NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Po dwóch samotnych nocach w południowoafrykańskim buszu…
lwiątka wreszcie wracają do swojej mamy.
Ale ich siostra Kaya ciągle nie wróciła.
Jest bardziej ostrożna niż jej bracia.
Tą mądra mała lwica chowała się,
dopóki nie miała pewności, że ma wolną drogę.
Ale ta chwila czułości musi być krótka.
Silny zapach lamparta sprawia,
że mama i jej młode muszą ruszyć.
Od tego zależy ich przetrwanie.
Dzieci dzikich zwierząt często muszą się przemieszczać.
W CIĄGŁYM RUCHU
Muszą szukać pożywienia,
schronienia
albo nowych domów.
RPA MPUMALANGA
Kaya i jej bracia zmierzają do nowego legowiska.
Każda nowa kryjówka ochroni ich przed wrogami.
Ale podróżowanie za dnia jest ryzykowne.
Muszą trzymać się blisko mamy.
Do tej pory ich świat ograniczał się do tej skalistej okolicy.
Ta podróż pokaże im ich afrykański dom.
Kaya po raz pierwszy naprawdę zobaczy teren stada MalaMala.
I sąsiadów, z którymi będzie się nim dzielić.
Ale ta perliczka nie jest zadowolona na widok Kayi.
Mała jeszcze nie rozumie,
że jest najbardziej niebezpiecznym drapieżnikiem Afryki
i każdy się jej boi.
To był długi spacer.
Kaya jest najmniejsza.
Robi się zmęczona i głodna.
Zaczyna zostawać w tyle.
Jest tylko jedno wyjście.
Ciężko jest być samotną mamą w podróży z dziećmi.
Nagle na stepie
słychać znajome wołanie.
Młode trzymają się nisko.
Nieznane lwy stanowią zagrożenie.
Ale ona należy do rodziny.
To młodsza siostra mamy.
Lwice są sercem i duszą stada.
Budują więzi na całe życie
i dzielą się obowiązkami związanymi z wychowaniem młodych.
Na pierwszym spotkaniu z ciotką
od razu widać tę więź.
Teraz mają pomoc na trasie do nowego legowiska.
Jest blisko brzegu rzeki Sand.
Ta rozciąga się na 20 kilometrów i biegnie przez środek terytorium.
Ta rzeka daje życie stadu MalaMala.
Jej cenna woda jest jak magnes na zwierzęta, na które lwy lubią polować.
Mama nie zabiła od kilku dni.
Ale teraz dzięki wsparciu siostry
może odnieść większy sukces.
Jeśli wkrótce nie zje, jej młode nie przeżyją.
Razem ukrywają młode w krzakach
i wyruszają na niezwykle ważne polowanie.
KOSTARYKA GUANACASTE
Noworodki zwykle muszą dorosnąć, żeby móc podróżować.
Ale niektóre dzieci ruszają w trasę chwilę po narodzinach.
Tropikalne wybrzeże Ameryki Środkowej.
Dla tysięcy morskich stworzeń jest to początek podróży.
Oto żółwie oliwkowe.
Są tu same przyszłe matki.
Przepłynęły cały ocean, by tu dotrzeć.
To plaża, na której zaczęły się ich życia.
Co roku wracają, żeby znieść tu jaja.
To tu powstaje kolejne pokolenie żółwi morskich.
Jest to tzw. arribada albo przybycie.
W ciągu kilku dni
zakopią tu miliony jaj.
Ta mama jest jedną z ostatnich na miejscu.
Kieruje się na tyły plaży za linię pływów.
Gdzie jej lęg 100 jaj będzie bezpieczny.
Dzieci zostały umoszczone,
więc czas odejść.
Ale jej misja nie była niezauważona.
Myśliwy przemierza piaski.
To jaguar.
Jego własny leśny dom się kurczy,
więc jest zmuszony polować coraz dalej.
Odkrył, że na plaży można znaleźć jedzenie.
Jeśli mama dotrze do wody,
może jej się udać.
Jej przybycie
to największe poświęcenie matki
dla dzieci, których nigdy nie pozna.
Ale za kilka tygodni…
jej historia będzie kontynuowana.
BORNEO ZACHODNI KALIMANTAN
Bycie w ruchu nie musi oznaczać podróży.
Czasem chodzi o pierwsze niepewne kroki
w kierunku niezależności.
To gęsta tropikalna dżungla Indonezji.
Na drzewie na wysokości 20 metrów
siedzi orangutan.
Matka z maleńkim dzieckiem.
Trudno o silniejszą więź w świecie zwierząt.
Mina, jej córka, ma zaledwie kilka miesięcy.
Od urodzenia trzyma się matki.
Wykorzystuje jej ciało do wspinaczki…
do jedzenia…
a nawet do spania.
Ale teraz Mina jest w wieku, w którym chce więcej wolności.
W dżungli jest w końcu wiele do odkrycia.
Całe mnóstwo różnych zwierząt i roślin.
Ale na które drzewa można się wspinać?
Co mają w menu?
I gdzie?
Dlatego każdą minutę pierwszych siedmiu lat życia
spędzi z mamą.
Tyle czasu zajmie jej zdobycie całej wiedzy i mądrości.
Ale Mina ma problem.
Pierwsze dziecko mamy zmarło w wieku niemowlęcym.
Wygląda na to, że te wspomnienia napełniły mamę lękiem.
Każda próba oddalenia się od mamy
zostaje udaremniona.
Nie wolno jej się wspinać…
ani próbować.
Nawet gdy jedzenie jest kusząco blisko.
Ta nadopiekuńczość powstrzymuje rozwój Miny.
Ale ta mała jest buntowniczką.
Desperacko pragnie wolności, więc zaczyna przesuwać granice.
Ciągłe wiercenie wykańcza matkę.
Nigdy nie odpuszcza.
Są też wady trzymania dziecka tak blisko.
Mama wreszcie zrozumiała.
To tylko mała wygrana Miny.
Nie mówimy o wolności całego lasu.
Ale dla mamy jest to kamień milowy.
Pozwalając Minie stawiać pierwsze kroki…
uświadomiła sobie, że dobra mama
musi umieć odpuszczać.
W Kostaryce jest ciepła, pogodna noc.
Na świat przychodzi nowe życie.
Pod osłoną nocy
małe żółwie oliwkowe wypełzają z zakopanych gniazd.
Każde z tych młodych kierując się instynktem,
podąża za jasnym horyzontem, by dojść do morza.
Do przejścia mają tylko 20 metrów piasku.
Ale jeśli masz mniej niż pięć centymetrów,
to jak maraton.
Pojawiają się ich tysiące…
synchronizacja wylęgu staje się jasna.
Północna ucieczka była wyczekiwana.
Pojawiają się drapieżniki, które chcą skorzystać z uczty.
Wrócił nawet stary wróg.
Padają jeden po drugim.
Tysiące nie przeżyją.
Ale z tych, które próbowały przetrwać,
niektóre dotrą do bezpiecznego morza.
Za linią zasięgu wody
wychodzą ostatni.
Pisklęta dotarły do powierzchni gniazda nieżyjącej matki.
Ta mała samiczka
po raz pierwszy widzi świt.
Ale środek dnia to najgorszy moment na ucieczkę.
Nikt jej nie poprowadzi,
ale pisklę postanawia ruszyć.
Zaplątane korzenie drzew wyglądają jak góry
dla małego żółwia.
Jej rodzeństwo znajduje drogę.
Wystarczy jeden upadek,
by stać się łatwym celem.
Ale jeszcze nie skończyła.
Przed nią ostatnia prosta.
Na otwartej przestrzeni
nie ma gdzie się ukryć.
Sępnik czarny poluje na piaskach.
A nad nimi
fregaty rozpoczynają bezlitosny atak.
Na tej plaży…
można zginąć na setki sposobów.
Jest prawie w zasięgu fal.
Teraz…
wszystko zależy od szczęścia.
Tam, gdzie skończyła się podróż mamy…
może zacząć się jej przygoda.
Po dotarciu do oceanu
ten mały żółwik spędzi kolejne 15 lat w morzu,
zanim odnajdzie drogę powrotną
na tę samą plażę, żeby złożyć jaja
i kontynuować spuściznę matki.
Wraz ze świtem w Afryce Południowej przychodzi radość.
Mama ma smakołyki dla Kayi i jej braci.
W nocy razem z siostrą wreszcie coś upolowały.
Teraz ma szansę dać młodym po raz pierwszy spróbować mięsa.
Ale żeby do tego doszło, muszą przejść przez rzekę Sand.
Jak większość kotów
Kaya boi się wody.
Chodzi o jej mrok…
i czające się w głębinach dziwne stworzenia.
Mała Kaya nie powinna próbować płynąć, to niebezpieczne.
Jej bracia muszą radzić sobie sami.
Ciotka młodych pilnuje ofiary,
czekając na ich przybycie.
Bracia podchodzą pierwsi.
Jeszcze nie jedli pokarmów stałych.
Szybko się wgryzają,
a Kaya jak zwykle ma pewne obawy.
Ale zapach ma w sobie coś,
czemu nie można się oprzeć.
To świeże, pełne białka mięso
będzie pożywnym dodatkiem do mleka mamy.
Ale mają gości.
Sępy brunatne.
Padlinożercy, wiecznie szukający kolejnego posiłku.
Dorośli wiedzą, że to bardzo złe wieści.
Jeśli pojawi się jeden sęp…
wkrótce będą ich dziesiątki.
Krążące sępy reklamują zwłoki innym drapieżnikom.
A stado MalaMala
akurat patrolowało okolicę.
Mama nie jest pewna, jak zareagują na jej młode.
Ale interesują ich tylko zwłoki.
Pojawia się stado,
ale to najgorsze okoliczności,
w jakich mogli poznać młode.
Trafienie między lwa a jedzenie może być śmiertelne dla młodych.
W tym zamieszaniu…
mama traci zdobycz, na którą tak ciężko pracowała.
Co najgorsze…
w trakcie odwrotu…
traci z oczu swoje młode.
Napisy: Jędrzej Kogut