Jackson?
Co robisz, kolego?
To pomysł Einsteina. Dzwonki spadają i cię budzą.
Prawdziwych odkryć dokonujesz pomiędzy jawą…
I snem, pewnie. Dlaczego śpisz w laboratorium?
Bo nie spadły.
Pracujesz od kilku dni.
Wracaj do domu, do łóżka i dobrze się wyśpij.
Nie! Ludzie muszą zapomnieć o wyjeździe.
Minęły tygodnie. Nikogo to nie obchodzi.
Też o tym zapomnij.
Nikogo?
Było, minęło.
Tak będzie, kiedy dokonam przełomowego odkrycia. Też byś tak zrobił.
- Tak bym zrobił, ale ty nie… - Co?
Nie jestem tobą? Wiem. Ale jestem cholernie dobrym naukowcem.
Żebym był liderem, inni muszą to zobaczyć.
- Tak. Tak! - Tak.
Dobra. W porządku. To nad czym pracujesz?
Dobrze, że pytasz.
Ciągle czytamy dziś o tym, że każdy chce polecieć w kosmos.
Wszyscy patrzą w górę.
A ja patrzę w dół.
Kolonie podpowierzchniowe.
Pod wodą. Co nas powstrzymuje?
Woda.
Ale… to oryginalny pomysł.
Muszę spać dalej.
NIESTABILNY
- Czy Peter coś ci już mówił? - O czym?
- Że będę kierowniczką zespołu. - Przystopuj trochę.
Nie musiałabym,
gdybyś wyciągnęła do siostrzyczki pomocną dłoń.
Jeśli chcesz rządzić, musisz być własną rzeczniczką.
Łatwo ci mówić. Ty potrafisz zabierać głos.
A ja robię się…
nijaka.
- Wiesz? - Tak.
Peter jest przemiły. Idź do niego i powiedz, czego chcesz.
Dasz radę.
Co tam, zdziry?
- Słucham? - Nie jesteśmy zdzirami.
Nie, nie. Nie chodziło mi o…
zdzirowate zdziry.
Po prostu „zdziry”.
Zdziry, wybaczcie,
ale idę być swoją rzeczniczką.
- A jak. - Tak.
Wybacz mój barwny język.
Taki mamy slang z nową kumpelą.
- Nową kumpelą? - Z Georgią.
Stażystką?
Mała G jest moją Główną G.
- Nie podoba mi się to. - Czemu?
Nie wydaje ci się lekko stuknięta?
Nawet jej nie znasz.
Jest zajefajna. Przyjdzie dziś na drinki.
- Dołącz do nas. - Ktoś tu mówił o drinkach!
Tak.
Malcolm sugeruje, żebyśmy lepiej poznali stażystkę Anny.
Pewnie, spoko.
Super. Może nowe miejsce pomoże mi dokonać przełomu.
Tata często tak ma.
Cholera. Posprzątaj.
O rety.
- Wariuje. - Oby w domu taki nie był.
Czy zauważyłaś, że Jackson zachowuje się ostatnio nieco dziwnie?
Zastanawiam się, czy nie jest przez nas pod zbyt dużą presją.
A jest?
Konkretnie przez ciebie. Martwi się, że przestajesz w niego wierzyć.
To absurd.
- Czyżby? - Tak.
Jako ojciec i fan numer jeden wierzę w niego w pełni.
Ale jeśli ty tracisz wiarę w jego zdolności przywódcze,
może powinniśmy cię jakoś uspokoić.
Masz rację.
To mnie trzeba uspokoić.
Ale co dokładnie proponuję?
Owijasz w bawełnę,
ale najwyraźniej rozważasz zastąpienie go na BioTexpo.
Rety. Jestem tego pewna?
Jesteś skłonna rozważyć inne osoby.
Myślę też, że możesz już nawet kogoś mieć.
Tak. Aż zżera mnie ciekawość.
Zgaduję, że jesteś za Peterem.
Problem w tym, że trzeba by go dokładnie sprawdzić,
a nie można tego zrobić w biurze przy obecnym stanie Jacksona.
Przepraszam więc za sugestię.
Chyba że sugerowałabyś tajne spotkanie z nim gdzieś poza biurem.
Ja zawsze sugeruję załatwianie spraw jak najbardziej profesjonalnie,
w pełni przejrzyście.
Pierwszy pomysł był lepszy.
Operacja Tajne Spotkanie.
U mnie. Załatw to.
PREZENTY DLA ULTRABOGATYCH
- Hej. - Hej.
Możemy porozmawiać?
- Pewnie. - Tak?
No więc…
Kiedy usłyszałam, że Dragon kupi twoją firmę,
pomyślałam: „Dajemy!”. I nie tylko dlatego, że się znamy.
Czy wiesz może, gdzie okazyjnie kupię rzadki obraz lub historyczny artefakt?
Nie, to nie…
Nie, nie wiem.
Wybacz.
Przepraszam, po prostu…
Ellis zaprosił mnie do domu i nie chcę przyjść z pustymi rękami.
- Jasne. Oczywiście. - Wiesz? Właśnie.
Wiesz co? Ja kupiłabym po prostu butelkę dobrego wina.
Ale nie od razu taką, która należała do jakiegoś księcia.
Faktycznie.
Tak. Wino. Zwykłe wino.
Wciąż jestem pod wrażeniem całej tej gwiazdorskiej aury Ellisa.
- Wiesz? - Wiem. Rozumiem.
Czy…? Przepraszam.
Czy chciałaś o czymś porozmawiać?
Nie. Ja tylko…
No… Masz co robić, więc chciałam się tylko przywitać.
- To zawsze mile widziane. - Pa.
- Pięknie. - I na pewno będzie edukacyjnie.
Rzeczywiście.
Chryste. Co on tu robi?
Mogę spytać o to samo.
Czy to nie miała być tajemnica? Przez stan Jacksona.
Można mu ufać.
A czy można ufać jej?
Kiepsko się czuję, ukrywając to przed Jacksonem.
- Dla jego dobra. - Ty tu rządzisz.
Nie zapominaj o tym.
Kiedy przyjedzie obiekt badania?
Obiekt badania?
Dziś będzie istny kociokwik.
O czym on mówi?
Musimy się dowiedzieć, czy Peter wytrzyma napięcie.
I Leslie w tym pomoże?
To dobry terapeuta.
Kto inny może sprawdzić kwalifikacje Petera?
Ktokolwiek inny.
Spokojnie, Anno. Jestem łowcą umysłów.
O Boże.
- Spokojnie, wszystko odłożę na miejsce. - Zawsze to robi.
To on.
Peter, Peter, przekąsek arbiter. Wchodź.
Ellis.
Wybacz spóźnienie. Korki…
- Cześć! - Chryste!
No i proszę.
Dobrze, że nie należało do księcia.
Interesujące.
Dziękuję?
- To nie nic takiego. - „Książę”.
- Co to ma być? - Nie przejmuj się.
Naprawdę polubisz Lunę i Ruby, kiedy je poznasz.
Ale może nie bądź dla nich zbyt ostra.
Dobrze, tato.
Oczywiście chcę, żebyś była sobą.
Będę.
Ale nie aż tak jak wtedy, kiedy jesteś ze mną.
Nie każdy rozumie nasze żarty. Zdzirki z nas.
- Potrafię do siebie przekonać. - Hej.
Co tam, zdziwki?
Czyli zdzirowate dziwki.
Miło was widzieć, lafiryndy.
Po tamtej Narodowej Nagrodzie Naukowej
rodzice zaczęli mnie traktować poważniej.
Co prawda miałem 13 lat, kiedy ją dostałem.
Nie siedem jak niektórzy z nas.
Czytałeś moją autobiografię Być Ellisem.
Nie, ja ją pochłonąłem.
Fajna historia, ale mam pytanie.
Gdyby została ci doba życia, co byś zrobił?
Muszę pomyśleć…
Nie myśl. Odpowiedz intuicyjnie.
Dobra. Oddałbym wszystkie pieniądze i obdzwonił bliskich.
- Dobra odpowiedź. - Słodka.
Udało ci się, ale nie chełp się.
O czym ty mówisz? Co za koleś.
Czy ułożysz ją w niecałą minutę?
Kurka. Kostka Rubika. Nie układałem jakoś od czasu studiów.
Czas start.
- Podobało mi się, co Peter… - Cii! Niech się skupi.
Trzydzieści sekund minęło.
- No co? Trochę presji… - Bum. Daję radę.
Teraz widzę, że ty też masz genialny umysł.
Na łamigłówkach potrafię się skupić.
- Ale nie każ mi napisać „Missisipi”. - Nie jestem orłem ortografii.
Wielkie umysły, podobne braki.
A co jest największym brakiem? Kłamstwa. Zgodzisz się?
Pewnie.
Czy to wariograf?
Wojskowy.
Wypróbujemy?
Ale fajnie, co?
Cześć. Co tam?
Jackson, co tu robisz? Myślałam, że będziesz na spotkaniu.
Co? Na jakim spotkaniu?
Nie, nieważne.
O czym ona mówi?
Peter i Anna są u twojego taty na drinkach.
Twoje zaproszenie nie dotarło?
Miałaś nic nie mówić.
Ups. Sorka.
- Wszyscy o tym wiedzieli? - Wszyscy oprócz Ruby.
Peter mnie też o tym wspomniał. Był podekscytowany.
No więc…
I co z tego? Tata zaprosił Petera i Annę na drinki.
- Nie ma to ze mną nic wspólnego. - Jakie cudownie zdrowe podejście.
- Tak. - Nie boję się, że on zajmie moje miejsce.
Peterowi jest po wszystkim strasznie głupio. Nic by nie kręcił.
A tata by to i tak odrzucił.
- Właśnie. Prawda? - Oczywiście.
- Anna też. - Tak.
- No co? - Nie zaczynam dziś żadnych afer.
- Całe szczęście. - Zwłaszcza dotyczących Anny.
Czyli myślisz, że coś knuje?
Powiedzmy tylko, że Anna zawsze myśli o Annie. Możesz mi wierzyć.
Czyli mogła zrobić to wszystko za plecami mojego taty? Po co?
Bo uknuła jakiś wielki plan razem z Peterem.
Wiecie co? Trochę jakby wam odbiło.
Nie zdziwiłoby mnie to.
Wy nie znacie jej tak jak ja.
Nic mi nie jest. Serio. Wszystko gra.
- Pewnie. - Absolutny luz.
Lecę.
Nie.
Po co go tak nakręciłaś?
- Sama zaczęłaś. - A ty nie odpuszczałaś.
Proszę bardzo.
- Mówię jej, żeby była asertywna. - A ja jej, żeby była mniej ostra.
- Jak mi idzie? - Kiepsko.
Nie musisz tego robić. Wolałabym, żebyś tego nie robił.
Peter, jeśli nie wytrzymujesz presji…
Nie, chciałem spróbować, odkąd widziałem to w The Bachelorette.
Super. Zacznijmy od czegoś łatwego.
Czy zdradziłeś kiedyś swój kraj?
Nie wydaje mi się.
Dobra.
Zrozumiałeś Kod Leonarda Da Vinci?
Nie.
Jakiego procesu fizjologicznego byś się pozbył?
- Tego przedwczesnego. - Jasne.
To się nie zdarza. Tak mówię.
Wpiszę, że tak.
Czy jestem klasycznie przystojny?
- Masz trochę energii gwiazdy. - Przeszkadzam?
- Jackson, miło cię widzieć. - Cześć.
Kurde, mówi szczerze.
Dlatego właśnie nie chciałam niczego ukrywać.
Porozmawiaj z synem, zanim wymknie się to spod kontroli.
Albo powiedzmy, że to był twój pomysł.
Dobra.
Cześć, kolego.
- Hej. - Siemka.
Co ty tu robisz? Coś do picia?
Nie mogę w to uwierzyć. Taka zdrada.
- OK. Mogę to wyjaśnić. - Ja ci to wyjaśnię.
Anna chciała zbliżyć was do siebie z Peterem, żeby mnie zastąpił.
Stąd to tajne spotkanie.
- To właśnie się tu dzieje? - No. To dość oczywiste.
Nie zrobiła tego w biurze, żebym się nie rzucał.
Co by się tu nie działo,
myślę, że Anna bardzo się o ciebie martwi.
Ona martwi się o siebie.
Mydli ci oczy. Podstępna Brytyjka.
A może obawia się, że ledwo się trzymasz?
Nie. Anna knuje coś z Peterem.
Koniec z tym. Dość.
Teraz trudne.
Czemu tak bardzo kocham?
Nie wiem, kolego. Może dlatego, że masz wielkie serce.
Przeklęte serce.
Peter już wystarczająco długo jest w ogniu pytań. A co z nami?
- Może skończmy już z tym. - Nie. Anna, teraz ty?
Nie, dziękuję. Myślę, że wariografu nam wystarczy.
Mnie nie. No to teraz ja.
A potem ktoś inny.
- Pewnie Anna. - Dobrze.
Raz, raz.
Usiądę tu sobie i wsunę ten szajs na ramię.
To nie jest szajs.
- Dobra. Mogę? - Aha.
Czy zostałem dziś zaproszony? Nie.
Czy zdziwiło mnie, że Peter został? Tak.
Leslie, jak mi idzie?
Trochę marudzi, ale, jak dotąd, sama prawda.
A co powiesz na to?
Czy zabrałeś mi szampon, kiedy się wyprowadzałeś?
- Nie. - Aha! Zaczął wariować.
- Kłamiesz. - Wziąłem go w pośpiechu.
Stąd te jedwabiste włosy. Zawsze mi zazdrościłeś.
Niech trochę odpocznie.
Może zajmijmy się czymś innym.
Nie. Anna, teraz ty.
A ja? To moje urządzenie.
Dobra. Spoko.
Anna, szykuj się.
No dobrze…
Obserwuj te rysiki.
Dobra. Proszę bardzo.
Leslie, jak długo mieszkasz z tatą?
Nie wiem. Jakieś 3800 godzin roboczych.
Zaraz. To prawnik?
Nie! To mój domowy terapeuta.
A stawiałem na kuzyna po wypadku.
Jesteś terapeutą?
Nie tylko terapeutą. Również coachem, guru,
certyfikowanym zaklinaczem prezesów.
Leslie pomógł mi w bardzo mrocznym okresie.
Czy… czujesz się już lepiej?
Tak. Zdecydowanie lepiej.
W sumie to… może już go nawet nie potrzebuję.
No wiesz, miło się pośmiać z przyjaciółmi,
ale nasza terapia to bardzo poważna sprawa.
Kłamie.
Gdybym kłamał, wariowałby jeszcze bardziej.
I znowu.
Wygląda to na kłamstwo.
Łowca umysłów stał się umysłem złowionym.
Ej! Potrzebujemy tego!
To naprawmy go razem, Jackson. Na dole. Zepsuł się.
Dobra.
- Co to miało być? - Nie wiem.
Chciałem zyskać na czasie przed naszym klasycznym ruchem.
Żadnym „naszym”, Leslie.
Naprawię to, żeby pokazać, jaką żmiją jest Anna.
O tym zapomnij. Mankiet był za ciasny. Czuję mrowienie w ramieniu.
Mam siedzieć bezczynnie, gdy ona pomaga Peterowi?
Słuchaj, Peter chce wykopać nas obu.
Czuję to w piersi.
Chce mnie odsunąć.
Albo usunąć z domku dla gości.
Dobra.
Plan jest taki:
zainscenizuję nagły wypadek.
Peter pęknie pod presją, a ty wkroczysz do akcji niewzruszony.
Ellis zapomni o tym, co Peter o mnie mówił.
I wszyscy wrócimy do bycia szczęśliwą rodziną.
- Stary, gadaj, co chcesz. Ja odpadam. - Idealnie. Wyprzesz się.
Ale pamiętaj: gdy zacznie się akcja, spokój i jacksonuj.
Spokój i jack-sonuj.
OK. Dobre wieści. Naprawiłem go.
Anna, zapraszam.
Nie, dziękuję.
Możemy wrócić do naszego miłego, normalnego spotkania bez gierek?
Bez gierek?
Bardzo chętnie.
Karty na stół.
Porozmawiajmy jak dorośli.
Co się tu dziś dzieje, Anna?
Chcieliśmy trochę lepiej poznać Petera.
- Pomysł Anny. - Dobra.
- Całkowicie. - To był mój pomysł.
To coś więcej, bo zachowałaś to w tajemnicy.
- Dlaczego to zrobiłaś? - Właśnie.
Bo nalegałeś.
- Tak? - Jeśli nie ty, ja mu powiem.
Powiedz mu.
W porządku.
Chciał go potajemnie sprawdzić przed BioTexpo,
bo traci w ciebie wiarę.
Co?
Dobra, to jest napad!
Na ziemię! Wszyscy!
Leslie?
Boże!
Auć.
Coś mi jest. Pomocy!
O Boże.
Chyba ma zawał.
Nie. Spokojnie.
- Pogotowie. - Nie! Wszyscy wiedzą, że to kpina.
Wróg. Wezwiemy mojego gościa.
Wyluzuj. Spoko. Nic mu nie jest.
Nie, Peter ma rację!
Oczywiście. On zawsze ma rację.
Może oddaj mu, kurna, całą firmę.
Upadł, ściska klatkę piersiową.
Są też oczywiste problemy psychiczne.
Muszę ci coś powiedzieć. W tej masce byłem ja.
Dużo tego.
To chyba nie pomaga.
Leslie jednak miał zawał, ale stan jest stabilny.
Wyjdzie z tego?
Być może. Zabierają go ludzie z pogotowia.
Mają trochę leków i sprzętu, których ja nie mam.
Nieźle.
Jackson, to nie tak, jak myślisz.
- Nie tak miało być. - Nie.
To moja wina.
Sam się nakręciłem.
Wmówiłem sobie, że Anna spiskuje przeciwko mnie.
A nie chciałem stawić czoła prawdzie.
Nie wierzysz we mnie. Też bym nie wierzył, więc przepraszam.
Leslie prosi, żeby ktoś z nim pojechał.
Zrobiłbym to, ale jestem umówiony.
Serio?
Mam…? Dobra. No to jutro wrócę po samochód.
Nawet nie znam gościa.
To malutka karetka. Będzie ścisk.
Świetnie.
Prawdziwa katastrofa.
Na to wygląda.
Jeśli nie wiesz, jak patrzeć.
Słucham?
Przywódcy rodzą się z katastrof.
Żeby przeprosić mnie tak jak Jackson, trzeba mieć gigantyczne jaja.
A z jajami wielkości jaj tego dziecka…
Nie…
Wciąż ma to coś.
Jaja przywódcy.
Malcolm, nie uwierzysz…
- Co tam, ziom? - Co ty tu robisz?
Oglądałam film z Malcolmem, ale padł. Cienias.
Jesteś na moim łóżku.
Jesteś zły?
Napisy: Katarzyna Puścian