Każdy głos inną ma historię Różny jest naszych losów bieg
Ale gdy śpiewamy razem Światy w jeden łączą się
Tak ocean Jak i ląd
Dobrze wiem, czego chcę Wiem, kim jestem
Tak ocean Jak i ląd
Dobrze wiem, czego chcę Wiem, kim jestem
DZIWNY SKARB
„Dziwny skarb”.
Teraz ty, Nori.
Użyj magii jednorożców.
Wybaczcie.
Fajna bańka.
Nadchodzi pomoc.
Teraz ja!
Zaczekaj, Jagódko.
Hej, Tutu. Co robisz?
Tutu?
Hej, Pixie. Cześć wam!
Czemu wtykasz nos w piasek?
Poluję na skarb.
To tylko zwykła plaża.
Nie ma tu skarbów.
Pixie, skarby skrywają się wszędzie.
Widzisz? Skarb!
Tutu, to tylko muszelka.
Być może. A być może to zawijasek zakrętaśny.
Zmyśliłaś tę nazwę?
Wszystko zostało kiedyś wymyślone.
Pobawisz się z nami zawijaskiem zakrętaśnym?
To się tak nie nazywa.
Dzięki, ale muszę szukać dalej.
Pa.
Biedna Tutu.
Chyba nie wie, że to tylko zwykła muszla.
Nazywaj ją, jak chcesz, ale teraz moja kolej.
Przepraszam.
Nasze zakrętaśne coś tam utknęło.
To tylko zmyślona nazwa.
Spokojnie. Załatwię to.
- Tak, Pixie! - Brawo!
Strąciłaś coś jeszcze.
Co to jest?
- Pierwszy raz to widzę. - Ja również.
Pixie powinna wiedzieć.
Ciągle zadaję jej pytania, a ona zawsze zna odpowiedź.
Racja. A więc to…
Sama nie wiem.
Skoro nawet Pixie nie wie, co to…
Chwila. Wiem.
Dajcie mi chwilę i wam powiem.
Nie trzeba. Sami coś wymyślimy, tak jak Tutu.
- Racja. - Tak!
Nie, już wiem, to…
Różko-kapelusz!
To coś spadło z klifów. Tam nie ma nakryć głowy.
Tyle wiem.
Tak, ale to jest wręcz stworzone do noszenia na głowie.
Dam radę.
Fajny różko-kapelusz.
Nadchodzę z pomocą.
Hurra!
Moja siostra ma rację. To nie jest kapelusz.
Dziękuję.
Bo to pulpeciko-piłka.
Pulpeciko-piłka?
Tak, do zabawy w pulpecika.
Nie ma takiej gry.
Teraz już jest.
Jak w nią grać?
Kopnij i zbij patyczki!
Tak miało być.
Bo tak naprawdę to…
kręciasta pulpeciko-piłka!
- Tutaj. - Mam ją.
- Tutaj.
Hej!
Wiem, w co się pobawimy. Odkryjmy, czym to naprawdę jest.
Czemu? Lubię mój kapelusz.
A ja moją piłkę.
A ja to i to.
Ale to dwie różne rzeczy.
A to oznacza, że to coś nie jest żadną z nich.
Czemu nie może być jednym i drugim?
Bo obie są zmyślone.
To skała.
To patyk.
A to…
śmieszna mina, którą czasem robię.
Jesteś taka zabawna.
Jesteś zabawna.
Każda z tych rzeczy to tylko jedno.
No nie wiem, Pixie.
Ja taki nie jestem. Jestem jednorożcem i narwalem.
- Może to coś jest jak ja. - Tak, jak jednorożec z oceanu.
Możemy się już bawić?
Mieliście swoją kolej…
a czy ja mogę zgadnąć, co to takiego?
Dobrze.
Zapach – sprawdzony.
Kolor – zbadany.
Dźwięk – również.
Tekstura – sprawdzona.
Waga również. A więc…
Co to?
Nadal nie wiem.
Więc to cokolwiek.
Na przykład… poduszka!
Albo…
ołówek do piasku.
Drapaczka do kopytek.
Łaskocze.
Mogę to z powrotem?
Nie skończyłam.
Oddaj to, Jagódko!
Patrz, co zrobiłaś.
Przepadło. I już nie dowiemy się, co to jest.
Nie szkodzi, Pixie.
Ja nie wiem wielu rzeczy.
Ale ja owszem.
I lubię wszystko wiedzieć…
by dzielić się tym z tobą.
To obowiązek starszej siostry.
Ale nadal możemy się ze sobą bawić, prawda?
Oczywiście.
Uwielbiam to,
gdy wspólnie się bawimy.
Przecież nie musisz wiedzieć wszystkiego.
Pixie, spójrz!
Czy ktoś zgubił…
A co to jest?
Też chcemy wiedzieć.
To może być morski bębenek!
Wydają świetne dźwięki.
Wybaczcie, przyjaciele.
Złapcie go!
- Złapię. - Ja.
- Nie, bo ja! - Nie.
Ma go Tutu.
Pierwszy raz widzę go na żywo.
Naprawdę wiesz, co to jest, czy znowu zmyślasz?
Znowu zmyślam.
To bum-bom-bamek!
Bóbr bez klamek?
Bum-bom-bamek.
Wybacz. To całkiem zabawna nazwa,
ale trzeba ustalić prawdziwą.
- Pomóc w tym Pixie. - Racja.
Ale jeśli to byłby bum-bom-bamek,
to moglibyśmy go kręcić, rolować,
a nawet i odbijać!
Może jednak nie muszę wiedzieć, czym jest to coś.
- Naprawdę? - Tak.
Chcę go pokręcić.
A ja rolować.
A te kopytka wręcz stworzono do odbijania.
Co ty na to, Jagódko?
- Pobawimy się? - Tak!
Powinniśmy.
No dobra, Tutu. Chcemy pobawić się…
- Tutu? - Tutaj jestem!
Czekaj. Dokąd idziesz? Chcemy kręcić.
- Rolować. - I odbijać.
Po co skaczemy?
Tutu!
Raz, dwa, trzy…
- Jest. - …cztery, pięć, sześć.
Tu będzie idealnie.
Tutu, co zrobiłaś z bum-bom-bamkiem?
Zakopałam go. Jak inne skarby.
Gdzie go zakopałaś?
Gdzieś… tam.
A teraz idę.
Kolejne skarby czekają.
Zdaje się, że nasz skarb przepadł.
Może tamten owszem…
ale możemy pobawić się zawijaskiem zakrętaśnym!
Super!
Mam go!
Kto go wykopał?
Ja nie.
Ja też nie.
Jeśli nikt tego nie zrobił, to skąd się tu wziął?
Pixie!
Już wiem, co to.
To nasiono.
Z którego bardzo szybko rosną drzewa.
I tworzą się kolejne.
Super!
Mogę dołączyć?
- Zadowolona z odpowiedzi? - Tak.
- Ale wiesz co? - Co?
Podobał mi się kapelusz Olka,
piłka Jagódki i bębenek Bryzia.
I…
I co?
Mam ochotę tym pokręcić.
Ja chcę rolować.
A my chcemy…
Odbijać!
Kręcenie!
Napisy: Piotr Lipiec