Czyli mówisz mi, że nie jestem już prezesem?
Na razie zastąpi cię Peter, ale tylko tymczasowo.
Wyobrażam sobie, jakie ci się to wydaje poważne i nagłe,
ale wiedz, że tu chodzi o to, żeby chronić ciebie i twoją firmę.
Dobra, spoko.
Sytuacja była niepewna. Sprawiajmy dobre wrażenie.
Pewnie, spoko. Spoko loko. Jeśli u ciebie też spoko.
Pewnie. To loko jest spoko.
To wszystko jasne.
Cholera.
NIESTABILNY
Hej.
- I jak poszło? - Co?
Z przeprosinami.
No po to tu przyjechaliśmy. Miałeś przeprosić Annę.
Aha. Poszło świetnie.
Fantastycznie.
To był długi dzień. Padam z nóg.
Pójdę się zdrzemnąć albo pobiegam.
- Dwie bardzo różne opcje. - No wiem.
Oto i on.
Martwiłem się.
Czy wciąż we mnie wierzysz?
Interesujące pytanie.
Czujesz, że ludzie tracą w ciebie wiarę? Anna i Peter coś ci powiedzieli?
- Skąd wiesz? - To moja praca.
- Oczywiście. - Tak.
Ale rozmawiałeś z nimi?
Nie mówili chyba, że rozmawiałem?
- Dlaczego mieliby mówić? - Właśnie.
I dlatego nie mówili. Chyba że jednak mówili.
- Nie mówili. - W takim razie tak było.
Właśnie. Teraz to oni rządzą.
Ja odchodzę,
Peter wchodzi.
I to był pomysł Anny.
Ja cię. Czyli już po wszystkim.
Dragon jest w erze postellisowej.
No takie słowa bolą.
Ale no…
było fajnie.
Choć ten stary koń nie jest nawet wart ceny jego kopyt.
Coś ty! Nie mów tak.
Nie jesteś starym koniem.
Gdzie tam. Jesteś młodym, galopującym rumakiem. Musimy po prostu…
zrobić zwrot.
Jaki zwrot?
Skręcimy w tę stronę,
w dół, w górę.
Mamy ich.
Co? Nie mówiłeś, że ustabilizowałeś butle z hydrożelem.
Brawo!
Mogłabyś bić, gdybym prezentował coś, co faktycznie działa.
Często prezentuje się fazę beta.
Pierwszy pokazany iPhone był z tektury.
To prawda?
Być może. Mówię tylko: wyluzuj, panie prezesie.
Tymczasowy prezesie.
I tak brzmi fajnie.
No, ale byłoby fajniej,
gdyby nie odbyło się to kosztem mojego bohatera z dzieciństwa.
Przynajmniej nie odepchnąłeś najlepszej przyjaciółki.
Racja.
Ten psychol nie daje mi spokoju.
Ellis?
Nie.
Słuchaj, czy umiesz…
dochować tajemnicy?
- Georgia, masz chwilę? - No powiedz to.
Nie cackaj się.
Z czym?
Gdy ktoś mówi „musimy pogadać”, to złe wieści.
- Nie powiedziałem, że musimy pogadać. - Nie?
Nie! Chciałem spytać, czy masz jutro czas. Chcę iść na pierożki.
A myślałam, że po ptakach.
Ale tak, jutro mi pasuje.
Dlaczego po ptakach?
Stary, masz reputację. Przynajmniej według Luny.
Cholera. Co powiedziała?
Że romansujesz w pracy, a przy pierwszym kryzysie taty zmywasz się.
Nie…
- Tata jest w kryzysie? - A nie wiesz?
Anna go wywaliła.
Co?
To szaleństwo.
Pozbyłaś się kogoś, kto stworzył tę firmę?
Ojciec nie był na ważnym zebraniu zarządu. Jest zbyt chwiejny.
Nieprawda. Wiem, że zmiana nie nastąpi z dnia na dzień,
ale wczoraj doznał absolutnego olśnienia.
Dlaczego mam w to wierzyć?
Trudno to zrozumieć, ale udawaliśmy agentów nieruchomości.
Wolność nowej tożsamości odblokowała prawdziwe wersje nas samych.
Rozwinę to.
Ellis stał się Ronem Tabasco,
który miał się przespać z Adele dla miejsca w jej ekipie.
Nie mógł, bo myślał o Normie. Powiedział to mnie, Jasonowi Dargonowi.
Dzięki rozmowie i nieodbytemu stosunkowi odzyskaliśmy Ellisa Dragona.
Idealnie. Zadzwonię do zarządu i wszystko im powtórzę.
- Powinienem przy tym być. - Żartowałam.
Tylko Ellis jest w stanie sprawić, że bateria zadziała.
Zarząd to wie i ty też.
Wiem tylko tyle,
że ostatnio nie możemy na twoim ojcu polegać.
Jest w najbardziej stabilnym stanie od śmierci mamy.
No dobrze.
Jeśli to prawda,
czy wróciłby tu, żeby pracować w laboratorium,
zapominając o dumie?
- Wróci do laboratorium. - A to o dumie?
Wróci do laboratorium i… nad dumą popracuję.
- To brzmi wspaniale. - Wspaniale. Wkrótce się odezwiemy.
- Dziękuję! - Nie ma za co.
Może pokaże pani ducha uczelni, kupując materiały promocyjne?
- Nie, dziękuję. - OK.
- Kto to był? - Jackson! Ty na rozmowę?
Jaką rozmowę?
Co… się tu dzieje?
Przed oczami masz pierwszy rocznik
nowej potęgi szkolnictwa wyższego.
Ellis U.
- LSU? - Zgadza się, Ellis U.
Sorry, chcę dobrze usłyszeć. Mówisz L…?
Ellis U. To takie skomplikowane?
No nie wiem. Może dlatego, że LSU już istnieje. W Luizjanie.
Jeśli chcesz się zapisać do Ellis U, złóż podanie jak inni.
Jest dziekanem ds. rekrutacji.
I mniejszościowym wspólnikiem. Jesteśmy uczelnią prywatną.
Już rozumiem. To przekręt Lesliego. Korzysta na twoim nazwisku.
Gdyby tak było, czy wziąłbym na siebie ryzyko finansowe?
Te materiały są na moją kartę.
Tato, nie marnuj czasu na udawaną uczelnię.
A co to ma być?
Nasza maskotka.
Kangur robot?
Kangobot. Kangoboty z Ellis U.
- Boty do boju! - O rety.
Klasyczne połączenie nauki i fantazji, z którego słynie Ellis U.
Mnóstwo imponujących kandydatów chce się u mnie uczyć.
Liczymy też na trochę mniej imponujących.
Kiedy rodzice robią się zdesperowani, pociąg z kasą zaczyna turkotać.
Wybacz więc, ale młode umysły czekają na wypchanie wiedzą. Dziękuję.
Tato, to jest śmieszne.
Wróć do Dragon, gdzie możesz coś zmienić.
Ale Ellis U coś zmieni.
Niech Anna i Peter wezmą sobie tę głupią firmę. U nas jest super.
Wiem, że Anna cię zraniła,
ale poradzimy sobie z tym, żebyś wrócił do laboratorium.
- Leslie? - Stare dzieje.
Teraz mamy lepsze plany.
Właśnie. Przepraszam bardzo.
- A więc… Josh. - Tak.
Opowiedz o swoich wakacjach w lesie deszczowym.
Z nakazu sądowego.
ZAGROŻENIE BIOLOGICZNE
Jackson! Hej!
Miło cię tu widzieć.
Na pewno?
No tak myślę.
Luna, jeśli masz ze mną problem, powiedz to mnie.
Dobra.
Chodzi o Georgię? Bo…
W porządku. Naprawdę. Ale następnym razem pogadaj ze mną.
Czyli ty też mnie nienawidzisz.
- Co? Nie. - Tak.
Co tam, ludziska?
Powiem ci co. Jackson dołączył do klubu „Nienawidzę Luny”.
Hurra! Gratulacje. Zaproś go na następne spotkanie.
No i zaproś też mnie.
Zgadzam się z wami. Jestem do bani.
Przegapiłem coś?
Po tym, jak Ruby awansowała, nasza Luna trochę zbzikowała.
Zbzikowała?
Wszystko gra?
Będzie grać.
Po tym, jak przegadamy to wieczorem przy drinkach.
Jackson stawia.
Czemu nie?
Cześć. Jesteś.
No więc…
Potrzebuję pomocy.
Dobra. Pewnie.
Wiem, że jesteście na stypendium, ale jeśli chcecie coś kupić,
jeszcze można.
- Co to za ludzie? - Zapytaj tatę. Są z nim.
- Boże. - Jackson! Przyszedłeś poznać studentów?
Czy może sam zaczynasz studia?
Zapisy zamknięte.
Coś się wymyśli. Ale i tak musisz napisać esej.
Po co ich tu przyprowadziłeś?
Nie wszystkiego nauczysz się na sali wykładowej. Kiedyś ją znajdziemy.
Do tego czasu będziemy tu.
To dzięki tobie.
Jackson zainspirował mnie do powrotu do laboratorium
i pracy nad biobaterią, żeby studenci mieli trochę praktyki.
- Wykończę się. - O studentach nic nie mówiłem.
Słuchaj, Ellis, z całym szacunkiem,
ale wiesz, że goni nas poważny termin, a to nie pomaga.
Co się dzieje?
Poda pani?
Dziewczyno, ale masz wyrzut. To może być nowa rozgrywająca Ellis U.
Chciałabym się jednak dowiedzieć, co się dzieje.
To proste. Wróciłem na ostatnią rundę przed BioTexpo.
Studenci obserwują.
Naprawdę zamierzasz pomóc dokończyć baterię?
Czy to naprawdę tak wygląda?
No weź. Gramy w jednej drużynie.
Wracajmy do laboratorium i chwyćmy byka za rogi!
- Nie. - Rogi, rogi, rogi!
- Anna… - Za rogi chwyćmy go.
Dobra. Bądź cicho przez dwie sekundy. Pomagam ci.
Anna, co by się tu nie działo, zignoruj to.
On i tak jest naszą szansą na skończenie baterii.
OK, Ellis. Ale jesteś na krótkiej smyczy.
Nie pożałujesz tego. Boty do boju!
Boty do boju!
Co to ma być?
Jeśli chcesz wcześniej skończyć wycieczkę,
wydaj 10 000 w naszym sklepie uniwersyteckim.
Słucham?
Przesadziłem z zamówieniem.
Nie chodzi tylko o kupno towaru.
Przez sam wynajem magazynu pójdę z torbami.
Jestem w kropce.
Proszę cię! Zaraz zostanę z niczym.
Wiesz, nie jest idealnie mieć dziś tylu zwiedzających.
Nie mój wybór.
Ja to wezmę.
Dziękuję.
Uwaga, uwaga. To biobateria.
Przyjrzyjcie się.
Wkrótce zasili świat.
Wspaniale, nie?
Wszyscy zakuwają do egzaminu.
Nie tyle do egzaminu, co po prostu pracują.
Pewnie. To metafora studencka dla dzieciaków.
- Niektóre z nich są od ciebie starsze. - Moja ciocia Meredith.
Nie chciałam cię zawstydzać. Hej.
Cześć.
Zasada: nie regulujemy mikroskopu, kiedy go używam.
Profesor Ellis pozwolił nam dotykać.
Nie, ja powiedziałem, że musicie dotknąć wszystkiego.
- Aha. W porządku. Tak. - Ej, odłóż to.
Prototyp!
O nie.
Wystarczy.
Wynocha!
Wszyscy.
Chodźmy.
- Ty zostań. - OK.
Nie mamy pewności, czy jest zepsuta.
Byłoby lepiej dla wszystkich, gdybyś zabrał ten cyrk gdzie indziej.
To był wypadek. Dzieciakom trzeba pozwolić coś schrzanić.
- Dość o „dzieciakach”. - To nie ich wina.
A czyja? Petera? Luny? Nie, to nie fair.
Niestety jesteś tu chyba tylko po to,
żeby zakłócić pracę nad projektem.
Nieprawda. Chcemy też podać ludziom kod promocyjny.
„Prawdziwy uniwerek” da ci pięcioprocentową zniżkę
i darmową dostawę przy zamówieniach powyżej 500 $.
My nic nie zakłócamy. Zaufaj mi.
Chciałabym.
Przyszedłem tu, żeby wam pomóc, uratować sytuację. Jackson, powiedz jej.
No dobra.
Koniec zajęć.
Tato, zaczekaj.
Darmowa dostawa wyłącznie na terenie USA.
Przesyłki krajowe, nie zagraniczne.
Jestem w kropce.
Hej. Przepraszam za spóźnienie.
Miło było pogadać sam na sam.
Aha. Opowiedziałam Lunie o jednej koszmarnej podwładnej.
A Ruby pomogła mi z szefową z piekła rodem.
Kurde. Pogodziłyście się beze mnie.
Cieszę się, że to przegadałyście.
A gdzie Jackson?
Przy Ellisie.
Wyobrażam sobie. To była jakaś masakra.
No nie bądź dla niego taka surowa.
Jak on się musi czuć? Pominięty w firmie, którą stworzył.
Mega stres.
Ale nie tylko on jest zestresowany.
No wiem.
Ten cały Sydney Grossman przeraża.
Jaki Sydney Grossman?
Żaden.
Chwila. Czy to nie jego połączyli z groźbami do Petera? Co z nim?
Być może nadal nęka Petera i być może jest trochę gorzej.
Wiemy dlaczego?
To coś osobistego.
Aha. Pracowali razem czy coś.
A czy Peter nie mówił, że go nie zna?
To nie do końca prawda.
Dlaczego Peter miałby kłamać?
Najpierw mnie degradują. Skarżę się? Nie.
Potem proszą o powrót do laboratorium.
Odmawiam? Oczywiście, że nie.
A teraz mam zakaz wstępu.
Wszystko stanęło na głowie.
Pomijasz kilka rzeczy.
Co?
Studentów? Wracałem do wrogiego środowiska pracy.
Bez wsparcia kolegów z pracy potrzebowałem własnego.
- Potrzebowałeś publiczności. - Potrzebuję tego, czego potrzebuję!
O Boże.
Tato.
Zawsze miałem ci za złe, że wywierasz na mnie presję.
Ale w tej chwili zaczynam zdawać sobie sprawę,
że jest ona niczym w porównaniu z presją, jaką wywierasz na sobie.
Dziękuję.
Mam czynić cuda.
Ale…
raz za razem udowadniałeś, że potrafisz.
Nie musisz już nikomu imponować.
Czuję, że istnieję,
tylko wtedy,
kiedy robię coś niezwykłego.
Reszta czasu to tylko…
wegetacja.
A czas, który spędzamy razem?
Kto ma ochotę na ploteczki o Peterze?
Dawaj.
Weź ręcznik papierowy, bo to soczyste ploty.
Czyli Peter ukradł projekt baterii tego Grossmana?
Tego się dowiemy.
W Szybkiej kasie nie był taki świetny.
Był dobry, ale to nie poziom gróźb śmierci.
- Ja będę mówił. - Lepiej nie.
Dobra.
- Chodźmy od tyłu. - To piętrowy dom. Daj mu chwilę.
- Kurwa, cierpliwości, Malcolm. - Przepraszam.
- Chodźmy. - Dobra.
- Cholera. - Wszystko gra?
Nie. Miałem plany z Georgią, ale oczywiście jestem tu z tobą…
- Halo? - Nawaliłem.
Szkoda. Cóż. Tego kwiatu jest pół światu.
Daruj sobie. Nie lubisz jej.
Sydney!
Nie mówiłem, że jej nie lubię, ale nie wiem, co ci daje.
Może to, że ja ją lubię? To ci wystarczy?
Chryste! Nie musimy się od razu do niego włamywać.
Nie włamaliście się. Drzwi były otwarte, a mnie tu nie było.
Zniknę jak duch.
Czego my właściwie szukamy?
Nie wiem. Myślałem, że z nim pogadamy, a nie się włamiemy.
Gdyby Malcolm się nie włamał i byśmy nie weszli,
nie znaleźlibyśmy tego.
O Boże.
Sydney jest studentem Ellis U?
I to nie byle jakim.
To Dudley.
- Boty do boju! - Boty do boju!
Sydney to Dud… Kim jest Dudley? Zaczynam panikować.
A jak ja się czuję?
Mam w domu dwóch włamywaczy.
- Sydney. - Dudley.
Zgadza się. Powinienem wiedzieć, że się domyślicie.
Wiecie, że Peter mnie wyrolował?
Bateria to twój pomysł?
No wymyśliłem część pierwotnej technologii.
Nie wiedziałem, że można jej użyć w baterii. No i co?
Tak to jest. Ten, kto coś wdroży, zgarnia laury.
Racja. Myszy, okna i ikony wymyślił Xerox, a wdrożył Apple.
Peter to nie Steve Jobs.
OK, ale on miał wizję, a ty nie.
Zniszczenie baterii nic nikomu nie daje. Nie rozumiem.
- Chyba że… jej nie zniszczył. - O Boże.
Gdzie ona jest, Dudley?
Właśnie, Sydney.
Co takiego?
Czyli… to postanowione?
Rezygnujesz ze stażu?
To nie dla mnie.
Biotechnologia?
Praca.
Rozumiem.
I nie ma to nic wspólnego
z Jacksonem?
Możliwe, że słyszałam biurowe plotki
o tym, że cię wystawił w restauracji z pierożkami.
Być może.
Dokonał skoku w starym stylu rodem z Ocean's 8.
Nasz ulubiony Ocean's.
Zobaczyłem reklamę Ellis U. To była idealna przepustka.
Myślałeś, że ukradniesz naszą własność i ją komuś sprzedasz?
Nie rozumiesz? To nie ma nic wspólnego z kasą.
W sumie to ma.
Nie. Nie chciałeś, żeby ktoś inny zgarnął całe uznanie.
To ty chciałeś dokończyć baterię.
- Chyba nie o to mu… - Właśnie o to.
Dobra.
Chciał czuć się niezwykły.
Nie, potrzebuję kasy.
Tato, on nie jest tobą.
Myślę, że jeśli damy mu czek i nie wezwiemy policji,
wyjdziemy stąd z baterią i o wszystkim zapomnimy.
A na ile?
Zawiodłeś mnie, Dudley.
Sydney. Wypiszcie czek Sydneyowi.
No dobrze. Dajmy mu, co chce, i wracajmy do laboratorium.
OK. Jeszcze raz: chce kasy.
- Rozumiem. - OK.
Wiesz…
W wielu kwestiach Ellis i Jackson się różnią.
Pod jednym względem są podobni.
Są ze sobą tak bardzo zżyci,
że najlepsze, na co można mieć nadzieję w ich życiu,
to drugie miejsce.
Dlaczego niedostępność emocjonalna jest tak cholernie seksowna?
Nie wiem.
Po prostu jest.
Boże. Przepraszam.
Wzywają mnie do biura.
Hej. Zaczekaj.
Mogę cię o coś zapytać?
Jasne. O co chcesz.
Zostawisz otwarty rachunek?
Pewnie.
Dzięki, Anna.
Nie ma sprawy, Georgia.
Co się dzieje?
Przedstawiam ci
Kangobota!
Sprowadziłeś mnie tu dla metalowej maskotki?
Daje czadu, co?
Nie chodzi o bota. Patrz, co go zasila!
Bateria.
Jak to możliwe? Nie była zupełnie zniszczona?
Boty do boju!
Do boju.
Jest cały?
Cała. Tak.
Wybacz.
Czy ja dobrze rozumiem?
Ellis i Jackson naprawili baterię,
ale chcą, żebym to ja ją zaprezentował.
Ellis nie chce nic zmieniać w ostatniej chwili. Tak.
Super. A muszę pracować z Roburem?
- Kangobotem. - Tak.
Nie. Ellis daje ci wolną rękę.
To bardzo miło z jego strony.
Zdarza mu się postąpić rozsądnie.
Nie chowa urazy. Nie jak ja.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam, że skłamałem o Sydneyu.
Naprawdę. Spanikowałem.
No i sam nie wiem…
Nie chciałem, żebyś miała o mnie gorsze zdanie.
Amatorskie posunięcie.
Miałam wyższe oczekiwania.
No to co mogę zrobić, żeby odzyskać twoje zaufanie?
Nie wiem, czy to możliwe.
Ale…
kiedy sprawdzisz maila,
zobaczysz, że wysłałam ci listę rzeczy, które możesz zrobić, żeby spróbować.
Fajnie. No to…
zajmę się tym od ręki.
To super.
Proszę bardzo. Następne pokolenie Dragon Industries
pokazuje nam, jak firma będzie się rozwijać
poza kultem jednostki jej… barwnego założyciela.
Wznieśmy toast za Petera,
który pozamiatał tą prezentacją. Wiedziałem, że tak będzie.
Dlatego właśnie pozwoliłem mu ją wygłosić.
Powiedz parę słów.
Chcę tylko podziękować wszystkim za ciężką pracę.
A tobie, Ellis, dziękuję, że pozwoliłeś mi wygłosić prezentację.
Bez ciebie nie dalibyśmy rady. Następny krok: bateria na rynku.
A jak!
Ale może dziś cieszmy się imprezą?
- Szefowa jak się patrzy. - Zgadzam się.
- Mam zrobić robaka? - Za wcześnie na to.
- Poczekaj, aż zajdzie słońce. - OK. Robak to stworzenie nocne.
- Jackson, możemy pogadać? - Aha.
Pewna pełna entuzjazmu osoba z Ellis U chce cię o coś zapytać.
Zaprosiłem ją na kolację z tobą.
- Teraz? - Tak.
Poważnie?
Tak. Nie mogę kontrolować ciebie ani tego, z kim się spotykasz.
Dzięki.
Ale powinienem wydać zgodę na rozmnażanie.
- Żartujesz, prawda? - Nie w kwestii rodu.
Dobra.
Cześć. O Boże.
Przepraszam za te pierożki…
Niech zgadnę.
Coś z twoim tatą.
Tak. Zgadłaś.
Odchodzisz z Dragon?
Sorry. Odpadam.
OK.
To co teraz?
No… jest taki gość, którego chciałam poprześladować.
Spokojnie. To ty.
Dobra.
BioTexpo to prawdziwe BioSukces-po.
I nie przeszkadza ci, że nie jesteś w centrum uwagi?
W centrum uwagi jest nauka. Tak jak być powinno.
- Podoba mi się ta nowa wersja ciebie. - Mnie też.
A ta nowa wersja nie zaistniałaby
bez twardej miłości pewnej wyjątkowej osoby.
Przestań. Nie musimy…
- Oto i on. - Hej!
- Zgadza się.
Leslie. No tak.
To on pomógł mi wreszcie zrozumieć, co powinienem robić –
pomagać innym z ich potencjałem.
Boże.
Czyli Ellis U na pełny etat?
- Nie. - To dobrze.
Super. W takim razie dobra robota, Leslie.
Oby Ellis zwrócił ci pieniądze
za wszystkie te materiały promocyjne.
No co?
Z ich sprzedażą problemu raczej nie będzie.
Oj nie.
Dlaczego? Co z nimi zrobiliście?
Nie przejmuj się tym.
Materiały.
Cześć. Jestem Ellis Dragon.
Znacie mnie jako założyciela Dragon Industries,
ale pewnie nie wiecie,
że mojej rodzinie było trudno, gdy byłem dzieckiem.
Kiedyś zepsuła nam się zmywarka,
a mamy nie było stać na naprawę.
Wczołgałem się pod zmywarkę z narzędziami i sam ją naprawiłem.
W jedno popołudnie sprawiłem, że zużywała mniej prądu,
o połowę mniej wody,
a nasze naczynia były trzy i pół razy czystsze.
Ameryko,
twoja zmywarka się sypie.
Skoro w wieku dziesięciu lat zrobiłem to dla mamy,
wyobraźcie sobie, co, nieco starszy, mogę zrobić dla was.
#ELLISDLAUSA
Ellis jest dla mnie.
Ellis jest dla ciebie.
Rząd jest pełen ludzi nastawionych na siebie.
Głosuj na kogoś, kto wszystko robi dla ciebie.
- Odwiedź nasz sklep. - Do zobaczenia na wyborach.
I w naszym sklepie internetowym.
ELLIS DRAGON NA PREZYDENTA
W naszym sklepie internetowym.
Napisy: Katarzyna Puścian