- Zawieziesz to na jacht? - Natychmiast.
- Jeff przyśle helikopter? - Tak.
- Zabierze mnie… - Co się tu dzieje? Wszystko gra?
I to jak. Zacząłem kurację telomerazową.
Odwracanie starzenia. Hit wśród miliarderów.
- Zdecydowanie. - Tak. To bezpieczne?
W 100 procentach, prawda?
Medycyna unika pojęć absolutnych,
ale Rupert Murdoch ma 92 lata i przerzucił piłkę lekarską nad stodołą.
Rozumiem.
No…
Wyślę ci link.
Nie trzeba.
Przeglądałam właśnie dane finansowe dotyczące przejęcia Magmy.
Jestem zmuszona powiedzieć, że nie ma ono żadnego sensu.
Rozumiem. Ciekawy punkt widzenia.
Lubię wyzwania. Nie tracę czujności.
Dobra, mamuśka, dawaj.
To dość proste.
Kupno firmy w celu sabotażu niezależności syna
to zła decyzja biznesowa,
źle to wygląda,
no i, jeśli mogę, to zła decyzja rodzicielska.
- To wyzwanie jest za dużym wyzwaniem. - Muszę panią wyprosić.
Taka energia nie pomaga w procesie odwracania starzenia.
Chcesz odwrócić odwrócenie starzenia?
Nie tego od ciebie potrzebuję.
Dalej będę więc szukać finansowych wymówek dla twojego toksycznego rodzicielstwa,
a ty wróć do walki z Ojcem Czasem.
Nawet nie zauważy ataku.
NIESTABILNY
KLUB TENISOWY
Jackson, gotowy na tenisa?
Szczerze mówiąc, nie. Wciąż śpię.
Niektórzy z nas mają potem pracę.
Miło. Ja straciłem pracę.
Rzuciłeś ją. Możesz wrócić, kiedy zechcesz.
- I tata wygra. - A kto wygra z tobą na mojej kanapie?
- Cześć, Sam. - Cześć.
Kort 17 na dwie godziny.
Zabawne. Twój tata ma lekcję na korcie 16.
- Nie wierzę. - Są jakieś inne wolne korty?
Niestety nie.
- To co robimy? - W porządku. Zignorujemy go.
Mam prawo tu być. Klub nie należy do niego.
- W sumie największym sponsorem… - Nie teraz.
Jak się poznaliście z Peterem?
Był współlokatorem mojego brata na studiach.
Czyli jesteście bardzo zżyci.
Może i tak.
Rozważyłby moją kandydaturę na kierowniczkę projektu?
To ma być networking?
- Czułaś to? - I to jak.
No, sorry.
Ale no… Zrobisz to, prawda?
- Mogę wybadać sprawę. - Dobra.
Nie jesteśmy… To nie tak, że…
Wyczuwam jakieś ploteczki.
Co to za Peter? Czemu go nienawidzimy?
My nie plotkujemy.
Robimy fuzję protoplastów.
Zmyśliłaś to, co?
Nie. To coś, co istnieje.
No to ten Peter…
Co? Jest totalnie denny w tej fuzji porkoplastrów
czy w czymś tam?
Peter to stary przyjaciel, a każdy ma tu wysokie kwalifikacje.
A ty, malutka? Ty mi wszystko opowiesz.
- Wyglądasz na kogoś uległego. - Nieprawda.
Słyszałaś, wielka?
Malutka ma ciebie za uległą.
Ignorujmy ją, to sobie pójdzie.
Podrzucasz za nisko.
Mówiłem. Może nie słyszałeś przez ten kolczyk.
Tato, przestań.
- Chcę pomóc. - Dość już pomogłeś.
Niech każdy skupi się na sobie.
W porządku.
Świetnie.
- I znowu za nisko. - Nie słyszałeś mnie?
Przepraszam, próbowałem, ale podrzucasz wybitnie nisko.
Wystarczy.
- No i za nisko. - Nieprawda!
Rozpraszasz mnie.
- No i po co? Jestem lepszy. - I nigdy ze mną nie wygrałeś?
- Jako małe dziecko. - Wyrosłeś na wielkoluda?
Wiem, co robisz. Nic z tego.
Nic to nie wyjdzie z tego podrzucenia.
Dobra. Wiesz co? Zróbmy to.
Dobre. To ostatni raz.
- Aut. - Było blisko?
Tak. Ale i tak aut.
Nieźle. Fajnie.
- Liczysz? - Dużo i mało.
- Aut. - Straszne.
Było blisko.
- Serio? - Sorry.
- Dawaj. Pierwszy serwis. - Piłka meczowa.
Patrz na to podrzucenie.
- Czas! - Jak to „czas”?
- Muszę siusiu. - Mówisz poważnie?
Idź potem. Meczowa.
Zrobiłbym to, ale zdobędę ten punkt, wygram seta i kolejnego.
Mam imponujący pęcherz, ale nie aż tak.
- Zaraz wrócę. Chwilka. - Szybko.
Słowo.
Sam. Kluczyki.
Dziękuję.
GDZIE TY JESTEŚ?!
JEDNAK TO NIE TYLKO SIKU.
NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ WIELKIEGO POWROTU.
TO BZDURA I DOBRZE O TYM WIESZ.
JEŚLI NIE DASZ MI SIĘ WYPRÓŻNIĆ, ZOSTAJE CI WALKOWER.
Walkower? Że co?
Cześć, Jackson. Wiesz, która godzina?
Godzina zwycięstwa.
Możesz mi w czymś doradzić?
Ty…
chcesz mojej rady?
Potrzebuję jej. Strasznie.
W porządku.
Coś nowego.
Chyba mi się uda.
W czym mogę ci pomóc?
Nękają mnie.
Naprawdę?
Kto cię nęka?
Dziewczyny z laboratorium.
- Ruby i Luna? - Niech będzie.
Rety. Zaskoczyłaś mnie.
W jaki sposób?
Chciałam z nimi poobgadywać dowolną osobę,
a one tylko pracowały.
Możemy je zwolnić?
To lekka przesada, ponieważ nie zrobiły nic złego.
A ten cały Peter? Możemy go zwolnić?
Właśnie kupiliśmy jego firmę. Nie zwolnimy go.
Ani nikogo. Możesz wrócić do biurka i dać mi znać, jak przyjdzie Ellis?
Tatusiek w stroju do tenisa? Chyba wrócił do biura.
Ellis?
Ellis, jesteś tam?
Ellis?
Wchodzę. Obyś nie był nagi.
O Boże. Boże! Ellis!
Ellis, słyszysz mnie?
- Katie? - Nie Katie.
Katie jest… była… twoją żoną.
Ale wiesz, kim jestem, prawda?
Żartujesz? Naprawdę nie wiesz, kim jestem?
Nie pamiętasz mnie?
Chodźmy do lekarza, dobrze?
Lekarz właśnie wyszedł, ale mówił, że ojciec powinien wydobrzeć.
Co? Graliśmy tylko w tenisa.
Tak, a potem najwyraźniej… Wrócił tutaj
i wstrzyknął sobie końską dawkę leku przeciw starzeniu.
Jasne. Bo bym z nim wygrał. Nie wierzę.
- Kurka. - Przepraszam.
„Przepraszam”. Uważaj, gdzie leziesz.
Peter, miło cię widzieć. Zaaklimatyzowałeś się?
Tak, tak. Wszyscy są bardzo pomocni.
Dobrze, że na ciebie wpadłem. Porozmawiajmy.
- Nie mam ci nic do powiedzenia. - Nie chcę, żebyśmy…
Wróćmy do tego później.
Przepraszam.
Zanim tam wejdziesz,
wiedz, że ojciec nie jest w normalnym stanie umysłu.
- Miało być dobrze. - Będzie.
Lekarz powiedział, że cierpi na przejściową amnezję globalną.
Stracił pamięć?
- Tymczasowo. Mamy nadzieję. - Bo przedawkował ten szajs?
Powody mogą być różne: stres, lęk, żałoba.
Znajome otoczenie przyśpieszy powrót do zdrowia.
Ważne jest, żebyśmy byli pozytywnie nastawieni i go wspierali.
Dobra.
Pogadam z nim.
Cześć. Cześć, tato.
Mój synek!
Synek przyszedł mnie odwiedzić.
Chyba jest dobrze.
Nie pamięta ludzi ani gdzie jest.
Ale to na pewno zaraz przejdzie. Bez paniki.
Nie, nie…
Pamiętam to, co ważne.
W której jesteś klasie?
- Czy na pewno nie udaje? - Na pewno.
Pomylił mnie z twoją matką.
Niedobrze.
Według lekarza znajome otoczenie przyśpieszy powrót do zdrowia.
Zabierz go do domu.
Sam bym pojechał, gdybyś dała mi kluczyki.
Mowy nie ma.
Dlaczego ona tak mną rządzi? To ja jestem szefem.
Jesteś, ale wy tak macie.
Czyli to lubię?
Fascynujące. Musimy się nieźle przekomarzać.
Zawsze tak sądziłam.
Ale ostatnio coś się zmieniło.
Już we mnie nie wierzysz.
Nieprawda.
Nie. Jest…
jakieś wydarzenie, na którym mam nie przemawiać,
bo myślisz, że wypadłbym głupio.
Nigdy tego nie powiedziałam.
Ale to czujesz.
O tutaj.
Powiedziałam tylko, że mogłoby być miło… gdyby Dragon reprezentowała nowa twarz.
OK. A ten maluszek? Najpiękniejsza twarzyczka na świecie.
Dlaczego nie on?
Bo maluszek ma dość bycia w twoim cieniu.
Interesujące.
Postawić żagle. Prawo na burt. Catalina przed zachodem słońca.
Co chwila myśli, że jesteśmy na jachcie.
Ahoj!
Która z was to Ruby?
Ta, którą nazwałaś „wielką”.
Wielka, jesteś moją nową idolką.
Tyle zachodu, żeby szef kupił firmę twojego kumpla.
Cholera, nieźle.
Tak nie było.
- Prawda? - Nie było. Zorganizowałam spotkanie.
Proszę. I pewnie co nieco ci się z tej fuzji dostało.
Co? Ja też coś chcę. Mogłabym na przykład zostać kierowniczką.
Nikt niczego nie dostał.
Jasne. Pewnie. Nikt nic nie dostał.
Moja droga, umiesz sobie pogrywać.
Nieprawda.
Mówią co innego.
Mówią, że umiem sobie pogrywać?
Nie słyszałam. Ale nie wiem już, w co wierzyć.
Co to za miejsce? Pięknie tu.
Sterylnie. Jak na szwajcarskim lotnisku.
To twoja firma. Sterylna, bo to laboratorium.
Rety. Wiesz co? Jesteś bystry jak na kogoś w twoim wieku.
Ale powiedz szczerze. Boisz się matury?
Kurczę. Ja mam 27 lat. Jestem po prostu od ciebie niższy.
- To nie fair. - Nauczyłem się kochać moje ciało.
Wiesz co? Chodźmy na lody jak kiedyś,
kiedy przychodziłeś tu na wagary.
- Miętowe z czekoladą? - Moje ulubione.
Wiem. Jestem twoim ojcem.
Świetnie. Zaczynasz sobie przypominać.
Zwędźmy je z zamrażarki. Bunt przeciw szefowi.
Ty jesteś szefem.
Ale pewnie.
Tak się cieszyłeś, jak tu przychodziłeś.
Mówiłeś, że kiedyś przejmiesz firmę
i zamontujesz zjeżdżalnię z twojego biura prosto na parking.
Podtrzymuję to.
I kiedyś chcesz zostać szefem.
- Wszystko w swoim czasie. - Już tu nie pracuję.
Wywalili cię za ten głupi kolczyk?
Nie.
Nie pamiętasz, ale ludziom się podoba. To hit.
Dostałem pracę gdzie indziej.
Idziesz własną drogą. Super.
Nie super, bo kupiłeś tę firmę, żebyś dalej był moim szefem.
Chwileczkę. Kupiłem tę inną firmę, żebyś dalej dla mnie pracował?
Podoba mi się to.
Dlatego się zwolniłem.
I wtedy wycofałem się z kupna?
Nie. Nie wycofałeś się.
Naprawdę?
Odlot.
A może jesteś zbyt dumny, żeby przyznać się do błędu.
Hej. Jak się trzyma?
Lepiej. Pamięta na przykład moje ulubione lody.
- A moje? - Nie gadaliśmy o nich.
- Hej. Powinniśmy porozmawiać. - To zły moment.
- To ważne. - Nie spuszczaj go z oczu.
Jak bym mógł? Musiałbyś mi, kurna, zakryć oczy przepaską.
Dobra, wystarczy.
Zaraz. Czaisz, stary?
Hej, czy ja naprawdę tu pracuję?
- Przychodzę codziennie tutaj? - Tak.
Poza dniami na ogrodnictwo.
Ogrodnictwo? Brzmię jak prawdziwy człowiek renesansu.
Mało powiedziane.
Między nami jest OK, tak?
- Jasne. - OK.
To dobrze. Chciałam się upewnić, że nie myślisz,
że spiskowałam, żeby Ellis kupił Magmę.
Nie wiem już, co myśleć.
Czyli tak myślisz?
Widziałeś moje kluczyki?
- Anna je zabrała. - Dlaczego?
- Nie powinieneś prowadzić. - Dlaczego?
Bo źle się czujesz.
No tak.
No więc…
czym ty się dziś wozisz? Jakimi czterema kółkami?
Anna mówiła, że spróbujesz zabrać mój samochód.
Pomyślała o wszystkim.
No to dwóch facetów rozmawia tu sobie o autach bez celu.
No chyba tak.
Opowiedz o swojej bryce. Co to?
Suzuki Esteem z 2002 roku. Głównie żółty.
Kurka wodna! A jaki środek ma to cudeńko?
Szarawy. Mniej więcej.
Muszę to zobaczyć.
Dobrze.
Spoko. Wybaczone.
Wybaczone? Co niby?
- Przedstawienie was sobie? - Nazywaj to, jak chcesz.
To ty przekręcasz fakty na swoją korzyść.
- Jaką korzyść? - Żeby uciec. Jak zwykle.
To niemiłe.
- Ja jestem niemiła? - Co jest niemiłe?
- Jackson znów przekręca fakty. - Nie.
- Udawał, że się nie całowaliśmy. - Fakt.
- Aha. - Przepraszam.
- Nie to, że mi się nie podobałaś… - Wiem.
Dlatego właśnie uciekłeś. Jak zwykle.
Nie. Ja nie uciekam.
- Ojciec zabrał mi samochód. - Jak?
Wykiwał mnie.
Tato?
Ellis?
- Juan, widzieliście mojego tatę? - Jackson. Miło cię widzieć.
Nie widziałeś Ellisa?
Widziałem, a on widział mnie.
Nasza więź jest kosmiczna.
Zwykle uwielbiam tę metafizykę, ale to poważna sprawa.
Nie wiem, gdzie jest tata. Źle się czuje. Muszę go znaleźć.
- Weź sobie grabie. Pogadamy. - Nie chcę grabi!
Chcę znaleźć tatę.
Przepraszam.
Halo?
O Boże! Tak. Dobrze. Nadal tam jest?
Świetnie. Nic mu nie jest.
A tobie?
Wciąż tu jest?
Nie wiem, co się dzieje.
Przyszedł i wycofał się z umowy.
A gdzie jest teraz?
Przeszukuje moje szafy.
Chyba. Spodobał mu się krój moich koszul.
Co się tu dzieje?
- Dobrze się czuje? - Tak. Chyba tak. Będzie dobrze.
Tato? Ellis?
Bez wsparcia Dragon Magma upadnie.
Wisi mi to.
Słuchaj. Rozumiem.
Jesteś wkurzony. Powinienem być z tobą szczery.
- Bo mnie użyłeś. - Nieprawda.
Cytat z Ellisa: „Być w błędzie to nie mieć racji. Na razie”.
Głupi cytat. Oprawiony. Jesteś megafanem.
Nie zrozumiesz tego.
Tam, gdzie dorastałem, nie znałem naukowców.
Nie mogłem sobie zadzwonić do tatusia naukowca.
Tak. Twój ojciec był dla mnie wzorem.
Kiedy dowiedziałem się, że znacie się z Ruby,
przyznaję,
że miałem nadzieję, że kiedyś mnie zauważy.
Ale nigdy nie spodziewałem się tego.
Słuchaj. Ja teraz skupiam się na zdrowiu taty.
Co dokładnie się z nim dzieje?
Zbzikował, bo prawie przegrał w tenisa.
Tak! Dobra!
- Ojcowie i synowie, prawda? - Tak.
Pamiętam, jak sam pokonałem ojca w tenisa.
To było niesamowite uczucie.
Dwa tygodnie później trup. Po prostu zmarł.
Co? Nigdy mi tego nie mówiłeś.
Zryło mi to banię, bo myślałem, że jest niepokonany.
No nic. Byłby teraz ze mnie dumny.
Kapitan własnego jachtu.
Burmistrz Cataliny.
To moja kamizelka.
- Nie wydaje mi się. - OK.
Myślałeś, że przegrana ze mną oznacza, że wkrótce umrzesz?
Tak nie będzie niezależnie od tego, jak bardzo polegniesz.
No ojciec palił dwie paczki dziennie i był fanem kanapek z masłem.
Samo masło?
I chleb.
Rety, ale po mnie jeździł.
Ale wiesz co? Szkoda, że nie spędziłem z nim więcej czasu.
- Chodź do domu. - Jeden przystanek.
Dobra.
Z TATĄ O WIELE LEPIEJ. WRÓCIŁ DO SIEBIE.
- Tak myślałam, że cię tu znajdę. - Śledziłaś mnie?
Możliwe.
No proszę.
Dwie robotnice rozluźniają się po pracy.
- Nie za bardzo. - Nie?
Nie walcz z tym. Pogadajmy o robocie jak równa z równą.
Bio była dziś tak technologiczna.
To był stresujący dzień.
Super. Gadaj.
Chętnie, ale… muszę przeczytać wiele maili.
Podwójny burbon. Na jej rachunek.
Jasne.
To będzie największy powrót w historii.
Chcę się upewnić, że czujesz się lepiej.
W 100% gotowy, by dominować.
Bum!
Gratuluję.
- W końcu mnie pokonałeś. - Dzięki.
Za parę lat to nie będzie ważne, że zrobiłeś to w dniu nagłego wypadku.
Wygrana to wygrana.
- Wygrałem uczciwie. - Gdy byłem bez sił.
Może jutro rewanż?
Nie mogę.
Mam pracę. Biobateria Magmy sama się nie udoskonali.
Wracasz?
Podobno szukasz nowej twarzy.
BioTexpo?
Następne pokolenie Dragon w centrum uwagi. To jest coś.
Tak. Chyba. Ale chcę to zrobić po swojemu.
Jasne. Nikt nie oczekuje mojego poziomu.
- Nie to powiedziałem. - O to ci chodziło.
Napisy: Katarzyna Puścian