WIELKIE CYGARO
NA PODSTAWIE ARTYKUŁU JOSHUAHA BEARMANA
Podobno to państwo prawa.
Ale wszystkim we wszechświecie rządzi prawo sprzeczności.
Właśnie tak ja, Huey P. Newton, zostałem uwolniony do więzienia.
Tak obraz uchwycił człowieka.
To przez sprzeczności zbiegłem za południową granicę, żeby ratować życie.
Nienawistne okoliczności zmusiły mnie do ucieczki z moją miłością.
Założyciel Partii Czarnych Panter i dwaj hollywoodzcy producenci.
Tymczasem rząd życia, wolności i dążenia do szczęścia...
ściga nas za korzystanie z praw opartych na jego ustawach.
Sprzeczności. Morderczy agenci podają się za pokojowych hipisów.
Państwo, które podżega do wojny, okrzykuje nas największym zagrożeniem.
Cała władza dla ludu!
Huey!
Sprzeczności. Kiedy się skończą, wraz z nimi ustanie życie.
A wbrew szerzonemu przekonaniu, nie żyję po to, by umrzeć.
Ale odrzucam życie bez wyzwolenia.
Historia, którą opowiem, jest prawdziwa.
Przynajmniej w większości. Przynajmniej tak ją pamiętam.
Ale to perspektywa Hollywood,
zobaczmy więc, ile mojej historii zechcą pokazać.
Huey?
Co jest? Co to za ubranie?
Ściga mnie FBI. Kitują, że zabiłem jakąś dziewczynę.
Muszę zniknąć.
Ktoś cię śledził?
Chyba nie.
Jeffrey, zerknij przez żywopłot,
czy nie ma żadnego podejrzanego auta.
Już, tato.
- Co się dzieje? - Wrobili go.
- Mnie też obserwują. - Co ty gadasz?
Od powrotu z Chin śledzą moje ruchy.
Mam kopię moich akt FBI.
- Widzisz? - Spokojnie.
Do rana będziesz na liście poszukiwanych.
Najpierw sprawdzą tutaj.
Jasne. To dokąd mam iść?
Bert zabrał nas do gościa, który ratuje mu dupę,
odkąd mieli pięć lat,
swojego wspólnika, Steve’a Blaunera.
Nie wiedziałem, że zjawi się towarzystwo.
Wejdźcie.
Nie możesz trzymać w tym domu oskarżonego zabójcy, Steve. Rzucę cię.
Baw się w policjantów i złodziei u swojej byłej.
Twój brat tu mieszkał,
- smrodząc pierdami... - Przestań.
Musiałem wyrzucić materac.
- Steve chce tylko... - Nie wtrącaj się.
Wiesz, że przez ciebie ma hemoroidy?
- Ja pierdolę. - Przeze mnie?
O tak. Stres.
Człowiek w stresie
zaciska zwieracz i naciska na odbyt.
On ma hemoroidy od siódmego roku życia.
Pieprzenie.
Idę do kibelka nawilżyć dupę.
Dobra. Szafa gra.
Rozpoczęła się wielka, ogólnokrajowa obława.
Huey P. Newton, współzałożyciel Partii Czarnych Panter,
jest poszukiwany za zastrzelenie 17-letniej prostytutki z Bay Area.
Policja z Oakland szuka bordowego pontiaca ’56
z tablicą rejestracyjną H7J...
Wszystko będzie dobrze.
Już wcześniej miałem zatargi z policją.
Moja rodzina przeniosła się z Luizjany do Oakland, gdy miałem siedem lat,
licząc na zmianę.
Prawie od razu
gliny wyciągnęły tatę z wozu i pobiły na naszych oczach.
Was policja może chronić,
ale dla nas są armią okupacyjną na terenie naszej społeczności.
Przeskoczmy teraz do 1967. Nic się nie zmieniło.
Policja wciąż bije i zabija czarnych na ulicy.
Bobby i ja postanawiamy coś zrobić.
Według kalifornijskiego prawa nielegalnie jest strzelać do wieloryba
z jadącego auta albo samolotu rolniczego.
Samolotu? Nie.
Nielegalnie jest strzelać z auta do każdego zwierzęcia poza wielorybem.
To 3002.
Cholera jasna. Czemu tak zrobili?
Albo lepiej, skąd ty to wiesz?
Siedziałem z nosem w książkach.
Powiedz mi, co myślisz
o Partii Czarnych Panter w Służbie Rewolucji?
Nie wiem, bracie. Dużo tych słów.
Kończy nam się benzyna.
- Ile jeszcze jeździmy? - Patrz tam.
To Lil Bobby z ośrodka.
Co jest?
Coście, kurwa, za jedni?
- Partia Czarnych Panter. - Co?
- Słyszał pan. - Rzućcie broń.
Sprawdzamy, czy nie naruszacie praw tego obywatela.
Nie macie prawa odebrać mi broni. Według kodeksu kalifornijskiego 119.2
mam prawo nosić ją w miejscu publicznym,
o ile jej nie ukrywam ani groźnie nią nie wymachuję.
Wezwij wsparcie.
Glinom się to nie podobało.
Ale ludziom tak.
Partia zdobyła rozgłos.
Wiesz co, tak sobie myślałem, że skołuję broń
i będę patrolował z tobą i Bobbym.
To tam jest cała akcja.
Zwolnij, młody. Przyjdzie na ciebie czas.
Zrozum to. Partia jest organizacją, nie?
A organizacje mają strukturę. Członkowie mają swoje pozycje.
I każdy musi wnieść swój wkład.
Twoja mama mi powiedziała, że jesteś niezły z matmy.
Możesz być skarbnikiem.
Mogę, jeśli chcesz, ale to nie jest rewolucyjne.
Chcę też działać na ulicy.
No tak, widzisz... Che?
Che był rewolucjonistą i lekarzem.
Fanon był rewolucjonistą i psychiatrą.
A teraz Lil Bobby może być rewolucjonistą i skarbnikiem, łapiesz?
Powiedz, co sprawiło, że tak się rwiesz, by ryzykować życie?
Mam dość białych, którzy traktują nas jak niepełne osoby.
Dość policji, która bije nas w potylicę.
I dość pleśni w moim mieszkaniu.
Chcę to zmienić.
Jak myślisz? Czy to możliwe?
Myślę, że jeśli zorganizujemy ludzi,
będziemy ich słuchać,
będziemy dla nich walczyć
i jeśli młodziaki takie jak ty przejmą pałeczkę,
to osiągniemy, co tylko chcemy, łapiesz?
Ludzie do nas dołączali. Młodzież, taka jak Lil Bobby.
Ale kiedy biali zobaczyli czarnych z bronią, Reagan się wściekł.
Nie widzę powodu, czemu dzisiaj na ulicy
obywatele mieliby nosić naładowaną broń.
Poszliśmy na debatę o ustawie.
Uważamy, że to rasistowskie prawo
uniemożliwia czarnym obronę przed faszystowską policją,
która codziennie brutalnie nas atakuje.
Ale NRA i republikanie wspólnie przegłosowali ustawę o broni.
Sprzeczności.
Kiedy wdowa po Malcolmie X przyleciała na rocznicę śmierci męża,
byliśmy na lotnisku, by zapewnić eskortę.
Wtedy Eldridge Cleaver został Panterą, a ja zostałem symbolem partii
i znalazłem się na celowniku każdego gliny w kraju.
PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ
Znowu to samo.
Jebany tchórz.
No proszę. Wielki Huey P. Newton. Wychodź z auta.
- Dlaczego? Nie będę wychodził. - Wychodź.
Z jakiego powodu? Złamałem jakieś prawo?
Wyjdź z auta.
Spokojnie, stary.
KODEKS KARNY
- Stań tam. - Czemu się czepiacie?
- Idź tam. - Czemu zawracacie mi głowę?
- Co ty mówisz? - Jestem aresztowany?
- Jestem? - Gdzie twoja broń, Huey?
- Myślałem, że ją masz. - Jaka broń?
- Ty masz broń. - Myślałem, że ją nosicie.
Ten rasistowski skurwiel gada o broni?
Gdybym ją nosił, psie, to miałbym do tego prawo.
- Artykuł pierwszy... - Co, kurwa?
...konstytucji Kalifornii
daje mi prawo do obrony siebie, mojego życia i wolności.
Mam w dupie twoje życie i wolność.
- Według drugiej poprawki... - On ma broń.
- Jebany rasista. - Masz broń, czarnuchu.
- Powiedziałeś „czarnuchu”? - Tak, masz...
Twierdzili, że mam broń. Ale nie miałem.
Twierdzili, że zabiłem glinę.
Padło wtedy wiele strzałów, ale żaden nie był mój.
To nie miało znaczenia.
Wrzucili mnie do karceru.
Wal się, psie.
Trzy lata w izolatce za niepopełnione morderstwo.
Moja głowa... była rozdarta.
Wszystko, co zrobiłem źle. Każdy żal, każda obawa.
Usłyszałem, co spotkało Lil Bobby’ego.
Chcieli mnie zniszczyć.
Wolność dla więźniów politycznych.
Dość brutalności policji.
Nie mogłem się dać.
W głębi duszy wiedziałem, że muszę walczyć.
Dla niego i wszystkich, którzy nas potrzebowali.
Przekaz i idee jakoś pozwoliły mi wytrwać.
Próbowali mnie złamać, ale nie byli w stanie.
Miałem jasny umysł.
Potem unieważniono mój wyrok i zrobili to, co musieli.
Umyli mnie i zwrócili wolność.
Wolność? Jasne.
Wyszedłem jako naznaczony i co gorsza, jako cholerny idol.
Uwolnić Hueya!
Władza dla ludu!
Więcej władzy dla ludu!
Róbmy, co musimy.
- Studio chce obsadzić gwiazdę. - Montego Landisa.
- Ja proponuję Rocka. - Hudsona?
Nie, rock’n’rolla.
Sława to też swego rodzaju więzienie.
Ale tak ci producenci zauważyli.
- Bert Schneider i Steve Blauner. - Jestem wolny!
Tata Berta kierował Columbią.
Bert zbił fortunę dzięki The Monkees,
ale chciał zarżnąć dojną krowę, produkując film o bikerach.
Tyle masz, a świat jest pełen wariactw. Możesz to zostawić i cieszyć się życiem?
Tak jak ty, tato?
Ojciec Berta milczał podczas przesłuchań McCarthy’ego.
Niektórzy nie potrafią siedzieć cicho.
Zajmę się dystrybucją tej głupoty, ale za nią nie zapłacę.
Twoja kasa, twoje ryzyko.
Obstawiam, że się spłukasz.
Akurat. Kolejki będą długaśne.
Ta głupota to był Swobodny jeździec.
A kolejki faktycznie były długaśne.
Chcecie gwiazdy? To jest, kurde, gwiazda.
No to ruszamy.
Bert miał dość kulturowych rewolucjonistów,
a we mnie zobaczył cinema vérité.
- Prawdziwą rewolucję. - Tak jest!
Rodzimego Hồ Chí Minha.
I nie mógł tego wyłączyć.
Stary, powiedz mi, co to za ludzie.
Połowy nie znam. Gdzie jest Gwen?
Z dziećmi. Dobrze, że wróciłeś.
To jeszcze nie koniec. Mam inny proces.
Kolejny drogi proces.
Ty, Ericka, George Jackson, Siete de la Raza... trochę tego jest.
Potrzebujemy paliwa,
by zawieźć ludzi do uwięzionych towarzyszy.
Słyszę, siostro.
Wiem. Ale czy słuchasz?
Jedziemy na oparach.
Znam kogoś, kto może nam pomóc z opłatami sądowymi, paliwem i tak dalej.
Czym tylko trzeba.
Teressa była wschodzącą gwiazdą partii.
Kto to jest Berton Jerome?
Bert Schneider. Kolega Elaine.
- Białas? - I to dziany.
Produkuje filmy. Swobodny jeździec, Pięć łatwych utworów.
A wkrótce wyjdzie Ostatni seans filmowy.
Partia może wykorzystać pieniądze Berta, by wesprzeć swoje programy.
Hollywood to szybka droga do kapitalizmu.
Racja.
A nie?
Jest gotów się zaangażować i zrobić, co trzeba.
Biali radykałowie już działają w ruchu, bracie.
Patrz na Freedom Riders, Young Patriots.
Mają swoją rolę do odegrania.
Można to rozważyć, bracie Huey.
Coś wam wytłumaczę.
Słuchajcie. Ci biali z Appalachów.
Łobuzy z klasy robotniczej.
To nie Hollywood. To biedacy, tacy jak my. Łapiecie?
Policja łoi ich tak jak nas.
Mają szczury w ścianach i karaluchy w płatkach, tak jak my.
Nie chcą wspierać ruchu. Rozumiecie?
Nie chcą wspierać ruchu.
Chcą przeżyć.
I wiedzą, że Czarne Pantery pomogą im
bardziej niż jakikolwiek biały policjant czy polityk.
Fakt.
Brat David ma rację.
Musimy znaleźć inny sposób.
Nie chcę zadawać się z Hollywood.
- Powiedz tacie, że jest na czysto. - Dobra.
Zwariowałeś? Chodzisz tak sam, bez ochrony.
Nie mogę się bać być na ulicy ze swoimi.
- Władza dla ludu. - Tak jest, bracie.
Mój tata pracował ciężej niż ktokolwiek, kogo znam. Całe swoje życie.
- Dobrze, że wróciłeś. - Dzięki, siostro.
Miał dwie-trzy prace na raz. Zawsze opłacał rachunki.
Nigdy nie miał problemów z prawem.
- Do zobaczenia na marszu. - Jasne.
Nigdy też się nie dorobił. Wiązał tylko koniec z końcem.
Dzięki kasie na programy możesz to wszystko zmienić.
- Brat Larry... - Brat Larry to frajer.
Ma gadane, ale nigdy nie walczył.
- Nie zawsze trzeba walczyć. - Zawsze, Teressa.
Ojciec mawiał, żeby patrzeć im w oczy i nacierać.
Człowieka można poznać po tym, jak walczy.
Żeby zrobić to, co chcesz zrobić, powinieneś poznać Berta.
Dałaś mu, Teressa?
O cholera. Dałaś, nie?
Pewnie stąd masz te 100 tysięcy.
Powinieneś wiedzieć, że nie da się wycenić perfekcji.
Ale nie.
Huey... mój tata nie starał się tak jak twój. Odszedł.
A mamie było z nami dwa razy trudniej, nie wspominając o jej pracach.
Myślę o tym, co zrobiła, żebym się tu znalazła.
Jak wiele by znaczyło, gdybym mogła ją odciążyć, choć trochę.
Daj mu szansę, Huey.
Dałaś mu, nie?
Nic nie mówię.
Podobno ma tu być Jack Nicholson.
O kurde, Brando! Muszę mu podziękować za to, co powiedział.
- Poszukam Berta. - Dobra.
Jasny gwint. Pieprzony Huey Newton.
- Richard Pryor. - Co słychać?
Bert brata się z Panterami?
- Próbuje, bracie. - Zajebiście.
Powiedz. Co sądzisz o tych białych?
Ci tutaj to bladziochy specjalnego sortu.
Mają w genach kupę poczucia winy.
Słono zapłacą za rozgrzeszenie.
A oto najlepszy argument za segregacją.
Bert, obczaj to.
Richard Pryor jako Huey P. Newton w Historii Hueya Newtona.
Jesteśmy podobni, co?
- Nie bardzo. - Szlag.
Akurat teraz by się przydało, żeby jakiś biały nas nie rozróżnił.
Pewnie posmaruje Warrena Beatty’ego pastą i każe mu grać ciebie, nie?
Pogadajcie o interesach. Powiem wszystkim, że cię poznałem.
- Zesrają się. - Zrobię to samo.
Bądź miły.
- Bądź spokojny. - Jestem.
Oprowadzę cię.
Chyba to łapię.
Nie ma czego łapać. Wszystko może jutro spłonąć.
No nie wiem. Wyglądasz na dzianego. Czemu chcesz się z nami bawić?
- Kto twierdzi, że się bawię? - Musi tak być.
Dla mnie to przetrwanie. Dla ciebie opcja.
Właśnie dlatego muszę to zrobić.
Ameryka to nie Kuba. Nie obalisz rządu z 42 ludźmi skitranymi w dżungli.
Trzeba zmienić sposób myślenia.
Ty masz tutaj super.
Ale w Oakland codziennie toczymy wojnę partyzancką.
Patrz na to, co się stało w Algierze.
Ludzie nie odpuścili.
Nie, mówię o Bitwie o Algier.
- O filmie. - No tak.
To płomienny apel do dzieciaków z ulicy.
No tak.
Po seansie tego filmu wiele z nich podjarało się rewolucją.
Stworzył wojowników.
Oto moc srebrnego ekranu.
Hollywood zawsze miało opóźnienie,
ale ci ludzie próbują to zmienić.
To najlepsi gawędziarze świata, a nie ma polityki bez opowieści.
Ale co ty chcesz opowiedzieć? I czemu ty masz to robić?
Nie opowiedzieć,
tylko to umożliwić.
Chcę sfinansować rewolucję.
Żeby ludzie mogli przetrwać,
muszą umieć przeżyć w rasistowskim systemie.
Trzeba mieć świadomość.
- Podnieść ją. - By złapali za broń.
- Nie broń. - Celować w nadbudowę.
- Sedno to kapitalizm. - Rozwalić go.
Działamy ulica po ulicy. W Oakland edukujemy naszych.
Karmimy, ubieramy, dajemy ochronę i opiekę.
Upaństwawiacie społeczność.
Pokazujemy, że lumpenproletariat jest lepszy niż imperialiści.
Zrobicie to tam,
a inni zobaczą, co jest możliwe.
Ogień zapłonął. Rewolucja się szerzy.
To niebezpieczna idea.
Będziesz najgroźniejszym Amerykaninem.
Według J. Edgara Hoovera już jestem.
Wypal to.
Nie chcę kontrolować waszego przekazu.
Zrobię, czego potrzebuje partia.
Propaganda dla ludzi.
A jeśli zapuka do ciebie policja, a studia przestaną z tobą gadać?
Kiedy wybieramy projekty, zawsze mówię,
że jeśli są niewarte ryzyka, nie warto ich robić.
Jasne. A twoje życie?
Za co byś umarł, Bert?
Tak naprawdę pytasz mnie chyba,
na ile wciskam kit.
Mam poczucie, że zawsze, kiedy zestawiam swoje czyny z przekonaniami,
wypadam słabo.
Jeśli wezmę tę kasę, przed kim będę odpowiadał?
Przed nikim.
Ja tak nie działam.
Zatrudniam najlepszych artystów i daję im wolną rękę.
Jack, dobrze mówię?
Wypisuje czeki i się wycofuje.
- To artyści opowiadają historie. - No tak.
- A kogo uważasz za artystę? - To chyba jasne.
To ty musisz być twarzą rewolucji.
A przeze mnie rozumiesz...
faceta na krześle ze strzelbą i włócznią.
Największego twardziela świata.
Zastanów się.
Powiedziałem coś nie tak?
Nie. Po prostu nie uważa, żeby był to dobry kierunek dla partii.
Jaki kierunek? Obrzucam go kasą. Może zrobić, co zechce.
Nie chce wiązać się z Hollywood.
Przyjadę i pogadam z nim jeszcze raz.
- Jest mi winien pięć minut. - Winien?
Bert, on nie chce.
Wszyscy chcą się ze mną spotkać. Jestem Bert Schneider.
Kiedy przyjdziemy, zajmiesz się tym, dobra?
Huey!
Śledzisz mnie?
Nie.
No, trochę.
Poświęcisz mi, proszę, pięć minut?
Chcę pomóc, to wszystko.
Mogę pomóc dokończyć budowę domów, szkół, klinik.
Jasne. A potem co?
Powiesić swoje nazwisko?
Jasne, że nie.
Teraz tak mówisz,
ale gdy wypiszesz czek, zechcesz czegoś w zamian.
Na przykład?
Żeby ludzie wiedzieli.
To nie mój styl.
Wiem, że chcesz dobrze, ale chodzi o to, że pieniądze napływają teraz od naszych,
więc nie ma w ruchu miejsca dla białego hollywoodzkiego chłoptasia.
- Huey... - Nie zaczynaj, Teressa.
Nic nie mówię.
Posłuchaj.
Tylko ludzie mogą zmienić społeczeństwo. Nie gwiazdy.
Nie chcę, żeby Hollywood nas rozpraszało.
Tak nie ochronimy partii.
Boisz się, że rozproszą ruch czy ciebie?
To jedno i to samo.
Zgłoszono nam włóczęgostwo.
Co wy robicie?
- Kodeks karny 647H PC... - Kodeks karny.
...penalizuje włóczęgostwo na cudzym terenie...
Ja mam uważać?
Tak, psie.
- Spierdalaj. - Spokojnie.
Na mózg ci padło?
Zostaw ją, kurwa.
Czemu zawsze się do nas przypierdalacie?
Na głowę upadliście? Przymkniemy was.
Wypierdalać stąd.
Walić ciebie i twoje czarnuchy.
Hej, panie policjancie!
- Niczego nie robili. - Puszczaj.
Jestem Bert Schneider. Przyjechałem z Los Angeles.
Spierdalaj! Mam to w dupie!
Puszczaj. Nie dotykaj mnie!
Pierdol się!
- Macie go. Nie musicie... - Do tyłu!
To porąbane.
Rozpoczęła się wielka, ogólnokrajowa obława.
Newton jest poszukiwany za zastrzelenie 17-letniej prostytutki z Bay Area.
Tak tu właśnie trafiłem.
Ukrywam się w pokoju małej dziewczynki w posiadłości w Bel Air.
Wszystko będzie dobrze.
Bert załatwi ci tego drogiego białego prawnika.
Byliśmy w jego domu pięć minut i wyrzucił nas za drzwi.
Wiesz, że Berta nie można się pozbyć.
Pomoże nam.
Są bardzo pewni siebie.
Mówią, że mają łuski nabojów, dowody sądowe, świadków.
To fabrykacja.
Ich świadkiem jest prostytutka.
Pewnie ostro ją przycisnęli.
Huey nie zabił tej dziewczyny. To ustawka.
Uciekaj od tego gdzie pieprz rośnie.
Ukrywasz uciekiniera.
Jeśli zniszczysz dowody...
Nie niszczysz dowodów, prawda?
Nigdy nie słyszałeś słów Huey i Newton.
- Auto do piachu. - Naciągasz mnie.
Umowa stoi, kurwa!
- Skądże. - Nie.
- Niby po co? - To obraźliwa sugestia.
Dobrze.
Jedyna szansa Hueya to oddać się w ręce policji.
Chyba cię pojebało.
Mogę analizować dowody i walczyć dopiero, gdy będzie w areszcie.
Spędził 34 miesiące w izolatce. Prędzej umrze.
W takim razie wy też.
Przepraszam, co takiego?
Jeśli będzie uciekał, to go znajdą.
Zabiją jego i wszystkich dookoła.
Stworzyli jednostkę specjalnie do obław na Pantery.
To nie film. Nie będzie pukania do drzwi.
Nie będzie nakazu, po prostu...
Słyszeliście?
Co? Słyszysz?
Chodźmy.
Co to było?
Chodźmy, Bert.
- Idziemy. - Szlag.
- Dalej! - Kurwa!
Szlag!
Będzie mniej więcej tak.
Jeśli kochasz Hueya, nie daj mu zostać męczennikiem.
Namów go.
Łapię. Ukrywasz się na ich oczach, co?
Tu na pewno nie będą mnie szukać.
Dostałem to od Big Boba.
Wiesz, że nastraszył mnie w zaułku?
Posępny z niego skurwiel.
Nawet się nie uśmiechnął, łapiesz?
Możesz to uznać za mój wkład w rewolucję.
Dziękuję, bracie.
Boisz się?
Ja mam stresa nawet, jak opowiadam kawały.
Nie wyobrażam sobie, przez co przechodzisz.
Po Malcolmie i Martinie.
Zawsze wiedziałem, że cudem pozostaję jeszcze przy życiu.
Zawsze wiedziałem, że umrę dla rewolucji.
Ale i tak się boję.
Oto definicja odwagi. Robisz to mimo wszystko.
Odwagi albo szaleństwa.
Cholera. Nigdy nie umiem ich rozróżnić.
Ja też nie.
Za wolno. Nie.
- Złapałeś mnie. - Hej, chłopaki.
Superduo.
Dobrze, Mike, daj porozmawiać wujkowi Bertowi i Hueyowi. Chodź.
- No dobra. - Dobra.
- Pa, Huey. - Piątka.
- Dobra. - Dogonię cię.
Jak tam Kunstler?
Rwie się do walki?
Myśli, że powinieneś się zgłosić.
Powiedziałeś mu, żeby spierdalał?
Rozumiem.
Po tym wszystkim?
Niby zawsze chciałeś wspierać ruch,
ale kiedy przychodzi co do czego, pękasz?
Gwen.
Gwen! Idziemy!
Nikt nie chce, żebyś trafił do więzienia albo zginął.
W sumie wiele ludzi chce, żebym zginął.
Myślisz, że nie zabijają nas w pace?
„Zrobię wszystko dla ruchu, Huey”.
To twoje słowa.
Wiedziałem, że ściemniasz.
Jak twoja śmierć pomoże ruchowi?
Znajdą cię w każdym zakątku kraju.
Dlatego jadę za granicę.
- To nie zadziała. - Czemu nie?
Czekają na każdym skrzyżowaniu.
Potrzebowałbyś przebrań, transportu, kupy rzeczy.
Gdzie się zatrzymasz na miejscu? Jak unikniesz ekstradycji?
- To logistycznie niemożliwe. - Coś wymyślę, Bert.
To nie takie proste.
To ty jesteś asem produkcji. Wyprodukuj to.
Może pojedziesz do Kanady...
Nie. Dopadną mnie jak Weathermenów.
Meksyk też nie wchodzi w grę. Rządzą tam faszyści.
Chyba w wała sobie lecicie.
- Cicho. To dobre. - Wybacz, to nie mój dom?
To musi być kraj bez ekstradycji.
- Komunistyczny. Tanzania albo... - Chiny?
Algeria.
W życiu. Tam jest Eldridge.
Kuba.
Podejrzany jest w domu.
Może być uzbrojony. Działajcie ostrożnie.
To 150 km od wybrzeża Florydy.
- Castro powita cię z otwartymi ramionami. - Chwila.
Chyba nie rozważacie tego na serio?
Bert, co on zrobi? Powiedz mi, Huey. Co zrobisz?
Porwiesz samolot? Taki jest plan?
Nie. To nie przystoi rewolucjoniście takiej rangi.
Znajdziemy inny sposób. Jeszcze nie wiem jak.
Nieważne. To intryga, akcja.
Akcja będzie taka, że nas zabiją.
Kuba może być.
Nie może. Agenci nas obserwują.
Zrobimy... Posłuchaj.
Zrobimy tak, żeby wyglądało to jak twój film.
Kręcimy coś i tyle.
Właśnie. Dla agentów to będzie plan zdjęciowy.
Mamy fryzurę, charakteryzację, stroje, podróże, gwiazdę.
- Dzwoń do Karen. Potrzebujemy kasy. - Nie.
Nie. Jak najmniej wtajemniczonych.
Nie.
Panowie, stop.
Dalej!
Słyszałeś Kunstlera.
To nie jest film.
To prawdziwe kule. Kiedy nas trafią, to koniec.
- Steve. - Nie, przestań.
Nie patrz na niego.
To ja, kochany. No weź.
Bert, zacznij znowu myśleć.
- Steve. - Stary.
Wróćmy do naszych projektów.
- Znajdźmy nowy film. - To koniec. Już mnie to nie obchodzi.
Zrewolucjonizowaliśmy filmy, wielkie halo.
A walka Hueya to prawdziwe życie.
Coś wartego ostatecznego ryzyka.
To nasz następny projekt.
Sprawdźcie drzwi.
Dorwijmy tego skurwiela.
Co zrobiliśmy? To szkolne przedstawienie.
A gdzie Schneider i Newton?
To chyba, kurwa, jakieś żarty.
Właśnie. Pamiętacie tego agenta-hipisa, który mnie ścigał?
Tak, FBI naprawdę zrobiło obławę na szkolne przedstawienie w domu Berta.
Kurwa!
Za Kubę.
- Za Kubę. - Za Kubę.
Hasta la victoria, siempre.
Napisy: Marzena Falkowska