Każdy głos inną ma historię
Różny jest naszych losów bieg
Ale gdy śpiewamy razem
Światy w jeden łączą się
Tak ocean Jak i ląd
Wiem, czego chcę Przecież wiem, kim jestem
Tak ocean Jak i ląd
Dobrze wiem, czego chcę Przecież wiem, kim jestem
Puchowoc.
PUCHOWOC
Ogród z wodorostami wygląda świetnie.
Wszyscy pokochają tegoroczne zbiory.
Z pewnością.
Pomyśl, ile lasagne z nich zjem.
Znaczy zrobię.
Zacznijmy zbiory. Zaraz inni przyjdą po swoją część.
Tylko nie to.
Nori, siatka!
Tato, szybko!
Mam cię!
Musimy chronić uprawy przed tą paćką.
Mam cię, paćko.
O nie, paćka niszczy wodorosty.
Skąd ona się bierze?
Nie wiem, ale pojawia się co roku w porze zbiorów.
Ty ją wyłapuj, a ja zobaczę, skąd przylatuje.
Świetny pomysł. Powstrzymam tą paćkę.
Ta paćka bierze się stamtąd?
Racja, Lesiu.
Są pyszne.
Uwielbiam sezon na puchowoc.
Nigdy go nie opuszczam.
Cześć wszystkim.
Nori, puchowoce dojrzały.
Tylko spójrz.
To dla ciebie, Tutu.
Zabawne i pyszne.
Super.
Musisz spróbować.
Jasne, ale potrzebuję pomocy.
Natychmiast.
Oczywiście. Co jest?
Chodzi o morskie ogródki.
Robią się zapaćkane.
Zapaćkane?
Tak, spływa tam brązowa, lepka breja.
Nie wiem, co to, ale trop prowadzi tutaj.
Tutaj?
Widziałem ją w wodospadzie.
Jak nic nie zrobię, to zniszczy ogród.
I nikt nie zbierze plonów.
- O nie. - To straszne.
Nie martw się, wytropimy ją.
- Chodźmy zapolować na paćkę. - Tak.
- Na paćkę! - Polujmy.
Wy poszukajcie, a ja sprawdzę, czy jest o tym coś w książkach.
Powodzenia.
Wybacz.
Kocham was, puchowoce.
Dobra, jestem gotowa.
Dobry pomysł, Jagódko. Wszyscy je zjedzmy.
I weźmy trochę ze sobą dla energii.
Nawet o tym nie myśl, Krabiku.
Ekstra. Mam hełm myśliwego.
Wszystko z nim dobrze?
Jest zły, że musi siedzieć mi na plecach,
bo ktoś tu zawsze ucieka.
Może puchowoc polepszy mu nastrój.
Proszę. Masz, Nori.
Doda ci energii.
Rany, ale dobre.
To jeszcze po jednym.
Ale najpierw sprawdźmy, skąd jest ta paćka.
Jeśli czegoś nie zrobimy,
narwale nie dostaną wodorostów.
Skoro Nori widział je w wodospadzie,
to sprawdźmy kolorowe strumyki.
Tak.
Biegnijcie w tamtą stronę. A nasza trójka zacznie tam.
Widzisz tu jakąś paćkę?
Póki co nie, ale szukajmy dalej.
Teraz jesteś łupinką.
Nie, Krabiku.
Ale jak cię wsadzę do wody,
to będziesz łódką.
To nie łódka,
tylko…
- Paćka. - Paćka.
Ale chwila, Riki uczyła nas, że rzucone na ziemię
zmienią się w pył.
Ale widocznie nie wszystkie tam zostają.
Strumieniem trafiają do wodospadu,
a stamtąd prosto do oceanu.
A nasz ogród pokrywa się paćką.
Oby tata sobie radził.
Nie tym razem.
To nasze wodorosty.
I mam do zrobienia lasagne.
Nie tak miał wyglądać mój dzień.
Dalej, Nori.
Wierzę w ciebie.
Gdy łupiny namakają, zmieniają się w paćkę
i wpadają do oceanu.
O nie. To my niszczymy wasz ogródek.
Przykro mi, Nori.
To nic. Nie wiedzieliście.
Wystarczy je pozbierać, by nie…
zmieniły się w breję.
O rany.
Hej, dzieciaki. Wiem, skąd bierze się ta paćka.
To łupiny. Pewnie dostają się do strumienia.
Zmieniają się w paćkę, która wpływa do oceanu.
Ale wy już to wiecie, prawda?
Dobrze, że biegłam.
Próbowaliśmy je zebrać,
ale wiatr zrzuca je do wody.
Racja. To co zrobimy teraz?
Może zbudujmy mur?
Mur?
To może się udać. Chodźcie wszyscy.
Może powstrzymamy łupiny, gdy zacznie wiać.
To jest jakiś pomysł.
Kiepski z nas mur.
To nie działa.
Będziemy musieli…
przestać jeść puchowoce.
Co?
- Nie. - Tylko nie to.
O nie, to okropne.
Ale jedzenie ich to świetna zabawa.
A jeśli nasza zabawa wyrządza komuś krzywdę?
A więc zgadzamy się?
Żaden jednorożec już nigdy ich nie zje.
Koniec z puchowocami.
Tak. Koniec.
Zgoda, ale nie podoba mi się to.
Co za strata.
Wszystkim nam smutno,
ale weźmy głęboki wdech. Zamknijmy oczy,
nabierzmy dużo powietrza.
I powoli je wypuśćmy.
Zabawne.
Krabik woli jeść łupinę niż puchowoca.
- To jest to. - To jest to.
Co jest co?
Nie musimy rezygnować z puchowoców.
- Naprawdę? - Tak?
Skoro Krabikowi smakują łupiny,
to innym krabom pewnie też.
Potrzebujemy ich więcej.
Całej masy krabów.
Fani puchowoców, gotowi?
- Gotowi. - Gotowi.
Gotowi.
Miłośnicy łupinek, gotowi?
- Pora zajadać. - Pora zajadać.
To działa.
Ale to dobre.
Sezon na puchowoce stał się jeszcze lepszy.
Skoro rozwiązaliśmy problem,
to lecę pomóc tacie z ogrodem.
Tato, czy ogród jest cały?
Tato?
Gdzie on jest?
- Tato. - Co?
Hej, paćka zniknęła!
I możemy uznać, że już nie wróci.
Dobra robota, synu.
Spójrz.
W samą porę.
Wygląda ładnie.
Napisy: Piotr Lipiec