NA PODSTAWIE POWIEŚCI BLAKE'A CROUCHA
MROCZNA MATERIA
NIE ODEZWAŁEŚ SIĘ.
MAM NADZIEJĘ, ŻE WSZYSTKO OKEJ. JAKIEŚ WIEŚCI?
Hej.
Co to?
Kolacja. Pomyślałem, że coś ugotuję.
Długo będziecie się na mnie gniewali?
Ja otworzę.
Dzień dobry. Detektywka Mason.
Rodzice są w domu?
Dziękuję.
Wiecie państwo, dlaczego tu jestem?
- Nie. - Ja nie wiem.
Oboje znacie Ryana Holdera.
Od studiów.
Od zawsze.
Dwa dni temu
jego dziewczyna, Mindy Stewart, zgłosiła zaginięcie.
Zaginięcie?
Nie odzywał się od dwunastu godzin. Mówiła, że to nietypowe.
Potem nie zjawił się na umówionej kolacji.
Kiedy ostatnio widzieli państwo pana Holdera?
Spotkałam się z nim... To było pięć dni temu.
- Gdzie się spotkaliście? - W jego mieszkaniu.
- Jak się zachowywał? - Zupełnie normalnie.
Nic nie zwróciło pani uwagi?
Nie, niczego nie zauważyłam.
A pan? Kiedy ostatnio widział pan pana Holdera?
Widziałem się z nim trzy dni temu.
Gdzie?
W The Village Tap. To bar.
Tak, mamy nagranie z monitoringu, na którym was widać.
No właśnie...
Wygląda na to, że to ostatnie miejsce, w którym widziano pana Holdera.
Jak się wtedy zachowywał?
Szczerze mówiąc...
Dość dziwnie.
Czemu pan tak uważa?
Zauważyłem, że tego wieczoru dużo pił.
To nietypowe?
Tak. Nie pije od liceum.
Nigdy nie widziałem, żeby pił.
Dokąd poszliście po opuszczeniu baru?
Ja wróciłem do domu...
Boże, nie mam pojęcia, dokąd poszedł.
Bardzo dziękuję.
Gdyby sobie państwo coś przypomnieli, mój numer jest z tyłu.
Dziękujemy.
Sama trafię do drzwi.
Przyjdziesz na górę?
To dlatego poszłam do Ryana.
Gdzie to znalazłaś?
Pojechałam za tobą do magazynu.
Wzięłam jedną ampułkę, żeby Ryan sprawdził, co to takiego.
To nie to, co myślisz.
To eksperymentalny związek, który ma odcinać
pewne części kory przedczołowej.
Po co?
Po to, żebym mógł obserwować obiekty makroskopowe w superpozycji.
Ryan go dla mnie opracował.
Dlaczego mi nie powiedział?
Obowiązuje go klauzula poufności. Dlaczego nie przyszłaś z tym do mnie?
Bo czuję, że staliśmy się sobie obcy i nie mogę tego znieść.
Boję się.
Używasz tego?
Nie okłamuj mnie.
Tak.
To na ciebie wpływa?
Skutki uboczne są dość mocne.
Chcę, żebyś przestał.
Dobrze.
- Możesz przestać? - Tak.
Tak zrobię.
A co jest w magazynie?
Dużo różnych rzeczy z...
Do mojego projektu.
Mam wrażenie, że je ukrywałeś.
Bo tak było.
Chyba czułem się winny, że pragnę więcej i robię więcej.
Więc owszem.
Jesteś pewna, że musimy to zrobić?
Uważam, że zmarnujemy dwie ampułki.
Zmarnujemy cały dzień.
Słuchaj, wiem.
Ale testy wykazały, że lek może uzależniać,
a nigdy nie testowano go przy tak intensywnym użyciu.
Żyjemy w taki sposób... w ciągłym poczuciu zagrożenia, od 29 dni.
Potrzebujemy przerwy.
Potrzebujemy prawdziwej odmiany.
- Zalecenia lekarki. - Okej.
Podejdźcie.
Utwórzmy podkowę, tak jak ćwiczyliśmy.
MUZEUM ENERGII
Okej. Kto wie, co tu robimy?
Patrzcie.
Pamiętacie, co świętujemy w tygodniu zimnej fuzji?
Włączenie do sieci pierwszego reaktora fuzyjnego.
Tak. Wchodzimy?
- Tak! - Chodźcie za mną.
Gdzie nas sprowadziłaś?
Nie jestem pewna.
Nawet nie opisałam tego świata.
Skupiłam się na koncepcjach, które mogły uczynić świat wartym doświadczenia.
Na przykład jakich?
Ludzie zgadzają się co do podstawowych faktów,
technologia nie niszczy środowiska ani ludzkości.
Pisałam głównie o empatii.
Dzień dobry.
Dwie gorące czekolady, proszę.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Więc pisałaś o ludziach, nie o rzeczach.
W życiu chodzi o to, z kim je dzielisz, prawda?
Dobra?
Tak.
Kubek jest chyba jadalny.
- Dobre, prawda? - Tak.
Dobrze!
Nazywa się Spire.
Jest na szczycie Obama Building. Najlepsza w mieście.
Moja koleżanka jest kierowniczką. Powiedzcie, że przysłała was Sid.
Dziękuję.
- Jestem zachwycona tym Chicago. - Tak.
Czekaj, co jest? Wychodzimy?
Ja wychodzę.
To niespodzianka. Spotkamy się za dwie godziny?
Dobrze. Gdzie?
Może w tej restauracji?
Dobrze.
W porządku?
Dobra.
Wybacz. Pa.
- Dolewka? - Poproszę.
Nie, chcę to zrobić. Zrobię to.
Będzie świetnie.
- Hej. - Hej.
- Zrobiłby nam pan zdjęcie? - Jasne.
Dziękuję.
- Ten mały przycisk. - Dobrze.
To jakaś szczególna okazja?
Tak, nasza rocznica.
- Tak. - Mam nadzieję, że jest okej.
- Wyglądacie na szczęśliwych. - Dziękuję.
Ty i twoja partnerka też.
Zrobiłem wam zdjęcie.
- On już tak ma. - Wybacz.
Po prostu byliście zbyt słodcy.
Jak długo jesteście razem?
Słucham?
Niezbyt długo.
Dziękuję.
O rany.
Niesamowite.
Czuję się nieodpowiednio ubrany.
To dla ciebie.
W takim razie zaraz wracam.
Seksownie. Bardzo seksownie.
Niesamowite, ile może dać przemycie twarzy.
- Tak. - Zdrowie.
Mam coś dla ciebie.
Zamknij oczy.
Dobrze. Otwórz.
Gdzie?
Zobaczyłem je w witrynie sklepu.
- Pamiętałeś. - Tak.
Dziękuję.
Tak.
- Naprawdę to zrobiłaś? - Musiałam.
- I co? - Nie jesteś naukowcem.
Kim jestem?
Sprzedajesz ubezpieczenia.
Co za nuda.
Sprawdziłam też siebie.
W tym świecie Amanda Lucas zaginęła dwa lata temu.
Tak jak ja, urodziła się w Seattle,
które jest teraz częścią kraju o nazwie Kaskadia.
Tak jak ja, dorastała głównie w São Paulo i przeniosła się do Chicago jako 17-latka.
Ma wiele narodowości.
Jej rodzice nie żyją i nigdy nie miała brata.
O rany.
Więc to...
Idealne.
Przy użyciu systemu rozpoznawania twarzy i skanu siatkówki
zdobyłam nowy paszport w ciągu dziesięciu minut.
Ta Amanda ma świetną zdolność kredytową.
Dobra, o czym ty, kurwa, mówisz?
Zostaję.
Nie mogę tego dłużej robić.
Ty też to chyba rozumiesz.
Ty szukasz swojego domu, ale ja tego nie mam.
Nie mogę wrócić do swojego świata.
Jestem zupełnie sama. Mam tylko ciebie.
A ty nawet nie jesteś moim Jasonem.
Więc mnie porzucasz?
Jason.
Chcę, żebyś został.
No tak.
Wiesz, mam świadomość, że istnieją niezliczone światy z Jasonami,
którzy są dużo mądrzejsi ode mnie i którzy chętnie by zostali.
I przykro mi, że... nie mogę być jednym z nich.
Choć bardzo bym...
Ale powinienem chociaż zostawić ci trochę ampułek.
- Po co? - Po co?
Nie wiemy, czy to się sprawdzi.
Żaden świat nie jest idealny,
ale musimy jakiś wybrać i sprawić, by nasze życie było tak dobre, jak się da.
Co zamierzasz? Dokąd pojedziesz?
Wrócę do Seattle,
gdzie nikt nie zna już Amandy Lucas.
Zacznę od nowa.
Wszystko przemyślałaś. Jesteś tego pewna?
Jeśli to świadomość wiąże nas z rzeczywistością,
to nie liczy się tylko świadomość osoby,
która otwiera drzwi.
Istotne są oba nasze umysły.
A co, jeśli to przeze mnie nie możesz zbudować więzi ze swoim światem,
wrócić do nich?
Jesteś niesamowita.
Przepraszam. To przeze mnie.
- To ja cię w to wciągnąłem... - Nie. Nie.
Nic z tych rzeczy.
Niczego nie żałować.
Mam nadzieję, że ich znajdziesz.
Dziękuję.
NIEPEWNOŚĆ
- Halo? - Hej.
Hej.
Z jakiego numeru dzwonisz?
Padł mi telefon.
Pożyczyłem od kogoś komórkę.
Wszystko w porządku?
Tak. Dzwonię tylko, żeby się dowiedzieć, jak ci mija ranek.
Odkąd widziałam cię godzinę temu?
Wszystko w porządku?
Tak. Tak.
Po prostu uderzyło mnie nagle,
że tak wiele spędzonych z tobą chwil uznaję za oczywistość.
Wstaję rano, zaczynam dzień,
ale nagle uderzyła mnie myśl...
Że po prostu strasznie cię kocham.
Pomyślałem, że muszę ci o tym powiedzieć...
bo nigdy nie wiadomo.
A może odwołam nasze plany na wieczór
i włożę swoje najseksowniejsze dresy?
Bardzo bym tego chciał.
Słuchaj, muszę kończyć,
bo zaraz zaczynam Zooma z inwestorami.
- Dobrze. - Okej.
Kocham cię.
Widzimy się wieczorem.
Tata?
Charlie?
Nie. To twój drugi syn.
Co robisz?
Nie mogłem spać.
Więc ubrałeś się cały na czarno i włożyłeś buty,
żeby móc postać we własnej kuchni?
Uznałem, że spacer mi pomoże.
Dobra, nie zatrzymuję cię.
Kocham cię, mały.
Co?
Co się stało?
Wiem, jakim jestem dla ciebie rozczarowaniem.
Nie.
Nie... Nigdy w życiu.
- Co? Co ty robisz? - Hej. Co się dzieje?
Porozmawiaj ze mną.
Co się dzieje?
Tato, już prawie rocznica.
Ciągle myślę o Holly i o tym, jakie to niesprawiedliwe.
Mogła coś osiągnąć.
A ja jak ostatni debil zawalam trygonometrię.
Hej.
Max.
Życie takie nie jest.
- Jest skomplikowane... - Ta dziewczynka nie żyje.
Mam jej serce. Żyję, a ona nie.
Kurwa, serio myślisz, że muszę słyszeć, że życie jest skomplikowane?
Nie.
Odpierdol się.
Max.
Jak ci minął tydzień?
Cóż,
Daniela za moimi plecami
rozmawiała z moim przyjacielem o mnie i mojej pracy.
O rzeczach, z którymi powinna była przyjść do mnie.
Dlatego mam ochotę po prostu spakować się i odejść.
Myślisz, że to rozwiąże twoje problemy?
Dlaczego masz problem z tym,
że chcę wycofać się ze złej sytuacji?
Nie mam z tym problemu.
Ale nie sądzisz, że możesz tak naprawdę uciekać przed sobą, przed tym,
kim naprawdę jesteś?
Nic o tobie nie wiem.
Nie mamy rozmawiać o mnie.
Tak, ale jak mam ci zaufać?
Proszę, jedna rzecz.
Tylko jedna.
Nie? Okej.
Dobrze, to może sam powiem ci coś o tobie?
Kochasz słodycze.
Trzymam cukierki na biurku.
To żadna tajemnica.
Tak, ale to sugeruje, że lubisz być lubiana,
że jesteś miłą osobą.
I myślę, że psychologia nie była twoją pierwszą miłością.
Masz rację. Miałam wiele miłości.
Wydajesz mi się tym typem osoby,
która daje z siebie wszystko, by pomagać innym, zwłaszcza mężczyznom.
I nigdy, przenigdy nie wycofałabyś się z kiepskiej sytuacji.
Myślę, że miałaś rodzica, którym musiałaś się opiekować.
Tak.
Potrzebowała cię tak bardzo, że właśnie dlatego stałaś się osobą,
która musi ratować innych, zamiast pomóc sobie.
Chciałabym, żebyś wyszedł.
W tej chwili.
Dobrze.
Cześć, Jason. Wybacz, że przeszkadzam.
Mam parę pytań, a akurat byłam w okolicy.
Siadaj.
Wreszcie sprawdziliśmy bilingi Ryana Holdera.
Po raz ostatni pojawił się w dzielnicy przemysłowej na południu Chicago.
Okej.
Wygląda na to, że poszedł tam od razu po waszych drinkach w The Village Tap.
Okej.
Domyślasz się, co mógł robić w tej części miasta
- w środku nocy? - Nie.
Nie poszedłeś tam z nim?
Nie.
Nie mówił ci, co tam robi?
Nie.
Okej.
Niewiele jest monitoringu w tamtej części miasta,
ale jeśli znajdę coś ciekawego, odezwę się.
Naprawdę powiedziałeś: „Pierdolcie się, odchodzę”?
- Życie jest za krótkie. - Dobra.
Jak miał na imię twój szef?
Alan.
Twoje zdrowie, Alan.
Ale ssij pałę.
Pierdol się, Alan.
A co? Ty też masz pojebanego szefa?
Tak.
Patrzysz na niego.
Czekaj... Czym się dokładnie zajmujesz?
Mam warsztat. Loyalty Motors. Pewnie o nas słyszałeś.
Nie?
Obsługujemy wszystkich modnych hipsterów z Logan Square.
Zawsze chciałeś mieć warsztat?
Gdyby sprawy potoczyły się inaczej,
trafiłbym z tobą na Uniwersytet Chicagowski.
Bez jaj.
Wiem, że nie wyglądam,
ale dawniej byłem całkiem inteligentnym skurwielem.
Dostałem stypendium naukowe na UChicago.
I co się stało?
Latem, po zakończeniu liceum, zatrzymali mnie za jazdę pod wpływem.
Byłem na imprezie kumpla.
Nawaliliśmy się, więc rzucaliśmy monetą i przegrałem.
Wsiadłem za kółko, ale w drodze do domu nadzialiśmy się na patrol.
Zastanawiasz się czasem...
Kurwa, bez przerwy.
Następna kolejka, chłopcy?
Chyba powinniśmy.
Ja napiję się whiskey. Chcesz?
Tak.
Dzięki.
Czy kiedy kogoś spotykasz, masz czasem wrażenie,
że musiałeś go już wcześniej poznać?
- Tak. - Tak?
Proszę, panowie.
- Dzięki. - Proszę.
Widzę cię po raz pierwszy na przyjęciu w ogrodzie.
A kiedy nasz wzrok się spotyka,
mam wrażenie, że jakiś mechanizm zatrzymał się w mojej klatce piersiowej,
tak jakby zderzyły się światy.
Na poziomie czysto intelektualnym zawsze wiedziałem,
że ludzka odrębność to tylko iluzja. Wszyscy jesteśmy stworzeni z tego samego:
z wypalonych fragmentów materii uformowanych w ogniach martwych gwiazd.
Po prostu nigdy nie czułem tego głęboko w kościach,
do tej chwili, gdy cię zobaczyłem.
Pamiętam tylko fragmenty tamtej rozmowy,
twój śmiech, wino na twoich ustach.
A potem powiedziałaś do mnie:
„Moja znajoma otwiera wieczorem galerię.
Chcesz pójść?”.
Pomyślałem: „Z tobą poszedłbym wszędzie”.
Opuszczam dziś świat, w którym nasz chłopiec przeżył.
W którym Max żyje.
Niemal zająłem życie tego Jasona, tak jak odebrano mi moje.
Ale coś sobie uświadomiłem.
Potrzebuję własnego życia i własnej rodziny. Nie cudzego.
„Dawniej myślałem...
że życie polega na dotarciu do jakiegoś idealnego celu.
Ponieważ jeszcze do niego nie dotarłem, czułem się nieswojo.
Ale widziałem doskonałość.
Doświadczyłem jej i zaczynam podejrzewać,
że to niedoskonałości życia składają się na ten inny rodzaj doskonałości”.
„Chcę tylko być w domu...
wrócić na tę drogę...
...z tą wersją ciebie”.
W czym mogę pomóc?
Znasz mnie?
Tak, Jason. Znam cię.
- Okej. - Och, Matt.
Co ty...
- Czego się napijesz? Co jest? - Nie dzisiaj, stary.
Nie dzisiaj!
Wpadłeś się przytulić. Okej. Dzięki.
Hej.
Hej. O rany. Dobrze to wygląda.
Wybacz. Ryan wreszcie zadzwonił.
Pojechałem po niego do baru w Gary,
poszedł w niezłe tango.
Wszystko z nim w porządku?
Cóż, on... Nie.
Kiepsko z nim.
Przechodzi trudne chwile.
Gdzie teraz jest?
W domu, odsypia. On...
Może nie powinien być sam.
Zadzwoniłem do Mindy. Już do niego jedzie.
To dobrze.
Muszę zadzwonić do detektywki Mason.
Dać jej znać.
Wyślesz mi numer Mindy?
- Sprawdzę, co z nią. - Dobrze.
W czym mogę pomóc?
- Chciałbym kupić pistolet. - Dobrze.
Niewiele o nich wiem.
Nie ma sprawy. W jakim celu?
- Dla bezpieczeństwa, do domu. - Dobrze.
Mamy takiego Glocka 23.
To kaliber .40. Wyprodukowany w Austrii, solidna moc.
Mam też wersję kompaktową,
gdyby szukał pan czegoś mniejszego do noszenia przy sobie.
To pozwoliłoby pozbyć się intruza?
O tak. To go powali.
Tak że już raczej nie wstanie.
Czy to... Ile to ma kul...
- To naboje. Trzynaście. - Naboje?
Tak jest.
- Co pan sądzi? - W porządku.
- Czuć, że to... broń. - Tak.
Mogę pokazać panu kilka innych.
Mam ładnego Smith & Wessona .357, gdyby wolał pan rewolwer.
Nie. Ten jest idealny. Wezmę go.
Tak? Świetnie. Ma pan kartę FOID?
Co to takiego?
Karta identyfikacyjna właściciela broni palnej, wydana przez policję w Illinois.
Jak ją zdobyć?
Musi pan złożyć wniosek.
Okej.
Dobrze.
A w międzyczasie...
Czy ma pani coś w rodzaju gazu pieprzowego czy łzawiącego?
- Tak. Oczywiście, są tam. - Tak?
Polecam gaz pieprzowy Fox Labs, 5.3 miliona jednostek ostrości Scoville.
Najmocniejszy na rynku.
- Świetnie. Poproszę. - Tak?
- Mogę obejrzeć noże? - Proszę, są tutaj.
Szuka pan czegoś konkretnego, czy...
- Nie. A ten? - To dobry wybór.
To Spyderco Civilian.
Służy do samoobrony podczas walki wręcz.
Tylko proszę być ostrożnym.
- Wezmę jedno i drugie. - Dobrze.
Świetnie.
Zapraszam do kasy.
- Dziękuję. - Dzięki.
- Miłego dnia. - Dziękuję.
Zmienił pan zdanie?
Ja... Chciałem kupić pistolet.
Nie mam o nich pojęcia.
Czy my nie odbyliśmy przed chwilą tej rozmowy?
O czym pani mówi?
Już to przerabialiśmy.
Pokazałam panu Glocka. Nie miał pan karty FOID.
Kupił pan gaz pieprzowy i nóż.
Nigdy nie byłem w tym sklepie.
Okej. Ma pan brata bliźniaka?
Nie.
Był tu przed chwilą ktoś, kto wygląda tak jak ja?
Tak. Dokładnie tak jak pan.
Te same ubrania i... Chociaż on nie...
Nie miał ortezy na palcu.
Jak dawno temu to było?
Wyszedł stąd jakieś 20 sekund przed panem.
Wie pani, w którą stronę poszedł?
Nie zauważyłam.
Co się, do cholery, dzieje?
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK