Daleko jeszcze?
Skarpetki mi przemokły.
Jest pewnie z minus 10.
Tatusiu?
Tak?
Co teraz?
Gorąca czekolada?
Gdzie będziemy mieszkać?
No... możemy wrócić do Anglii.
Możemy zostać w Szwecji.
Gdzie tylko chcemy.
No bo nie mamy żadnych...
Pamiętasz, jak ostatnio tu byliśmy?
To było ostatnie lato z mamą.
Denerwuję się.
Tutaj jej nie będzie.
Wiesz o tym, prawda?
Już nigdy jej nie zobaczymy.
NOWA KONSTELACJA
Wesołych spóźnionych Świąt i spóźnionych urodzin!
O Boże.
Dobra. „Jak się nazywa japoński wynalazca namiotów?”
„Nacomi Tachata”.
Dobre.
Co?
To suchar.
To miał być suchar. O to chodzi.
Teraz ty.
O nie.
- Tak. - No dawaj.
Dobra.
Dobra, mam.
Jest trochę podobne do tamtego.
- Ale szwedzkie. - Poślubiłem Szwedkę. Dawaj.
Dobra. Nelson Mandela ma przyrodniego brata ze Szwecji.
Kim jest Nelson Mandela?
Nie będzie śmieszne, jeśli nie wiesz.
Ja wiem, kto to.
Nelson Mandela ma przyrodniego brata ze Szwecji, który nazywa się...
Måste ManDela.
Po szwedzku to naprawdę śmieszne.
Poprzestawiałeś w szafkach.
Nie, to raczej nie w moim stylu.
Jo, możemy pogadać?
Oczywiście.
Nie było między nami za dobrze, kiedy odlatywałaś.
To znaczy jak?
No... nie popatrzyłaś na mnie, kiedy się żegnaliśmy.
- Jasne, że popatrzyłam. - Nie. Nie popatrzyłaś.
W ostatnim roku dużo o tym myślałem.
Nie wiem, czy zauważyłaś, ale te parę miesięcy było okropne.
Przynajmniej dla mnie. Zanim odleciałaś.
Przykro mi.
Nie tak to zapamiętałam.
Wróciłam i nigdzie się nie wybieram.
Kochasz mnie?
Oczywiście.
Nie wymuszam wyznań. To szczere pytanie.
Oczywiście, że cię kocham, ty idioto.
EUROPEJSKA AGENCJA KOSMICZNA KOLONIA, NIEMCY
- Dzień dobry. - Witamy panią.
Dziękuję.
A ta?
„Skąd w morzu wziął się piasek”.
Wyrzucamy czy zostawiamy?
Nie rozumiesz mnie, prawda?
Pytałam, czy ją zostawiamy, czy wyrzucamy.
Wyrzucamy.
I już.
Odmieniec.
Tak.
O trollu, który porywa dziecko.
Wrzucają dziecko do ognia, żeby odzyskać mamę.
Tak.
Czy przed moim odlotem martwiło cię coś konkretnego?
Nie musimy o tym rozmawiać.
Mamy gdzieś klucz imbusowy?
Tak.
- To ten, prawda? - Tak.
Prawie cię nie było.
Spędziliśmy to tragiczne lato w chatce.
Ale poza tym byłaś na szkoleniach. Często.
Czyli nie było jednej konkretnej rzeczy?
Pewnego dnia
złożę ostatni gówniany mebel
i nie będę musiał już tego robić.
Magnus, co?
Nie jestem zazdrośnikiem. Mam nadzieję, że to wiesz.
Ale zacząłem się zastanawiać, czy coś cię nie łączy z Frederikiem.
Co?
Nie.
Wykluczone. Nie.
Słuchaj, dobrze się nam układa.
- Tak. - To byłby dobry moment na szczerość.
Ale, Magnus, nie miałam romansu z Frederikiem.
Nigdy bym tego nie zrobiła.
- No tak. - Magnus, proszę.
Zależy mi na szczerości.
Oczywiście.
Jo, kiedy cię nie było...
poznałem kogoś.
Co?
Do niczego nie doszło.
Ale poszliśmy na drinka.
Jeden pocałunek.
Co?
Myślałem, że mnie zostawisz.
Było wiele plotek o tobie i Frederiku.
Założyłem, że się rozstaniemy.
Ale dlaczego?
- Przecież... - Mówię szczerze.
Tak. Chcę, żebyś był moim mężem,
a Alice moją córką.
Na górze mogłam skupić się tylko na tym, żeby wrócić do domu
i składać gówniane meble.
Kiedy byłam sama i nikt mnie nie słyszał, myślałam, że umrę.
Tatusiu?
Tatusiu, chodź.
Magnus...
Naprawdę szkoda mi czasu, który straciliśmy.
Nie zniosłabym, gdyby...
Tatusiu?
Idź.
Przepraszam.
LIT VII
ŚMIERĆ W KOSMOSIE
LISTA GOŚCI FESTIWALU FANTASTYKI NAUKOWEJ
Panie Rogers?
- Panie Rogers? - Chwila.
- Czy on... - Bud.
Wszyscy paneliści mają pilnie przyjść do sali.
Chciałem tylko powiedzieć...
Proszę o uwagę.
Szanowni państwo, mówi kapitan statku.
Zawracamy i robimy przystanek w Santa Barbara.
Wygląda na to, że jeden z naszych gości miał w nocy wypadek.
Musimy poddać się koniecznym procedurom bezpieczeństwa.
Prosimy o pozostanie na pokładzie.
Mamy nadzieję, że nie przysporzy to państwu kłopotu.
Henry, finansuje cię NASA i pracujesz w NASA.
I pracowałem tam już, zanim się urodziłaś, Michaela.
Musimy pomówić o tym, że nie dostałeś pozwolenia,
żeby pójść ze sprzętem RPL do innej agencji.
CAL jest mój.
Nie zadziałał, Henry.
Proszę, nie mów tak.
Wiem. Bardzo trudno jest odpuścić.
Porażka tak nie wygląda.
Muszę to tylko przemyśleć.
Eksperyment wywołał skutek.
Musisz wrócić do domu, rozumiesz?
Miałeś dziesięć dni i dużo pomocy.
Nie ma dowodów na działanie CAL-a. Zamykamy to.
To koniec tego projektu.
Henry...
Inaczej pamiętam.
Na przykład co?
Gdzie leżą rzeczy. Mój samochód.
Rozumiem.
Pamiętałam, że jest czerwony, ale jest niebieski.
To drobnostka, ale...
Wręcz przeciwnie.
Myślę, że...
Mam w domu pianino, a nie gram na pianinie.
Masz halucynacje?
Tak.
Jakie?
Widzę Paula Lancastera.
To znaczy...
Jego ducha, jak sądzę.
Czasem mam wrażenie, jakbym wciąż była na ISS.
To, o czym mówisz, przypomina objawy zespołu stresu pourazowego.
Powracające wizje stresujących zdarzeń, problemy z pamięcią, gniew.
Nic dziwnego, że masz to zaburzenie.
Bałaś się o własne życie,
martwiłaś o załogę, rodzinę.
Przeżyłaś śmierć przyjaciela. To ogromna trauma.
Powrót na Ziemię mógł to wyzwolić.
Przeprowadzimy test hamowania deksametazonem
i sprawdzimy twój poziom kortyzolu.
W międzyczasie mogę ci coś przepisać.
To znaczy?
Lit.
Nie jestem chora psychicznie.
Nie mam depresji.
Nie. Ale to cię uspokoi.
Lit osłabia te objawy.
Nie chcę tego. Nie...
Takie rzeczy kończą karierę.
LEK ANTYDEPRESYJNY
Interesują mnie pani badania.
Jak to się nazywa? Salutogeneza?
Jak ją pani definiuje?
To pan jest tutaj?
Jestem.
To dla mnie chyba lepsze miejsce. Myślę, że mogę pomóc.
A jak pańska sytuacja?
Pyta pani o CAL-a?
Ciągle przy nim pracuję.
Chyba jestem na progu czegoś.
Mało pamiętam o CAL-u sprzed wypadku.
Chce go pani zobaczyć?
Większości wyników nie jestem w stanie zrozumieć.
Ma pani jakieś dowody anegdotyczne od astronautów?
Jak to na nich wpływa? Nie zawsze dobrze.
Niektórzy czują się wypaleni.
O tak.
- Jest im ciężko. - Mają niezrozumiałe doświadczenia.
Tak.
Mam paru znajomych z załogi Gemini IV.
Chucka Parksa, Johna Coopera.
Czuli tam w górze zapach spalenizny. Obaj.
John słyszał szczekanie psa.
Zawsze mówił, że to Łajka.
Zastanawiam się, jak ona się czuła.
Lubi pani psy?
Dosyć.
Zawsze tak było, odkąd latamy na dużej wysokości.
Byłem oblatywaczem. Przed Apollo.
Latałem na największych wysokościach, aż do granicy z kosmosem.
Wielu kolegów donosiło wtedy, że jakaś duża siła
naciska na jedno ze skrzydeł samolotu powyżej 27 000 metrów.
Nazywali ją „lewą ręką Boga”.
Miałem kolegę,
który stracił syna.
Małego chłopca. Sześciolatka.
Utopił się w jeziorze na urodzinach siostry.
Parę lat później gość leciał samolotem DC-10 nad Nevadą
i usłyszał głos.
Dziecięcy.
Głos jego syna.
„Tatusiu, uważaj”.
Zauważył, że gwałtownie pikuje i zdołał się wznieść.
Do końca życia przysięgał, że ocalił go syn.
Nikt o tym nie mówi, ale takie rzeczy poleciały za nami w kosmos.
ZAŁOGA SALUTA 7 WIDZIAŁA ANIOŁY
Miała pani jakieś przewidzenia?
Lot w kosmos jest jak wejście na Everest.
Skupiamy się na szczycie i jeśli nie uważamy,
możemy zapomnieć, że kiedy wejdziemy, trzeba będzie zejść.
Właśnie wtedy ludzie zawodzą.
Muszę to sprawdzić. Znowu działa.
- Hej. - Tu tata.
Nie mogę rozmawiać.
To nie działa.
O Boże.
Parę lat było dobrze, ale...
Chryste, muszę znaleźć rozwiązanie.
Muszę się jakoś dostać do tego skurwysyna.
Musisz przestać myśleć, jakby to było poza tobą.
Connie, to nie choroba.
Właśnie że tak. Nikt nie wpieprzał ci się w głowę.
To ty. To coś, co możesz kontrolować.
Słuchaj, jeśli masz epizod, proszę, weź swoje tabletki.
Nie mogę rozmawiać.
LIT-7
Mówi o śmierci i wypadkach.
- No i jest ten problem z szafami. - Jak to?
Chowa się w szafach.
Być może wasz system przestał sprawnie działać.
Ma dziesięć lat. Kiedy pani wyleciała, miała dziewięć.
To długi rok. Bardzo liminalny wiek.
W jakim sensie „liminalny”?
Pomiędzy dwoma stanami.
Tak. Właśnie.
Chce zmieniać rzeczy. Jak swój pokój.
Przez rok byli ojciec i córka, a mama...
Mama była za daleko.
W kosmosie.
Teraz wróciła i może Alice straciła pewność.
Może dręczą ją pytania o to, czy mama...
„Kim jesteś?”
„Czy mogę ci ufać?”
Co jej powiedziałeś? Wie o prywatnych sprawach.
To koleżanka z pracy i nauczycielka Alice.
Co mówiła Jenny?
Że mam zespół stresu pourazowego.
Spokojnie. Nic mi nie jest.
Nikomu nie mów.
Myślisz, że coś jest nie tak z moją więzią z Alice?
- Nie. - Nie?
No pewnie, że jest.
Nie było mnie przez rok.
„Kim jesteś? Czy mogę ci ufać?”
- Nie mówiła, że Alice nie może ci ufać. - A ty tylko potakiwałeś.
Alice?
Sprawdź w gościnnym.
Jesteś tam?
Kurwa.
Alice, wyjdź stamtąd.
Alice, już.
Co?
Mam stare ubrania. Mogą ci się spodobać.
Kochanie. Chodź.
Nie miałyśmy okazji spędzić razem za dużo czasu.
Może gdzieś byśmy pojechały?
We dwie?
Nie, oczywiście z tatusiem.
Może do chatki.
Ale co ze szkołą?
Miała cię przez cały rok.
Alice.
Skarbie, nie odrzucaj mnie.
Nie odrzucam.
Nie cieszysz się, że jestem?
Nie wiem.
Jestem po prostu trochę rozczarowana.
Myślałam, że będzie inaczej.
W centrum CAL-a jest komora z gazem złożonym z atomów rubidu.
Wokół niej są lasery, elektromagnesy.
- Magnetyczna pułapka. - Rozumiem.
Żeby uzyskać kondensat, kierujemy laser, żeby poddał atomy rezonansowi.
No i potem, kiedy go wyłączamy, tworzy się superpozycja.
Stworzyłeś ją?
Czarna plama. Dwie czarne plamy obok siebie.
Ten obraz uzyskaliśmy na pokładzie ISS.
To efekt interferencji.
Nie może go być.
Jakie dane są teraz?
- Takie. - Co to jest?
Wygląda jak dziecięcy rysunek sowy.
Nie chce się pokazać.
- Co takiego? - Ale kiedy przeprowadziłem to tutaj...
Tutaj?
Wtedy zobaczyłem to.
To pokaż mi dane.
To są dane. Nie mogę, Louis.
Wyraźnie jest tam w otoczce, ale tylko ja to widzę.
Przykro mi. Nie zbudowałeś przejścia do innego wszechświata.
Tamten obraz z ISS był fałszywy.
Nie. Eksperyment z CAL-em miał uchwycić stan,
w którym jedna cząsteczka istnieje w dwóch różnych stanach na raz.
I to się nam udało.
Eksperyment się nie powiódł
i uzyskaliście fałszywy obraz.
Możesz go powtórzyć.
Nie mogę go powtórzyć, do cholery,
bo nigdy tam nie wrócimy.
Słuchaj, Louis, a co, jeśli wynik eksperymentu
mógł teoretycznie ujawnić się na różne sposoby?
To znaczy?
Nie na ekranie.
W umyśle obserwatora.
W tym, co widzi wokół siebie.
Co, jeśli działa... na chemię mózgu?
Przestań.
Cała historia fizyki kwantowej jest skrępowana efektem obserwatora.
Wpływem, jaki ma na eksperyment fakt, że na coś patrzymy.
A jeśli eksperyment ma wpływ na mnie?
To na pewno boli, prawda? Kiedy ktoś nam nie wierzy.
Agentka Bright, FBI.
Wie pani, że mówimy tu o chorobie psychicznej,
która sprawia, że ludzie mają wypaczony obraz rzeczywistości.
Może to pani umknęło, ale prawda jest rzadko dostępnym towarem.
Umknęło wam to w służbach porządkowych?
Nie.
Byłem na Księżycu.
Chodziłem po nim.
Jest na to dowód. Piłka golfowa.
Nikt nie wątpi w to, że chodził pan po Księżycu.
Pytamy tylko, co mu się stało.
Przeszkodził mu pan w kolacji.
Żeby z nim porozmawiać. Żeby zrozumiał.
Wysadzą mnie w Santa Barbara.
Powiedział pan,
że gdyby pan Rogers starł się z panem, wrzuciłby go pan do morza.
Agentko Bright, nie jestem w stanie unieść ramienia o więcej niż 45 stopni,
odkąd mój samolot rozbił się w Korei.
A nawet gdybym mógł, nie zrobiłbym tego. Jestem astronautą.
Mam etykę zawodową.
WITAMINA D, B12, KWAS FOLIOWY
Co ty robisz?
Jestem niezależną osobą.
Nie potrzebuję żadnego pozwolenia, żeby gdzieś być.
Cholera, musimy się dogadać co do przyczyny.
Przekonaj mnie, że nie oszalałem.
SPRAWDŹ
GOTOWE
INHIBITOR SEROTONINY
RECEPTOR ADRENERGICZNY LITU
GOTOWE
INHIBITOR SEROTONINY
RECEPTOR ADRENERGICZNY LITU
KARTY PACJENTÓW ZAŁOGI ISS
„Ilja. Witaminy A”.
„Audrey. Witaminy A”.
„Yaz. Witaminy A”.
„Witaminy B”.
Dobrze.
„Amanda Klein”.
„Witaminy B”.
„Astronautka NASA Amanda Klein widziała w kosmosie anioły”.
No już.
„Proces kanadyjskiej astronautki.
Pod fałszywym nazwiskiem próbowała zamordować byłego męża, nową rodzinę”.
„Caldera, Henry”.
Co panowie robią?
Przestańcie!
Halo?
Cokolwiek tu robię w swoim własnym czasie
i z moim własnym życiem, jest wyłącznie moją sprawą.
Przepraszam, Henry.
Gdybyś nie był, kurwa, taki ciekawski, nie byłoby żadnego problemu.
Wszystko dobrze?
Komandorze Caldera?
Ciekawość to pierwszy stopień do piekła.
- Jo? - Tak?
Oboje mieliśmy dużo czasu, by pomyśleć...
ale nie, żeby porozmawiać.
O czym?
Widzę, że coś się zmieniło i przepraszam, jeśli powiedziałem coś nie na miejscu.
Ale chcę cię, Jo. Tak samo jak przedtem.
Odpracujmy kontrakty tutaj i przejdźmy do sektora prywatnego.
Rozmawiałem z nimi. Ze StarCosmem, Alyanną.
Podoba im się to.
Zwłaszcza gdybyśmy byli razem.
Kalifornia.
Nie wiem, o co ci chodzi.
Jo, słuchaj.
Jesteś mi winna szczerość, jeśli zmieniłaś zdanie.
Zmieniłaś je?
Jest wiele dziwnych różnic między Ziemią i kosmosem,
nie tylko grawitacja.
Czas płynie z różną prędkością w obu tych miejscach.
Po pół roku w kosmosie
astronauta postarzał się o 0,007 sekundy mniej niż osoba, która została na Ziemi.
Co się z tym dzieje?
- Rozumiesz cokolwiek? - Z czym?
Gdzie znika te 0,7 sekundy?
To ty?
Tak, mówię do ciebie.
To ona, Magnus?
Co się dzieje?
Czy to ona?
Przestań, Jo.
- Wybacz, Sara. - „Och, wybacz, Sara”.
- Jo. - Zostaw mojego męża, jasne?
Co to miało być?
Daj mi kluczyki.
To jakiś absurd.
Przez parę tygodni nie powinnaś prowadzić.
Umiem, kurwa, prowadzić.
Nie klnij przy córce. Gadasz jak pijaczka.
Możemy włączyć muzykę?
Muszę się skupić.
Alice, muszę się skupić, okej?
Alice, wyłącz to. No wyłącz!
- Na litość boską! - Mamo!
Agencje kosmiczne mają kliniki rehabilitacyjne dla astronautów, którzy...
Istnieje schorzenie nazywane wypaleniem astronauty.
Dopiero co wróciła.
- Nie może znów wyjechać. - Ma problem.
To oczywiście reakcja na stres, którego doznała w kosmosie.
Bez interwencji jej się pogorszy.
A ty pojedziesz z nią?
Nie wiem.
Może. Na początek.
Miałeś z nią romans?
- Co ci powiedziała? - Nieważne.
Miałeś?
Tak.
- O co chodzi? - Magnus mnie zaprosił,
bo się o ciebie martwi.
Okłamałaś mnie.
Co?
Martwi się, bo zachowujesz się... w zaburzony sposób.
Sam mogę za siebie mówić, ty gnoju.
Co mu powiedziałeś?
Prawdę.
Naprawdę... nie pamiętałam.
Jak można zapomnieć o czymś takim?
Ma problemy z pamięcią.
Odpierdol się!
Jeśli masz takie objawy,
możemy łatwo znaleźć ci pomoc.
Muszę porozmawiać z mężem.
Wypierdalaj z mojego domu.
Już!
Nie oszalałam.
Frederic, pracuję dla ciebie.
To mój dom. Nie pasujesz tu. Nie jestem w pracy.
W porządku.
Jutro pójdziemy do HR.
Ale dobrze, że wszystko wyszło na jaw.
Nie okłamałam cię.
Nie jestem, kurwa, głupi.
Nie pamiętałam.
Nie pamiętam. Nie pamiętam!
Może to nie jest to miejsce, które opuściłam.
Jest dokładnie to samo, Jo!
To ty jesteś inna.
Tatusiu!
Czekaj. Magnus! Hej, Magnus...
Może dla odmiany zajmiesz się swoim dzieckiem?
Kurwa!
„Obserwatorium morskie. Dania”.
„Droga pani komandor Ericsson...
przesyłamy dwie kasety.
Słyszeliśmy panią na ISS 15 października.
Nagranie nie jest wyraźne, ale przesyłamy je razem z zapisem”.
Co ty wyprawiasz?
To ty opowiadasz, że byłeś na Księżycu.
Jesteś oszustem, tchórzem i złodziejem.
- Nagranie z SS Bernice jest gotowe. - Super.
Już ustawione.
„TsUP, tu Stacja. Odpowiedzcie, proszę”.
TsUP, tu Stacja. Odpowiedzcie, proszę.
TsUP, Stacja. Zgłoście się, proszę.
Będę mówić.
Nie wiem, czy słyszycie, ale światła się palą, więc... nie wiem.
Nie wiem, czy usterki są tutaj, czy...
Tatusiu?
„...ostatni zapis”.
„Drugą taśmę nagraliśmy sami w dniu 23 listopada 1967.
Wygląda na to, że uchwyciła wypadek i śmierć kosmonautki”.
NIE MOGĘ ODDYCHAĆ CO SIĘ DZIEJE? ZA GORĄCO MI. TLEN.
TEMPERATURA JEST ZA WYSOKA. PŁOMIENIE PO PRAWEJ. KAPSUŁA SIĘ PALI.
Mamusiu?
- Alice? Co się dzieje? - To ja!
Co widzisz?
Nie żyjesz.
- Nie budź jej. - Nie śpi.
- To tata Wendy. - Co? Paul?
Jo, zostaw ją.
- Chcę iść. - Chodź tu.
- Czekaj, nie. Postaw ją. - Chodź.
Magnus. Dokąd ją zabierasz?
Nie wkładaj jej do szafy!
- Nie wkładaj jej do szafy! - Ale ja chcę.
To ma poprawić sytuację?
Tatusiu, przykryj mnie.
- Nie wkładaj jej, kurwa, do szafy! - Boi się ciebie, Jo, jasne?
Przerażasz ją.
Idź stąd. Zejdź na dół.
Już dobrze?
Co robiłaś?
Czemu wsadzasz ją do szafy?
Boi się. Chce się schować.
Od kiedy się boi?
A jak myślisz?
Bierz tabletki, które przepisała ci Jenny.
Wiesz co?
- To leki przeciwpsychotyczne. - Oczywiście. O to właśnie chodzi.
Nie, czekaj. Jedne i drugie.
Witaminy i... Oba zestawy...
Próbują sprawić, żebym zaczęła brać leki przeciwpsychotyczne.
Chcą zaprzeczyć temu, co tam widziałam.
Weź te jebane tabletki, Jo.
Co ty robisz?
Dzwonię do Frederika, bo ma rację.
Nie, muszę to rozwiązać.
A ty musisz mi pomóc.
Muszę rozgryźć, czemu to robią.
Pomagam ci, Jo.
Po co dzwonisz do Frederika?
To ja się z nim podobno pieprzyłam.
Przestań!
Wiem, że wszyscy mnie tam słyszeliście.
Kiedy tam byłam, próbowałam wrócić i się bałam,
wszyscy mnie słyszeliście. Słuchałam tych kaset.
I chcieliście zostawić mnie na śmierć.
Jo.
- Odłóż telefon. - Przepraszam.
Odłóż go, kurwa.
- Wciąż tu będę! - Odłóż...
Magnus?
KU PAMIĘCI DIRKA HEIDEMANNA, BOBBY’EGO MCGEE I SIMONE BÄR
Napisy: Marzena Falkowska