ROK 1908
Zbierzcie się, mali przyjaciele! Zbierzcie się i cieszcie oczy popisami
niesamowitego Pennywise'a Tańczącego Klauna!
PENNYWISE TAŃCZĄCY KLAUN
Żywiołowa widownia.
Stawiam, że dziś będzie większa.
Stawiasz?
Dość kręcenia się wśród szulerów.
Żałuj, że nie słyszysz, jak o tobie mówią.
Są dzięki tobie szczęśliwi.
To już coś.
Bardzo dobrze. Dobrze.
Co ty tam robisz, skarbie?
Pracowałam nad twarzą. Chciałam cię zaskoczyć.
Moje śliczności!
Tylko spójrz!
Pokaż ukłon.
Panie i panowie, ku waszej uciesze
cyrk braci Santini z dumą przedstawia
pierwszy wspólny występ ojca z córką,
Pennywise i Periwinkle razem!
Periwinkle?
To pseudonim sceniczny mamy.
Możesz zmienić, jeśli chcesz.
Nie. Jest piękny.
- Dobrze. - Papo, tęsknisz za cyrkiem?
Czasem.
Tęsknię za tłumami,
pewnie,
krzykami.
Pewnego dnia
duży namiot znów mnie wezwie, zobaczysz,
ale tym razem mój popisowy numer będzie zawierał coś zupełnie innego.
Nowego.
Coś, czego nikt jeszcze nie widział.
Ciebie.
To byłoby coś, prawda?
Zbierzcie się, ludzie!
Pennywise Tańczący Klaun wystąpi ponownie za pół godziny.
Nie przegapcie!
Lećcie po matki i braci, ściągajcie babki! Niech się schodzą!
Cholera, wszystko schodzi. Wszystko.
Halo?
Kto tam jest?
Witaj, młodzieńcze.
Na co tak patrzysz?
Występ jest tam.
Zmykaj.
Dzieci do ciebie lgną.
Dziwne słowa jak na młodzieńca.
Nie mogę znaleźć rodziców.
Ja też.
Pomarli.
Pomożesz mi szukać?
Nie. Nie widzisz, że jestem zajęty?
- Co to było? - Moja mama.
Widziałeś mojego tatę?
Spokojnie. Nie wiemy, co zaszło.
- To na pewno jego? - Tutaj.
- Musimy znaleźć ślad. - Nie ma ciała?
Przeczesujemy las, pewnie coś go gdzieś zawłóczyło.
- Nie wiem. - Szefie!
Znaleźliśmy to w lesie.
Może to wilki.
Żyją w tych okolicach.
Papo! Papo!
WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
NA MOTYWACH POWIEŚCI STEPHENA KINGA
TO: WITAJCIE W DERRY
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Mamy kłopoty.
Dobry wieczór.
Wybaczcie, że przerywamy.
A teraz
powiem to
bardzo jasno.
Dajcie nam to, co chcemy,
a sobie pójdziemy.
Norma?
Norma Price?
Wstydź się.
Do domu. Już!
Dalej!
- Czego chcecie? - Hanka Grogana.
Wiemy, że się tu kryje. Oddajcie go i bawcie się dalej.
Nie, nie, nie!
Chyba macie, chłopcy, złe informacje.
Ta kantyna jest do wyłącznego użytku personelu wojskowego.
- Pozwolicie, że się rozejrzymy? - A jeśli nie?
To nie jest prośba.
- Tu jestem. - Tato, nie!
- Nie! - Nie chcę rozlewu krwi!
Pójdę, tylko zostawcie tych dobrych ludzi w spokoju.
Słuszna decyzja.
- Nie wydaje mi się. - Po co nam rozlew krwi?
I proszę.
My też mamy broń.
Tyle że wydaną przez władze.
Sugeruję, żebyście sobie poszli.
Nikt tu dzisiaj nikogo nie powiesi.
Opuśćcie, chłopcy.
Opuśćcie.
On ma rację.
To nie jest sposób.
Wychodzimy.
Już.
I co my z tobą zrobimy? Wiadomo, że wrócą!
Z tyłu jest wóz. Wywieziemy go.
- Łańcuch. - A drugie wyjście?
Sprawdźcie od tyłu! Kobiety i dzieci na środek!
- Dzwonię po chłopaków! - Telefon nie działa. Odcięli.
Spokojnie. Spokojnie i czujnie!
- Czujnie. - Uważajcie na siebie.
Spokojnie.
Uwaga!
Sprawdźcie tył!
- Ruchy! - Szybko!
Dalej!
Tu też zamknięte!
Cholera!
Daj amunicję. Daj!
Nisko!
Tutaj!
Nie! Chodźcie!
Chodźcie!
Nie tędy! Są z dwóch stron!
Kryj się!
Ronnie!
Wstawaj, Will! Nic ci nie jest?
Nic nie widzę!
Gdzie jest mój tata?!
Proszę!
Gdzie mój tata?!
Mam cię!
- Nie ruszaj się! - Boże! Boże!
Reggie! Reggie!
Chodź!
Cholera!
Tato? Gdzie mój tata?
Tutaj.
Noreen.
Tutaj.
Złap mnie za rękę.
Znam drogę ucieczki.
Tato! Will!
O co chodzi?
Mam na twarzy twarz?
Już dobrze.
Wyciągnę cię stąd.
Witaj, Dickie.
Co się stało? Widzisz różne rzeczy?
A one widzą ciebie!
Gdzie są dzieci?
Pokaż mi.
Czas stąd jechać.
Najpierw się upewnię, że Grogan nie żyje.
Stamtąd nikt nie wyjdzie żywy.
Ma rację.
Sfajczeni.
Wchodźcie i na ziemię!
- Prędzej! - A Rich i Marge?
- Dach zaraz runie! - Pójdę po nich.
Nie! Znajdę ich, do cholery! Właź!
Właź!
Dzieci! Tędy! Chodźcie!
Chodźcie!
Schowajcie się.
Marge, musisz mi pomóc.
Pomóż.
Pomóż!
Wejdźmy tu.
Tylko tak może nam się udać.
- Za mało miejsca. - Mnóstwo!
Dach się wali! Szybko, Marge!
Oboje się nie zmieścimy.
Nie!
Marge, przestań!
Nie, Rich! Proszę!
Zaczekaj! Proszę!
- Słuchaj mnie, Marge! - Wypuść mnie!
Wypuść!
Pamiętasz, co mówiłaś?
O rycerzach.
- Co? - Spali z tym czymś przy łóżku.
Tak.
My nie tylko sikamy do nocników.
My też chronimy szlachetne damy.
Pamiętasz, jak wszystkie świnki morskie biegały po korytarzu,
bo Robbie Mueller włamał się do klasy biologicznej?
To był mój pierwszy tydzień w szkole
i wszyscy chcieli popatrzeć.
Wyszłaś z klasy.
W żółtym swetrze i szarej spódnicy.
Z kokardką na palcu.
Pamiętasz to?
Byłaś taka piękna.
Zastanawiałem się,
czy mam przywidzenia.
Zobaczyłaś, że się gapię, i powiedziałaś:
"Zrób zdjęcie, na dłużej wystarczy".
Nie złośliwie ani nic.
Nie wiedziałem nawet, o co chodzi.
Potem, kiedy się domyśliłem,
zacząłem myśleć, co mogłem powiedzieć.
Chciałbym to powiedzieć.
Kocham cię, Rich.
Ja ciebie też, Marge.
Nie, nie, nie!
Nie, nie teraz!
Chłopaki, czekajcie!
Nie, nie teraz!
Nie teraz!
Ingrid?
Witaj, Stanley.
To ty?
Co robisz?
Coś ty na siebie włożyła?
To ja, Stanley.
Prawdziwa ja.
Skończysz z podbitym okiem, jeśli nie wrócisz do domu
i nie zetrzesz z twarzy tego paskudztwa!
Słyszysz?!
Witaj, papo.
Co?
Co do diabła?
Kim ty, do diabła...
Wiedziałam, że przyjadą, jeśli pomyślą, że tu jest.
I będzie mnóstwo krwi...
i bólu.
I strachu.
I że nie będziesz się mógł oprzeć.
I że wrócisz.
I powiesz, że dobrze się spisałam.
Pokaż ukłon.
Chodź do papy.
O, papo, papo!
Kocham cię!
Dobrze się spisałaś.
Bardzo, bardzo dobrze.
A teraz...
będę spać.
Co?
Nie obawiaj się.
- Wrócę. - Nie.
- Zawsze tak robię. - Nie zostawiaj mnie, proszę.
Nie porzucaj mnie!
Ty nie jesteś nim.
Kim jesteś?
Jestem Pennywise, twój tańczący tatuś!
Nie jesteś moim ojcem.
- Jestem. - Co z nim zrobiłeś?!
Cóż, ja go...
zjadłem!
Ale wciąż żyje w moim wnętrzu!
Właśnie tak!
Czuję go nawet teraz, tak!
- Przestań! - Sięga do swojej córeczki!
Przestań! Zamknij się!
Milcz! Przestań!
Zamknij się!
Chodź do papy.
Pomocy!
Nic ci nie jest?
Chodź. Ostrożnie.
Chwileczkę.
Dobra, idziemy.
Will!
Synu!
Boże!
Synu.
Mogłeś tu zginąć.
Wiem. Przepraszam.
- Coś ci jest? - Nie. Pan Hallorann nas wyciągnął.
- Hallorann? - Hanlon!
Zaczekaj. Zaraz wrócę.
Mój tata. Las.
Dobrze.
Spokojnie. To tylko ja.
- Spokojnie. Nic ci nie jest? - Nie. Tak.
W porządku?
Nie, nie.
Nie. Musiałem się odezwać do jednego z nich.
Musiałem.
Hałas.
Co się dzieje? Chcę, żeby zobaczyli. Tak strasznie boli.
Spójrz, bracie. Co oni z nami robią?
Trzeba to naprawić. Napraw to!
Tato!
Pomyśleliśmy, że powinien się tu schować.
Coś się panu stało?
Nie. Mnie się udało.
Martwię się o tych, którzy nie mieli szczęścia.
- Musimy go stąd zabrać. - A jeśli tata zobaczy?
- On wie. - Naprawdę?
Niech mi pan da swoje ubrania.
Słucham?
- Musimy mu pomóc. - I możemy.
Zabierając tyłki do bazy.
To coś dalej tu jest.
- A ja nie zamierzam czekać, żeby... - Już go nie ma.
- Co powiedziałeś? - Już go nie ma.
Zawsze mogłem go wyczuć, a teraz jest jakby...
zgasło światło, jakby...
ten sukinsyn po prostu...
poszedł spać.
Nieważne, czy śpi.
Generał chce nas zobaczyć.
17 martwych lotników i cywile, a kolumn ani śladu. Mamy przejebane!
- Jasne, pułkowniku. - Niekoniecznie.
Mogę pomóc znaleźć...
jedną z kolumn.
- Co? - Tak.
Jak?
W głowie tego indiańskiego chłopca widziałem,
że jedna z kolumn jest tam, gdzie zmarła ich wódz.
Nie wiedziałem dokładnie gdzie, ale teraz...
wystarczy za nią pójść.
Za kim?
Za nią.
A co z Hankiem?
Nie wiem, coś wymyślimy.
Na razie zabierz go do domu.
- Naszego? W Derry? - Tak.
- Tam nie będą go szukać. - A to co?
Dick myśli, że ta istota... zapadła w sen.
- Albo hibernację. - Co?
- Tak czy inaczej... - Muszą zapłacić.
Nie nam.
- Jak możesz być taki spokojny? - To nie my.
- Nasz syn widział zmarłych! - Po tej misji
koniec z tym miejscem i całą resztą.
Bierzemy naszą rodzinę i wyjeżdżamy w bezpieczne miejsce.
Najgorsze z tego wszystkiego jest już za nami.
Przyrzekam.
Dzień dobry, Derry. Jest 7.50, a my podajemy wiadomości.
Dowiadujemy się o wywołanym zwarciem pożarze
w lokalu, który Bob McCormick ze straży pożarnej określił mianem
nielegalnej spelunki dla kolorowych na obrzeżach miasta.
Płomienie pochłonęły wiele istnień,
- w tych winnych tragedii Negrów - Nie tknęłaś śniadania.
i obywateli, którzy przyjechali ratować rannych.
Był wśród nich nasz kochany rzeźnik Stanley Kersh.
- Policja Derry znalazła w zgliszczach ZAMKNIĘTE
spalone ciało zbiegłego mordercy dzieci, Hanka Grogana.
Brawo, mundurowi!
Spoczywaj w pokoju, Stanley.
- Nikt tak nie filetował polędwicy jak ty. GROGAN H. NIE ŻYJE
A teraz Frank opowie o pogodzie.
Przepowiednia się spełniła.
Cykl żerowania się skończył.
To śpi.
Ilu zmarło w Black Spot?
Wciąż spływają informacje, ale według koronera...
23 osoby.
Ile dzieci podczas pełnego cyklu?
17.
17 młodych dusz.
Tyle ofiar, a my możemy się tylko przyglądać.
To niewłaściwe.
Robimy, ile możemy, dla tak wielu, jak możemy.
Skupcie się na ocalonych życiach.
Na tych, których ochroniliśmy, bo utrzymaliśmy istotę w klatce.
Cóż,
do zobaczenia za 27 lat, dupki.
MIEJSCE ZBRODNI ZAKAZ WSTĘPU
- Jak idzie? - Kopiemy od 7.00.
Jeśli tu jest, znajdziemy.
- A Hallorann? - W namiocie.
- Jak się trzymasz, lotniku? - Nie widać, kurwa?
Przepraszam, ale...
ten hałas... Przepraszam.
Wracaj do bazy.
Odpocznij.
Dobra robota.
Myśli pani, że ta przyjaciółka pomoże?
Jeśli ktoś może wywieźć pana z rodziną z Derry,
to tylko ona. Obiecuję. Zaręczam, że się uda.
Gdy tylko ktoś odbierze telefon.
Pojedziemy tam.
- Ty nie. - Chcę iść z Ronnie i Marge do Lilly.
Lepiej, jeśli to od nas dowie się o Richu.
Nie sądzę, skarbie.
- Tata mówi, że to coś śpi. - Nie to coś podpaliło wczoraj lokal!
To miasto to potwór! Nigdzie nie idziesz!
Ronnie też nie.
To konieczne?
Żeby sąsiedzi nie zastanawiali się, co robi u mnie nieboszczyk.
Nie zorientują się?
Nie wyglądam jak pan Hanlon.
W tym mieście?
Racja.
Chodźmy. Ty zostajesz.
Wrócę za godzinę.
Lilly, kochanie, masz gości.
Cześć.
Musimy porozmawiać.
Wczorajszej nocy coś się stało.
- Poszliśmy do Black Spot bez ciebie. - Pożar?
Słyszałam w wiadomościach.
Czy...
- Twój tata... - Nic mu nie jest.
Nam też.
Will też jest cały, ale...
Gdzie jest Rich?
Co?
Nie.
W porządku?
Nigdy nie doleciał żadnym do Main Street, prawda?
Znalazłem coś!
Hallorann miał rację.
Pan zostaje, majorze.
Słucham?
Mamy rozkaz przewieźć kolumnę 3 km na północ.
Zmiana planów. Jedzie na testy do bazy.
Nie. Plan zakładał przenoszenie ich w głąb.
W stronę centrum Derry.
Zacieśniamy sieć kolumna po kolumnie.
To, o czym pan mówi, to otwarcie drzwi.
Słyszał pan Halloranna. Istota śpi. Zbadamy fizyczne właściwości materiału.
Może Dick albo jajogłowi szybciej znajdą dzięki temu pozostałe.
Spokojnie, majorze!
To ostatnia prosta.
Dobrze się pan spisał.
- Charlotte? - Chyba potrzebuję przyjaźni.
Wejdźcie do środka.
- Hank. - Rose.
Na szczęście przestaną szukać.
Myślą, że Hank nie żyje.
Mam przyjaciół w McGill w Montrealu.
Załatwią Groganom nowe dokumenty.
- A zła wiadomość? - Muszą przekroczyć granicę.
Celnicy raczej nie sprzyjają zmarłym.
A granica to linia na mapie, tak?
Ciociu!
Chyba mamy problem.
Rozpocząć proces spalania.
Stać!
Wyłącz to.
Ale już!
Wyjmij to.
Wyjmij!
Co pan, do cholery, wyprawia?
- Mieliście badać fizyczne właściwości. - Rozkazy to rozkazy, majorze.
Leroy.
Niech pan odłoży broń.
Schować broń, wszyscy!
Już!
Na słówko, majorze.
Nie mówiłem panu, bo liczy się misja.
- A pan wiedział, ile musiał. - Tu nawet nie chodzi o Rosję!
Największe zagrożenie dla narodu nie czyha na zewnątrz,
a wewnątrz.
Widzi pan, co się dzieje?
Amerykanie skaczą sobie do gardeł i jest coraz gorzej.
Przeciwnicy broni jądrowej, ruchy kobiece, zamieszki rasowe!
Kraj powoli dzieli się na tysiące źle dopasowanych, trących o siebie kawałków.
Próbuję zapobiec kolejnej wojnie domowej.
Amerykanie przestali się słuchać!
Walczą między sobą o kawałek tortu, a reszta świata pożera nas żywcem!
Tylko strach sprawi, że zaczną słuchać.
Słuchać? Mówi pan o rozkazach.
Mówię o tym, że w państwie prawa powinno się przestrzegać zasad.
Inaczej mamy anarchię i pan to wie, majorze.
Pan nie chciał tego uwięzić.
Pan to chciał wypuścić!
We własnym, kurwa, ogródku!
Niech pan spojrzy, co się stało w nocy.
To było okropne, ale dziś na ulicach mamy spokój.
Bez starć, plądrowania, niepokojów.
Strach.
Działa na każdą żyjącą osobę,
- otula ją i uspokaja. - Z Ameryki zrobi pan Derry?
Za jaką cenę?
- Ile dzieciaków przy tym zginie? - Mniej niż co roku wypadkach drogowych!
Jesteśmy żołnierzami! Akceptujemy straty uboczne.
Panu, kurwa, odbiło!
Tak samo uznają w departamencie obrony, gdy o tym opowiem!
Zamknie pan stajnię, gdy konie już z niej uciekły.
Skończcie to!
Niech pan cofnie rozkaz.
Już!
Odłóż to, Hanlon.
Pan jeszcze o tym nie wie,
ale to, co pan dziś zrobił,
mogło ocalić ten kraj.
Chciałeś być bohaterem, synu? Udało się.
Wracaj na kwaterę.
Ten człowiek nie może opuścić bazy.
Tak jest, generale.
Cześć, mówi Ron.
Przepraszam. Mama mnie nie wypuszcza.
Nie szkodzi. Byłyśmy na wieży widokowej po rzeczy Richa i...
Już w porządku.
Wcale nie!
Wcale nie w porządku!
Wiem.
Przepraszam.
Nie mogę się pogodzić z tym, że go nie ma.
Że tak po prostu umarł.
Że tak wyglądał.
Że na pewno się udusił.
Że płuca pękały mu jak popcorn.
Aż ślinka ciekła.
Co?
Czuję jego smrodliwe, małe, połamane, chłopięce ciałko.
Ty nie?
Zamknij się!
- Zamknij się! - Nie słyszę cię.
Wiem, kim jesteś!
- Nie wystraszysz mnie! - Spokojnie, chłopcze!
- Słyszysz?! - Nie słyszę!
- Mam dość strachu! - Nie słyszę cię!
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Wojtek Stybliński