Mamy tu dziś świeżaka.
- Zabawne. - Ej, nowy.
To moje miejsce.
Przepraszam najmocniej. Wciąż się orientuję.
Nie wydaje mi się, kocie. To mój mikroskop.
Tu może być?
Na razie. Nie hałasuj.
Jackson, co ty robisz w kącie?
Takie kocenie. Poradzę sobie.
Ale super. Świetna zabawa. Pogadamy chwilę?
- Co jest? - Co to ma być?
- Taka tylko zabawa. - Twoim kosztem.
No tak, ale to rozumiem. Odchodzę z pompą i po chwili wracam,
więc trochę przytyków nie dziwi.
Aha… Powiem ci coś o przytykach.
Poprosiłeś o więcej obowiązków, więc jesteś na drodze do szefostwa.
Powiem ci coś o szefach. Nie tolerują przytyków. Sami je serwują.
To nic takiego. To moje koleżanki.
I przyszłe pracownice.
To niedorzeczne.
BioTexpo tuż za rogiem.
Pora zacząć oddzielać się od innych.
Nie zmienię się, bo będę przemawiał na konferencji.
Konferencji? To coś więcej. To twój debiut.
Jeśli mają cię traktować poważnie, przyjmij to do wiadomości.
Siema, nowy. Dlaczego nie lecisz po kawkę?
Robi się, mój panie.
Służę, gdyż jestem li tylko pokornym nowicjuszem.
Tylko nie całuj mi stópek.
Żartowniś.
NIESTABILNY
Mam coś dla ciebie.
Przysmak śniadaniowy. Pycha.
Miło z twojej strony. Dziękuję.
Nie spróbujesz?
Ty pierwsza.
- Myślisz, że próbuję cię otruć? - Nie pierwszy raz.
Byłam dzieckiem. To był środek na przeczyszczenie.
Pamiętny rodzinny wypad.
Musieliśmy odkupić buggy tego biedaka.
Dobra. Spróbuję pierwsza.
Widzisz? Nieotrute.
Hej. Co tam, co tam?
Georgia już wychodzi.
Nara gitara.
Ja się przez nią wykończę.
A kto to?
Georgia. Stażystka.
Była pasierbica. Nic nie dzwoni? Moja zmora.
No tak. Nie ma to jak rodzina.
To jest twój wniosek?
Musimy porozmawiać o Jacksonie.
Nie jest gotowy na BioTexpo.
Ma nie przemawiać?
Nie, chcę, żeby był na to gotowy. Słuchaj uważnie.
Zorganizujemy wyjazd integracyjny,
na którym ponownie przedstawimy go jako jego lepszą wersję,
godną szacunku.
Taki wyjazd dobrze nam zrobi po fuzji dwóch firm.
A Jackson powinien być twardszy.
Chłopak będzie tak twardy, że nie przekręci się na drugi bok.
Dobra. Stuprocentowa koncentracja, stuprocentowe skupienie.
Nie rozumiem,
po co mi nieważne informacje o pracownikach Dragon.
Dla nich nie są nieważne.
To informacje o ich życiu.
Kiedy liderzy tacy jak my o nich wspominają,
dodaje im to znaczenia.
Wierzę, że ty w to wierzysz.
- Bo to się sprawdza. - Tobie, celebrycie.
Jeśli Ellis Dragon pamięta coś o kimś, to ekscytujące.
Jeśli pamięta to jego syn, to dziwne.
No zobaczysz to w praktyce.
Ostatnie, co pracownicy poczują, zanim wsiądą do autokaru,
to odrobina magii Dragona.
Gotowy, Malcolm? Dajemy.
Dobra. Zaczynamy.
Siema, Jackson.
Tyler, ziomie, daj mi swój adres, to wyślę ci te bilety do filharmonii.
Tak, jestem za, bo uwielbiam filharmonię.
No dobrze…
Stanley przez „y”… Wiem. Chwila.
- Mam dla ciebie kanapkę z tuńczykiem. - Moja ulubiona.
- Tak! Oby tak dalej. - Dajemy.
Dobra.
Morgan…
No przestań, wiesz to.
Proszę, siedź prosto. Trzeba dotlenić mózg.
Morgan, megagwiazda kadr. Jesteś z Oakland, prawda? Dalej, Dubsi!
- Tak! Co? Uwielbiam ich. - Ja też.
Boże, czy Draymond kogoś jeszcze nie zaatakował?
Chyba tylko mnie.
Racja. Proszę. Widzimy się na miejscu.
- Fajny uśmiech, mało zębów. - Ruby.
- Luna. - Hej.
- Co ty robisz? - Z nimi łatwo nie pójdzie.
Kieruję wszystkich do autokarów.
Jak opiekun na obozie.
Pijcie dużo wody. Będzie upał.
Ja tam cieszę się, że spędzę czas z kolegami z pracy.
Zadbam o to, żeby czekał tam na ciebie arnold palmer.
Mój ulubiony napój. Miło.
A dla ciebie mam spray na kleszcze, bo boisz się boreliozy.
Mój największy lęk. Teraz tylko o nim będę myśleć.
Cudownie. Do zobaczenia.
- OK. - O…
To było dziwne.
Jakby uśmiech ranił mu twarz.
Do autokarów tędy.
Malcolm, pokaż dane.
Wyglądają dobrze. Powitania przyjęto pozytywnie.
Słyszałem: „pewny siebie”, „zawodowiec”.
- Wspaniale. - A jeszcze nie wyjechaliśmy.
- Peter. Jak miło cię widzieć. - Właśnie o tobie myślałem.
Zaczyna się.
Czytałem twój satyryczny artykuł. W gazecie uniwersyteckiej.
O różnicach między Los Angeles i Nowym Jorkiem.
Dobry jest. Jackson musi się postarać.
Widzę tu doświadczonego lidera.
Boże. Jak to znalazłeś?
W sieci jest dziś wszystko.
- Przezabawny. - Aha.
Ludzie tam więcej chodzą.
Prawda? Żadnych samochodów.
Coś o tym wiesz, bo w 2016 roku grałeś w Dear Evan Hansen na off-Broadwayu.
Faktycznie.
- Dobra zabawa. - Super musical, nie?
Ale, mówiąc szczerze, jest mi głupio,
bo ja bawiłem się na scenie,
kiedy ty budowałeś domy z Habitat for Humanity.
- Uścisnąłem dłoń Cartera. - Szacun.
Carter – ulubiony prezydent Ameryki.
- To prawda? - Nie.
Ale ty złapałeś złodzieja torebek.
- Boże. - Niesamowite!
Nie ja. Bóg.
- Wiesz? - A jak.
Właściwe miejsce, właściwy czas. Przypadek.
Jak wtedy, kiedy mój tata kupił twoją firmę, gdy zacząłem tam pracować.
Same przypadki w życiu tego gościa.
Żartuję.
Boże mój. Myślę sobie: „O nie. Naprawdę jest zły?”.
- Tak myślałem, ale… - Tak.
Myślę: „Jest zły?”.
Jest czy…?
Znów żartuję. Nie jestem zły.
- Dobry jesteś. - Było, minęło. Naprawdę.
Twoja biobateria jest niesamowita
i będzie niesamowita dla Dragon.
Tak jest.
Oto on.
- Mój synek wymiata. - Dobra robota.
Dzięki. Wychodzimy? Do autokaru?
Jedziesz ze mną.
Czy to mądre?
Jestem geniuszem, a to mój pomysł.
Niejechanie ze wszystkimi. Kiepsko to wygląda.
- Pomyślą, że mam się za wyjątkowego. - Wyjątkowi nie bankrutują.
DRAGON I MAGMA JEDNĄ FIRMĄ
- Cześć. - Hej.
Jackson,
wchodzisz tu chłopcem,
wychodzisz mężczyzną.
Już nim jestem.
Aha.
Nie wierzę, że tak szybko to zorganizowałem.
Niesamowite, jak ci się udało.
No proszę. Kogo my tu mamy?
Nas.
Chaz, TJ…
Wspaniała niespodzianka. Moi ulubieni członkowie zarządu.
Super, bliźniacy dotarli. Bałam się, że nie dacie rady.
Nigdy nie odmawiamy imprezie.
- Chyba że charytatywnej. - Weźcie od własnego tatusia.
Ty ich zaprosiłaś?
No jacha. Mówiłaś, że ich uwielbiasz,
że koniecznie muszą tu być.
Pamiętasz?
Oczywiście. To właśnie powiedziałam.
Gwiazda. Zawsze taka czujna.
Może pokaż im bufet?
Robi się.
Oby były duże krewetki.
Jemy tylko takie.
Tym razem Georgia naprawdę przesadziła.
Może trzeba ją zabrać na zaplecze.
Tak jak mówiłaś. Rodzina jest wspaniała.
Nie mówiłam tego. Dzięki, że słuchasz.
Tak. Ona jest wspaniała.
Raz, dwa, trzy.
On chce coś powiedzieć. Ty powinieneś.
Przywitałem wszystkich. Wystarczy.
Dobra.
Chcę podziękować wszystkim za przybycie. To naprawdę ważne, że tu jesteście.
Dziękujemy rodzinie Dragon za ten wyjazd
i za to, że naprawdę czujemy się u was jak w domu.
Mam nadzieję, że będziemy jak wodór z węglem
i się zwiążemy.
Bu!
- Żarty naukowe są do bani! - Zrób magiczną sztuczkę!
Właśnie. Zachwyć nas.
Są z nami członkowie zarządu.
Ale wyglądają bardziej na członków „znużądu”.
No bo to członkowie zarządu i…
Dobra, zawala sprawę. Musisz tam iść.
Żeby to potknięcie nie przyćmiło twojego dnia.
Nie mogę go tak zostawić.
Bohater.
Idź tam, ucisz bliźniaków i napraw to. Dajesz.
„Znużądu” czyli znudzonego zarządu.
Takie słowo stworzyłem z dwóch…
No dobrze. Nie zajmuję wam już cennego czasu…
Za późno!
Właśnie. Oddaj nam czas.
Albo zrób sztuczkę!
Dawałem radę.
Może w ramach następnej sztuczki bliźniacy znikną?
Nie następnej, skoro nie było pierwszej, fiutku!
Właśnie. Asystent magika jest do bani.
- Wystarczy. Cii. Proszę. - Powiedział do nas „cii”?
- Nie wolno mu. - A powiedział.
A ten Peter? Co za jeden.
Chyba wszyscy w Dragon się ze mną zgodzą,
że cieszymy się na zakasanie rękawów razem z zespołem Magmy.
Co nie, Dragon?
A więc życzę smacznego, poznajmy się
i świetnie bawmy.
Tak!
Co za ratunek. Jak bohater. Serio. Mówiłem.
- Dobra robota, Jackson. - Dzięki.
Nadchodzę.
Przeglądam najnowsze dane i nie są to same negatywy.
Jak to? Uratował Petera.
Większość się nie zgadza. Myślą, że go rozjechał.
To bliźniacy się nabijali.
Ludziom podobały się ich interakcje,
ale nie to, jak Jackson się wtrącił.
„Nikt nie lubi słyszeć »cii«”.
„Czy ten młody Dragon powinien wkurzać członków zarządu?”
Wsparcie zarządu jest dla ciebie kluczowe.
Chcieli zniszczyć ojca.
Nie mówię, żeby im ufać, ale nie można też ich odpychać.
Przynajmniej rano było OK.
Tutaj też pojawiła się krytyka.
- Podobno się spodobałem. - Tak.
Ale w autokarze ludzie gadali.
Zorientowali się, że to samo robiłeś z każdym,
no i wydawało im się to trochę fałszywe.
Cholera. Powinienem z nimi jechać.
Wtedy by o mnie nie gadali.
Nie spodobało im się, że nie jedziesz.
- Dobra. Mówiłeś, że to nie same negatywy? - Fakt.
Jackson zniechęcił do siebie naukowców i biurowych,
ale dobrze wypadł w oczach kierownictwa.
- Czyli mojego ojca? - I Anny.
- Super. Nie cierpią mnie. - Jeszcze popytam.
Wiecie, co chciałem powiedzieć z tym „znużądem”, prawda?
Fajnie tak łączyć słowa…
To tylko trochę krytyki. To dobry znak. Serio.
Krytyka to objaw sukcesu. Nikt nie krytykuje porażki.
A wydaje mi się, że poległem.
To odwróć sytuację. Już. Ja bym tak zrobił.
Mam ten problem, bo starałem się być jak ty.
- Zgadzam się. - Dzięki.
- Przestań się starać, a bądź jak ja. - Jasne.
Tyle? Wtedy bardziej mnie znienawidzą.
Przyłóż się.
No dobrze. Musimy zrobić coś, żebyś wygraną miał w garści.
Dobra. Co?
„Zdobądź flagę”. Nic trudnego.
Zdobywasz ich flagę i wygrywasz. Jasne?
- Tak myślę. - Kapitan niebieskich.
Odsuń się.
Dobra! Czerwoni, zbiórka!
Rozdzielimy się. Dwie osoby pilnują flagi,
dwoje obrońców się ukryje, a reszta leci po ich flagę.
Malcolm, po 90 metrach, zajdź ich od prawej.
- Niech cię zauważą. - Przynęta.
Właśnie.
Dobra. Musimy wybrać atakujących i obrońców.
Na mój sygnał biegniemy do drzew.
Ruby? Luna?
Ej, na stanowisko.
- Że co? - Co?
Na stanowisko.
Dobra. Gotowi?
Już! Ruchy!
Hurra, praca zespołowa!
Idealnie to rozegrałeś. Znów kontrolujesz sytuację.
Nie czuję tego. Kazałem Ruby i Lunie zająć stanowisko.
I jak zareagowały?
- Zajęły. - A wcześniej by to zrobiły?
- Pewnie nie. - Dziś Ruby i Luna.
Jutro cały świat.
Może chodźmy. Nie widzę tu niebieskich.
Twoja decyzja, szefie.
Zrobię to.
Czerwoni, atak!
Udało nam się! Czerwoni wygrali!
Wychodźcie.
Gdzie są wszyscy?
W mych praktykach naukowych
Zlewki same na baczność stoją
Czerwoni?
Modyfikuję proteiny Co roślinne ściany tworzą
Zapomniałyście o fladze?
Zniknąłeś na bardzo długo.
Znudziliśmy się.
Peter wziął gitarę i przywrócił energię.
Lepiej, jak ci śpiewają serenady, niż jak krzyczą. Ciekawe.
Ach, gdybym tak mógł odkryć Ten mały mikrob i enzymów związek
Spojrzałbym na wszystkie dane
I napisał kilka książek…
Wymyśla to na poczekaniu?
Co nie? Imponujące.
Ale ma głos. Nie wierzę.
Spokojnie.
Słyszę, że ludziom się to podoba.
Co ty nie powiesz.
- Masz przesrane. Zmywajmy się. - Nie. Co? Coś ty.
Jutro też jest dzień. Nie ciągnijmy tego.
Nie udało się, bo posłuchałem ciebie.
To właśnie mówiłem. Tego chcą ludzie.
Cudnej nowej wersji klasycznej piosenki Sublime?
Nie, wyjazdu na luzie.
Cały dzień szefowałem, rządziłem się,
a mogłem ich do siebie przekonać, siedząc z nimi i grając.
Stary,
20 minut i wracam z fletem.
Boże, nie.
- Korki. - Kiedy indziej.
Nie ma korków. Co? Nie kiedy indziej.
Mam dla ciebie, gnojku, wyniki
To, czego chcę naprawdę…
Lider wie, kiedy przestać słuchać taty, a zacząć słuchać tego, co jest tu.
- A co tam jest? - Nie ty.
No nie zmieściłbym się.
Cii.
Czas na mój ruch.
Cześć wszystkim. Cześć, Peter. Hej.
To ja, Jackson, Jackuś. Nikt tak nie mówi. Peter, jesteś świetny.
Serio, to był prawdziwy odlot.
- Dzięki. Miło to słyszeć. - Mówię szczerze.
Mam pomysł.
Chodźmy do baru! Ja stawiam!
Arnold palmers z burbonem.
Ohyda.
Żartuję. To piwo.
Czy w zamian za nie musimy zrobić 20 pompek?
- Nie. Kończę z rozkazywaniem. - Wrócił.
Rety. Stęskniłyśmy się.
Ja też.
Zdrowie.
Anna, co tu widzisz?
Widzę wesołych pracowników nawiązujących kontakty i bawiących się.
A co ja widzę?
Pole minowe.
Jeden krok w złym kierunku i po Jacksonie.
Czy aby na pewno nie denerwuje cię to,
że Jackson zrobił coś po swojemu i mu się to udało?
Coś ty! Sukcesy mojego syna mnie cieszą.
Pomysł z barem jest hitem.
Liczby Jacksona szybują w górę.
Proszę bardzo. Picie za firmową kasę zawsze jest na czasie.
Uspokój się.
Jeszcze nie. Powinien odejść na szczycie.
Za dużo możliwości.
- Wystawia się na niepotrzebne ryzyko. - Nie tylko on.
Dekolt Malcolma?
Też mnie martwił, ale daje radę.
- Bez ryzyka nie ma zabawy. - Widzisz? Spokojnie.
Tak. Doświadczam teraz ulgi związanej z dekoltem Malcolma.
- Przepraszam. - Super. Hurra!
Mamusiu!
Napij się z nami, mamusiu.
Właśnie, mamusiu. Dawaj.
Przypominam, że jest to impreza firmowa.
A ja przypominam, że członkowie zarządu chcą się z tobą napić.
Ignorowanie nas nie popłaca.
Wybitny „fopas”.
W porządku.
Pycha.
- Resztę zachowam na później. - Dno.
Boże. Więcej shotów.
- Super. Impreza. - Dajemy, kochaneczki.
Ciężka sprawa.
To musi być dla ciebie…
skomplikowane.
Imprezy biznesowe to ciężki orzech.
Nie, ja mówiłem o Georgii.
Wiem, że macie wspólną przeszłość. Imponuje mi to, jak sobie z tym radzisz.
Słucham?
Nie, ja… widzę, że masz pełne ręce roboty i po prostu…
- Wybacz. To nie moja sprawa. - Nie. W porządku.
Po prostu nie przywykłam do tego,
że ktokolwiek to zauważa…
Tak.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Oto on.
George W. Cii.
Nie chciałem…
Cii.
- Nie za fajnie, co? - Faktycznie.
Jeśli tak się poczuliście, to przepraszam.
Za mało i za późno.
Powinieneś wcześniej i to nie wystarczy.
Macie rację.
- Ale wam to wynagrodzę. - Jak?
Na każdej przyszłej imprezie Dragon
będą magiczne sztuczki.
Brzmi nieźle.
Ale to tylko słowa.
Jak mamy ci zaufać?
Cieszę się, że pytasz.
Gdybym był niegodny zaufania, czy nie ukradłbym tej monety
zza twojego ucha?
- Jak to zrobił? - Nie wiem!
Magia.
- Dzięki. - Mój synek.
Szczwany lis.
Ale nie wiem, czy się pogodzimy.
Chyba że wzniesiemy toast. Bliźniaczy.
Fajnie. Dobra. A co to takiego?
Shoty z pępka, kochany.
Tak kończymy kłótnie.
Tylko shot z pępka zakończy kłótnię.
O nie.
Ruchy. Jejku!
Barman, poproszę o najlepszy mescal.
Ciało brata to świątynia.
Jeszcze możesz się wycofać.
Nie sądzę. Ale przyjrzyj się. To era nowego lidera Dragon.
- Gotowy na pępkowanie? - Zalać dziurę.
Dobra.
Dajemy!
Uwaga, uwaga!
Mój Boże.
- Mam to na sobie. - Na koszulce.
Mój brzuszek!
Z shota z brzucha zrobiłeś coś ohydnego. W porządku?
Nie wiem.
Mój tablet.
Masz tu…
jakąś brudną serwetkę.
Po prostu… Nie masz wyboru.
Wleciało mi do nosa.
Widziałem.
Wszyscy widzieli.
Napisy: Katarzyna Puścian