NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Na skraju Delty Okawango w Botswanie
nowe pokolenie poznaje swój świat.
Ta hałaśliwa gromadka to dziesięciotygodniowe szczenięta.
Najbardziej pewna siebie jest Duma.
Zawsze szuka przygód
i uważa, że będzie przywódczynią.
Rodzice szczeniąt to para alfa.
Ale każdy dorosły pracuje równie ciężko, by wychować tę rodzinę.
Gdy stado poluje,
kuzyn Bamba pilnuje legowiska.
Tę niesamowitą drużynę łączy jedna z najsilniejszych więzi
znanych naturze.
Szczeniaki muszą zbudować tę więź,
bo wkrótce to od niej zależeć będzie przetrwanie Dumy.
Dla wielu dzieci dzikich zwierząt bycie częścią zgranej rodziny
może zadecydować o życiu lub śmierci.
UGANDA PÓŁWYSEP MWEYA
Te cztery młode to mangusty pręgowane.
Trzy odważne dziewczyny
i ich nieśmiały brat Quito.
Po czterech tygodniach w legowisku
po raz pierwszy przyglądają się światu.
Mają dużą rodzinę, opiekuje się nimi 35 krewnych.
Ale młode są łatwym celem dla drapieżników.
Quito i jego siostry mają tylko 50% szans
na przetrwanie najbliższych miesięcy.
Aby zwiększyć swoje szanse, każde młode musi połączyć siły z dorosłym,
który przekaże im niezbędne umiejętności.
Mama Quito nadal będzie zapewniać mleko,
ale codzienna opieka to sprawa rodzinna.
Im silniejsza więź z opiekunami,
tym większe ich szanse.
Wszystkie młode mają swoje pary.
Wszystkie poza Quito.
Nie jest dość nachalny, by przekonać do siebie dorosłego.
Został sam.
Dziewczynki już uczą się, co mogą jeść.
Termity...
krocionogi, żuki
a nawet małe węże są w menu.
Siostry są coraz bardziej najedzone,
a biedny Quito jest coraz bardziej głodny.
Zbiera w sobie odwagę, by podejść do swojego brata Qubouy.
Ale nastolatek nie chce być niańką.
Jeśli szybko nie znajdzie dorosłego,
przyszłość Quito będzie bardzo niepewna.
Niektóre młode mają problemy z nawiązaniem więzi...
ALASKA ZATOKA KSIĘCIA WILLIAMA
...w mroźnych wodach Alaski
jedno dziecko i jego oddana mama są nierozłączne.
Ta mała wydra morska to Kesari.
Ma cztery tygodnie i jest całym światem dla mamy.
Przez ostatni miesiąc mama nosiła ją praktycznie codziennie.
Bo, choć urodziła się w wodzie,
Kesari nie miała do tej pory koordynacji, by nauczyć się pływać.
Inne młode w jej wieku zaczynają naukę pływania.
Kesari też powinna.
Ale darmowy transport od mamy sprawia, że aktualna pozycja jej w pełni pasuje.
Jest rozpieszczona,
ale dbanie o siebie jest ważne.
Puszenie jej futra sprawia, że powietrze zatrzymuje się przy skórze,
dając jej izolację przed lodowcową wodą.
Bez tego nie przetrwałaby nawet dnia.
Wszystkie potrzeby Kesari są zaspokojone,
nawet pełnotłuste mleko na zamówienie.
Minie jeszcze pięć miesięcy, zanim zostanie odstawiona od piersi.
Mama traci przez nią dużo energii
i desperacko potrzebuje pożywienia.
Ale nurkując po jedzenie,
musi zostawić córkę samą i bezbronną.
Nie może zostawić Kesari na lądzie,
bo najbliższa wyspa jest już zajęta.
A wybrzeże jest nie do przyjęcia.
Jedynym wyjściem dla mamy
jest zostawienie córki na powierzchni.
Ale to ryzykowne.
Bielik amerykański przylatuje tu na ryby,
ale chętnie skubnie małą wydrę, jeśli ta zostanie bez ochrony.
Mimo niebezpieczeństw,
gdy Kesari śpi, mama korzysta z okazji.
Rozgwiazda zaspokaja jej zapotrzebowanie kaloryczne.
Sprawdza, jak się ma jej córka,
i wraca po dokładkę.
W tej części wybrzeża pływy szybko się zmieniają.
W zaledwie kilka minut
Kesari oddala się ponad 90 metrów od miejsca, w którym zostawiła ją mama.
Po powrocie mama Kesari nie widzi swojego dziecka.
Nawet jeśli ma się najbardziej oddanego rodzica na świecie,
dorastanie w dziczy jest bardzo niebezpieczne.
Zwłaszcza dla mangusty Quito,
który nie znalazł kogoś, kto wziąłby go pod swoje skrzydła.
Więzi między jego siostrami i ich mentorami
są silniejsze z każdym dniem.
Ich pewność siebie zresztą też.
Walcząc na niby, młode uczą się samoobrony.
Quito to omija.
Podchodzi do Qubouy,
ale znowu zostaje odrzucony.
Quito traci nie tylko lekcje.
Mentorzy są też ochroniarzami.
Marabut afrykański mógłby go zjeść w całości.
A drapieżniki to nie wszystko, co grozi życiu Quito.
Wraz z nadejściem wieczoru pojawia się większe niebezpieczeństwo.
Zaledwie kilka metrów od legowiska rodzina wyczuła pewien zapach.
Przed chwilą na ich terytorium wkroczyła rywalizująca grupa mangust.
Wojny o terytorium są brutalne…
a jeśli rodzina zostanie zaatakowana, młode mogą nie wyjść z tego cało.
Nie ma czasu do stracenia.
Muszą się przenieść.
Natychmiast.
BOTSWANA DELTA OKAWANGO
W Afryce Południowej zagrożona jest też rodzina dzikich psów.
Niania Bamba czujnie wypatruje drapieżników.
Zauważył najgroźniejszego z nich.
Lwicę.
Zaledwie 60 metrów od miejsca, w którym śpi Duma z rodzeństwem.
Lwica może być sama, ale dla młodych będzie zabójcza.
Ryzykując życie, Bamba staje do walki z wrogiem.
Ale intruz się nie rusza.
I namierzyła młode.
Bez pomocy Bamba jest bezradny.
Ale wsparcie jest w drodze.
Jeden pies nie ma szans,
ale cztery wystarczą, żeby odesłać lwicę do domu.
Po niebezpieczeństwie.
Czas na kolację.
Każdy dorosły w pełni oddaje się rodzinie.
Ochrona i wykarmienie młodych to praca zespołowa.
Duma musi się jeszcze nauczyć, jak stawiać innych na pierwszym miejscu.
Każdy posiłek to dla niej szansa, by się wykazać.
Ale już wkrótce Duma przestanie być obsługiwana.
Jej świat stanie się większy i bardziej niebezpieczny.
Na Alasce Kesari żyje już na ostrzu noża.
Młoda zaginęła.
Jej mama szaleje.
Nagle słyszy
znajome wołanie.
Matka i córka są znowu razem.
Po tym, jak mogła ją stracić,
mama postanawia, że czas na twardszą postawę.
Zaczynamy obóz przygotowawczy Kesari.
Najpierw krótkie kąpiele, żeby przyzwyczaić się do wody.
Potem pełny trening pływacki.
Dzięki zachętom mamy i ostrożnemu trzymaniu za uszy
Kesari powoli się uczy.
W ciągu zaledwie dwóch tygodni opanowała chlapanie na powierzchni.
Nurkowanie pod wodą to zupełnie inna zabawa.
Jej próby znalezienia pożywienia są średnie.
Ale na szczęście mama wciąż ją karmi.
Kesari rozkwita.
Nie jest już wyluzowanym dzieckiem.
Stała się młodą, coraz bardziej niezależną dziewczyną.
Ta niesamowita więź
da Kesari większe szanse w przyszłości.
Za cztery miesiące ta mała pójdzie swoją drogą.
Ale do tego czasu obie mogą cieszyć się cennym czasem spędzanym razem.
W Ugandzie
siła rodziny nigdy nie była ważniejsza
dla Quito i jego sióstr.
W obawie przed atakiem rodzina zmienia legowisko.
To krótka trasa, ale przez niebezpieczną okolicę.
Dziewczętami ktoś się opiekuje.
Ale mały Quito jest całkiem sam.
Została mu połowa drogi,
a już zostaje w tyle.
Jest sam i na widoku.
Wojownik zbrojny jest na tyle duży, by zaatakować dorosłe i młode osobniki.
Jeśli Quito zostanie zauważony, ma małe szanse.
Może tylko wezwać pomoc.
Starszy brat Quboua przychodzi na pomoc
w idealnym momencie.
Droga wolna,
rodzina idzie dalej.
Quboua potrzebował usłyszeć, że Quito grozi niebezpieczeństwo.
Quito wreszcie nawiązał wyjątkową więź, której zawsze pragnął.
Przed nimi rodzina w końcu dotarła do swojego nowego domu.
Mają widok na jezioro…
i mnóstwo jedzenia i picia.
Quito miał na początku problemy,
ale życie jest coraz lepsze.
Quboua był na początku niechętny,
ale staje się najlepszym spośród mentorów.
Droga do dorosłości jest trudna.
Ale dzięki wsparciu rodziny Quito ma szansę, by dotrzeć do końca.
To nowy dzień i nowy kamień milowy
dla Dumy i jej rodzeństwa.
Mama Dumy postanowiła,
że przestanie przynosić młodym jedzenie.
Od teraz będzie przynosić młode do jedzenia.
Pierwszy raz znaleźli się tak daleko od swojego legowiska.
Nawet dzielna Duma nie jest już tak pewna siebie.
Pierwszy posiłek szczeniąt to impala.
Duma nie może się doczekać.
W tej rodzinie młode idą pierwsze.
Gdy się najedzą, do posiłku zasiadają dorośli.
Duma nie jest zbyt cierpliwa.
Gdy jej opiekunowie są zajęci, ona zaczyna odkrywać okolicę.
A rodzeństwo idzie jej śladem.
Kopiec termitów to idealny plac zabaw.
Nieustraszona Duma zaczyna wracać…
ale od razu widać, że nie wie, w którym kierunku ma iść.
Jako samozwańcza przywódczyni
wybiera kierunek.
Ale to zły kierunek.
Mokra ziemia jest dla nich czymś nowym.
Przez Dumę ona i jej rodzeństwo zgubili się na amen.
Przy ofierze
Bamba zauważył, że młode zniknęły
i szybko utworzył grupę poszukiwawczą.
Zwykle wyczuwają młode,
ale przy tak silnym wietrze nie są w stanie nic wywąchać.
Życia szczeniąt zależą teraz od więzi rodzinnych.
Duma uczy się, jak ważna jest praca zespołowa.
Szczeniaki potrzebują stada.
I to natychmiast.
Napisy: Jędrzej Kogut