‎(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎สองคืนหลังจากที่อยู่ตามลำพัง ‎ในทุ่งหญ้าแห่งแอฟริกาใต้…
‎ในที่สุดลูกสิงโตตัวน้อยก็ได้กลับไปเจอแม่
‎แต่คายาผู้เป็นน้องสาวยังหายสาบสูญ
‎ด้วยความระมัดระวังที่มีมากกว่าพี่ชาย
‎ลูกสิงโตตัวน้อยตัวนี้ซ่อนตัว
‎รอให้ทางสะดวก
‎แต่ช่วงเวลาแห่งความอ่อนโยนนี้แสนสั้น
‎ด้วยกลิ่นเสือดาวที่เข้มข้นในบริเวณ
‎แม่ของพวกมันต้องพาลูกๆ ย้ายถิ่น
‎เรื่องนี้เป็นตัวกำหนดความอยู่รอด
‎ทารกที่เกิดในป่าต้องย้ายถิ่นอยู่เสมอ
‎พวกมันต้องหาอาหาร
‎หาความปลอดภัย
‎หรือไม่ก็แค่ย้ายบ้านเฉยๆ
‎(แอฟริกาใต้ ‎อึมพูมาลังกา)
‎คายาและพี่ๆ กำลังมุ่งหน้าสู่รังใหม่
‎ที่ซ่อนใหม่จะช่วยให้พวกมันปลอดภัยจากศัตรู
‎แต่การเดินทางในตอนกลางวันนั้นเสี่ยง
‎พวกมันต้องอยู่ใกล้ๆ แม่เข้าไว้
‎จวบถึงตอนนี้โลกของพวกมัน ‎ถูกจำกัดไว้แค่ในหินโผล่เล็กๆ
‎ฉะนั้นการเดินทางจึงเป็นการเปิดโลก ‎ให้พวกมันรู้จักบ้านแห่งแอฟริกา
‎คายาได้เห็นทิวทัศน์อาณาเขต ‎ของฝูงมาลามาลาเป็นครั้งแรก
‎รวมถึงเพื่อนบ้านที่เธอต้องอยู่ร่วมด้วย
‎แต่ไก่ต๊อกตัวนี้ไม่ยินดีที่ได้เจอคายา
‎เจ้าสิงโตน้อยยังไม่รู้ว่า ‎เธอคือนักล่าอันดับหนึ่งแห่งแอฟริกา
‎และสัตว์ทุกตัวกลัวพวกมัน
‎มันเป็นการเดินทางที่ยาวไกล
‎และเพราะตัวเล็กกว่าใคร…
‎คายารู้สึกเหน็ดเหนื่อยและหิวโหย
‎เธอเริ่มไล่ตามไม่ทัน
‎ฉะนั้นมีอยู่ทางเดียว
‎การเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ‎ที่ต้องเดินทางไปกับลูกๆ มันยาก
‎ทันใด เมื่อโผล่พ้นทุ่งหญ้า
‎ก็พลันได้ยินเสียงคุ้นเคย
‎ลูกสิงโตพากันก้มหมอบ
‎สิงโตแปลกหน้าทุกตัวล้วนเป็นภัย
‎แต่เธอคือหนึ่งในครอบครัว
‎น้องสาวของผู้เป็นแม่
‎นางสิงห์คือหัวใจและจิตวิญญาณของฝูง
‎พวกมันผูกพันกันไปตลอดชีวิต
‎และมีหน้าที่เลี้ยงดูลูกสิงโตร่วมกัน
‎การได้เจอผู้เป็นน้าครั้งแรก
‎สายสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นเห็นได้ชัดเจน
‎ตอนนี้ พวกมันมีผู้ช่วยพาไปยังรังใหม่แล้ว
‎รังที่อยู่ใกล้ริมฝั่งแม่น้ำแซนด์
‎ลำน้ำซึ่งยาว 24 กิโลเมตร ‎ผ่าใจกลางอาณาเขตของพวกมัน
‎คือหัวใจสำคัญของฝูงมาลามาลา
‎ลำน้ำเลอค่าเหมือนแม่เหล็ก ‎ที่ดึงดูดสัตว์ที่มักตกเป็นเหยื่อสิงโตเข้าหา
‎ผู้เป็นแม่ล่าสัตว์ไม่ได้เลยมาหลายวันแล้ว
‎แต่ตอนนี้เมื่อมีน้องสาวเป็นผู้ช่วย
‎โอกาสสำเร็จก็มีมากขึ้น
‎ถ้าเธอไม่ได้กินเร็วๆ นี้ ลูกๆ เธอไม่รอดแน่
‎พวกมันซ่อนลูกสิงโตเอาไว้ในพุ่มไม้ด้วยกัน
‎และเริ่มออกเดินทางล่าสัตว์ครั้งสำคัญ
‎(คอสตาริกา ‎กัวนาคาสเต้)
‎ปกติสัตว์แรกเกิดต้องการเวลาเติบโต ‎เพื่อให้แข็งแรงพอเดินทาง
‎แต่ลูกสัตว์บางชนิด ‎ก็ต้องเริ่มเดินทางตั้งแต่วินาทีที่ถือกำเนิด
‎ชายฝั่งเขตร้อนในอเมริกากลาง
‎มันคือจุดเริ่มต้นกลางเดินทาง ‎ของสัตว์ทะเลนับหมื่นตัว
‎นี่คือเต่าหญ้า
‎ทุกตัวล้วนเป็นแม่ซึ่งกำลังตั้งครรภ์
‎พวกมันว่ายน้ำข้ามทะเลเพื่อมาที่นี่
‎มายังหาดที่ชีวิตของพวกมันเริ่มต้น
‎ทุกปี พวกมันกลับมาเพื่อวางไข่
‎และผลิตเต่าทะเลรุ่นต่อไป
‎สิ่งนี้เรียกว่าอาร์ริบาดาหรือการมาถึง
‎ในเวลาไม่กี่วัน
‎ไข่นับล้านใบจะถูกฝังไว้ที่นี่
‎แม่ตัวนี้คือหนึ่งในตัวสุดท้ายที่มาถึง
‎เธอมุ่งหน้าไปยังหลังชายหาดเหนือแนวกระแสน้ำ
‎เพื่อให้ไข่ 100 ใบในท้องปลอดภัยจากคลื่น
‎เมื่อเธอฝังลูกๆ เรียบร้อยแล้ว
‎ก็ได้เวลาจากไป
‎แต่มีสัตว์ที่จับตาดูภารกิจของเธออยู่
‎นักล่าซุ่มตามรอยบนผืนทราย
‎เสือจากัวร์
‎เพราะอาณาเขตป่าหดเล็กลง
‎มันจึงถูกบีบให้ต้องมาหาอาหารไกล
‎มันค้นพบว่าบนชายหาดนี้มีอาหาร
‎ถ้าผู้เป็นแม่เข้าสู่กระแสคลื่น
‎เธออาจจะรอดจากมันได้
‎การมาที่นี่
‎เธอได้เสียสละขั้นสูงสุดเท่าที่ผู้เป็นแม่จะทำได้
‎ให้แก่ลูกๆ ที่เธอจะไม่มีวันได้พบ
‎แต่ในเวลาไม่กี่สัปดาห์…
‎เรื่องราวของเธอจะถูกสืบสานต่อ
‎(เกาะบอร์เนียว ‎กาลีมันตันตะวันตก)
‎การโยกย้ายไม่ได้เกี่ยวกับ ‎การออกเดินทางเสมอไป
‎บางครั้ง มันอยู่ที่การก้าวเท้าก้าวแรก
‎ไปสู่อิสรภาพ
‎นี่คือป่าเขตร้อนที่หนาทึบของอินโดนีเซีย
‎บนยอดไม้สูง 21 เมตร
‎มีอุรังอุตังอยู่
‎แม่ผู้มีลูกเล็ก
‎และมีสายสัมพันธ์ที่เหนียวแน่นกว่าในโลกของสัตว์
‎มินา ลูกสาวของเธออายุเพียงไม่กี่เดือน
‎เธอเกาะติดแม่มาตั้งแต่เกิด
‎และจะป่ายปีนเพียงบนลำตัวแม่…
‎ทั้งยามกิน
‎และยามนอน
‎แต่ตอนนี้ มินาอยู่ในช่วงวัย ‎ที่ต้องการอิสรภาพมากขึ้น
‎ในป่านั้นมีหลายสิ่งหลายอย่างให้สำรวจ
‎มีทั้งพืชและสัตว์หลากหลายชนิด
‎แต่ต้นไหนเล่าปลอดภัยที่จะปีน
‎อะไรบ้างที่กินได้
‎แล้วหาจากไหน
‎เพราะอย่างนั้น ‎ทุกนาทีในช่วงเวลาเจ็ดปีแรกของเธอ
‎เธอจึงต้องอยู่กับแม่
‎มันต้องใช้เวลานานถึงเพียงนั้น ‎กว่าเธอจะมีความรู้และภูมิปัญญาทั้งหมด
‎แต่แม่ของมินาเจอปัญหา
‎ลูกตัวแรกของแม่เธอ ‎ตายอย่างกะทันหันตั้งแต่ยังเยาว์
‎ดูเหมือนความทรงจำเรื่องลูกตัวแรก ‎จะทิ้งความกลัวไว้ให้เธอ
‎ทุกครั้งที่มินาคิดจะออกห่างจากตัวเธอ
‎เธอจะขัดขวาง
‎มินาไม่ได้รับอนุญาตให้ปีน
‎หรือลองกินอะไร
‎แม้ว่าพวกมันจะอยู่ใกล้เพียงเอื้อม
‎การปกป้องที่มากไปฉุดรั้งมินาเอาไว้
‎แต่เจ้าทารกตัวนี้ออกจะขบถอยู่
‎เพราะอยากได้อิสรภาพบ้าง ‎เธอเริ่มแหกกฎข้อจำกัด
‎อาการอยู่ไม่สุขตลอดเวลา ‎ทำให้ผู้เป็นแม่เหน็ดเหนื่อย
‎มินาไม่ให้แม่ได้พักเลย
‎และแน่นอน ‎การเก็บลูกไว้ใกล้ตัวแบบนี้มันมีข้อเสีย
‎ในที่สุดผู้เป็นแม่ก็เข้าใจสาร
‎มันเป็นชัยชนะเล็กๆ สำหรับมินา
‎ถึงจะเป็นอิสรภาพเล็กๆ ในป่า
‎แต่มันคือหลักไมล์สำคัญของผู้เป็นแม่
‎การปล่อยให้มินาได้มีก้าวแรกของตัวเอง…
‎เธอได้ตระหนักว่าส่วนหนึ่งของการเป็นแม่ที่ดี
‎คือการยอมปล่อยสิ่งที่รักไป
‎คืนที่อากาศอบอุ่นและปลอดโปร่งในคอสตาริกา
‎ชีวิตใหม่กำลังดิ้นพล่าน
‎ใต้ความมืดที่ปกคลุม
‎เต่าหญ้าตัวน้อยคืบคลานออกมาจากรังที่ถูกฝังไว้
‎สัญชาตญาณขับเคลื่อนลูกน้อยที่เพิ่งฟักเหล่านี้
‎ให้ตามขอบฟ้าที่ส่องสว่างที่สุดไปยังทะเล
‎พวกมันต้องข้ามผืนทรายไกล 21 เมตร
‎แต่ตราบที่ยังไม่ถึงระยะห้าเซนติเมตร
‎มันก็เหมือนการวิ่งมาราธอน
‎เต่านับพันผุดขึ้นจากทราย…
‎เห็นได้ชัดว่าการฟักเกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน
‎เที่ยวบินกลางคืนนี้ ‎เป็นที่เฝ้ารอของสัตว์หลากหลาย
‎นักล่าพากันปรากฏตัวเพื่อฉวยโอกาสหาอาหาร
‎แม้กระทั่งศัตรูเก่าก็กลับมา
‎ตายไปทีละหนึ่ง
‎นับพันไม่รอดชีวิต
‎แต่ในบรรดาผู้ที่ฝ่าฟันอันตรายเหล่านั้น
‎ก็มีบางตัวที่ถึงทะเลอย่างปลอดภัย
‎เหนือแนวกระแสน้ำขึ้นไป
‎เต่าชุดสุดท้ายปรากฏ
‎ลูกเต่าเพิ่งฟักขึ้นมาถึงพื้นผิว ‎ของรังที่แม่ผู้ล่วงลับได้ขุดไว้
‎สำหรับทารกเพศเมียตัวนี้
‎นี่คือรุ่งอรุณแรกที่มันได้เห็น
‎แต่ตอนนี้กลางวันแสกๆ ‎ไม่ใช่ช่วงเวลาที่เหมาะจะวิ่งอย่างแรง
‎และโดยไม่มีใครนำทาง
‎ลูกเต่าผู้กล้าหาญก็เคลื่อนไหว
‎รากไม้ที่พันกันยุ่งไม่ต่างอะไรกับเทือกเขา
‎สำหรับเต่าตัวน้อย
‎พี่น้องเธอหาทางผ่านไปได้
‎แต่เมื่อเธอหงายท้อง
‎เธอก็ตกเป็นเป้านิ่ง
‎แต่เธอไม่ถอดใจแค่นี้
‎เธอแค่ต้องวิ่งตรงไปข้างหน้า
‎แต่ในที่เปิดโล่ง
‎เธอไม่มีที่ซ่อน
‎แร้งดำคอยสอดส่องตามผืนทราย
‎และเหนือขึ้นไปบนฟ้า
‎นกโจรสลัดก็พากันโจมตีไม่หยุด
‎บนชายหาดแห่งนี้…
‎มีวิธีตายได้นับร้อยวิธี
‎เธอเกือบจะถึงระยะที่คลื่นซัดถึงแล้ว
‎บัดนี้
‎มันขึ้นอยู่กับดวงเท่านั้น
‎ณ จุดที่การเดินทางของแม่เธอสิ้นสุด…
‎สำหรับเธอ มันคือจุดเริ่มต้นหรือเปล่า
‎เมื่อไปถึงทะเล
‎ลูกเต่าตัวนี้จะใช้เวลาอยู่ในทะเลอีก 15 ปี
‎ก่อนที่เธอจะหาทางกลับมา
‎ยังชายหาดเดียวกันนี้เพื่อวางไข่ของตนเอง
‎และสืบสานมรดกของแม่ต่อไป
‎เช้าวันใหม่ในแอฟริกาใต้มาพร้อมความตื่นเต้น
‎ผู้เป็นแม่มีอาหารแสนโอชะ ‎มาให้คายาและพี่ชายของเธอ
‎ในช่วงกลางคืน แม่และน้องสาวล่าได้ในที่สุด
‎ตอนนี้เธอมีโอกาสให้ลูกๆ ‎ได้ชิมรสชาติเนื้อเป็นครั้งแรก
‎แต่การจะไปที่นั่นต้องข้ามแม่น้ำแซนด์
‎ก็เหมือนกับแมวส่วนใหญ่
‎คายากลัวน้ำ
‎กลัวความมืดมิดของมัน
‎ในความลึกซุกซ่อนสัตว์ที่แปลกประหลาดไว้
‎มันไม่ปลอดภัยที่จะให้คายาน้อยว่ายน้ำไป
‎ขณะที่พี่ๆ ของเธอต้องป้องกันตัวเอง
‎น้าของหลานๆ เฝ้าสัตว์ที่ล่ามาได้เอาไว้
‎เพื่อรอการมาถึง
‎พวกพี่ชายเข้าไปหาซากนั้นก่อน
‎พวกมันเพิ่งเคยชิมเนื้อแน่นๆ ครั้งแรก
‎พวกมันมุดเข้าไปในไม่ช้า
‎ขณะที่คายาระมัดระวังตัวตามปกติ
‎แต่กลิ่นนั้นมีบางอย่างที่เกินต้านทานได้
‎เนื้อสดๆ นี้ที่เต็มไปด้วยโปรตีน
‎จะเป็นอาหารเสริมทดแทนนมแม่
‎แต่พวกมันมีแขกมาเยี่ยม
‎แร้งดำปากเรียว
‎นักกินซากที่มองหาอาหารมื้อต่อไปไม่รู้จบ
‎พวกผู้ใหญ่รู้ว่านี่คือข่าวร้าย
‎เพราะถ้ามีแร้งตัวหนึ่ง…
‎ในไม่ช้ามันจะมากันเป็นสิบ
‎สำหรับเหล่านักล่า ‎ที่ไหนมีแร้งบินวน ที่นั่นมีสัตว์ถูกฆ่า
‎และฝูงมาลามาลา
‎ก็บังเอิญลาดตระเวนอยู่ใกล้ๆ
‎ผู้เป็นแม่ไม่แน่ใจว่าพวกมัน ‎จะมีปฏิกิริยายังไงต่อลูกเธอ
‎แต่พวกมันสนใจเพียงซากสัตว์
‎เมื่อฝูงดาหน้าเข้ามา
‎นี่เป็นการเจอหน้าครอบครัวครั้งแรก
‎ที่แย่ที่สุดสำหรับลูกสิงโต
‎การติดอยู่ระหว่างสิงโตกับอาหาร ‎เป็นอันตรายต่อตัวลูกที่อ่อนแอถึงชีวิตได้
‎ในความวุ่นวาย…
‎ผู้เป็นแม่เสียเหยื่อที่ล่ามาได้ไป
‎แต่ที่ร้ายที่สุด
‎ขณะที่พวกมันวิ่งหาที่ซ่อน
‎เธอคลาดสายตาจากลูกๆ
‎คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์