Wielkie nieba! Co tam się dzieje?
Dzień dobry, uczniowie.
Dalsze lekcje zostają odwołane.
Starsze klasy są wolne,
młodsi uczniowie zbierają się na sali gimnastycznej.
LICEUM DERRY
Kto miałby najbrzydsze dzieci?
Żółw Bert i Teddy Uryna.
A może Lilly Bainbridge i ten Matty?
Ohydztwo.
Moi rodzice... Ble, ble, ble.
Gdzie są nauczyciele?
Proszę o spokój, drodzy uczniowie.
Przygotowaliśmy specjalną niespodziankę, która zabawi was i rozweseli.
Pozwólcie, że przedstawię
jedynego i niepowtarzalnego Pennywise'a Tańczącego Klauna!
Cześć, dzieciaki!
Gdy zamykam oczy, o was śnię
Widzę wasze buźki i smakuję je
Lecz jejku, jejku jak mi się chce
płakać, gdy znów żegnamy się!
WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
NA MOTYWACH POWIEŚCI STEPHENA KINGA
TO: WITAJCIE W DERRY
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Dziewczyny!
Dziewczyny?
ZAGINIENI
Chore.
Wszystkie dzieciaki ze szkoły.
To się z nami bawi, prawda?
Nie mogło zabrać wszystkich.
- Musimy się przekonać. - Chodźmy.
Kto to jest?
Nie chcę wiedzieć.
Zniknęli!
Nie ma tam nikogo poza...
- Boże! - To Dunleavy! Dyrektor Dunleavy!
Dlaczego?!
Zaraz.
Jak to mogło zabrać wszystkich? Jak?!
Patrzcie.
Nie! Nie, nie!
- To... zabrało Willa! - Ale dokąd?
Pewnie tam, dokąd prowadzi to.
- I co robimy? - Pójdziemy za tym śladem.
Mamy nóż, żeby się ochronić. Musimy ratować przyjaciela.
Chcę zabić tego pieprzonego klauna.
Idziemy.
Jedź.
- Przestań się wiercić. - Spadam!
W tę stronę nie spadałaś.
W tym tempie ich nie dogonimy.
Masz lepszy pomysł?
Cholera!
Mleczarz.
Co robisz?!
Nie umiesz prowadzić.
Ty też nie, prawda?
Nie, ale ty masz jedno oko.
Spoko. Wujek Mike ma wóz.
- I pozwala ci prowadzić? - Nie.
Ale patrzyłam.
Odbierz, synu.
Odbierz telefon. Odbierz, Will.
Cholera!
Halo? Will?
Kto mówi?
Co straszy człowieka bez strachu?
- Ty. - O, nie! Nie, nie, nie, nie!
- My! - Gdzie jestem?
Halo?
Jest tu kto?
Jestem, synu. Jestem.
Proszę. Boję się.
A pewnie!
Nie bój się. Powiedz mi tylko, gdzie jesteś.
Synu? Powiedz.
Halo?
Will!
Chłopak Willy wraca do wozu. Musi być ładny i świeżutki.
- Proszę... - Ciemne mięso smakuje lepiej.
Nie waż się tknąć mojego syna!
Nie tykaj go!
Wyrwę ci serce!
Nie tykaj mojego...
Halo?
Will!
Dajcie mi spokój.
Dick! Otwieraj!
Zrób to!
Otwórz, Dick!
Ostatnia szansa!
Dołącz do nas.
Wchodzę!
Nie. Nie. Nie.
Nie, nie, nie!
Co tu się wyprawia? Co robisz?
Już dłużej tego nie zniosę.
Jasne, ale... posłuchaj, bracie.
One nie chcą... Zamknij się.
Zamknij się.
Milcz!
Ty się zamknij.
Zamknij się.
Nie mamy czasu.
- Potrzebuję cię. - Do tyłu!
- Spokojnie, bracie. - Nie!
- Spokojnie. - Ty to zrobiłeś!
Ty.
- Przepraszam. - Całkiem napierdoliłeś mi we łbie.
Przepraszam, ale musisz...
- A teraz... to jedyny sposób. - Musisz mnie posłuchać.
- Jedyny, bracie. - Dick, proszę, to ma Willa!
To ma Willa!
Mojego syna. A ja nie wiem gdzie.
Nie wiem, gdzie on jest, dlatego...
proszę, błagam cię!
Błagam, żebyś pomógł mi go znaleźć.
I przysięgam na moje życie,
że zrobię wszystko, co w mojej mocy,
wszystko... Spójrz na mnie!
Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby ci pomóc.
Obiecuję, że sam nacisnę spust.
Tylko...
pomóż mi znaleźć moje dziecko.
Pomóż mi je znaleźć. Proszę.
Generale,
poinformowano mnie, że major Hanlon zniknął.
Przedarł się przez bramę.
Już go nie potrzebujemy.
W żaden sposób nas nie powstrzyma.
W samochodzie był też inny lotnik.
Hallorann.
- Chodź. Chodź. - Zimno. Tu jest za zimno.
- Chodź. - Za zimno.
Co?! Co?!
Mówiłeś, że będzie tu bezpieczny!
Mówiłeś!
Mówiłeś.
- Przepraszam. - Okłamałeś mnie!
- Jesteś kłamcą! - Ocalę go.
Przepraszam, Charlotte, ale sprowadzę go z powrotem.
- Oddzwonię. - Przysięgam.
Sprowadzę go z powrotem. Sprowadzę.
- Dick nam pomoże. - Niby jak?
- Jak? Jak? - Posłuchaj. Posłuchaj!
Mówi, że więź między matką a synem
jest najsilniejsza na świecie.
Najsilniejsza.
Spróbuj się z nim złączyć.
- Tylko na chwilę. - To nie ma znaczenia.
Słucham?
Wiecie, że nawet jeśli znajdziecie syna, nie macie z tą istotą żadnej szansy.
To co mamy zrobić?
Porzucić syna?
Oczywiście, że nie.
Ale jeśli pan Hallorann zrobi dla nas to,
co dla swojego generała, spróbujemy powstrzymać istotę i ocalić chłopca.
Jak?
Musi wykorzystać zdolności i znaleźć ostatni artefakt.
Nóż.
Jaki nóż?
Skoro wykonano go z tej samej skały, możemy nim zastąpić kolumnę.
- I znów zamknąć klatkę. - Właśnie.
I ocalić chłopca.
Nóż trzeba znaleźć, zanim istota dotrze do tego punktu.
Na południowym brzegu stoi wielka sosna.
Drzewo, które umarło przed narodzeniem naszym przodków.
To najdalszy punkt, w którym energia noża połączy się z kolumnami
- i odtworzy klatkę. - Południowy brzeg.
To najkrótsza przeprawa przez rzekę. Istota tamtędy pójdzie.
Jak połączymy energię noża z pozostałymi kolumnami?
Ziemia jest przewodnikiem.
Nóż trzeba zakopać tak, jak resztę kolumn.
To nasza jedyna nadzieja.
Wszyscy jesteście głupcami.
Własnych myśli nie słyszę,
a wy się spodziewacie, że znajdę mały nóż?
Pomogę panu uciszyć głosy w głowie.
Ale musi mi pan zaufać.
Jak?
Musi się pan połączyć z energią noża.
To korzeń Maturina.
Da panu więź ze wszystkim, co przybyło ze świata istoty,
lecz nie wszystko tam jest złe.
Ta herbata uciszy głosy?
Gdy jedne drzwi w umyśle się otwierają, drugie muszą się zamknąć.
Ile to potrwa?
Niedługo.
Ale niech pan pamięta.
Cokolwiek pan zrobi, nie wolno panu iść...
- Musisz jechać szybciej. - To furgonetka. Szybciej się nie da.
- To gazu! - Wciskam!
- Musimy ich dogonić... - Dziura!
- Nic wam nie jest? - Co to miało być, Marge?!
To nie przez oko, tylko dziurę w drodze!
Co się stało?
Masz na twarzy krew. Nic ci nie jest?
Gdzie nóż?
Musimy go znaleźć!
Znajdziemy. Musi tu być.
Tam!
Nie dotykaj! Sama wezmę.
- Czemu krzyczysz? - Zamknij się.
Po prostu.
Nie mamy czasu. Musimy iść dalej.
- Niech się pan trzyma. - Nóż!
- Widzę go! - Gdzie? Gdzie?
Przyjaciółki Willa.
- Ronnie? - Dziewczyny. One go mają.
- Moja Ronnie? - Kłócą się o niego.
Idą...
Idą ratować Willa.
Znajdziemy go, ale musimy jechać teraz!
Jazda.
Mało widzę.
Na pewno dobrze jedziemy?
- Zbliżamy się. - Nie rozumiem.
Jeśli nóż ma moc, czemu moja córka i dziewczyny nie są bezpieczne?
To fragment komety, w której przybyło do nas to coś.
Zabrany z miejsca upadku pod domem przy Neibolt.
Jak wszystkie zgubione rzeczy chce wrócić do domu.
Im dalej zabierasz go od jego miejsca,
tym bardziej rani twój umysł.
Wpędza w szaleństwo.
On się opiera.
Będzie walczył z niewyobrażalną siłą.
Z tym czymś jest coś nie tak.
Czemu tak na mnie patrzycie?
- Nie patrzymy. - Patrzycie.
Jakbyście miały mnie za wariatkę.
Po prostu oddaj nam nóż.
Tylko na chwilę.
Nigdy mi nie ufałaś.
Tylko mnie wykorzystywałaś.
Żeby ratować swojego głupiego tatę!
A ty wykorzystujesz mnie, bo straciłaś te głupie koleżanki!
Nie! Muszę wrócić!
Zrozumcie, że przeze mnie zginiemy!
- Ronnie miała rację! - Wcale nie!
- Przestań! - To coś sprawia, że masz takie myśli!
Nie rozumiecie, że pociągnę was wszystkich za sobą?!
Wcale nie!
Lilly! To nie jesteś ty!
Posłuchaj mnie! Jesteś cholerną szalupą!
Ron, Marge,
przepraszam.
Nie musisz.
To nie byłaś ty.
Niesiemy to coś na zmianę. Dobrze?
Co jest?
Dziewczyny?
Patrzcie.
Myślicie, że tam jest Will?
Przekonajmy się.
- Jezu! - Co się stało?
Wszystkie te dzieci.
Na lodzie.
Lód?
Dzieci?
Już jest na rzece.
Nie zdążymy. Nie dotrzemy do dzieci na czas.
Zdąży minąć drzewo.
Widzę. Widzę go.
Klauna.
Możemy go spowolnić.
Ale jak?
Dick wlazł mu do głowy.
W śmigłowcu.
Możesz to zrobić znowu? Spróbujesz?
Tam jest! Will!
Proszę, Will!
Spróbuj go ściągnąć.
Patrzcie, kto postanowił dołączyć...
do cyrku!
Głupia!
Dziwoląg!
Porażka!
Ale kto jest kto?
To nie ma znaczenia.
Dla wszystkich mam miejsce!
Gdzie on jest?
Gdzie?!
Dorwał Marge!
Zawsze się zastanawiałem, jak smakujesz, Margaret Tozier.
Tozier?
Ale jeszcze nie.
Jeszcze nie jesteś Tozier.
Najpierw przyjdzie miłość,
potem ślub będzie,
a potem Richie w wózku usiędzie!
Chyba że... umrze razem z tobą.
Nie wiem, o czym mówisz!
Twój syn.
Nie poznajesz swojego chłopaczka?
Owoc twoich plugawych lędźwi
i jego paskudni przyjaciele sprowadzą na mnie śmierć!
A może narodziny?
Plącze mi się.
Jutro? Wczoraj? Dla małego Pennywise'a to jedno i to samo!
Ale nie zawsze jest łatwo, nie.
Uwięziony w klatce w jednym miejscu i czasie.
Nie mogą mnie zamknąć. Nie oni!
Ani nie ty.
Pi-pi, Margie.
Marge!
- Co się stało? - Nie wiem.
Will!
Ty żyjesz!
Co się stało?
Nic ci nie jest?
Will!
- Tata? - Synu!
- Ronnie! - Tato!
- Tatusiu! - Nic ci nie jest?
W porządku? Idź do mamy. Już. Już!
- Klaun prawie zjadł Marge! - Uspokój się. Chodźmy do furgonetki.
- Gdzie nóż?! - Tutaj!
Na północny brzeg, szybko! Budźcie się!
- Na północny brzeg! - Skarbie!
Drzewo jest tam?
Na południowym brzegu. Rose mówi, że nóż będzie się opierać.
Idziemy razem.
- Nie! - Tato!
- Will!
Wracaj!
Ronnie!
Nie ruszaj się. Taniel!
Oddychaj.
Taniel?
Kurwa!
Tato!
Nic mi nie jest. Słuchaj.
Weź ten nóż. Weź go.
Kryj się we mgle. Wykorzystaj ją.
Weź nóż. Zanieś do drzewa.
I wbij głęboko u podstawy.
Przyprowadzić majora Hanlona.
I nie pozwólcie uciec Hallorannowi.
Wtedy to uśnie i wszystko się skończy.
- Rozumiesz? - Nie mogę.
- Możesz! - Nie!
- Dlaczego? - Bo się boję!
Nie jestem tobą.
Nie musisz być.
Nie musisz być mną. Nie chcę, żebyś był.
Bądź sobą.
Słyszysz?
Kocham cię, synu.
Ciebie.
Biegnij, synu. Biegnij!
Chodźcie.
Idźcie po Halloranna.
Bob!
Bob! Wszystko dobrze, przyjacielu?
Papo, nic ci nie jest!
Gdzie jestem?
- Co to jest? - Odstaw trunki, Robercie.
Błąkałeś się po dziczy.
Wyglądasz, jakbyś skądś spadł.
Nie jestem Bob Gray.
A kim innym możesz być? Piotrusiem Królikiem?
Nie waż się tak do mnie zwracać!
Jestem bogiem! Pożeraczem światów!
Chyba odrobinę za mocno uderzyłeś się w głowę, Bob.
O, nie, nie, nie.
Zobaczyli nas?
Nie wiem, ale gdzie jesteśmy?
- Nic nie widzę. - Myślałam, że są dobrzy. Czemu go zabili?
Słuchajcie, to nic. Spokojnie.
Podejdziemy z boku, żeby nas nie zauważyli.
Co ty, do cholery, wyprawiasz?
Dokąd pobiegły dzieci?
Odpowiedz, majorze!
Jeśli nie, czeka cię wielki ból.
Tam jest drzewo.
Chodźmy.
- Nie mogę. - Co?
O czym ty mówisz?
Nie pozwoli mi.
To ten nóż!
Nie! Will!
- Stój! - Chce do domu! Muszę go zanieść!
- Nie słuchaj go! - Musisz puścić!
Oddaj go nam!
Daj go nam!
- Pomożemy ci, Will! - Zakończymy to!
Razem!
Pomóżcie mi go odwrócić!
Przez tyle lat
zastanawiałem się, czy istniałeś, czy byłeś tylko chłopięcym koszmarem.
Spójrz na siebie.
Jesteś jednym i drugim.
Nie wiem, czy mnie tam słyszysz,
ale cokolwiek zrobił ci Hallorann, naprawimy to.
Sprytny, podstępny Dicky!
Jaki Dicky, Bob?
Nie jestem...
Bob!
Podstępny Dicky!
Nie!
Na kolana!
Próbowałem, brachu. Próbowałem.
W porządku.
Jesteś wolny.
Możesz iść.
Ja cię znam.
Nigdy nie zapominam zapachu.
Stój. Co robisz?
- Teraz widzisz! - Cofnij się!
Nie zbliżaj się, bo dam ci nauczkę!
Sprawdźcie, co z generałem.
Pułkowniku, musi pan to zatrzymać!
Jeśli minie drzewo, będziemy mieć przejebane!
Niech mnie pan posłucha!
Ten człowiek to zdrajca. Nie słuchać go.
Rzuć to!
Nie bójcie się! Dalej!
Ej, wy!
Czyżbyście mieli kłopoty?
Ciągnijcie tak dalej, to wam coś strzeli!
Na razie, frajerzy!
Szybciej, Will!
Lee!
Leroy!
Dalej, Ronnie! Dasz radę!
Co widzisz?
Pierdolony cud.
- Will! - Dalej, to działa!
Ronnie!
Jasna cholera!
Żywiołowa widownia.
Myślałem, że ja... Gdzie Will?
Jest cały.
Cholera. Cały.
To zniknęło.
Pod sam koniec tylko ja coś poczułam...
czy wy też?
Jakieś dodatkowe ręce.
Rich.
Ja też go czułam.
Czułam go!
Udało nam się!
Ronnie! Kotku!
Tato!
- Will! - Mamo!
Chodź do mnie!
Dzień dobry.
Znałam Richa tylko miesiąc.
Wiem, co myślicie.
Jak dobrze można kogoś poznać w miesiąc?
I skoro nie byliśmy dobrymi przyjaciółmi, czemu przemawiam na jego pogrzebie?
Ale może nie ma czegoś takiego
jak dobrzy czy źli przyjaciele?
Może są po prostu przyjaciele?
Ludzie, którzy stają obok nas,
gdy cierpimy, i pomagają nam, żebyśmy nie czuli się tacy samotni.
Może tacy przyjaciele
warci są tego, żeby się o nich bać,
żeby na nich liczyć,
żeby dla nich żyć.
Może są też warci tego, żeby dla nich umrzeć.
Jeśli tak musi być.
Tego też nauczył mnie Rich.
Nie ma dobrych i złych przyjaciół.
Są tylko ludzie,
z którymi chcemy być.
Z którymi potrzebujemy być.
Ludzie, którzy budują domy w naszych sercach.
Dziękuję ci za miłe słowa.
I dziękuję za godne upamiętnienie Ricardo Santosa.
Bóg z wami. Idźcie z Bogiem.
Dłonie, które czujecie na ramionach...
Jest tu wasz syn.
I zawsze będzie.
Kim pan jest?
Tego jeszcze nie wiem.
Cześć, tato.
Przepraszam, że nie przychodziłam.
Nie wiedziałam, co powiedzieć.
Już mi lepiej.
Tak wiele się wydarzyło,
ale dobra wiadomość jest taka,
że zdobyłam nowych przyjaciół.
Stąd wygląda tak spokojnie.
Zupełnie jakby...
nic się nie stało.
Wiem.
Lill,
on do mnie mówił.
Klaun.
Kiedy byliśmy we mgle.
Jak to?
Powiedział, że będę miała syna.
I on i jego przyjaciele
zabiją go w przyszłości.
Co?
Dlatego chciał mnie teraz zabić.
Powiedział, że dla niego przeszłość, teraźniejszość i przyszłość to to samo.
I że jego śmierć to tak naprawdę narodziny.
Mówił tak, żeby cię nastraszyć.
A jeśli nie?
Jeśli naprawdę inaczej postrzega czas?
Jeśli może się cofać?
Do przeszłości?
Wiem, jak to brzmi,
ale jeśli cofnie się i tam kogoś zabije?
Naszych rodziców?
To...
już będzie walka tych ludzi.
Pewnie tak.
Will! Patrzę na zegarek! Miało być pięć minut!
Idę, mamo!
Dziękuję, skarbie.
Majorze.
Wpadłem, żeby się pożegnać.
Jak się trzymasz?
Wszystko mnie boli.
Ale ten cały korzeń... O, panie!
Naprawdę wyciszył te głosy.
Oby na zawsze.
- Dzisiaj ruszasz? - Tak.
Autobusem do Bostonu. Samolot do Londynu ląduje nad ranem.
Kumpel prowadzi hotel i zgodził się mnie zatrudnić w restauracji.
Niezła rzecz.
Jeśli wpadniesz w jakieś kłopoty,
wiesz, że możesz dzwonić. Mam dług.
Chyba dam radę.
Jakie kłopoty mogą mnie spotkać w hotelu?
Odzywaj się.
Chcę wiedzieć, co u Willa i Char.
Przecież ci nie zależy.
Tylko nikomu nie mów.
Natalie Wood z tyłu z panną Grogan. To długa droga.
Ostatnia?
Dobra.
Wiecie, do kogo się zgłosić, gdy dojedziecie do St. Stephen.
Przyjaciele Rose pomogą.
Dziękuję.
Za wszystko.
Pewnie. Pewnie.
- Proszę. - Dziękuję.
Odejście z honorami?
W zamian mam siedzieć cicho.
Wojsko było moim życiem, ale po tym, co spotkało moją rodzinę,
jakoś nie mam w nie wiary.
Jesteś więc w sam raz, by mieć wszystko na oku.
- Jak to? - Ty i Charlotte.
Chcę, byście oboje do nas dołączyli.
Musimy zadbać, żeby wasi dawni przyjaciele ani nikt inny nie otworzył klatki.
Przyjdą następni.
To nie jest koniec tej historii.
A ja zdecydowałam się sprzedać farmę i dom.
Bez Taniela to dla mnie za wiele.
Wiem, że proszę o wiele,
ale wy dwoje możecie tu zrobić wiele dobrego.
A zanim to coś się obudzi, minie 27 lat.
Posłuchaj, Rose,
to dla nas zaszczyt,
ale ja i moja rodzina mamy dość Derry.
- Prawda? - Tak.
Rozumiem.
Naprawdę.
Myślałam, że to ty rzuciłeś tę bombę,
- tak bardzo śmierdziałeś! - Mówiłem, że to gwiezdny pył!
Wiesz, co mówią o Derry.
Wyjeżdżasz i zapominasz.
To dobrze, nie?
Tego chcesz?
Zapomnieć?
Nie.
Pewne wydarzenia mógłbym zapomnieć.
Ale nie ciebie.
Ale skoro tak to działa, to trudno.
Dlatego może w jakimś sensie jest to...
To będę pamiętał.
Dzieci!
Dobra.
Jazda.
Co się stało, Char?
Myślę o ofercie Rose.
Poważnie?
Tak się w to wpakowaliśmy.
Ty miałaś swoją krucjatę, ja swoją.
Uzgodniliśmy: "Koniec z misjami dla głupców".
Tak.
Ale może następną musimy zacząć razem?
Will,
chciałbyś tu zostać?
Potrzebny mi długopis.
I najważniejsze.
- Pomożesz z owcami? - Nie tykam żadnych owiec.
To ty wyrosłeś na farmie. Wiesz, co robić.
Daj mi spokój, panie Hanlon!
"Droga Ronnie,
wyjeżdżamy i zapominamy, tak?
Wychodzi na to, że ja zostaję.
Czyli nie zapomnę.
I jeśli będę często do ciebie pisał,
ty też nie zapomnisz".
DZIĘKUJEMY ZA ODWIEDZINY W DERRY. ZAPRASZAMY PONOWNIE!
TO: WITAJCIE W DERRY
ROZDZIAŁ PIERWSZY
Pomocy! Pomóżcie mi!
Gdzie jestem? Wilki!
Gdzie jestem? Patrzą na mnie wilki.
Wpatrują się!
Nie pozwólcie im patrzeć! Proszę!
Nie ignorujcie mnie! Słuchajcie!
Zabiły mojego ojca. Wiem.
Widziałam chusteczkę. Proszę!
Proszę.
Mój tata... lubił śpiewać.
Dziękuję panu.
PAŹDZIERNIK 1988
26 LAT PÓŹNIEJ
Pomóżcie jej!
Niech jej ktoś pomoże!
Tak. Kto? Elfrida Marsh.
Tym razem naprawdę martwa.
Moja droga,
nie smuć się.
Wiesz, co mówią o Derry.
Nikt, kto tu umiera, nie umiera naprawdę.
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Wojtek Stybliński