‪เมื่อนานแสนนานมาแล้ว อาณาจักรสงบสุข
‪(อาณาจักร)
‪เพราะเชื่อว่าไม่ต้องเกรงกลัวสิ่งใด
‪แต่ในเงามืดมิด
‪มีสิ่งชั่วร้ายน่าสะพรึงแอบซ่อนอยู่
‪มอนสเตอร์โจมตีอย่างทันทีทันใด
‪ทําลายล้างทุกอย่างและทุกคนที่ขวางหน้า
‪แต่ในช่วงเวลาที่มืดมิด ฮีโร่ได้ปรากฏ
‪นามว่ากลอเร็ธ
‪กลับสู่เงามืดที่เจ้าออกมาเสีย!
‪(กลอเร็ธ)
‪กลอเร็ธปฏิญาณว่า ‪ผู้คนของนางจะไม่อ่อนแออีกต่อไป
‪นางจึงฝึกกองกําลังอัศวินชั้นสูง ‪และบัญชาให้ลูกหลานของพวกเขา
‪ปกป้องชาวอาณาจักรรุ่นต่อๆ ไป
‪แต่ถ้าอยากจบแบบมีความสุขชั่วนิรันดร์
‪ก็อย่าเผลอเชียว
‪เพราะพวกมอนสเตอร์ซุ่มรออยู่เสมอ
‪(1,000 ปีต่อมา)
‪สวัสดีครับทุกท่าน
‪เรากําลังถ่ายทอดสดจากกลอโรโดม
‪- ข้าเนท ไนท์ ‪- ข้าอลัมซาแพม เดวิส
‪และในค่ําคืนนี้เราจะแต่งตั้งเหล่าอัศวิน
‪- ใช่ไหมแพม ‪- ใช่เลยเนท
‪แต่นี่ก็เป็นพิธีแต่งตั้งอัศวิน ‪ซึ่งเป็นที่ถกเถียงกันมากสุดในรอบ 1,000 ปี
‪บรรยากาศมีทั้งความตื่นเต้นและตึงเครียด
‪เร็วเข้า มันจะเริ่มแล้ว
‪เพราะคืนนี้ เราจะทอดทิ้งประเพณีเดิม
‪และอาณาจักรนี้จะเปลี่ยนไปตลอดกาล ‪เพราะชายผู้เดียว
‪บัลลิสเตอร์
‪เด็กข้างถนนผู้ใฝ่สูงอยากเป็นอัศวิน
‪ข้ามาเพื่อสังหารมอนสเตอร์ ‪และปกป้องอาณาจักรของเรา
‪ซึ่งเป็นไปไม่ได้
‪จนกระทั่งองค์ราชินีทรงตัดสินพระทัยไม่น่าเชื่อ
‪ใช่ เด็กผู้นี้ไม่ได้เกิดมา ‪ในสายเลือดตระกูลสูงศักดิ์
‪แต่เขาอาจเกิดมาพร้อมหัวใจของฮีโร่
‪บัลลิสเตอร์คว้าโอกาสนั้นไว้ ‪และจบจากสถาบันเป็นที่หนึ่งของชั้น
‪ชั้นที่มีว่าที่อัศวินคนเก่งที่เรารู้จักกันดี
‪- แอมโบรเชียส โกลเด้นลอยน์ ‪- ไง
‪ทายาทสายตรงของกลอเร็ธเลย
‪อีกทั้งยังเป็นว่าที่อัศวินที่คนทั้งรุ่นลุ้นรอคอย
‪เมื่อบัลลิสเตอร์จะเข้าร่วมทีมอัศวินเป็นครั้งแรก
‪ความปลอดภัยของเราจะอยู่ในมือของสามัญชน
‪ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัย
‪กลอเร็ธคงไม่อยากให้เป็นแบบนี้มะ
‪หวังว่าราชินีทรงคิดดีแล้วนะ
‪ดังนั้นคืนนี้ เหลืออีกแค่คําถามเดียวเท่านั้น
‪อาณาจักรจะยอมรับอัศวินผู้นี้ ‪ที่อาจไม่ถูกทํานองคลองธรรมหรือไม่
‪(สมตําแหน่งหรือไม่)
‪อาณาจักรจะยอมรับอัศวินผู้นี้ ‪ที่อาจไม่ถูกทํานองคลองธรรมหรือไม่
‪โอเคๆ
‪และบัลลิสเตอร์จะคิดมาก ‪ในวันสําคัญที่สุดในชีวิตไหม
‪คิดมากอะไร ข้าแค่... ครุ่นคิด
‪นี่หน้าครุ่นคิด
‪นี่ เจ้าหน้าครุ่นคิด มองข้า
‪เจ้าทั้งเก่งกว่าและขยันกว่าพวกเราทุกคน
‪เจ้าจะได้เป็นอัศวินแล้วนะบัล
‪ก็ได้ๆ
‪แต่ถ้าพวกเขายังเกลียดข้าอีกล่ะ
‪ไม่มีใครเกลียดฮีโร่ของอาณาจักรหรอก
‪พวกเขาจะรักเจ้า
‪เหมือนที่ข้ารัก
‪ผู้มีเกียรติทุกท่าน
‪อีกไม่กี่อึดใจก็จะเริ่มพิธีแต่งตั้งอัศวินแล้ว
‪ดาบท่าน
‪ดาบท่าน ห้ามแตะต้องรถเข็น
‪ก็ได้ ใจเย็นๆ สิ
‪ดาบท่าน
‪ไงบัลลิสเตอร์ ฟังนะพวก
‪ข้าแค่อยากบอกว่า ข้ารู้นะว่าข้าเคี่ยวเข็ญเจ้า
‪แล้วก็คิดว่าเจ้าไม่ควรมาอยู่กับเรา...
‪แล้วไงต่อ
‪อะไร
‪อ้าว คิดว่าข้าจะพูดต่องั้นเหรอ
‪หรือคิดว่าข้าจะขอโทษที่ทําไม่ดีไว้กับเจ้าหรือไง
‪ให้ตายเถอะ ขําชะมัด
‪เจ้ามันโง่จริงๆ ถูกใจ ฮาก๊าก
‪นี่ทุกคน
‪บัลลิสเตอร์มันนึกว่าข้าจะขอโทษ ‪ที่ปฏิบัติกับมันเหมือนขยะที่มันเป็นว่ะ
‪ดาบท่าน
‪ขอบใจ
‪- ท่านบัลลิสเตอร์ขอรับ ‪- นี่ เด็กรับใช้
‪มาถ่ายรูปกับอัศวินตัวจริงนี่ ‪ไม่ใช่ไอ้เด็กขอทาน
‪ถูกใจมะ!
‪- ตีแรงๆ สิ ให้ดังๆ ‪- ข้าขอ...
‪นักเรียน
‪ไม่มีหน้าที่ใดที่ยิ่งใหญ่ไปกว่า ‪การปกป้องอาณาจักรนี้จากสิ่งชั่วร้าย
‪จงอย่าเผลอ
‪อย่าอ่อนแอ ‪และจงเป็นเจตจํานงของกลอเร็ธเสมอ
‪- รับทราบ ท่านผู้อํานวยการ ‪- ขอบคุณ
‪ขอบคุณท่านผู้อํานวยการ
‪- ขอบคุณท่านผู้อํานวยการ ‪- ขอบคุณ
‪บัลลิสเตอร์ วันนี้อาณาจักร ‪จะได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของเจ้า
‪ขอบคุณท่านผู้อํานวยการ
‪- ผู้อํานวยการ ‪- ขอบคุณ
‪ศิษย์โปรดเอ๊ย
‪เดี๋ยวนะ แปลว่าไง ‪คิดว่าอาจารย์โปรดปรานข้าเหรอ
‪และบัดนี้ เหล่าฮีโร่รุ่นใหม่ล่าสุดของแผ่นดิน!
‪โกลเด้นลอยน์
‪ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย องค์ราชินี
‪เสียงเชียร์จงมา
‪เราขอแต่งตั้งท่านเป็น ‪เซอร์แอมโบรเชียส โกลเด้นลอยน์
‪ฮีโร่แห่งอาณาจักร
‪ลุกขึ้นยืนสิ เซอร์อัศวิน
‪ลุยละนะ
‪เราตั้งตารอเวลานี้มานานเหลือเกิน
‪ขอบพระทัย ฝ่าบาท
‪ประชาชนของเรา นับจากวันนี้
‪ไม่ว่าใครก็อาจถือดาบในมือหากใจปรารถนา
‪หากคู่ควร
‪เราได้เฝ้าดูเด็กหนุ่มผู้นี้ ‪พิสูจน์ตัวเองมาหลายต่อหลายครั้ง
‪ดาบท่าน
‪เราขอแต่งตั้งท่านเป็น
‪เซอร์บัลลิสเตอร์ โบลด์ฮาร์ท
‪ฮีโร่ของอาณาจักร!
‪(เซอร์บัลลิสเตอร์ โบลด์ฮาร์ท)
‪- โบลด์ฮาร์ท! ‪- ใช่เลย!
‪โบลด์ฮาร์ท
‪เย่!
‪โบลด์ฮาร์ท ใช่เลย!
‪โบลด์ฮาร์ท!
‪ยินดีด้วย เซอร์โบลด์ฮาร์ท
‪ขอให้ยุคใหม่ของเหล่าฮีโร่เริ่มต้นที่ท่าน
‪จับมัน! มันปลงพระชนม์องค์ราชินี!
‪- จับมัน! ‪- ใช่ มันปลงพระชนม์ราชินี
‪พวกเราบางคนก็ไม่ได้มี ‪ตอนจบแสนสุขที่ตามหาหรอก...
‪เพราะที่นี่ไม่ใช่อาณาจักรแบบนั้น
‪(อาณาจักร)
‪และนี่ก็ไม่ใช่นิทานแสนสุขด้วย
‪ผู้สังหารราชินียังลอยนวล
‪ทุกคนต่างหวาดกลัว
‪ยัยตัวประหลาด
‪ไม่เคยมีใครถูกเกลียดชังเท่านี้ ‪ตั้งแต่มอนสเตอร์ของกลอเร็ธแล้ว
‪- มันไม่ควรเป็นอัศวินแต่แรก ‪- มันไม่ใช่พวกเดียวกับเรา มันเกลียดเรา
‪- สามัญชน ‪- ต่ําทราม
‪- มันไม่ควรอยู่ในอาณาจักรนี้ ‪- มันเป็นฆาตกร
‪มันเป็นมอนสเตอร์
‪คนนี้เหมาะเหม็ง
‪(นิโมนา)
‪(ผู้สังหารราชินียังลอยนวล ‪ผู้ต้องสงสัยหลัก)
‪- แปลกจัง ‪- ไงลูกพี่
‪ถูกใจรังลับนี่จัง
‪ทั้งขยะกับกลิ่นคนซึมเศร้ามันเข้ากันจริงๆ
‪- เดี๋ยว เจ้าเป็นใคร ‪- ชื่อนิโมนา
‪- แล้วเจ้าเข้า... ‪- เฮ้ย สุดยอด แขนอย่างจึ้ง
‪- เลือดออกเยอะมะ ‪- อะไร
‪- เขาให้เก็บแขนเก่าป่ะ ‪- ไม่ ปล่อยนะ
‪เจ้าเป็นบ้าอะไร
‪- งุ้ย ขอได้มะ ‪- อะไร วางเดี๋ยวนี้เลย
‪เด็กผู้หญิงไม่ควรจะเล่น
‪"เด็กผู้หญิง" เหรอ
‪ถามหน่อย คิดว่าข้ากี่ขวบเหรอ
‪จะไปรู้เหรอ สิบมั้ง
‪- งั้นใบ้มา มากกว่าหรือน้อยกว่าสิบ ‪- ชีวิตนี้ไม่ค่อยเจอเด็กเนอะ
‪ก็ใช่น่ะสิ ‪และข้าไม่อยากเลี้ยงเด็ก เจ้าต้องไปซะ
‪แต่ข้ามาสมัครงาน
‪งาน งานอะไร
‪ใบสมัครเขียนไว้ครบละ
‪นี่มันก็แค่รูปวาด รูปวาดน่าสยองมาก
‪อ้าว วาดรูปข้าด้วย
‪ข้าขี่แรด ที่แทงเสียบองครักษ์ซ้อนกันเป็นลูกชิ้น
‪ใช่ ชอบไหมล่ะ
‪ข้าคิดว่าทัศนูปกรณ์จะช่วยให้เรซูเม่ข้าดูเด่น
‪- อะไร ‪- บนนี้
‪แล้วเรื่องงาน
‪งานอะไร
‪ก็ลูกสมุนท่านไง
‪แบบว่า คอยช่วยท่านทําทุกวิถีทาง
‪เพื่อล้างแค้นโลกอันโหดร้ายที่เขี่ยท่านทิ้ง
‪เราไปปล้นหมู่บ้านดีมะ ‪กบดานจนกว่าทุกคนจะลืมท่าน
‪แล้วค่อยผงาดเหมือนฟีนิกซ์ที่คืนชีพจากเถ้าถ่าน
‪เพื่อโค่นรัฐบาล
‪หรือแค่คุยกันก็ได้นะ
‪ประเด็นคือ ท่านปรารถนา ‪ทําเรื่องดํามืดอะไร ข้าช่วยได้หมด
‪ลูกสมุนของท่านมาแล้วจ้า
‪- ข้าไม่ต้องการ... ‪- วายร้ายทุกตัวต้องมีสมุน
‪- เดี๋ยว ข้าไม่ใช่... ‪- เฮ้ย กําแพงเก็บแต้มฆ่าอย่างเจ๋ง
‪- ฆ่าเหรอ ‪- นี่เป้าหมายต่อไปมะ
‪- นั่นไม่... ‪- อยากฆ่าใครก่อนล่ะ
‪- ข้าไม่ได้จะฆ่าใคร ‪- คนนี้
‪- อะไร ‪- คนนี้น่าต่อยให้ยับ
‪ก็ถูก ไอ้นั่นน่าต่อยมาก ‪เดี๋ยวสิ นั่นไม่ใช่กําแพงเตรียมฆ่า
‪มันเป็นกําแพงพิสูจน์ความบริสุทธิ์
‪กําแพงพิสูจน์ความบริสุทธิ์
‪เดี๋ยว นี่จะบอกว่าไม่ใช่วายร้ายงั้นเหรอ
‪ใช่!
‪ใช่ ท่านเป็น
‪ไม่ ไม่ใช่ ข้าไม่ใช่วายร้าย ไม่
‪อ้าว
‪อะไร ผิดหวังที่ข้าไม่ใช่ฆาตกรเหรอ
‪ก็นิดนึง
‪- เอางี้ ไม่คุยละ ‪- ทําไม
‪วายร้ายตัวจริงยังลอยนวลอยู่ ‪และข้าก็ต้องมีคนช่วย
‪- ไม่ใช่จากเจ้า ‪- ก็ได้ งั้นใคร
‪คนที่ตัดแขนท่านเหรอ
‪- ถามจริง ‪- มันซับซ้อน จบนะ
‪โดนจับนอนตะรางให้สนุกนะ
‪ข้าไม่ถูกจับหรอก!
‪ไอ้ฆาตกร
‪- ไปกินข้าวกันไหม ‪- ไปสิ ชอบพักเที่ยงที่สุด
‪ต้องเอาแขนเทียมข้าไปด้วยหรือไง
‪บัลลิสเตอร์
‪ผู้อํานวยการ
‪ข้าบริสุทธิ์
‪ข้าสาบานกับกลอเร็ธเลย
‪ข้าไม่รู้ว่ามัน...
‪มันเกิดขึ้นได้ไง
‪ทุกคนเห็นแล้วว่าเกิดขึ้นยังไง
‪ข้ารู้สึกโง่เง่าเหลือเกิน
‪ข้าอุตส่าห์ไว้ใจเจ้า
‪องค์ราชินีเชื่อในตัวเจ้า
‪พระองค์นึกว่าคนอย่างเจ้าเป็นฮีโร่ได้
‪แต่กลับต้องแลกด้วยชีวิต
‪ผู้อํานวยการ ขอร้องล่ะ
‪ท่านก็รู้ว่าข้ารักองค์ราชินี ข้ารักสถาบัน
‪ไปถามโกลเด้นลอยน์สิ
‪ข้าขอคุยกับโกลเด้นลอยน์ได้ไหม
‪เขาก็ใจสลายพอๆ กับทั้งอาณาจักร
‪เจ้าจะไม่ได้คุยกับใครอีกต่อไป บัลลิสเตอร์
‪ขอร้องล่ะ
‪ขอร้อง รับฟังข้าด้วย
‪ไม่ ข้าจะไม่พลาดฟังเจ้าอีก
‪ท่านผู้อํานวยการ ให้โอกาสข้าสิ
‪เราให้โอกาสเจ้าไปแล้ว
‪แต่ข้าไม่ได้ทํานะ!
‪- บอกแล้ว ‪- กลอเร็ธช่วย!
‪ไงลูกพี่
‪อะไร เจ้า...
‪ข้ารู้อยู่แล้วหรือเปล่าน่ะเหรอว่าจะเป็นงี้
‪เพราะเมื่อทุกคนเห็นเราเป็นวายร้าย
‪ก็โดนตราหน้าตลอดไป
‪เขาเห็นแค่ด้านเดียวแหละ ‪ไม่ว่าเราจะพยายามแค่ไหน
‪แต่ท่านลองดูแล้วนี่ ต้องยกนิ้วให้เลย
‪- ขอบใจ ‪- อย่าเพิ่งขอบใจข้า
‪- ข้ายังต้องพาท่านแหกคุกอยู่ ‪- เดี๋ยว ออกไปได้ไง
‪ข้ารู้รหัส
‪รหัสผ่านไม่ถูกต้อง
‪เชิญก่อนเลย
‪ไม่ไปเหรอ
‪งั้นเชิญนอนเน่าในคุกไปตลอดกาล
‪ให้กล้ามเนื้อค่อยๆ ลีบเล็ก ‪ผิวหนังค่อยๆ เปื่อยหลุด
‪เล็บยาวม้วนเป็นอุ้งเล็บเหมือนมันฝรั่งทอดเกลียว
‪รู้ใช่มะว่าในนั้นไม่มีส้วม
‪ก็ได้ แต่ข้าจะนําทาง
‪ถ้าเจ้าเห็นใคร...
‪ฆ่าทิ้งซะ
‪ให้ซ่อน ถ้าเห็นใคร ให้รีบซ่อน
‪ก็ได้ เพราะยังไงเราก็จะพังข้าวของอยู่ดี
‪ห้ามเด็ดขาด
‪ที่นี่ต้องมีองครักษ์เต็มไปหมดไม่ใช่เหรอ
‪เจ้าย่องผ่าน...
‪พวกนั้นมาไง
‪ข้ามาถึงก็สภาพนี้อยู่แล้วนะ
‪- จับมัน! ‪- หยุดมัน!
‪- ทางนี้! ‪- บุก!
‪ชมรมแขนข้างเดียวกําลังจะมีสมาชิกใหม่ เก็ทมะ
‪- อะไร ยังเศร้าอยู่เหรอ ‪- ฆาตกร!
‪ใช่ เขาเป็นฆาตกร... ฆ่าความสนุก
‪- เจ้ามีแผนหรือเปล่าเถอะ ‪- นี่แหละแผน
‪แหกคุกท่านออกมา โกลาหล ‪ทําลายล้าง อะไรต่อไม่รู้ แล้วก็ชนะ
‪"อะไรต่อไม่รู้ แล้วก็ชนะ" เนี่ยนะ ‪แผนห่วยแตกที่สุด
‪ก็ดีกว่าแผน "ข้าจะนั่งหน้าหงิก ‪ในมุมมืดของห้องที่ไม่มีส้วม" ของท่านละกัน
‪ข้าเปล่าหน้าหงิก
‪ผู้สังหารราชินี!
‪อัศวินไม่นั่งหน้าหงิก ‪เราคิดมาก ข้านั่งคิดมากอยู่
‪อ๋อ
‪เอาที่สบายใจ งั้นเอางี้
‪เราทําตามแผนเจ้าเลยก็ได้ เอาไหมล่ะ
‪ฆ่าคนนู้น ฆ่าคนนี้ ฆ่าให้หมด
‪บัล
‪- แอมโบรเชียส ‪- หายไวๆ
‪อ๋อ คู่อาฆาต
‪คู่อาฆาตเหรอ
‪ผู้สังหารราชินี!
‪- ดูนั่น กลอเร็ธนี่นา ‪- ไหน
‪- เปิดประตู! ‪- ไม่ใช่ทางออกนี่หว่า ข้าผิดเอง
‪เห็นสายตาที่เขามองข้าหรือเปล่า
‪เขาคิดว่าข้าปลงพระชนม์ราชินีจริงๆ
‪คนเขาคิดแบบนั้นกันทั่วบ้านทั่วเมือง
‪- สติจงมา ‪- เบิร์ดข้าทําไม
‪ข้าพาเราออกไปได้ ‪แต่อะไรๆ มันกําลังจะพิลึกนะ
‪- แล้วนี่ไม่พิลึกเหรอ ‪- รับปากก่อนว่าจะไม่สติหลุด
‪จะรับปากได้ไงถ้าข้าไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪- งั้นท่านคงต้องไว้ใจข้าละ ‪- ข้าจะไปไว้เจ้าทําไม
‪- ถ้าไม่ ท่านจะตายในตู้เก็บของ ‪- ตายเหรอ
‪- รับปากสิ ‪- ข้ารับปาก
‪- สัญญานะ ‪- ด้วยชีวิต
‪งั้นพูดอีกที
‪ข้าสัญญา
‪โห ต่อให้เห็นนอล่ะ
‪นออะไร นอหนูเหรอ
‪รับปากมาสิ!
‪ข้ารับปากว่าจะไม่สติหลุด...
‪ถึงคิวพวกแกวิ่งหนีจ้า
‪ทุกคนเผ่นเร็ว!
‪- ใช่! ‪- ไม่นะ
‪อย่าเข้ามานะ ถอยไป ‪ไม่ นี่ไม่ใช่เรื่องจริง
‪ยี้ฮ่า!
‪ไม่นะ กลอเร็ธช่วยลูกด้วย!
‪แรดเนี่ยนะ
‪- อย่าทําร้ายเขา! ‪- เอานอไปกิน
‪- ไม่ อย่าลงบันได ‪- บันได
‪ไม่เอาบันได!
‪- เจ้าเป็นตัวอะไร ‪- ข้าคือนิโมนา
‪- เจ้าเป็นทั้งเด็กผู้หญิงแล้วก็แรดเหรอ ‪- ข้าเป็นได้หลายอย่าง
‪นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!
‪- ท่านไหวไหมเนี่ย ‪- ไม่!
‪- รับปากแล้วนะ ‪- ใช่
‪ใช่ ท่านรับปากแล้วว่าจะไม่สติหลุด
‪- เลี้ยวขวา! ‪- อ้อ
‪หยุด!
‪พื้นนี้มั่นคงผิดคาดแฮะ
‪โอเค ตามคิว
‪หนาวสินะ
‪ช่วยด้วย!
‪เจ้า เจ้าจงใจทํา
‪หัวไวนี่ลูกพี่ เออ
‪ไม่ เราต้องรีบออกไปจากที่นี่
‪ไม่ ไม่เอาหน้าต่าง
‪ตึกนี้มีบันไดนะ ห้ามลงทางนั้น!
‪ใช่เลย!
‪อะไรต่อไม่รู้ แล้วก็ชนะ
‪ดุดัน
‪ไงลูกพี่
‪ข้าสลบไปนานแค่ไหน
‪สิบห้าปี
‪สิบห้าปีเชียวเหรอ!
‪อย่าเชื่อคนง่ายสิ ก็แค่สองสามชั่วโมง
‪ทาโก้มื้อเช้าไหม
‪เดี๋ยวก่อน สิ่งสุดท้ายที่ข้าจําได้ ‪คือเราอยู่ในห้องเก็บของ
‪แล้วตอนนี้... ข้ามาอยู่นี่ได้ไง
‪ข้าลากท่านมา 11 กิโล
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ท่านหัวโขกทางเท้าสองสามที
‪ทุกอย่างมันเบลอไปหมดเลย
‪งั้นเหรอ ท่านขอบคุณข้า ‪บอกว่าจะเป็นหนี้บุญคุณข้าตลอดไป
‪และเราจะเป็นเพื่อนรักกันตลอดกาล
‪เรื่องจริงไม่มีโม้
‪เออนี่ ข้าตกแต่งรังลับให้แหละ
‪ข้าเรียงอาวุธทั้งหมดตามลําดับความอันตราย
‪ทําให้ไม่เหมาะกับเด็กมากขึ้น ‪เปิดขวดยาพิษทุกขวด
‪และดึงตะปูขึ้นสนิมให้โผล่จากพื้นหนึ่งเซนติเมตร
‪รวมๆ ก็ทําให้รังลับมีบรรยากาศโฉดชั่วมากขึ้น
‪พี่โหดโฉดชั่ว ชื่อวายร้ายอย่างปัง ‪ท่านควรเปลี่ยนชื่อเป็น...
‪ไม่มีทางซะหรอก
‪ตามใจ พี่โหด
‪และข้าอัพเดตกําแพงฆ่าให้แหละ
‪(คู่อาฆาต)
‪อุ๊ย
‪บวกวางแผนแก้แค้น ทัณฑ์ทรมาน
‪และการกระทํามิชอบอื่นๆ
‪แรด
‪หน้าดูสติหลุด ไหนรับปากแล้วว่าจะไม่สติหลุด
‪เจ้าไม่ใช่มนุษย์
‪- หาอะไรอยู่เหรอ ‪- ดาบข้า
‪ระเบิดแล้ว ลืมเหรอ
‪เจ้าเป็นมะ-มะ...
‪อะไร มะม่วง มาริอาชี่ หมูสับเหรอ
‪เจ้าเป็นมอนสเตอร์
‪อย่าเรียกข้าว่าอย่างนั้นนะ
‪ไม่ ไม่ใช่อยู่แล้ว
‪เห็นอยู่ว่าเจ้าไม่ได้ตัวโต ลมหายใจเป็นไฟ...
‪แต่เจ้าจําแลงแปลงกายเป็นอย่างอื่นได้
‪แล้วเจ้าเป็นเด็กผู้หญิงที่กลายร่างเป็น...
‪เจ้าเป็นตัวอะไร
‪ข้าคือนิโมนา
‪ไม่ใช่ ตอบไม่ตรงคําถาม
‪คนธรรมดาเขาแปลงกายไม่ได้
‪ข้าทําได้
‪โอเค ก็ได้ งั้นข้ามีคําถามเป็นล้าน
‪ให้หนึ่งข้อ
‪มาช่วยข้าทําไม
‪ก็ข้าเบื่อ
‪แล้วทุกคนก็เกลียดท่านเหมือนกัน
‪(เด็กรับใช้)
‪เด็กรับใช้ต้องรู้อะไรแน่ๆ
‪เขาเป็นคนยื่นดาบให้ข้า ดาบที่...
‪ที่...
‪อยากได้ตัวเด็กรับใช้ใช่มะ
‪งั้นเราไปฆ่า เอ้ย จับเขากัน
‪ไปจับเขากัน
‪ท่านกับข้า
‪ไม่ ฝันไปเถอะ
‪ไอ้ที่เจ้าทําน่ะ มันมากไป ไม่เอา
‪ข้าว่าท่านตั้งใจจะพูดว่า "ขอบใจที่ช่วยชีวิตข้า"
‪สามครั้งนะ ถ้าอยากนับ
‪แต่ท่านพูดถูก คงทํางานนี้เองได้
‪แม้อัศวินทุกคนทั่วทั้งอาณาจักรจะหมายหัวท่านอยู่
‪โชคดีนะ
‪เดี๋ยว
‪ว่าไง พี่โหดโฉดชั่ว
‪- ข้า... ‪- ได้เลย
‪แต่งี้นะ พอข้าล้างมลทินท่านแล้ว ‪ข้าต้องได้เป็นลูกสมุนของท่านตลอดไป
‪ห้ามคืนคํา ตกลงนะ
‪- ข้าไม่สบายใจจะตกลงด้วย ‪- อย่าคิดเยอะ
‪ช่วยเป็นตัวเองได้ไหม
‪ไม่เข้าใจ
‪เป็นเด็กผู้หญิง
‪แต่ข้าไม่ใช่เด็กผู้หญิง
‪ข้าเป็นฉลาม
‪นี่ ท่านเคยเอาหัวใส่ปากที่มีนี่มะ
‪- ไม่น่าออกจากคุกมาเลย ‪- ลองดูจิ
‪รู้นะว่าอยากลอง
‪ให้ตาย ดูสภาพที่นี่
‪ประวัติศาสตร์นับพันปีราบเป็นหน้ากลอง
‪- เฮ้ยแมนสลี่ย์ ‪- ว่าไง
‪หัวลุงเจ้าร่วงใส่ก้นยายข้าว่ะ
‪- อย่างขํา ‪- แจ๋ว
‪แต่ก็เศร้ามาก
‪ถ้าโกลเด้นลอยน์ไม่ไปช่วยมัน...
‪ข้าขอทําความเข้าใจนะ
‪คนลอบปลงพระชนม์องค์ราชินีหนีไปได้
‪ด้วยความช่วยเหลือ ‪จากเด็กผู้หญิง นกกระจอกเทศ กับวาฬเหรอ
‪ห้องอาบน้ําเราพังหมดเลย
‪นี่เป็นความผิดเขา
‪- จัดเลยทอดด์ ‪- ข้าเนี่ยนะ
‪ทําไมไม่บอกเราว่าบัลลิสเตอร์มันร่วมมือกับวาฬ
‪วาฬเนี่ยนะ ถามจริงทอดด์
‪"วาฬ ถามจริง" ก็ใช่ไง ‪เจ้ารู้จักมันดีกว่าใครนี่เพื่อน
‪ข้าพยายามหยุดเขาแล้ว เพื่อน
‪อ๋อเหรอ งี้เหรอ ‪"งุ้ย หวัดดีบัลลิสเตอร์ เข้ามาเลย"
‪"และแน่นอน พาวาฬ ‪นกกระจอกเทศ กับม้ายูนิคอร์นอ้วนฉุเข้ามาด้วย"
‪- ยูนิคอร์นอ้วนฉุ ‪- ใช่ เจ้าก็เห็น
‪- ไอ้ตัวมีเขาที่ทําข้าวของพังหมด ‪- นั่นมันแรดไหม
‪ถ้าข้าหมายถึงเรือด ข้าคงพูดว่าเรือดโว้ย
‪พอได้แล้ว
‪อาณาจักรเรามีวายร้ายลอยนวลอยู่
‪ดูพวกเจ้า ทําตัวเหมือนเด็กสามัญชน
‪อย่าลืมบทฝึกของเจ้า
‪อย่าลืมว่าเจ้าเป็นใคร
‪เราเกิดมาเพื่อปกป้องอาณาจักรนี้
‪ข้าก็เกิดมาเหมือนกัน
‪ให้ข้านําทีมสิท่านผู้อํานวยการ
‪ตอนนี้ข้าต้องการแค่สองสิ่ง ‪หนึ่ง ข้าอยากมีดาบเล่มใหญ่ๆ
‪ติ๊ก
‪และสาม ข้าอยากลงทัณฑ์บัลลิสเตอร์ ‪ให้สาสมกับที่มันเป็นมอนสเตอร์ปลงพระชนม์
‪- ข้าจะไล่ล่ามันเอง ‪- ใช่
‪ข้าจะจัดการมันให้เจ็บปวด ข้าจะ...
‪ข้าไปเอง
‪ถ้าจะมีใครหาบัล...
‪หาบัลลิสเตอร์เจอ
‪ก่อนที่คนอื่นจะเจ็บตัว...
‪ต้องเป็นข้า
‪เราไม่ได้เผชิญหน้ากับภัยคุกคาม ‪ร้ายแรงเท่านี้มาหลายชั่วคนแล้ว
‪โชคดีที่เรามีทายาทของกลอเร็ธมานําทาง
‪ไงนะ
‪อัศวินแห่งอาณาจักร
‪ค้นดูถนนทุกเส้น ทุกซอกทุกมุม
‪หาบัลลิสเตอร์ให้เจอ แล้วเอาตัวเขามาให้ข้า
‪หลังการโจมตีสถาบันเมื่อวานนี้
‪อัศวินของเราได้เพิ่มความเข้มข้น
‪ในการตามล่าตัววายร้ายบัลลิสเตอร์
‪โอเค
‪เราแค่ต้องไปที่ตลาด ‪เพื่อตามหาเด็กรับใช้ อย่าดึงดูด...
‪เงียบหน่อยได้ไหม
‪ขอแทงสวน แผนท่านห่วยแตกและน่าเบื่อ
‪ไหนล่ะดราม่า เสียงกรีดร้องโหยหวน
‪อะไร
‪เราเป็นวายร้าย ภูมิใจสิ
‪ไม่ ครั้งนี้เราจะใช้วิธีของข้า ‪ห้ามทําร้ายใครทั้งนั้น
‪ข้าอยากใช้แผน "ทําร้ายทุกคน" มากกว่า
‪- ตามหาเด็กรับใช้มาตอบคําถาม ‪- แล้วทําร้าย
‪- ไม่ แล้วหาหลักฐาน ‪- ด้วยการทรมานมัน
‪ไม่ รีบไปให้ถึงตลาดกันซะทีได้ไหม
‪รับทราบ
‪- เที่ยวต่อไปขึ้นบินในอีกสาม... ‪- เดี๋ยว เจ้าทําอะไร
‪- สอง... ‪- อย่า... แบร่ ข้าเป็นผี
‪โทษที ข้าไปไหนมาไหนกับไอ้นั่นได้ที่ไหน
‪นี่ปีกลูกสมุนชั้นดีนะ
‪มันเด่นไป
‪เครียดจนหนวดขมวดหมดละ ‪มันจะแย่ได้สักแค่ไหนเชียว
‪มอนสเตอร์โจมตี
‪หาที่หลบภัยทันที
‪พลเมืองอาณาจักร สวัสดี
‪จากเหตุการณ์โจมตีสถาบันเมื่อวานนี้
‪เราจึงเพิ่มความระมัดระวังเพื่อปกป้องทุกท่าน
‪กรุณาอย่าตื่นตระหนก นี่เป็นเพียงการทดสอบ
‪กลับไปใช้ชีวิตตามปกติ และวางใจได้
‪ว่าทางสถาบันรับมือกับสถานการณ์นี้อยู่
‪สวัสดีและขอกลอเร็ธนําทางแก่ทุกท่าน
‪อย่าแตกตื่น กรุณาอยู่ในความสงบ
‪นี่เป็นแค่การทดสอบ
‪อ้าว เปิดสัญญาณเตือนให้ "อย่าแตกตื่น" ‪คงได้ผลแหละเนอะ
‪ไม่เข้าใจหรือไง
‪ทันทีที่เราเผลอ ‪สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวจะข้ามกําแพงเข้ามา
‪เคยออกไปนอกกําแพงหรือยังเถอะ
‪เคย เพราะข้าอยากตาย ‪บ้าสิ ไม่มีใครเขาออกไป
‪งั้นข้างนอกอาจไม่มีอะไรก็ได้ป่ะ
‪เอางี้ เราจะมุดไปใต้ดิน ไม่เอาปีก
‪เดี๋ยวได้ขอปีกแน่
‪ตายซะ! กลับสู่เงามืด...
‪เฮ้ย!
‪(สถานีจัตุรัสผู้พิชิต)
‪รถไฟขบวนถัดไปจะมาถึงในอีกสามนาที
‪อย่าลืมนะคะ ถ้าเห็นอะไร ให้รีบสังหาร
‪(ติ๊ป)
‪ท่านกําลังรับชมช่องข่าวเคทีวีนิวส์
‪ไฮไฟฟ์
‪หลังช่วงพักเบรก "แฟชั่นชั้นสูง" ‪มาดูกันว่าไพร่หลวงใส่อะไรกันฤดูกาลนี้
‪เจ๋งอ่ะ เราดังแล้ว
‪จะบ้าตาย
‪ชอบทีมเราจังเลย
‪- ขออภัย ขอดูหน้าด้วย ‪- แน่นอน
‪แล้วตัวนากมันก็โผล่มากัดข้าเฉยเลย
‪นากทะเลหรือนากแม่น้ํา
‪ถามได้ สําคัญด้วยเหรอ ข้าโดนกัด
‪ทั้งสองสายพันธุ์ ‪มันมีกายวิภาคที่แตกต่างกันมากนะ
‪ข้าไม่รู้ มันเป็น...
‪เราไม่มีทางขึ้นรถไฟก่อนพวกเขาเห็นเราแน่
‪เราต้องเบี่ยงเบนความสนใจ
‪ใครเอ่ยมีสี่นิ้วโป้งและเบี่ยงเบนความสนใจเก่ง
‪ก็ได้ แต่อย่าให้มันเว่อร์
‪ทําอะไรที่ไม่เด่นจนเกินไป อย่าง...
‪ไปซะแล้ว
‪นักสังหารราชินี
‪ถ้าเห็นอะไร ให้รีบสังหาร
‪ข้าบัลลิสเตอร์ โบลด์ฮาร์ท
‪ข้าชั่วร้าย และข้าเกลียดทุกคน
‪แต่ไม่เท่าเกลียดตัวเอง ใครก็ได้มากอดเค้าทีจิ
‪ข้าเกลียดรอยยิ้ม
‪- ข้าจัดการเอง ‪- ข้าเกลียดคัพเค้ก
‪และข้าคิดว่าเด็กทารกหน้าตาอัปลักษณ์
‪ดูนี่ ข้าทั้งแกร่วไม่เป็นที่และทิ้งขยะไม่เป็นทาง
‪หวังว่าชอบแจ๊สฟรีสไตล์กันนะจ๊ะ
‪จับมัน
‪- เร็วเข้า ‪- เลิกผลักข้าซะที ข้าวิ่งอยู่เนี่ย
‪ข้าเปล่าผลักนะ ก็แค่ดันให้ไปข้างหน้า
‪งั้นไม่ต้องตีได้ไหม
‪รถม้าของเรารออยู่
‪เมื่อกี้มันอะไร แล้วไหงไม่เคยบอก ‪ว่าจําแลงกายเป็นข้าได้
‪เออนี่ ข้าแปลงเป็นท่านได้ด้วย
‪ขอบอกไว้นะ ไม่เหมือนข้าสักนิด
‪ก็ถูก ตัวจริงไม่เคยเฮฮาเท่า
‪(สแกนโซนเอส)
‪เจอแล้ว!
‪ดูสิ
‪โอเค ลุยเลย ไปจัดการไอ้เด็กเหลือขอกัน
‪- ขอรับท่าน ‪- เดี๋ยว
‪เล่นต่อไป
‪มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
‪เขาเกลียดเพลงแจ๊สฟรีสไตล์
‪- เจ้าปล่อยให้มันหนีอยู่นะ ‪- เล่นวิดีโอต่อ
‪เวลาไม่คอยท่านะ
‪นั่นไง
‪นั่นเขา รถไฟขบวนนั้นไปไหน
‪สายด่วนไปตลาดค่ะ อีกหกนาทีถึง
‪และเราจะไปรอ
‪ตอนนี้ไปได้
‪- ทุกคนไปตลาด ‪- รับทราบ
‪"ทุกคนไปตลาด เค้าเป็นไอ้เฉิ่ม ‪แล้วผมเค้าก็หอมกลิ่นลาเวนเดอร์"
‪หิวเหรอ
‪ควิสปี้
‪สังหารความหิวด้วยดราก้อนคริสป์
‪- กรุบๆ ‪- กรอบๆ
‪เอาไปกิน
‪ใช่เลย เย่!
‪เย่!
‪ดราก้อนคริสป์ อาหารเช้าของฮีโร่
‪(จงเชื่อมั่นในสถาบัน)
‪เห็นนะว่าจ้อง
‪อยากกินพิซซ่างั้นเหยอ
‪ช่วยเป็นปกติสักแป๊บได้ไหม
‪ปกติเหรอ
‪ข้าแค่คิดว่ามันจะง่ายกว่าถ้าเจ้าเป็นเด็กผู้หญิง
‪เป็นเด็กผู้หญิงง่ายกว่าเนี่ยนะ ตลกละ
‪หมายถึงจะง่ายกว่าถ้าเจ้าหน้าเหมือนคน
‪ง่ายกว่าสําหรับใคร
‪สําหรับเจ้า คนส่วนใหญ่ไม่ใจกว้างเหมือนข้านะ
‪อืม
‪เจ้ามาเป็นแบบนี้ได้ไง
‪หมายถึงเจ๋งงี้ได้ไงเหรอ
‪ไม่ใช่ เจ้า... ‪ข้าแค่อยากเข้าใจว่าร่วมมือกับอะไรอยู่
‪ข้าคือนิโมนา
‪ไม่ได้ช่วยให้กระจ่างขึ้นเลย
‪อืม ท่านพูดถูก
‪ท่านควรได้ฟังคําอธิบายที่ดีกว่านั้น
‪ข้าเป็นแค่เด็กน้อย
‪เด็กน้อยน่ารักไร้เดียงสา
‪ข้าไปเล่นในป่า
‪วิ่งไล่ตามฝูงนกบิน ฝูงปลาแหวกว่าย
‪และฝูงกวางกระโดดไปมา
‪พวกมันดูมีความสุขกันมากเลย
‪แต่ข้า...
‪ข้าตัวคนเดียว
‪ทันใดนั้นข้าได้ยินเสียงเพลง ร้องเรียกข้า
‪นําทางข้าไปยังบ่ออธิษฐาน
‪บ่ออธิษฐานเนี่ยนะ ‪รู้ได้ไงว่าไม่ใช่บ่อน้ําธรรมดาทั่วไป
‪- อยากมาเล่าแทนไหมเนี่ย ‪- เออ โทษที ต่อเลย
‪ขณะที่ข้าค่อยๆ เดินไปหาบ่อน้ํา
‪เหรียญก็ปรากฏขึ้น ‪บนฝ่ามือข้าราวกับถูกเนรมิต
‪และข้ารู้ว่าต้องทําอะไร
‪ข้ารวบรวมความกล้า กําเหรียญแน่น
‪โยนมันลงบ่อ แล้วอธิษฐาน
‪อธิษฐานขอให้สักวัน
‪มาติดอยู่ในรถไฟใต้ดิน
‪กับอัศวินหน้าเครียดที่ชอบถามคําถามใจแคบ
‪ขอบพิซซ่ายังอยู่ไหม
‪ถึงสถานีตลาด
‪แจ๋ว ถึงแล้ว
‪เพื่อนๆ ท่านมารอด้วย
‪คิดว่าเขาเห็นเรามะ
‪เห็น
‪ไป
‪- เข้าไป ‪- ทางซ้าย
‪- เคลียร์ ‪- เคลียร์
‪- เข้าไป
‪นี่มันบ้าบออะไร
‪วาฬจิ๋ว
‪โกลเด้นลอยน์เห็นเจ้าแปลงร่างไหม
‪ถามจริง หมอนั่นตัดแขนท่าน ‪แต่ท่านกลัวเขาจะเห็นท่านกับข้าเนี่ยนะ
‪- บอกแล้วไงว่ามัน... ‪- ซับซ้อน รู้แล้ว
‪ดูนั่น เด็กรับใช้
‪หวัดดี ขอโทษนะ
‪โอเค เราต้องพาเขาออกไปเงียบๆ
‪ได้เลย
‪เดี๋ยว ไม่ใช่แบบนั้น
‪แบบนั้นก็ไม่ได้
‪สรุปอยากให้ข้าแปลงร่างหรือเปล่า เอาสักอย่าง
‪เป็นเด็กผู้ชายไปละ
‪- วันนี้ใช่ ‪- เดี๋ยว อย่า
‪ประกาศจับ
‪ขออภัย
‪เดินระวัง
‪ข้ารู้ว่ามันอยู่ที่นี่ หาให้เจอ
‪- ดูสิ โกลเด้นลอยน์ ‪- ใช่ ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪- ช่วยหลีกทางด้วย ‪- ขอลายเซ็นหน่อยสิ
‪- ก็ได้ ให้คนเดียวนะ เซ็นให้ใคร ‪- เซ็นผิวได้ไหม
‪อย่าขยับ
‪เพราะไม่งั้นเสียดายดีลเด็ดวันนี้แย่เลยเจ้าค่ะ
‪ขอโทษนะฮะคุณพี่เด็กรับใช้
‪ข้าหาแม่จ๋าไม่เจอ
‪แม่เดินเข้าไปในตรอกน่ากลัวตรงนั้น
‪ช่วยข้าตามหาแม่หน่อยนะ
‪นะ
‪งุ้ยแย่จุง
‪ข้าขอโยนปัญหาไปให้คนอื่นเขาช่วยนะ
‪ไม่มีเวลาแล้ว!
‪เกวียนเหล็กคันนี้ฟังก์ชั่นครบชุด ‪เครื่องเสียงล้ําหน้าทันสมัย
‪เอ้า ช่วยแหวกทางให้หน่อย
‪- ขอบคุณ ‪- ขอบใจ หลีกไป
‪ช่วยข้าด้วย ใครก็ได้ช่วยที
‪เด็กผีมันมาหลอกข้า ช่วยด้วย
‪และดูนี่ซะก่อน
‪ด้วยแดชแคม 360 องศาของเรา ‪ท่านจะมองเห็นเสมอว่าอะไรกําลังมา
‪และฟีเจอร์ข่าวจะช่วยให้ท่าน ‪ตามทันทุกเหตุการณ์ในอาณาจักรเรา
‪(คู่โจรยังลอยนวล)
‪- ท่านหน้าละม้ายคล้าย... ‪- ข้าบริสุทธิ์!
‪ไม่!
‪ใครบ้าเอาสับปะรดใส่พิซซ่า
‪- นั่นไง ‪- ขอโทษนะ ข้าขอทาง หลีกไป!
‪แย่แล้ว
‪- ไหงท่านมีสิทธิ์ฆ่าคนล่ะ ‪- เขาไม่ตาย หวังว่านะ
‪- นั่นบัลลิสเตอร์เหรอ ‪- จอมสังหารราชินี!
‪- มันจับมือกับเด็กผี ‪- ข้านึกว่าเขากินเด็กซะอีก
‪บัลลิสเตอร์ หยุด!
‪- เย่! ‪- ขึ้นรถเร็ว
‪- บัล ‪- ยิงหน้ามันเลย
‪ทําอะไรของเจ้า
‪เอาคันนี้แหละ
‪บ้าเอ๊ย
‪ไม่อยากจะพูดเลยนะ ‪แต่ท่านเป็นวายร้ายที่ใช้ได้เลย
‪ใช่เลย ถูกใจ
‪เราจะรีดข้อมูลตานี่ในแถบอันตรายของเมือง
‪มา เราจะถามเด็กรับใช้ให้รู้เรื่อง ‪แล้วรีบ... ขาเจ้า
‪- ฮะ ‪- มีธนูปักขาเจ้า!
‪- อ้าว ‪- โอเค เจ้านั่งลงก่อน
‪- ไม่เป็นไร ข้าไม่... ‪- ดูสภาพ ไม่เป็นไรที่ไหน
‪- ก็แค่เสี้ยนตํา เดี๋ยวก็หายเอง ‪- เจ้าเลือดออก นั่ง
‪เราจะดูแผลกันนะ
‪โอเค
‪มัน... ปักซะลึกเลย
‪ทุกอย่างโอเค เราแค่ต้อง...
‪นับสามนะ
‪พร้อมยัง
‪หนึ่ง สอง สาม
‪โอเค คนส่วนใหญ่จะร้องตอนดึง
‪ข้าไม่ใช่คน
‪นั่นสิ
‪จริงด้วย
‪- แล้วเจ็บหรือเปล่า ‪- เจ็บสิ
‪แต่ข้าเคยเจอหนักกว่านี้มาแล้ว
‪มันรู้สึกยังไงเหรอ
‪ก็เหมือนโดนแทง ที่บริเวณขา
‪ไม่ใช่ การจําแลงกาย
‪มันเจ็บไหม หรือว่า...
‪โทษที คําถามใจแคบ
‪อยู่นิ่งๆ นะ
‪พูดตามตรงนะ
‪เวลาไม่แปลงกายข้ารู้สึกแย่กว่าอีก
‪มันจะคันเครื่องในยุบยิบ
‪เหมือนเวลากําลังจะจาม
‪คล้ายๆ กันเลย
‪แล้วพอจําแลงกาย ก็เป็นอิสระ
‪แล้วถ้าอั้นไว้ล่ะ
‪ถ้าไม่จําแลงกาย
‪- ข้าจะตาย ‪- กลอเร็ธช่วย แย่เลยสิ
‪อย่าเชื่อคนง่ายนักสิ ข้าไม่ตายจริงๆ หรอก
‪แต่ที่แน่ๆ คงใช้ชีวิตไม่คุ้ม
‪ดีจังเลยที่เจ้าสองคนสานสัมพันธ์กัน
‪น่าเสียดายที่ข้าต้องไปแล้ว ปล่อยข้าไปเถอะนะ
‪ลืมไปเลย ขาโจ๋ท้ายรถ ‪เรามาหักขาไอ้ขาโจ๋ท้ายรถกันดีกว่า
‪- รู้อะไรบอกมา ‪- เขาหิวเลือด
‪- เลือดเหรอ ‪- เลือดของแก
‪- ข้าไม่ได้หิวเลือด ‪- เลือดเป็นถัง
‪ข้าหิวคําตอบ เพราะงั้นบอกมา
‪ไม่งั้นโดนแทง
‪- ห้ามแทง ‪- ตบ
‪ไม่ได้ เจ้าจัดฉากข้าทําไม
‪- ข้าเปล่า ‪- งั้นใคร
‪- แก ‪- เปล่านะ
‪- ใคร ‪- เว้นให้พูดมั่ง
‪บลันช์ แชด ทอดด์
‪- ทอดด์ ‪- ไอ้คนน่าต่อย
‪ใช่แล้ว ทอดด์แอบสลับดาบข้าใช่ไหม
‪- อะไร ไม่ใช่ ‪- ปกป้องมันทําไม
‪ใครจะบ้าปกป้องทอดด์
‪งั้นเราคงต้องใช้ไม้แข็งแล้วแหละ
‪ไม้แข็งเหรอ ประเดี๋ยวก่อนสิ เดี๋ยว
‪จ๊ะเอ๋
‪อ่ะ ดู
‪ดูจ้า ข้าอยู่ในห้องแต่งตัว
‪และทุกท่านกําลังรับชมการสร้างประวัติศาสตร์
‪เกราะของบัลลิสเตอร์ ได้ยินไหม
‪มันบอกว่า "เคารพข้า ‪ปกป้องข้า สวมใส่ข้า ไม่มีใครดูอยู่"
‪อึดอัดเลย
‪ข้ามๆ ไปหน่อยก็ได้
‪โอเค ท่อนนี้แหละที่ท่านต้องดู
‪ผู้อํานวยการใส่ร้ายข้า
‪นางฆ่าราชินี
‪ข้าทําตัวไม่ถูก ‪ข้าพยายามเอาให้ท่านดูแล้วนะ ก่อนที่...
‪มันไม่มีเหตุผลเลย
‪นี่สหาย
‪ข้าเสียใจนะที่ลักพาตัวท่านมา
‪ไม่เป็นไร
‪หรือเสียใจไม่จริง
‪ฟังนะลูกพี่ ท่านถูกคนที่ไว้ใจหักหลัง
‪ข้าเข้าใจ ห่วยบรม แต่เราทําสําเร็จ ‪ท่านบริสุทธิ์ เราได้หลักฐานมาแล้ว
‪- พอเราอัพโหลดคลิป... ‪- ไม่ได้
‪ไงนะ ทุกคนต้องรู้ความจริงสิ
‪ระบบมันโคตรจะพัง เราต้องล้มสถาบัน
‪เงียบได้ไหม
‪เป้าหมาย ซอยสามไม่มีใคร เปลี่ยน
‪ข้าจะไม่ยอมเงียบเรื่องนี้
‪คลิปนี้อาจทําให้ประชาชนสิ้นศรัทธาในสถาบัน
‪ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย
‪นี่ ข้าไม่รู้หรอกว่านางใส่ร้ายข้าทําไม ‪แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่สถาบัน
‪ผู้อํานวยการต่างหาก
‪เพราะงั้นข้าจะเอาคลิปไปให้แอมโบรเชียส
‪- ใคร... สน ‪- แอมโบร...
‪นั่นมันคนที่ตัดแขนท่านนะ ‪การตัดแขนมันไม่ใช่ภาษารัก
‪เขาไม่ได้ตัดแขนข้า เขาปลดอาวุธต่างหาก
‪เราถูกฝึกมาแบบนี้
‪โห
‪โดนล้างสมองซะเกลี้ยงเลย
‪คิดว่ามันจะหยุดผู้อํานวยการได้เหรอ
‪ตอนนี้ท่านควรตั้งคําถามกับทุกอย่างนะ
‪ทั้งเจตจํานงของกลอเร็ธ สถาบัน กําแพง
‪มันมีไว้ทําไมกันแน่
‪เพื่อปกป้องอาณาจักร
‪หมายถึงจากวายร้ายอย่างท่านเหรอ
‪หรือมอนสเตอร์
‪อย่างข้า
‪ฟังนะ ถ้าเราเอาคลิปไปให้แอมโบรเชียส ‪ทุกอย่างจะดีเอง
‪สําหรับเราทั้งคู่
‪ก็ได้ ตามใจ
‪แต่พอแผนพังขึ้นมา ข้าพังของแน่
‪ไม่จําเป็นหรอก
‪(ยุคใหม่ของเหล่าฮีโร่)
‪คิดอะไรในใจเหรอ แอมโบรเชียส
‪เจ้าบอกข้าได้นะ
‪ในใจข้าเหรอ
‪ข้าเสียมันไปแล้ว
‪ข้าเสียทุกสิ่งทุกอย่าง
‪ทั้งชายที่ข้ารัก เพื่อนสนิท
‪แต่ตอนนี้เห็นเขามีเพื่อนสนิทคนใหม่แล้ว ได้ไง
‪เขาปิดบังอะไรอีก ตัวจริงเขาเป็นยังไง
‪ข้าเป็นใครกันแน่
‪ทายาทสายตรงของกลอเร็ธงั้นเหรอ ‪ข้าไม่เคยขอซะหน่อย
‪ตอนนี้ทุกคนคาดหวังให้ข้าจับบัลลิสเตอร์
‪ถ้าไม่จับ ท่านจะหาว่าข้ากบฏ ‪แต่ถ้าจับ เขาจะคิดว่าข้าทรยศ
‪แล้วยิ่งกว่านั้น ข้ายังไปตัดแขนเขาอีก
‪แขนเขาเชียวนะ! ใครบ้าที่ไหนตัดแขนคน
‪เพราะข้าถูกฝึกมางั้นเหรอ ‪การตัดแขนมันไม่ใช่ภาษารั...
‪ข้าสบายดี ท่านผู้อํานวยการ
‪- เชิญขอรับ ‪- เข้มแข็งไว้ แอมโบรเชียส
‪สายเลือดของกลอเร็ธอยู่ในตัวเจ้า
‪- แอมโบรเชียส ‪- อัศวิน!
‪ข้ามาถึงก็สภาพนี้อยู่แล้ว
‪เจ้า
‪ข้า
‪แอมโบรเชียส ผู้อํานวยการเป็นคนฆ่าราชินี
‪- ว่าไงนะ ‪- หมาจนตรอกมันโกหก
‪เขาไม่ได้โกหก
‪ทํามาพูด ยัยตัวต่ําทรามที่กระซิบข้างหูมัน
‪แหม ขอบคุณที่ชม
‪ข้าบริสุทธิ์ และข้ามีหลักฐาน
‪- มันมีอาวุธ ‪- ไม่!
‪ไม่มีแล้ว ทอดด์เจ๋งโว้ย!
‪มันไม่สําคัญหรอก ไม่เห็นต้องมีหลักฐาน
‪เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ใช่ฆาตกร
‪มัวรออะไรอยู่ล่ะแม่ทัพ
‪เร็วเข้าก่อนวาฬมันจะมา
‪ไม่เอาน่า
‪ทําสิ่งที่ถูกต้องสิ
‪นางเป็นใคร บัล
‪นางเป็นตัวอะไร
‪แอมโบรเชียส ข้าขอละ เชื่อข้าสิ
‪จับพวกมัน
‪อยากรู้ใช่ไหมว่าเด็กเป็นใคร
‪อุ๊ย ถูกใจสิ่งที่กําลังจะพูด
‪อยากโชว์ฝีมือไหม
‪ยินดีอย่างยิ่ง
‪งั้นมาพังข้าวของกัน
‪ดุดัน
‪นั่นมันตัวกอริลลาเหรอ
‪- เอาดาบมาให้ข้า ‪- เราต้องพาท่านไปที่ปลอดภัย
‪รีบบินขึ้นไปเดี๋ยวนี้
‪โทษนะแต่จงใจ
‪- พอจะเห็นทางหนีไหม ‪- ม้าแน่อยู่แล้ว
‪โอเค มุกไม่ผ่าน
‪หยุดเจ้า... ม้าเหรอ
‪- จะโดดลงไปสินะ ‪- ใช่ ทางออกเดียวคือลง
‪- ม้า ‪- ทําไมต้องร่วงตลอดเลย
‪บอกแล้วว่าขอปีกแน่
‪- โอเค เมื่อกี้แหวะสุดๆ ‪- รู้ตัว
‪อ้าว เจ้าอัศวินหัวแก้วหัวแหวน
‪- นากตัวนี้แหละที่กัดข้า ‪- รู้ละว่าทําไมสับสน
‪หางมันเหมือนนากแม่น้ํา แต่ขาหลังมีพังผืด...
‪ข้าเคยสําคัญกับเจ้าบ้างไหม ‪หรือว่าทั้งหมดมันหลอกลวง
‪หลอกลวงอะไร ‪เจ้าสิที่วิ่งแจ้นไปทั่วปฐพีกับมอนสเตอร์
‪อยากเรียกนางแบบนั้น ‪นางฉลาด ใจดี และเจนโลกมาก
‪คนนั้นฉี่รดเกราะ เขาฉี่ราด!
‪และนางปกป้องข้า ไม่เหมือนเจ้า
‪เจ้าโกหกข้าหมดทุกเรื่อง
‪คนเดียวที่โกหกเจ้าคือผู้อํานวยการ
‪ทําไม จะฆ่าข้าด้วยงั้นเหรอ
‪คิดงั้นเหรอ
‪งั้นเจ้าไม่เคยรู้จักข้าเลยจริงๆ
‪ใช่ เตรียมตัวโดนต่อยแสกหน้าแรงๆ
‪ข้าไม่ใช่หมอหรอกนะ แต่เฝือกนี้ดูน่ากิน
‪ลูกพี่
‪คิดว่าแค่นี้เจ็บแล้วเหรอ
‪คอยดูก่อนเถอะว่า ‪เราจะทําไงกับมอนสเตอร์สัตว์เลี้ยงแก
‪ไม่นะ ปล่อยนางไป!
‪ควิสปี้ เดี๋ยว ไรเนี่ย
‪หวังว่าเตรียมนมมากันนะ
‪ไม่!
‪เดี๋ยวสิ ไม่!
‪อะไรกัน
‪มอนสเตอร์โจมตี
‪หาที่หลบภัยทันที
‪ไม่เป็นไรนะ
‪มอนสเตอร์
‪มอนสเตอร์โจมตี
‪หาที่หลบภัยทันที
‪มัน!
‪ข้ามาแล้วหนูน้อย
‪- เจ้าเป็นไรไหม ‪- ข้าไม่อยากคุย
‪- เห็นอยู่ว่าต้องมีอะไร ‪- บอกว่าไม่อยากคุยไง
‪นี่ ข้าแค่อยากช่วยเองนะ
‪ไม่ต้องมาช่วย!
‪เห็นสายตาที่เด็กผู้หญิงคนนั้นมองข้าหรือเปล่า
‪เด็กๆ
‪เด็กเล็ก
‪พวกเขาโตมาเชื่อว่าตัวเองจะเป็นฮีโร่
‪ถ้าเอาดาบแทงทะลุหัวใจตัวอะไรก็ได้ที่แปลกแยก
‪แล้วยังมีหน้ามาว่าข้าอีก
‪ข้าไม่รู้ว่าอะไรน่ากลัวกว่ากัน
‪การที่ทุกคนในอาณาจักรนี้ ‪อยากแทงดาบทะลุหัวใจข้า...
‪หรือว่าที่บางครั้ง
‪ข้าอยากปล่อยให้เขาแทง
‪เราต้องพาเจ้าออกไปจากที่นี่
‪เราจะข้ามกําแพงไป
‪เราจะไม่หยุดจนกว่าจะเจอที่ปลอดภัย
‪โอเคนะ เราจะไปด้วยกัน
‪ด้วยกันเหรอ
‪ฟังนะ เจ้าพูดถูกทุกเรื่องเลย ‪ทั้งสถาบัน กําแพง...
‪แอมโบรเชียส
‪ไม่ว่าเราจะทําอะไร คนก็มองเราเหมือนเดิม
‪แต่ท่านไม่มองข้าเหมือนเดิมแล้ว
‪ไม่ใช่เหรอ
‪เรายอมให้ผู้อํานวยการรอดตัวไปไม่ได้
‪เราไม่ควรต้องวิ่งหนี
‪แล้วท่านตกลงแล้วไม่ใช่เหรอ
‪พอล้างมลทินท่านแล้ว ต้องให้ข้าเป็นลูกสมุน
‪ห้ามถอนคําพูดด้วย ‪เพราะท่านเชื่อในสัจจะและเกียรติยศ
‪แล้วก็บลาๆๆ เรื่องงี่เง่าทั้งนั้น
‪สัจจะและเกียรติยศมันไม่งี่เง่า แต่ก็ได้
‪แล้วมีแผนไหม
‪ก็ต้องมีสิ
‪อะไรต่อมิอะไรก็ไม่รู้...
‪แล้วก็ชนะ
‪(ปกป้องวิถีชีวิตของเรา)
‪ขออภัย แต่ท่านผู้อํานวยการไม่ว่างเวลานี้
‪เราต้องคุยกัน
‪แค่สองคน
‪บัลลิสเตอร์พูดความจริงหรือเปล่า
‪เขาจะพูดว่าใครฆ่าราชินีก็ได้ ‪แต่เขาเอ่ยชื่อท่าน ทําไมถึงเลือกท่าน
‪เซอร์โกลเด้นลอยน์ เจ้าภักดีต่ออาณาจักร
‪หรือต่ออัศวินที่คบค้าสมาคมกับมอนสเตอร์
‪ท่านได้สลับดาบเขาหรือเปล่า
‪ท่านจัดฉากเขาใช่ไหม
‪บอกความจริงมา!
‪ตั้งแต่ข้ายังเป็นเด็ก ข้าฝันร้ายเหมือนเดิมซ้ําๆ
‪ข้าเห็นกําแพงมีรอยแตก
‪ข้าร้องตะโกน
‪แต่ไม่มีใครรับฟัง
‪แล้วรอยแตกก็ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
‪จนกําแพงแตกสลาย
‪แล้วพวกมอนสเตอร์พรั่งพรูเข้ามา
‪ข้าอ้อนวอนองค์ราชินี ‪ว่าอย่าสงสัยในดํารัสของกลอเร็ธ
‪อย่าสงสัยในสิ่งที่ปกปักรักษาเรามากว่าหนึ่งพันปี
‪แต่พระองค์ไม่ฟัง
‪การให้บัลลิสเตอร์ถือดาบ ‪เป็นรอยแตกแรกในกําแพง
‪และตอนนี้
‪มอนสเตอร์ได้เข้ามาในอาณาจักรเรา
‪นั่นใช่...
‪ข้าขอโทษ แอมโบรเชียส
‪ใช่แล้ว ข้าใส่ร้ายบัลลิสเตอร์
‪ข้าฆ่าราชินี
‪กลอเร็ธทําทุกวิถีทาง ‪เพื่อป้องกันไม่ให้พวกมอนสเตอร์เข้ามา
‪ข้าก็เช่นกัน
‪ขอกลอเร็ธจงให้อภัยเจ้า
‪ใช่แล้ว ข้าใส่ร้ายบัลลิสเตอร์
‪ข้าฆ่าราชินี
‪อยากให้อาณาจักรเห็นคลิปนี้ไม่ไหวละ
‪แก
‪กับลูกสมุนคู่ใจ ‪ปรบมือดังๆ ขอรับท่านผู้มีเกียรติ
‪แอคติ้งผ่านมะ ข้ากลัวว่าตอน... ‪ครั้งสุดท้ายมันจะเว่อร์วังไปหน่อย
‪ถ้าอยากได้ฟีดแบ็ก มันก็ดราม่าไปหน่อยนึง
‪ไม่ถึงกับสมรางวัล แต่ก็ไม่เลว
‪นี่ขนาดไม่เคยเรียน
‪เหรอ แปลกใจดีจริง
‪ไม่เคยสักครั้ง เอ้อ อย่าลืมดาบสิลูกพี่
‪ให้นางไปเถอะ
‪ข้าไม่สู้ให้นางแล้ว
‪ท่านเรียกข้าว่าลูกสมุน
‪เรียกจริงๆ สินะ
‪ท่านเรียกข้าว่าลูกสมุน
‪เสียใจที่พูดละ
‪ท่านเรียกข้าว่าลูกสมุน ท่านเรียก...
‪เราต้องคุยกัน
‪ไม่สะดวกเหรอ
‪ขอเลขสวยๆ
‪เยส พาหมาน้อยไปเดินเล่นกัน
‪แปด เก้า สิบ
‪เจ็บ เจ้าไปตกที่ป่าต้องมนตร์ ถิ่นของข้า
‪เฮงๆ กรุณาจ่าย 600 เหรียญทองคํา
‪หมาน้อยสก็อตตี้ของข้า ‪จะไม่ยอมจ่ายค่าผ่านทางขูดเลือดขูดเนื้อ
‪มันไประดมพลสัตว์ป่าที่ถูกกดขี่ ‪เพื่อลุกฮือขึ้นก่อการขัดขืน
‪กระรอกปีนกําแพงปราสาท
‪หมีทุบประตูล้ม เกิดความวุ่นวายโกลาหล
‪- ยังไงก็ต้องจ่าย 600 เหรียญทองคํา ‪- อะไร
‪ทําไมไม่บอกว่าพ่นไฟได้
‪ดุดัน แข่งแก้มือกันไหม
‪อะไร
‪เปล่า
‪นี่ ดูสิ
‪(ยอดวิว)
‪โห แสน ห้าหมื่น...
‪เจ็ดหมื่นห้า... คนทั้งอาณาจักรดูคลิปนี้อยู่
‪งั้นคงเหลือคําถามแค่ข้อเดียว
‪อะไร
‪ฉลามเต้นได้หรือเปล่า
‪ถามมาได้
‪คอยดู
‪ยังหวาดกลัวมอนสเตอร์กันไม่หาย ‪แต่อาณาจักรต้องมาเจอ
‪คลิปใหม่ที่เผยภาพผู้อํานวยการ ‪สารภาพบาปที่น่าช็อกอย่างยิ่ง
‪ข้าใส่ร้ายบัลลิสเตอร์ ข้าฆ่าราชินี
‪(ยอดวิว)
‪ข้าใส่ร้ายบัลลิสเตอร์ ข้าฆ่าราชินี
‪(สถาบันจงพินาศ!) ‪(ใครกันแน่คือวายร้าย)
‪ข้าใส่ร้ายบัลลิสเตอร์ ข้าฆ่าราชินี
‪(ราชินีสิ้นแล้ว)
‪ข้าฆ่าราชินี
‪เหลือคําถามเดียว
‪ใครคือวายร้ายตัวจริง
‪ส่งตัวผู้อํานวยการลงมา
‪(วายร้าย)
‪(วายร้ายตัวจริง)
‪- มากับข้า ‪- รับทราบ
‪ผู้อํานวยการ
‪ท่านถูกจับกุมแล้ว ข้อหาปลงพระชนม์องค์ราชินี
‪แอมโบรเชียส สิ่งนี้จะอธิบายทุกสิ่งอย่าง
‪ซอมบี้เป็นผีอมตะ ฆ่าไม่ตาย
‪แต่ถ้ามันมาฆ่าเราล่ะ
‪ไม่อยากเชื่อคําพูดตัวเองเลย ‪แต่ที่จริงข้าสงสารซอมบี้นะเนี่ย
‪- หยุดนะ อย่า ‪- นี่
‪นี่
‪ไม่เป็นไร เจ้าปลอดภัย
‪- เราอยู่บ้าน ‪- บ้านเหรอ
‪ข้าชอบที่นี่
‪เราอยู่ที่นี่ตลอดไปกันเถอะ
‪(ลอยน์ส_ออฟ_โกลด์ ‪นาโช่ไหม)
‪(ดิแอนท์เลิร์ดเซอร์เพนท์)
‪- ข้าให้เวลา 30 วิ ‪- 30 วิเองเหรอ
‪- นานกว่าที่เจ้าให้ข้าละกัน ‪- ข้ามาช่วยเจ้านะ
‪- เชื่อเขาเลย เจ้านี่... ‪- สวัสดี รับอะไรดีขอรับ
‪- นาโช่! ‪- นาโช่!
‪ด้วยความกรุณา
‪ไม่ต้องใส่มะกอกนะ
‪ไอ้นี่แพ้
‪บัล ข้าคงไม่มาที่นี่หรอกถ้าไม่ใช่เรื่องสําคัญจริงๆ
‪แล้วข้าก็คงไม่มาอยู่ตรงนี้ ‪ถ้าเจ้าปกป้องข้าแต่แรก
‪ไม่ยุติธรรมเลย
‪- เราจบกัน นางด้วย ‪- ถ่ายทอดสดจากสถาบัน
‪- ข้ามีอะไรต้องบอกเจ้า ‪- นี่ เพิ่มเสียงหน่อย
‪พลเมืองอาณาจักร ในคลิปนั้นไม่ใช่ข้า
‪ข้ารู้ว่ามันอาจดูเหมือนข้า และพูดเหมือนข้า ‪แต่ไม่ใช่ข้า
‪มันคือมอนสเตอร์ที่ร่วมมือกับ ‪ผู้สังหารราชินีตัวจริง บัลลิสเตอร์
‪พวกเขากําลังหลอกทุกท่าน
‪โกหกนี่นา
‪เรากําลังถูกสิ่งที่จําแลงแปลงกาย ‪เป็นอะไรก็ได้โจมตี
‪มันอาจเป็นใครก็ได้
‪คู่สมรสท่าน บุตรหลานท่าน เพื่อนซี้ท่าน
‪คนที่นั่งข้างท่าน
‪ไม่มีใครปลอดภัย
‪ตราบใดที่วายร้าย ‪และมอนสเตอร์ตัวนั้นยังลอยนวล
‪นางบิดเบือนทุกอย่างหมด
‪แอมโบรเชียส ข้าไม่ใช่วายร้ายนะ
‪ข้ารู้
‪ข้าเชื่อเจ้า
‪ข้า...
‪ข้าขอโทษ
‪สําหรับทุกอย่าง
‪ที่ตัดแขนเจ้า
‪นางหลอกใช้เจ้า
‪นางหลอกใช้เราทั้งคู่
‪แต่ร่วมกัน เราจะโค่นล้มนาง ‪และพิสูจน์ให้ทั้งอาณาจักรได้เห็น
‪เจ้าจะได้เป็นอัศวินอีกครั้ง
‪ขอบใจ ผู้อํานวยการต้องไม่รอดตัว...
‪ผู้อํานวยการเหรอ
‪บัล ข้าพูดถึงลูกสมุนของเจ้า
‪เจ้าถูกลูกสมุนใส่ร้าย
‪ว่าไงนะ
‪ทั้งหมดนี่เป็นแผนการของนาง
‪ทั้งหมดเลย
‪นางชั่วร้าย บัล
‪ชั่วร้ายเหรอ
‪ไม่ เจ้าคิดผิดแล้ว ‪เราคิดผิดทุกเรื่องมาโดยตลอด
‪คิดผิดทุกเรื่องเหรอ งั้นอธิบายนี่มาซิ
‪ม้วนคัมภีร์นี้อยู่ในสถาบันมานานนับพันปี
‪ดูซะสิ
‪นั่นคือนาง บัล
‪นางคือมอนสเตอร์ของกลอเร็ธ
‪นางกลับมาสานต่องานที่ค้างไว้
‪และนางกําลังหลอกใช้เจ้า
‪แต่นางเป็นเพื่อนข้า
‪ข้าเป็นมากกว่าเพื่อนไม่ใช่เหรอ
‪เราสังหารมอนสเตอร์ตัวนี้ได้ ‪เรากลับไปเป็นเหมือนเก่าได้
‪- ข้าคิดผิดที่มา ‪- บัล ขอร้องล่ะ
‪- ไม่ ข้าทําไม่ได้ พอกันที ‪- ฟังข้าสิ
‪นางหลอกใช้เจ้าทําลายอาณาจักรอยู่นะ
‪- เจ้ารู้ว่านางเป็นตัวอะไร ‪- หยุด
‪- ทําไมไม่ยอมรับ เจ้าตกอยู่ในอันตราย ‪- ทําไมไม่เลิกตอแยข้าซะที
‪เพราะข้ารักเจ้า
‪ไม่ได้นอนเต็มอิ่มแบบนี้มาเป็นชาติละ
‪ทําไมใส่เสื้อคลุมล่ะ
‪นี่เจ้าใช่ไหม
‪ไปเอามาจากไหน ท่านไปคุยกับ...
‪บอกมาสิว่านี่ไม่ใช่เจ้า
‪คิดว่าข้าทําแบบนั้นได้ลงคอเหรอ
‪คิดว่านั่นคือตัวตนของข้าเหรอ
‪จะไปรู้เหรอ
‪ก็เจ้าบอกไม่ให้ข้าไว้ใจใคร ‪ให้ตั้งคําถามกับทุกสิ่ง
‪ใช่ แม้แต่ตอนนี้
‪คิดถึงทุกอย่างที่เราฝ่าฟันมาด้วยกันสิ
‪ข้ากําลังคิดถึงทุกอย่างที่เราทําด้วยกัน
‪แหกคุก ขโมยรถ ลักพาตัว ปั่นหัวคน
‪ก็ข้าช่วยท่านนี่
‪เจ้าหลอกใช้ข้า เจ้าอยากให้พวกนั้นเห็นวายร้าย
‪ให้ข้าเป็นที่เกลียดชัง เจ้าจะได้ไม่ต้องโดดเดี่ยว
‪เพราะเจ้าไม่ใช่ลูกสมุน เจ้าเป็นม...
‪อะไร ข้าเป็นอะไร
‪เจ้าก็รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร
‪ไม่ ข้าอยากฟังท่านพูด
‪เอาสิ พูดเลย
‪พูดมาสิ
‪พูดสิว่าข้าเป็นมอน...
‪- ข้า... ‪- ล้อมไว้ เจ้าสองคนมากับข้า
‪ประตูพังแน่ะ
‪- ถอยไป! ‪- ไม่ หยุดนะ นั่นเพื่อนข้า!
‪นางเป็นมอนสเตอร์
‪ล้อมมัน!
‪ไม่!
‪กลอเร็ธ
‪กลอเร็ธ มานี่ลูก
‪กลอเร็ธ
‪กลับสู่เงามืดที่เจ้าออกมาเสีย
‪- เจ้าเป็นอะไร ‪- มอนสเตอร์
‪เป็นมนุษย์หรือเปล่าเถอะ
‪แค่เป็นเด็กผู้หญิงสิ
‪ที่นี่ไม่ต้อนรับเจ้า
‪- อย่าโกหก ‪- นางเป็นมอนสเตอร์
‪ไม่อยากปกติเหรอ
‪กลับสู่เงามืดที่เจ้าออกมาเสีย
‪เจ้ามันผิดปกติ เจ้าเป็นตัวอะไร
‪- มอนสเตอร์ ‪- เจ้ารู้ดีว่าเจ้าเป็นตัวอะไร
‪แกพามอนสเตอร์เข้ามาในบ้านเรา
‪แกไม่น่าคลานขึ้นมาจากรางน้ําเน่าแต่แรก
‪มันอยู่ไหน
‪รู้สึกไหม เหมือนที่นี่จู่ๆ มันก็แบบ...
‪ไม่นะ
‪มันกําลังมุ่งหน้าไปทางมหานคร แจ้งทางสถาบัน
‪และแก
‪ถ้าไอ้ตัวนั้นมันทําลายอาณาจักรละก็ ‪ความผิดแกนะ เพื่อน
‪ไปกันเถอะ
‪ท่านครับ รายงานจากเซอร์ธอเดียส
‪ว่าไง มีอะไร
‪- อะไรน่ะ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪เราต้องตั้งด่านกั้นตั้งแต่ซอยเอถึงเอฟ
‪แล้วเคลียร์ถนนด้วย คนพวกนี้เป็นอันตราย
‪มันเกิดขึ้นแล้ว
‪เปิดสัญญาณเตือนภัย โจมตีด้วยทุกอย่างที่มี
‪มอนสเตอร์โจมตี
‪นี่ไม่ใช่การทดสอบ
‪มอนสเตอร์โจมตี
‪นี่ไม่ใช่การทดสอบ
‪มอนสเตอร์โจมตี
‪มอนสเตอร์มา!
‪ทุกคนใจเย็นๆ
‪โดรนเข้าไปแล้ว
‪ระวัง!
‪ไม่เป็นไรนะ
‪นี่โกลดี้ ดูไว้นะว่าอัศวินตัวจริงเขาออกโรงยังไง
‪นักสังหารมอนสเตอร์
‪มายิงศรปักหัวใจมันกันเลย
‪ข้าจะเป็นฮีโร่โว้ย
‪หลีกไป!
‪เราต้องใช้อาวุธเพิ่ม ตัวนี้มันฆ่าพวกเราหมดแน่!
‪ระวัง!
‪- ไฮไฟฟ์ ‪- เพื่อน
‪หนีเร็ว!
‪พาข้าไปที่กําแพง
‪มอนสเตอร์โจมตี
‪ข้าทําอะไรลงไป
‪เกมที่ให้เจ้าได้เป็นฮีโร่
‪ข้าฆ่ามอนสเตอร์
‪ข้าฆ่าสองตัว
‪(แจ้งเตือนมอนสเตอร์)
‪เร็วเข้า ไปเร็ว
‪ช่วยด้วย
‪ต้อนไปเรื่อยๆ ให้ทุกคนลงไปใต้ดิน
‪รับทราบ
‪บัล
‪- บัล ‪- พาเด็กหนีเร็ว
‪- ไปเร็ว ‪- ไป
‪ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย
‪ท่าน มีคนหันปืนใหญ่เข้าหาอาณาจักร
‪ข้ารู้แล้ว ข้าเป็นคนสั่ง
‪แต่ถ้ายิง มันจะทําลายเมืองไปครึ่งนึงนะ
‪คนบริสุทธิ์จะล้มตาย
‪- มอนสเตอร์ก็ด้วย ‪- แต่...
‪เราทําอะไรกันเนี่ย
‪(มอนสเตอร์โจมตี หาที่หลบภัย!)
‪นี่ไม่ใช่ที่ของแก!
‪ข้าไม่รู้ว่าอะไรน่ากลัวกว่ากัน
‪การที่ทุกคนในอาณาจักรนี้ ‪อยากแทงดาบทะลุหัวใจข้า...
‪หรือว่าที่บางครั้ง
‪ข้าอยากปล่อยให้เขาแทง
‪ข้าขอโทษ
‪ข้าเห็นตัวจริงเจ้าแล้ว นิโมนา
‪และเจ้าไม่โดดเดี่ยว
‪ยิงปืนใหญ่
‪ฆ่ามัน
‪- ข้าสั่งให้ยิง... ‪- ไม่
‪มันจบแล้ว
‪มันหลอกเจ้าอยู่นะ มันหลอกพวกเจ้าทุกคน!
‪ไม่เห็นเหรอว่านี่แหละที่มันต้องการ ‪เล่นเราทีเผลอ
‪ข้าเห็นตัวจริงของมัน กลอเร็ธก็ด้วย
‪มอนสเตอร์ตัวนั้นเป็นภัยคุกคามต่อวิถีชีวิตเรา!
‪แล้วถ้าเราคิดผิดล่ะ
‪ถ้าเราคิดผิดมาโดยตลอดล่ะ
‪ไม่
‪ไม่!
‪วิ่งเร็ว!
‪ปืนใหญ่จะฆ่าทุกคน
‪นี่ลูกพี่
‪เดี๋ยวมานะ ขอตัวไปพังของแป๊บ
‪- เดี๋ยว นิโมนา เจ้าจะ... ‪- ได้ฤกษ์เปลี่ยนบทนิทานเรื่องนี้ละ
‪นิโมนา!
‪กลับสู่เงามืดที่เจ้าออกมาเสีย!
‪นิโมนา
‪กลับมาสิ
‪กลับมาเถอะนะ
‪พวกเราบางคนไม่ได้ตอนจบแสนสุข
‪ที่เราตามหา
‪มันคงไม่ใช่อาณาจักรแบบนั้น
‪หรือนิทานเรื่องนี้ก็แค่ยังไม่จบ
‪ทางนี้ ข้าว่าง
‪(ฮีโร่)
‪(นิโมนา)
‪(เรารักนิโมนา)
‪(โกหก) ‪(ฆาตกร)
‪(เรารักนิโมนา)
‪ไงลูกพี่
‪ไอ้ชิบ...
‪(นิโมนา)
‪(สร้างจากนิยายภาพของ ‪เอ็นดี สตีเวนสัน)
‪คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล
‪(ถ้าคุณหรือคนรู้จักกําลังท้อแท้)
- ‪(หาข้อมูลและทรัพยากรช่วยเหลือได้ที่ - ‪ - WWW.WANNATALKABOUTIT.COM)