DINER
Zwyczajna Ameryka.
Dobrze wrócić do korzeni.
Wiesz co? Zawsze, gdy czuję się zagubiony,
maleńka dawka małomiasteczkowej Ameryki wystarczy,
żebym przypomniał sobie, skąd pochodzę.
Dobra, super. Czyli dawka już była.
Może włączmy telefony i wracajmy do pracy.
Telefonów nie ma.
Wyrzuciłem je, kiedy spałeś.
Gdzie…? Wyrzuciłeś… Dlaczego? Co?
- Żeby nas nie śledzili. - Kto miałby nas śledzić?
- Moi wrogowie. - OK.
Albo moi współpracownicy, których tak wiele od wrogów nie różni.
Mamy za sobą złe dni. Mnie okłamano, ciebie też.
Zapomnijmy o tym. Wracajmy do pracy.
Tobie jest łatwiej.
Ty po prostu znikniesz w laboratorium.
Ja muszę być
wielkim Ellisem Dragonem.
To mnie wykańcza.
Przyjechaliście na konferencję agentów nieruchomości?
Nie, prawda?
Tak.
Dwóch agentów nieruchomości na konferencję.
- Dziękuję. - Proszę.
Hej.
Co się dzieje?
Meldujemy się.
I wymeldowujemy.
Wszystko gra?
Nie, Jackson. Jestem zmęczony.
Za ciężko pracowałem, żeby wychodzić na klauna.
- Każdy spełnia twoje zachcianki. - I stałem się miękki.
Nie masz pojęcia, jak to jest być mną…
Ellis Dragon to nie osoba.
To globalna marka.
Globalnie rozpoznawana marka znana na całym globie.
- Rozumiem słowo „globalna”. - Ale nie ciężar tego nazwiska.
Zdajesz sobie sprawę, że też nazywam się Dragon?
Ty masz zupełnie inaczej. Dla ciebie to przepustka.
Wiem, że trudno ci zrozumieć perspektywę innych ludzi,
ale możesz spróbować?
Pewnie.
Nie będę miał własnej tożsamości.
Za 30 lat mógłbym wygrać Nagrodę Nobla,
a ktoś i tak powiedziałby: „Ojciec mu pomógł”.
Czyli nam obu przyda się przerwa od nazwiska.
NIESTABILNY
Ellis Dragon. Mów.
Masz coś?
Rozpłynął się.
Zapytasz Jacksona?
Też się rozpłynął. Dwie laski rzucone przez facetów. Jedziemy do spa?
Ellis nie jest moim facetem.
Niech ci będzie.
Jeśli ich zobaczysz, od razu daj znać.
Hej.
Dobra robota z mediatorem.
Dzięki, szefowo.
Nie musisz mnie tak nazywać. Wolałabym, żebyś tego nie robiła.
Ale ty jesteś szefową.
Naukowcy słyną przecież z dokładności.
Prawda, szefowo?
No dobrze. Zajmiemy się teraz membraną,
mimo że Ellis tego nie zatwierdził.
Ellis?
Skoro moja szefowa to zatwierdziła, tej mróweczce to pasuje.
Dobra.
- Luna, chcesz o czymś porozmawiać? - Nie. Dostałam wyraźne rozkazy…
szefowo.
Zabawny jest.
Przepraszam.
Stoję tam sobie, patrzę
i wydaje mi się, że wygląda pan znajomo.
Znamy się?
Chyba się nie znamy. Ron Tabasco.
Nieruchomości Tabasco. Może zna pan twarz z billboardów.
Faktycznie. Ron Tabasco? Takiego nazwiska się nie zapomina.
Chyba wygrał pan ze mną walkę o ten drogi dom w Oak Valley rok temu.
Przyznaję się.
No cóż, Jason…
Jason Dargon?
Tak. Nie tak ostre jak Tabasco,
ale, jak to mówią, nazwiska się nie wybiera.
Po prostu je masz, bo było twoim nazwiskiem, kiedy się urodziłeś.
- Tak mówią. - Tak.
Jason, muszę ci przedstawić te prawdziwe agentki.
To Patricia, ale możesz nazywać ją „Patty Melt”.
- Właśnie to zamówiła. - Zachciało mi się.
- A ta tweedowa piękność to Sharon. - Ron, przestań.
Jest miły w dotyku.
Łajzy, kto wam pozwolił zacząć imprezkę beze mnie?
Bez ciebie się nie da.
Adele Bordeaux, Nieruchomości Złotej Bogini.
Złota Bogini jak się patrzy.
Lubię go.
Ron Tabasco.
To dopiero nazwisko.
Wiesz, kogo mi przypominasz?
Tego słynnego miliardera. No wiecie. Tego, co ma bzika.
Chciałby.
Ty wyglądasz lepiej.
- Dziękuję. - Tak.
- W jakim regionie pracujesz? - Wymieniaj.
- Spec. - Hartford, Connecticut.
- Co? - Hartford. Connecticut. To…
mój region.
Tak.
No więc…
wczoraj było fajnie.
Tak. Bardzo fajnie.
O czym mówimy?
Byliśmy wczoraj na drinkach.
- Faktycznie. - Tak.
Tak. Wybacz, jestem trochę skołowana.
Ellis zniknął.
A po południu mamy prezentację dla zarządu.
Ale do tego czasu wróci?
Kto wie? Do moich obowiązków należą teraz: amnezja, wariografy, shoty z pępka.
Ale kiedy spreparuję trzy drobniutkie groźby śmierci,
nagle to ja muszę go namierzać i błagać o wybaczenie.
Trzy to sporo.
Może i masz rację.
Ale czuję się bardzo wypalona
przez tę naszą ciągłą karuzelę wrażeń.
Jak ci pomóc?
Ellis?
Chyba nikogo tu nie ma.
- Chcecie, żebym miał kolejny zawał? - Co ma być, to będzie.
Gdzie Ellis?
Trudno powiedzieć.
A wiesz, czy planuje pojawić się na zebraniu zarządu?
No nie pamiętam, żeby coś mówił o jakimś zebraniu, ale…
sam go spytaj.
Za chwilę wróci.
Wyskoczył tylko po nutellę.
Po nutellę?
Krem czekoladowo-orzechowy.
Tak. Wiem, co to jest.
Mam świetny pomysł.
Rozgośćcie się.
Poczekamy na Ellisa i pogadamy o tym, dokąd zmierzają sprawy.
Jakie sprawy?
Tym właśnie się zajmiemy.
Zjecie coś? Zaproponowałbym nutellę, ale skończyła się.
Po nią poszedł Ellis.
Dzwonię do tego klienta i mówię:
„Kiedy prosiłam pana o wyniesienie mebli,
zapomniałam wspomnieć, żeby nie wyrzucać ich na ogródek”.
- Nie wierzę! - Mówię ci!
Świetna anegdotka, Adele.
Rety. Poprzeczka została ustawiona tak wysoko. No to teraz moja kolej.
Mam wielu zamożnych klientów.
Jeden multimiliarder chciał, żebym przygotował mu dom otwarty.
Cały dom był stylizowany na dżunglę.
Teraz haczyk.
Nie wolno mi było ruszać żabiarni o kontrolowanej wilgotności
ani fosy wewnętrznej.
Żartujesz sobie.
Przysięgam na Boga. Wciąż słyszę to rechotanie.
Wspaniale. Super.
A u ciebie, Jason? Jacyś trudni klienci?
Moi? Pewnie… Mnóstwo. Więcej, niż mogę zliczyć.
Aha. Opowiedz coś.
Pokazywałem klientom dom z basenem.
Młoda para, wymarzeni klienci.
Wchodzimy do domu
i co w nim widzimy?
Kolonię
żab.
Żab.
Kum, kum. Wiecie?
To brzmi jak historia Rona.
Prawda?
Czasem tak jest.
Ktoś coś opowiada i o czymś ci to przypomina.
Jasne.
No więc…
Karty na stół.
Anna, wiem, dlaczego przyjechałaś.
Jesteś zmęczona, taka bardzo zmęczona.
Zmęczona tym.
Właśnie. Jak my wszyscy.
Ellis nas wykańcza.
Nikt nie wie tego lepiej niż ty.
Tego nie mówiłam.
No mnie w sumie tak.
Że wyczerpuje cię ta karuzela.
Interesujące.
Peter, gdybyś to ty rządził,
traktowałbyś Annę inaczej, prawda?
Tak. No… oczywiście.
Uprzejmie, ze zrozumieniem, może z odrobiną…
czułości.
Pewnie.
Anno,
chciałabyś tego?
No…
kto by nie chciał? Ale…
Ile można kupować cholerną nutellę?
Zrobiłem dla Ellisa wszystko.
Anno, wiem, że ty też, ale…
Dragon musi mieć przywódcę, na którym wszyscy będą mogli polegać.
Wiecie? Kogoś…
w stylu Petera.
W stylu Petera?
Znasz kogoś takiego, Peter?
Peter, pozwolisz na chwilę?
Co jest?
Mógłbyś zajrzeć do lodówki?
O nie.
Siemka.
Wiesz co?
Jest fajnie.
Fajnie jest trochę nie być sobą.
Być może pierwszy raz postrzegają nas jak równych sobie.
Nie byłbym taki pewien.
Jak to?
Adele wzięła mnie na stronę.
Rozważa zaproszenie Tabasco do ekipy Windy Terrace.
- Co to? - Najbardziej prestiżowe oferty w branży.
I co z tego?
No…
nawet z czystym kontem zrobiłem z Tabasco gościa sukcesu.
Jason Dargon nie dokończy anegdotki, nie kradnąc mi puenty.
Nie wiedziałem, że to zawody, dziwaku.
To zawsze są zawody. Wiedziałbyś to nieurodzony w przywilejach.
Dokąd idziesz?
- Idę dać czadu, łajzo. - Tak jest!
- Chyba ostygło. - Jeszcze nie.
- Mogę się przysiąść? - Pewnie.
- Aha. - Cześć.
No jeśli szefowa zniży się do lunchu z plebsem.
Chyba jednak zjem na zewnątrz.
O nie.
Co to było?
Ale co?
OK, chciałaś być kierowniczką,
ale to niesprawiedliwe, że wyżywasz się na Ruby.
Tak. Masz rację. To nie jej wina.
To raczej moja wina,
bo nie przyjaźnię się z tym, kto rozdaje awanse.
Nie znam syna szefa z dzieciństwa
ani
nie jestem jego najnowszą zabawką.
Kurde.
Ja pierdolę.
Niefajnie.
Masz rację.
To nie fair, że tak założyłam.
Zwłaszcza że związek z Jacksonem
to droga donikąd.
Piąteczka.
- Luna. - No co?
Przestań.
Ja chcę tylko pomóc.
Nie ciebie pierwszą tu podrywa.
Wiesz? I pewnie nie ostatnią.
Straciłam apetyt.
No przestań. Żartowałam.
A ja wciąż jestem głodny.
I rozczarowany.
Hej. Dargon, miłe panie. O czym rozmawiacie?
Jason postanowił zawalczyć
o dołączenie do Windy Terrace.
Super. Uwielbiam ducha rywalizacji.
Opowiadał nam też o swoim koszmarnym szefie.
Wygląda na niezłego gnojka.
Który jest też jego ojcem.
Tak. Sprawy rodzinne bywają skomplikowane.
Pewnie. Ale czasem miło jest, kiedy rodzina wyciągnie pomocną dłoń.
Aha. Ale miło też mieć trochę dystansu.
No na pewno.
Myślałeś o uniezależnieniu się?
Próbowałem. Tata był tak zazdrosny, że kupił tę drugą firmę, żebym został.
- Szczęśliwe zakończenie. - Chwila.
Zmusił cię, żebyś dalej z nim pracował, kupując tę drugą firmę?
- Strasznie cię kontroluje. - To toksyczne.
No ale znamy tylko wersję Jasona.
I praca z tatą była potem katorgą?
Nic przyjemnego, Adele.
Zacząłem coś czuć do współpracowniczki,
a on zakazał mi tego związku.
- Niezrównoważony. - Odetnij się od niego.
Muszę dać ci miejsce w ekipie,
żeby odciągnąć cię od niego.
Na serio. To nie jego sprawa, z kim się spotykasz.
No to zdecydowanie jego sprawa,
bo to koleżanka z jego firmy.
To u ciebie częste?
Nie. To był pierwszy i jedyny raz.
- Ciekawe. Jesteś pewien? - No jasne, że jest.
No, jestem absolutnie pewien, Ron.
Skąd te dziwne pytania? Ledwo się znamy.
Takie przeczucie.
Złe instynkty.
Jason, muszę wiedzieć więcej. Ja stawiam.
Nie.
To ja stawiam kolejkę.
No dobrze.
- Pewnie za pieniądze taty. - Ja pierdolę.
Po czyjej jesteś stronie?
Oczywiście po waszej.
Najwyraźniej jego ojciec jest totalnym fiutem.
Tego nie mówię.
Nie. Powiedz. Co takiego zrobił ten chory małpolud?
Dał ci pracę? Podał pomocną dłoń?
Rozjedźmy go.
OK, tego bym może nie powiedziała, ale musisz się mu postawić.
- Tak. - Albo skop mu tyłek.
Nie dałby rady.
No nie wiem.
Dobiega 60-tki, mięśnie na pokaz, no i miękki brzuch.
Zmasakrowałby cię.
No nie wiem.
Jason wygląda na zaradnego.
Zgadza się.
No i mam w sobie dużo skumulowanej wściekłości.
Gdybym ją uwolnił, to zapomnij.
- Wykorzystałby ją przeciwko tobie. - Niech spróbuje.
Bijemy się? No wiesz…
Nie jestem twoim ojcem, ale może mam podobną posturę. Dawaj.
Tabasco, ale żartowniś. Żartuje.
- Aha. - Siadaj, kurwa.
Tak się tylko zgrywam. Ale mega chętnie się poszamoczę.
- Jeśli tak ma być. - OK.
Ron, w Windy Terrace brzydzimy się jakąkolwiek przemocą.
Rozumiesz?
Chodźmy.
Co… to, kurde, miało być?
Jeśli ktoś się dostanie do Windy Terrace,
to na pewno nie ty.
Przeliczyłem się.
Faktycznie. Miło było patrzeć.
Dzięki, bo pokonałem swoje lęki.
Wiesz, że to Ron Tabasco chciał się z tobą bić, nie ja?
- Tak. - Bo ja nie muszę zawsze wygrywać.
Od kiedy?
Od teraz.
Ale podoba mi się ta energia, ten skok adrenaliny.
Znów poczułem się sobą.
No to możemy w końcu wrócić do domu?
Daj mi jakieś 30 minut. Pójdę na górę się spakować.
Najlepiej byłoby
zapomnieć o całej tej rozmowie z Lesliem.
Wymażmy ją z pamięci.
Chyba nie dam rady.
Ty też nie powinnaś.
- On ma absolutnego bzika. - Ale nie tylko on.
Ellis?
Pewnie. Jest… nietypowy,
a ostatnio może trochę dziwniejszy,
ale pracujemy nad tym. Wszystkie ręce na pokład.
To słodkie, jak bardzo ci zależy na Ellisie. Naprawdę.
Jednak ta wasza relacja,
w której non stop po nim sprzątasz,
nie jest dobra dla żadnego z was.
Tu jesteś. W konferencyjnej z bliźniakami siedzą jakieś dziwne typy.
To nie „dziwne typy”, a reszta zarządu.
Kim by nie byli, są mega wkurzeni.
Wciąż nie ma Ellisa?
Nie ma.
Powiedz, że zaraz będziemy.
Czy któraś z pań widziała mojego t…?
Rona Tabasco.
Widziałam, jak wchodzi do pokoju Adele. Żeby „porozmawiać o Windy Terrace”?
Tabasco bardzo tego chce, a Adele może mu to dać.
Ohyda. Nie.
Dorośnij, Dargon. Nie jesteśmy dziećmi.
No. Nie bądź taki pruderyjny.
Co do…?
Jesteś aż tak zdesperowany, że chcesz dostać się do tej ekipy przez łóżko?
Ron spróbował,
ale mu nie wyszło.
Co powiesz na to?
Miał Adele w łóżku,
ale w głowie Normę.
Kim jest Norma?
Martwą żoną Rona.
- Ron jest wdowcem. - Ron jest wdowcem.
I nie może zapomnieć. Najwyraźniej.
Ale z ciebie wariat.
No dobrze. Napijmy się, a potem próbujemy dalej… Jason?
Co ty tu robisz?
Chciałem pogadać o ekipie Windy Terrace.
No cóż…
No dobrze. Mogę mieć miejsce na więcej niż jednego,
jeśli wiecie, o co biega?
- Nie ma na to szans. - Nie.
Dlaczego? Przez Normę?
Ciągle ta Norma.
Nie chodzi tylko o Normę.
Chodzi też o Caspra, mojego syna.
Casper Tabasco?
No.
Nie byłem tak dobrym ojcem, jak powinienem,
dla Caspra Tabasco,
bo czasem muszę być kimś innym, żeby odnaleźć się w świecie,
ale Casper nie.
On zawsze jest
Casprem.
I muszę przyznać…
że mu zazdroszczę.
Naprawdę?
Naprawdę.
A źle traktowałem nie tylko jego.
No właśnie.
Norma nie byłaby zadowolona.
A może raczej…
Norma chciałaby, żebyśmy żyli.
Mówiłeś serio?
Ron jest gotowy na powrót do pracy?
Nie.
Ale Ellis Dragon tak.
Dobra.
To słodkie,
ale jeśli żaden mnie nie przeleci, wyjdźcie stąd.
Anna,
muszę ci coś powiedzieć.
Wiele w tym roku przeszedłem
i tylko na ciebie mogłem niezmiennie liczyć.
Ellis…
Czekaj. Wiem, że czasem wydaje ci się… że tego nie zauważam,
no bo nie zauważam. Wiem, że to niedobrze.
Ale obiecuję
zauważać to częściej.
Ojejku, Ellis…
Poszło fantastycznie.
Hej. Siema.
Co poszło fantastycznie?
Peter pokazał prezentację o BioTexpo zarządowi.
To było dziś. Pamiętasz?
Faktycznie.
Ta prezentacja rozjechała im jaja.
Aha. Peter to bestia.
Dzięki.
Wy też… rozjeżdżacie jaja.
Chodźmy na lody.
Co się dzieje?
Zarząd rozważa kandydaturę Petera na twoje zastępstwo.
Na BioTexpo?
Jako prezesa.
Dobra.
Będziemy walczyć.
Z mojej rekomendacji.
Napisy: Katarzyna Puścian