั่นไง
ฉันไม่รู้ว่ามีอะไรอีก เข้าไปไม่ได้
ช่วยแยกสารประกอบเคมีให้ได้ไหม
ตัวอย่างน้อยไปหน่อย แต่ก็ทําได้
แค่ดูว่ามันเป็นอะไรก็พอ แล้วค่อยคิดต่อว่าจะทํายังไง
คุณโอเคไหม
อือ
ฉันแค่อยากขออยู่เงียบๆ คนเดียววันหนึ่ง
คืนนี้ค่อยกลับมาเจอกันตรงนี้ได้ไหม
แล้วถ้าที่นี่เป็นโลกของผมล่ะ
ไม่ว่ายังไง คืนนี้กลับมาเจอกันนะ
มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
คุณคือศิลปินคนนี้เองรึเปล่า
สุดยอดมาก
ขอบคุณค่ะ
นี่...
ทําให้คิดถึงหาดจูนเวย์ ไม่รู้ทําไม
ใช่จริงๆ
ใช่ เหมือนกับ... ช่วงฤดูใบไม้ร่วงอะไรงั้น
ที่จริงเดือนพฤศจิกายนเลย
ฉันชอบตอนพระอาทิตย์ขึ้น
อ้อ
ฉันให้คุณเดินดูเองแล้วกัน ฉันจะอยู่ตรงนี้
ถ้ามีคําถามอะไร ถามได้เลยนะคะ
ภรรยาผมก็เป็นศิลปิน
- เป็นคนที่นี่รึเปล่า - ใช่ๆ คือ...
ที่จริง ไม่ใช่...
ไม่เชิง
ตอนนี้เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน
ไม่... คือไม่ใช่ว่าเราแยกกันอยู่แล้ว
แต่...
มันอธิบายลําบาก
ใช่
คุณพอจะไปกินกาแฟกับผมได้ไหม
ฉันต้องเฝ้าที่นี่ทั้งวันน่ะ
โอเค หรือว่าหลังจากเลิกงานก็ได้...
หรือ... นี่คือวิธีปฏิเสธแบบนุ่มนวลของคุณ
- ผมขอโทษ - เสียใจด้วยนะ
ครับ ฉิบหาย ขอโทษจริงๆ
ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่แวะมาชม
ขอบคุณๆ
สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหม
แต่งตัวเสร็จแล้วเหรอ
เยี่ยมจ้ะ
จั๊กกะจี้ๆ
ไม่ใช่โลกคุณเหรอ
ยาใกล้จะหมด
พร้อมกับทางเลือกในชีวิต
ใช่
ขออ่านได้ไหม
ขอบคุณ
คุณเขียนถึงความยาวเส้นผม สีผม หน้าที่การงานของเธอ
ฉันว่านั่นยังไม่พอ
- ผมก็พยายามเต็มที่ - ฉันรู้
แต่ฉันอยากให้คุณลงลึกกว่านั้น
อ้อ
ผมว่าผมต้องออกไปเดินเล่นหน่อย
ซื้ออาหารมากินกันน่ะ เดี๋ยวมา
ค่ะ นามสกุลเดสเซน เ-ด-ส-เ-ซ-น
โอเค ขอบคุณค่ะ
ไง
นึกว่าทิ้งฉันไปแล้ว
ขอโทษ ผมสัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งคุณ
คุณไปไหนมา
ไปจับตาดูตัวเอง เดินตามตัวเอง
ตามตัวเองกับดาเนียล่า ไปร้านอาหาร นั่งมองจากด้านนอก
แล้วพวกเขาก็ไปดูหนังกัน
ผมเดินเข้าไปในโรงหนัง นั่งอยู่ด้านหลัง
นั่งดูพวกเขานั่งดูหนังทั้งเรื่อง
แล้วผมก็เริ่มเข้าใจว่า เจสันของคุณทําแบบนั้นกับผมได้ไง
เขาคงต้องนั่งเฝ้าดูผมอยู่หลายอาทิตย์
ดูที่ทํางาน เดินตามผมกับดาเนียล่าในคืนเดท
มองเราสองคนจากด้านนอก ระหว่างที่เราอยู่ในบ้านตอนกลางคืน
จินตนาการให้ผมหายไป จินตนาการให้ผมแม่งหายไปซะ
ตอนนี้ผมคิดอะไรบ้าบอมาก
แบบนี้ไม่เวิร์คแล้ว
ใช่
เราเสียเวลาเปล่า
ใช่ แต่นี่ไง เราเข้าใกล้ความจริงมากขึ้น
- โธ่ เจสัน - เพราะงั้น... อย่า... ไม่ใช่
คิดสิว่าเราเริ่มจากตรงไหน นี่เราเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นแล้ว
โลกที่คุณตามหา
เหมือนทรายเม็ดเดียว บนหาดยาวสุดลูกหูลูกตา
ไม่ อย่าได้... อย่าพูดแบบนั้น
เจสัน
คุณเห็นเมียตัวเองโดนฆ่า
เห็นเธอตายด้วยโรคร้าย
เห็นเธอจําคุณไม่ได้เลย
แต่งงานกับคนอื่น แต่งงานกับคุณในเวอร์ชั่นอื่นๆ
สมองเราไม่ได้สร้างมา ให้รับเรื่องแบบนั้น โอเคนะ
คุณจะรับได้อีกแค่ไหนกัน
ไม่ รับได้หรือไม่ได้แค่ไหนไม่สําคัญ สําคัญแค่ต้องหาดาเนียล่าของผมให้เจอ
เราเหลือยาแค่สิบแอมพูล
สิบ
คุณอาจพูดถูก
- นี่แม่งไม่ได้เลย - ไม่ใช่นะ มองหน้าฉัน ไม่ใช่
ฉันไม่ได้ขอให้คุณเลิกหวัง
ฉันแค่จะบอกว่า เราต้องลองวิธีใหม่ที่ไม่เหมือนเดิม
ฉันเข้าใจว่าทําไมเธอถึงโกรธ
เป็นสิทธิ์ของเธอที่จะเปิดเผยงานศิลป์ กับใครและเมื่อไหร่
เธอก็พูดงั้นเลย
ตอนนี้คุณรู้สึกยังไง
เอาจริงนะ รู้สึกอยากไปจากที่นี่
เพราะทะเลาะกันน่ะเหรอ
เพราะทุกอย่าง
ผมพยายามแทบตายกว่าจะมาถึงตรงนี้ได้ แต่ชีวิตแม่งกลับกลายเป็นอะไรไม่รู้
คุณคิดถึงอะไรคะ เมื่อคิดว่าจะจากไป
ทางเดิน ยาวไกลไม่มีที่สิ้นสุด
กับประตูที่เว้นระยะห่างเท่าๆ กัน ยาวสุดลูกหูลูกตา
หลังประตูแต่ละบานมีผมอีกเวอร์ชั่นหนึ่ง
และชีวิตที่อาจมีได้
ถ้าไม่ชอบตัวเองเวอร์ชั่นไหน ก็แค่เดินเข้าประตูบานใหม่
เป็นการเปรียบเทียบที่น่าสนใจดี
น่าขโมยไปใช้บ้าง
เชิญเลยตามสบาย
คุณพูดถึงประตูเหล่านี้
นั่นอาจเป็นจุดที่คุณรู้สึกสบายใจที่สุดก็ได้
ใช้ชีวิตอยู่บนทางเดิน
รู้ไหมนั่นเรียกอีกอย่างว่าอะไร
อะไร
ความกลัวการผูกมัด
ผมแต่งงานมา 15 ปีแล้ว
วิธีพูดของคุณไม่เหมือนคนแต่งงานมานาน
นี่
- ไง - คิดว่าฉันจะไม่รู้เหรอวะ
- พูดเรื่องอะไร - ไม่เอาน่ะ
เพราะงี้นายเลยไม่อยากร่วมงานกับฉันใช่ไหม เพราะมัวแต่ขโมยของฉันอยู่
ฉันไม่ได้ขโมยไอ้นี่จากนาย
ไม่งั้นนายจะสร้างสารประกอบนี้ขึ้นมาได้ยังไง
เจย์ เหมือนนายมองเข้าไปในสมองฉัน
ไรอัน สาบานเลย ฉันไม่ได้ไปแตะงานวิจัยของนาย
แล้วถ้าเป็นคนที่ทํางานให้นายล่ะ
ไม่
รู้นี่ว่าทนายมายุ่งเมื่อไหร่
เขาจะกวาดดูทุกภาคส่วนของชีวิตนาย งานทุกอย่างที่นายเคยทํามา
ห้องทดลอง ทุกอย่างที่นายไปแตะ
ไม่จําเป็นต้องทําถึงขั้นนั้น ไรอัน
เจสัน ฉันกําลังเจรจากับบริษัทยาหลายแห่ง
ถ้าพวกนั้นเจอเข้าว่ามีบริษัทไบโอเทคเป็นคู่แข่ง
ทุกอย่างจบเห่
ใครเอาแอมพูลของฉันให้นาย
มันสําคัญตรงไหน
สารประกอบของนายใช้ได้จริงรึเปล่า
เกือบแล้ว
แล้วนายจะเอาไปใช้ทําอะไร
ทางเลือกใหม่ที่ปลอดภัยกว่ายาสลบทั่วไป
การรักษาแผลใจ รักษาความกลัวขั้นรุนแรง
มุมมองใหม่ของการจัดการความเจ็บปวดในมนุษย์
สารของนายได้ผลรึเปล่า
ได้สิ ได้ผล
ว้าว
ทํายังไงให้สารมันพุ่งเข้าไปในบรอดแมนแอเรีย
บอกไม่ได้
ไม่เอาน่ะ
โอเค
อย่างน้อยบอกหน่อยว่าของนายเอาไปทําอะไร
เอางี้ไหม
ฉันพาไปดูเลยดีกว่า
นี่มันอะไรวะ
โครงการลับของฉัน
เอาไว้ทําไม
กําลังจะทําให้เห็นเนี่ย
ให้ตายสิ เจย์
เดี๋ยว นายจะให้ฉันฉีดเข้าเส้นด้วยเหรอ
ก็ถ้าอยากรู้ว่ามันทํางานยังไง
ปลอดภัยรึเปล่า
ปลอดภัย ฉันทํามาเป็นร้อยๆ ครั้งแล้ว
โอเค
ฉันไม่เข้าใจว่าเห็นอะไรอยู่ เจย์ นี่มันอะไร
นี่คือภาพที่จิตของนายสร้างขึ้น
มันพยายามใช้ภาพมาอธิบาย สิ่งที่สมองเรายังไม่พัฒนามากพอจะเข้าใจ
ซึ่งคืออะไร
ปริภูมิแห่งความเป็นไปได้ห้ามิติ
หรือที่รู้จักกันในชื่อสภาวะทับซ้อน
เจย์...
จะบอกว่าตอนนี้ฉันอยู่ในสถานะควอนตัมเหรอ
- ใช่ๆ - เจย์
ทีนี้ มันอาจดูเหมือนทางเดิน
แต่ที่จริงมันคือบ็อกซ์นี้ที่ทําซ้ําตัวเอง เข้าไปในความจริงทุกแห่งที่อาจเป็นไปได้
ที่มีพิกัดในปริภูมิเวลาร่วมกัน
เป็นไปไม่ได้...
นี่ของจริง
เจสัน
โอ้โฮ...
หลังประตูนี้มีอะไร
เวอร์ชั่นต่างๆ มากมายนับไม่ถ้วน ของโลกที่นายเคยรู้จัก
บางโลกก็แตกต่างเพียงเล็กน้อย บางโลกก็โคตรต่างจนตะลึง
แม่งเอ๊ย
- เดี๋ยวๆ อย่า - อะไร
นี่...
โอเค นี่คือส่วนอันตราย
ทุกแง่มุมในจิตของเรา เช่นสภาพอารมณ์ของเรา...
โอเค
เป็นตัวกําหนดว่าเราจะพบความจริงแบบไหน เมื่อเปิดประตูออกไป
- เชี่ย แน่สินะ... - เพราะงั้นนายต้องตั้งสติให้มั่น
- ฉันรู้ว่านายตื่นเต้น - ฉันพยายามอยู่ว่ะ พยายามอยู่ โอเคนะ
หายใจเข้า
หายใจออก
พร้อมนะ
ที่นี่คือชิคาโกเหรอ
ชิคาโกในอีกเวอร์ชั่นหนึ่ง
ที่นี่ก้าวหน้ากว่าและไม่โหดร้ายเท่าโลกของเรา
โอเค งั้นทําไม... เรามาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง
ฉันก็แค่คิดถึงที่ซึ่งเพื่อนฉันจะอยากเห็น
ฉันพาไปดูได้เยอะมาก
เราอยู่นานไม่ได้
เอามือถือมา ฉันจะถ่ายรูปให้
ได้
เจสัน ไม่อยากเชื่อเลย นายสร้างสารประกอบที่ดีกว่าของฉัน
ฉันก็ดันหลงคิดว่า ฉันเป็นคนเดียวในโลกที่รู้วิธีสร้าง
ก็โลกมันมีมากมายหลายภพ
แล้วก็มีไรอันอีกมากมายหลายคน
นายไม่ใช่เจสันที่ฉันรู้จักสินะ
นี่...
ฉันไม่สร้างปัญหาให้นายหรอก ตกลงนะ
อย่าเพิ่ง เดี๋ยวสิ เดี๋ยว
อย่าเพิ่งสิ
เจย์!
(ดาเนียล่า เดสเซน)
เจสันใช่ไหม
ใช่ ผมเอง
ผมแอนโธนี
- ไง - ผมคนของเลห์ตัน
อ้อ ขอบคุณมากที่มากะทันหัน
- คิดว่าจะทําไหวไหม - ไหวแน่นอน
เราจะเริ่มจากการทําโครงขึ้นไป
เอาคนมา...
คําบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม