Alice.
Nawet jeśli mnie nie ma...
zawsze jestem z tobą.
Cokolwiek się stanie,
zawsze będę na ciebie patrzeć.
Houston. Mówi Birdsong.
Oni żyją.
Musiałem zemdleć.
Oddychają.
Widzę ich oddech!
Ale byli martwi... Chryste!
Widzę ich oddech.
Oni żyją.
...zemdleć.
Oddychają.
Widzę ich oddech!
Oni żyją.
Oddychają.
Widzę ich oddech.
NOWA KONSTELACJA
Tatusiu, usiądź.
Usiądź.
Posłuchaj.
Mamusia zginęła.
Przykro mi.
Zginęła w wypadku.
Słucham?
Jej ciało jest wciąż na górze.
Spędziłaś z nią dwa dni w chatce.
Słyszałam to.
Mamusia żyje.
Tylko nie jest z nami.
Straciliśmy mamusię.
Jest też inna Alice.
To jej mamusia wróciła.
Jest inne miejsce.
Ma coś wspólnego z CAL-em.
Alice.
Mamusia jest chora psychicznie.
Cokolwiek ci powiedziała, to nieprawda.
Mamusia żyje.
Nie masz racji.
Coś jest nie tak. Obraz jest uszkodzony.
Pokaż mi.
Oskarżamy pana Calderę, że postrzelił komandora Paula Lancastera
pod adresem 60556 Lexington Avenue
o około 21.05 w poniedziałek 8 listopada 2021 roku,
a także, że zrzucił pana Iana Rogersa
z rufy SS Bernice u wybrzeży Santa Barbary
o 23.35 w niedzielę 17 października 2021 roku,
powodując jego śmierć przez utopienie.
No mów.
Pan Caldera twierdzi, że nie jest sprawcą tych czynów.
Ponadto prosi o badanie wariografem,
żeby ustalić jego tożsamość
i pamięć o tych czynach.
Chcę, żebyście porównali moje DNA
z DNA lokatora mieszkania Buda Caldery.
Ale nie zaprzecza pan, że jest Henrym Calderą.
Już chyba ustaliliśmy, że nie jestem tak zwanym Budem Calderą.
Moja sugestia jest taka,
że obaj ci panowie są jedną i tą samą osobą.
Z całym szacunkiem, nie są.
Chcę, żebyście sprawdzili, gdzie mieszka Bud Caldera
i jakie są jego okoliczności osobiste i ekonomiczne.
Mówiąc krótko, potrzebuję pomocy z ustaleniem, jak wygląda jego życie.
Proszę przeczytać to.
Nie napisałem tego.
Bóg jeden wie, ile to kosztowało.
Pewnie miliony.
Ale wzięła siekierę i kompletnie go rozjebała.
Przykro mi.
W imieniu Europejskiej Agencji Kosmicznej.
Leczy się. Zwolnimy ją z pracy.
- Naprawdę? - Tak.
Pamiętam, jak w 1964 roku
przeprowadzono pierwszy pobór astronautek.
Ukończyły właśnie badania lekarskie.
Steven Winderuss, ówczesny szef działu operacyjnego,
napisał raport o problemie kobiet w kosmosie,
i zawiłościach dopasowania nieobliczalnego psychofizjologicznego obiektu,
czyli kobiety,
do skomplikowanej maszyny, czyli statku kosmicznego.
Jest to problem, którego nigdy nie rozwiązaliśmy.
Henry, nie martwi cię to?
Nie.
Nie. Co? To nic takiego.
Mamy swoje życie.
Alice?
Co się dzieje?
Czemu jestem zamknięta?
Co ja tu robię?
Mówi pani po angielsku? Rosyjsku?
Proszę zaczekać! Halo?
Proszę wrócić!
Ma swój telefon?
Nie wiem.
Czemu nie wiesz?
Muszę z nią o czymś porozmawiać.
Przecież myślisz, że nie żyje.
Alice. Zjedz śniadanie.
- Smakuje jak gówno. - Nieprawda.
Nigdy nie jadłaś gówna.
Nie możesz widzieć się z mamą, jeśli wierzysz w te jej bzdury.
To nie jest PTSD.
To nie jest psychoza.
To nie jest schizofrenia.
Wszyscy schizofrenicy i psychotycy tak mówią.
Musze wrócić do córki.
Grasz na pianinie, prawda?
Zagraj.
W mojej chatce był pożar.
A wcześniej...
widziałam moją córkę.
Tę prawdziwą.
Nie widziałam jej od wylotu w kosmos.
Zagraj.
Jesteś matką?
Wybrałaś się z córką w podróż.
Po pożarze było z nią bardzo źle, ale już wydobrzała.
Jest ze swoim tatą.
Czułam jej zapach.
Prawdziwej Alice.
Czułam zapach mojej córki. Naprawdę.
Jeśli nie będziemy cię leczyć, uwierz mi, będzie coraz gorzej.
Dlaczego nie pozwalacie mi jej zobaczyć?
Proszę.
To moje dziecko.
To moje dziecko. Straciłam je.
Jesteś w ciąży.
Wiesz, że musimy zrobić test ciążowy, zanim przepiszemy lit.
Może być toksyczny dla płodu.
Co?
- Normalnie dalibyśmy ci... - O nie.
...1800 miligramów litu-7, żeby uspokoić twoje objawy,
ale jesteś na wczesnym etapie ciąży.
Czwarty tydzień.
Opracowaliśmy dla ciebie alternatywną terapię.
Ale musisz się jej poddać. Inaczej będziemy musieli znów użyć prądu.
Nie mogę urodzić tego dziecka. Bo jak wtedy do niej wrócę?
Proszę.
Weź te leki.
Widzę, że cierpisz.
Umiem znieść cierpienie!
To nie jest szaleństwo.
Muszę do niej wrócić. Rozumiesz? Nie mogę tutaj być.
Co to, kurwa, za krzyki?
Mamy innego gościa.
Nie zobaczysz tej osoby.
Nie da się jej wyleczyć.
Proszę, nie idź.
To ty.
Widzę płomienie...
Płomienie!
Kapsuła się pali.
40, 42.
Gorąco mi.
Świat jest na odwrót.
Tak?
Henry?
Tak.
Mówi Irena. Musimy się spotkać. To pilne.
Zna pan Iana Rogersa?
Nie wiem kto to.
Był pan na pokładzie SS Bernice?
Nic mi o tym nie wiadomo.
Spotkał się pan z Paulem Lancasterem w swoim domu w East Hollywood?
Nie mam domu w East Hollywood,
więc się tam z nim nie spotkałem.
Kiedykolwiek się pan z nim spotkał?
Wiele razy.
Jak się poznaliście?
Nie pamiętam pierwotnych okoliczności,
ale oboje pracowaliśmy w NASA w programie ISS.
Ja jako główny technik w Laboratorium Napędu Rakietowego,
a on jako astronauta i komandor.
Zastrzelił go pan?
Nie.
Ale chyba go zabiłem.
Jak?
Wynalazłem maszynę, która spowodowała,
a może raczej umożliwiła, śmiertelny wypadek w kosmosie.
Chętnie posłuchałbym, jak grasz.
Cześć!
Ilja!
Posłali po ciebie?
Rozmawiałeś z Magnusem? Widziałeś Alice?
Rozpytywałem o tę chorobę.
Czemu nie zagrasz? Nigdy nie słyszałem, jak grasz.
To może wydawać się szalone, ale to nie jest choroba.
Słuchaj, czytałam o pracy Henry’ego.
Wiesz, gdzie jest Henry Caldera?
Co robi? Może mogłabym z nim porozmawiać.
To tak zwane wypalenie astronauty.
Poczucie oddzielenia. Paranoja.
Wrażenie, że znajome miejsca i znajomi ludzie są imitacją.
To bardzo częste.
Na szczęście wiedzą, jak to leczyć.
Co tu robisz?
Irena jest chora.
Chce, żebym ją zastąpił.
Musi być tu ktoś, kto zaopiekuje się ludźmi.
Ilja.
Słyszałam nagrania
transmisji radiowych z jej kapsuły.
Zepsuła się w kosmosie.
Irina zginęła.
To jej ciało uderzyło w ISS.
Paul nie zginął. Ja zginęłam.
Jo, jeśli to jej ciało uderzyło w ISS, to jak może tu być?
Tak samo jak ja.
Przeniosłyśmy się z innego miejsca.
Najprostsze wyjaśnienie faktu, że obie tu jesteście,
to że obie wróciłyście żywe.
Nie pamiętam jej.
Jest szefową Roskosmosu i jej nie pamiętam.
Nie pamiętam CAL-a.
Nie pamiętam Henry’ego Caldery ani swojej córki.
Więc coś nie tak z twoją pamięcią.
Idź sobie.
Tak wiele tu masz, Jo.
Przestań rozpaczać i się wylecz.
Proszę.
Jeśli się nie wyleczysz, będzie coraz gorzej.
Myślałem, że ją widzę... w śniegu.
I przez chwilę byłem...
szczęśliwy, że znów ją widzę.
Poczułem, jak bardzo za nią tęsknię, jak bardzo ją kocham...
i jak mi przykro.
A potem zniknęła.
Utknąłem pomiędzy.
Obie przeżywają coś, o czym nie mam żadnego pojęcia.
Mają tajemnice, do których nie mam dostępu.
Nie wiem, co mam z tym zrobić.
I nie wiem, jak pomóc z tym Alice.
Jak możemy znów się do siebie zbliżyć?
Chcesz, żebyście się do siebie zbliżyli?
Czuję, jakbyśmy wszyscy dryfowali w przestrzeni.
Po prostu czuję, jakbyśmy wszyscy dryfowali w przestrzeni.
Kurczę, muszę przyznać.
- Nie przywykłem do takiej jakości. - Henry.
Poprawiasz mi humor.
Co?
Co się zmieniło?
Usiądź.
Wiesz, dawno temu, kiedy byłem w trakcie szkolenia,
Irena Łysenko poleciała w kosmos.
No i...
No i wróciła w jednym kawałku.
O rajuśku.
Oho ho, ale ładna była z niej dziewczyna.
Nigdy jej nie poznałem.
Ale potem wyjechałem.
Przez długi czas nie byłem sobą.
Ale pamiętam, że usłyszałem wtedy, że doszło do wypadku
i Irena Walentina Łysenko tak naprawdę się tam udusiła.
To przez chorobę tak myślisz.
Henry, oboje przeżyliśmy wypadek.
Dziwnie było wrócić.
Żebyś wiedziała.
Mówiłeś, że czujesz obecność innej osoby.
Ktoś spał w moim łóżku,
nosił moje ubrania i wpierdalał moją owsiankę.
Jesteś ekspertką.
Jeśli zacznę je znów brać,
czy wyregulują moje drobne zaburzenia osobowości?
Henry, co się dzieje?
Nie jestem Henry.
Henry’ego już nie ma.
I odpukać, jeśli będę miał szczęście, już nigdy się nie pojawi.
Ale będzie pamiętał, kim był, i dożyje mojego sędziwego wieku,
z moimi nałogami i pieprzonymi porażkami.
Musisz ze mną wrócić do Św. Sergiusza. Pomogę ci.
Nie potrzebuję pomocy. Jestem gościem, który zdobył Nagrodę Nobla.
Mam, kurwa, zdjęcie z Reaganem i Muhammadem Ali.
To ja.
Możesz dalej temu zaprzeczać i to ukrywać,
tak jak zawsze to robiłaś.
Wierzysz w duchy?
Nie wiem.
Czasem myślę, że jest tu mój tata.
Wiem, że zginął, ale czasem tak myślę.
Wendy, myślę, że moja mama umarła
i jest tu inna, która żyje.
Zamieniłabym się z tobą miejscami.
Półżywa i półmartwa jest lepsza niż całkowicie martwy.
Może niektórzy ludzie mogą istnieć i nie istnieć.
Co się stało z twoim tatą?
Zachowywał się trochę dziwnie na pogrzebie mamy.
Nie wiem.
Pojechał do jednego astronauty i został postrzelony.
Teraz jest w szpitalu.
Trochę mi smutno.
Mnie wciąż smutno z powodu mamy.
Chyba widziałam jej ducha.
Ale tatę masz spoko.
Ciągle gdera.
Jest fajnym tatą.
Tak. Chyba jest.
Tatusiu, wiem, że to wszystko zmyślone.
To, co mówiła.
Wiem, że nie umarła.
Cieszę się, że tak mówisz.
No to możemy do niej pojechać?
Dobrze.
- Chcesz te rzeczy? - Co to?
Znaleźli je przy chatce.
Tak.
- To wszystko jest oznaczone jako „salon”. - Dobrze.
Alice, ostatnia szansa. Sprawdzisz, czy nic nie zostało na górze?
Alice?
Słyszysz mnie?
Chcesz w coś zagrać?
Jest tam mama?
Chcę wiedzieć, czy naprawdę była w chatce.
Proszę.
Chcę z nią porozmawiać. Proszę.
Jedziemy już.
Alice.
Pa.
I już.
Nie będę już szukać mamy.
Dobrze.
Jest druga Alice. Gdzieś indziej.
To ona ma mamę zamiast mnie.
Świetna perspektywa.
Nie mogę być na nią zła, że ma więcej szczęścia.
Jestem z ciebie dumny.
Jestem dzielna?
Jesteś bardzo dzielna.
Moje dziecko.
Jak wariograf?
Zdał pan śpiewająco.
A DNA?
Jeśli mam rację, moje skręca się w inną stronę
niż to, które znaleźliście u Buda Caldery.
Nie. DNA jest dokładnie takie samo.
A wariograf udowadnia tylko, że uważa pan to, co mówi, za prawdę.
To jest prawda.
Prawda jest rzadko dostępnym towarem.
Umknęło to panu?
LISTA GOŚCI
Henry, znany także jako Bud Caldera,
oficjalnie oskarżam pana o morderstwo Iana Rogersa
i usiłowanie morderstwa komandora Paula Lancastera.
Nie musi pan nic mówić,
ale jeśli zatai pan coś, na czym oprze się w sądzie,
może to zaszkodzić pańskiej obronie.
Przechodzimy do nocy tak zwanego „podwójnego zdarzenia”.
Trzy tygodnie po morderstwie Annie Chapman,
30 września 1888.
Był to deszczowy, nieprzyjemny wieczór.
Wyjątkowo ciemny.
O godzinie 1.00...
gospodarz klubu przejechał z kucykiem i wózkiem przez ten łuk,
w stronę przejścia.
Kucyk zboczył w lewo,
spłoszony czymś, co czyhało w ciemnym zaułku.
Kuba Rozpruwacz.
Jeśli przejdziemy do kolejnego miejsca, pokażę państwu gdzie.
O kurwa.
Jestem byłym policjantem.
Wiem.
Żyj najlepiej, jak możesz, Ianie Rogersie.
Jak się czujesz?
Co to za ludzie na górze?
Jest tam tylko jedna osoba.
Kto to jest?
Pierwszy człowiek w kosmosie.
- Co? - Weź swoje leki.
Zagraj na pianinie.
Rób to, co pamięta twoje ciało.
To pomaga.
Inaczej, wierz mi, rozpadniesz się.
Zginęłam tam na górze?
Mogę wrócić?
Kiedykolwiek?
Masz dwie postaci?
Jedną martwą, drugą żywą?
Czy ja mam dwie postaci?
Jak to ulepsza naszą wiedzę o nas samych?
Ale jeśli to się tam dzieje...
Dość.
Masz tu dziecko, dla którego musisz być matką.
I być może kolejne w drodze.
Zaakceptuj to i odpuść.
Jak mam to zrobić?
Nie mogę.
Bo cokolwiek to jest, nie da się tego odwrócić.
Nie możesz tego zmienić.
Nigdy.
To się dokonało.
Żyj.
Myślałam o tej drugiej Alice.
Chyba pogodziła się z tym,
że tu ze mną jesteś.
Chyba się z tym pogodziła.
Obie kogoś straciłyśmy, ale też kogoś znalazłyśmy.
To nie znaczy, że musimy zapomnieć.
Tylko że musimy to zaakceptować.
Akceptujemy to?
Jesteś niezwykłą młodą osobą, Alice.
Twoja matka byłaby z ciebie wyjątkowo dumna.
A ty jesteś?
Tak.
Potrzebuję mamusi.
Potrzebuję Alice.
To ja. Mamusiu, to mogę być ja.
To zobaczyłam.
Właśnie to zderzyło się z ISS.
Alice to narysowała.
WALIA
Pewnie słyszała, jak o tym mówisz.
Próbuję być racjonalna.
Mój mąż tutaj jest.
Moja córka tutaj jest.
To ten sam świat, który opuściłam.
Ale co?
Zacznę brać tabletki. Jeśli to znaczy, że...
przestanę się miotać
i będę mogła wrócić do domu i z wami być.
A co z tym dzieckiem?
Zawsze chciałaś drugie, ale ostatnio rozmawialiśmy o tym przed twoim wylotem.
Czy jesteśmy w odpowiednim stanie, żeby je mieć?
Czy chcesz je mieć?
A ty?
Nazywam się Irena Walentina Łysenko.
Jestem dyrektorką wykonawczą Roskosmosu.
W 1967 roku zostałam drugą kobietą w kosmosie.
W czasach ZSRR, a także po upadku komunizmu
moim ciężarem i odpowiedzialnością
było ukrywanie podstawowego faktu o podróżach kosmicznych.
Że doprowadzają one ludzi do szaleństwa.
My o tym wiemy.
Wy o tym wiecie.
Udajemy, że tak nie jest,
ale wiele z nas widzi i słyszy rzeczy, których nie da się wyjaśnić...
być może nawet nazywając je „szaleństwem”.
Pytam, czy nie bylibyście skłonni
powiadomić mnie anonimowo o swoich własnych problemach.
Paul.
Paul, puść mnie.
- Widziałem coś! - Puść!
Przepraszam.
Jest inaczej.
Magnus, wydaję ci się twoją Jo?
Nie.
Kocham cię.
Kocham cię i chcę być z tobą bardziej niż wcześniej.
Ja też.
Mogę tu usiąść?
Oczywiście.
Dziękuję za opiekę nad nią.
Proszę.
- Jak się pani nazywa? - Irena Walentina Łysenko.
Ale przyjaciele mówią na mnie Walia.
Wchodzę z tobą do króliczej nory, Alice.
Alice!
Na koniec świata i jeszcze dalej!
Daj mi chwilę, dobrze?
Mamo?
Tak?
Mogę cię o coś spytać?
Jeśli stało się to, co się stało...
Jeśli ja i tatuś jesteśmy stąd, a ty jesteś stamtąd...
to skąd będzie dziecko?
Alice, nawet jeśli mnie nie ma...
zawsze jestem z tobą...
i tatusiem.
Chyba nie rozumiesz, jak bardzo...
Po prostu chciałam przy tobie być, kiedy dorastasz.
Cokolwiek się stanie,
zawsze będę na ciebie patrzeć.
A moje serce...
będzie bić razem z tobą.
Bardzo cię kocham. Bardziej niż sobie wyobrażasz.
Moje kochanie.
KU PAMIĘCI DIRKA HEIDEMANNA, BOBBY’EGO MCGEE I SIMONE BÄR
Napisy: Marzena Falkowska