É a hora da verdade, xente!
Temos unha semana para facelo de novo.
A campaña do Orgullo foi ao lixo, non era boa dabondo.
Iso quere dicir que temos sete días para crear e entregar unha nova, de cero.
Abofé que será duro,
mais sabedes que é máis duro? Fracasar.
Preparádevos para noites longas e traballo duro porque nos poñemos en marcha!
PRIMEIRO DÍA
Moi ben.
SEGUNDO DÍA
Restan seis días, podemos logralo.
Hai tempo dabondo.
TERCEIRO DÍA
Restan cinco días, xente!
Tempo dabondo. Menos ca onte mais aínda abasta.
Se traballamos día e noite, se durmimos no escritorio, se…
CUARTO DÍA
Polo amor de Deus!
QUINTO DÍA
É meu!
Sodes mellores ca isto.
Aínda o podemos lograr.
SEXTO DÍA
Pode que semelle inútil
e se cadra o é.
Quizais eu tamén quero renderme,
mais non o farei.
Porque o podemos lograr, ou non?
Aínda podemos logralo xent…
Aínda podemos logralo.
SÉTIMO DÍA
Desta volta gustoulle, porque fixo iso co pelo. É moi bo sinal.
Tamén o fixo onte e tirou coa campaña.
E coa que fixemos o domingo e coa do luns, coa do sábado…
Podes concederme isto?
Non fun á casa en seis días e luzo un moño desastroso. Esta ten que gustarlle.
Ca-la-la, ca-la-pu-chi-no.
Ca-la-la, ca-la,
tróuxenlle a Ben un capuchino para el.
Dobre dose, como lle gusta a el. Toma aí!
- Deixei os lácteos. - Traerei leite de avea.
- Como pinta, Marco? Cres que lle gusta? - Fixo iso co pelo esta mañá.
Mais non che sei, bela, nesta ándoche perdido,
coma todo o mundo.
Tense a ela e os seus Post-it.
Boas novas, xente.
Estamos preto.
Sei que todo o mundo está canso. Por Deus que eu tamén.
Mais a experiencia ensinoume que algunhas campañas chéganche feitas,
mais outras cómpre regalas.
Marramos en que as modelos son demasiado cándidas.
Precisamos darlle garra e ritmo, precisamos afiala.
Prométovos que o lograremos!
Agora, a traballar.
Só temos ata a medianoite para subir o material gráfico
e asegurar a entrega a retallistas e medios de publicidade.
Se non, non haberá campaña ningunha nin unha marca que salvar.
- Ou cumprimos co prazo ou estamos mortos. - Diso nada.
De acordo.
Pero iso dilo tódolos días
e seguimos lanzando campañas perfectamente boas.
Perfectamente boas non significa perfectas.
Sei que os meus activos contigo van en caída libre ultimamente,
mais tapar os resultados e case destruír a empresa non implica que erre nisto.
Temos que rematar.
Déixate de dramas, estamos máis preto do que cres.
Daquela quedarei á espera.
Por certo, a wifi non funciona.
Será o rúter facendo das súas, reiniciareino.
Outro traballo que non é atractivo, divertido nin creativo.
Mais, se ninguén o fai, todo se para.
Eu son o rúter.
É unha metáfora.
En serio vas pasar de Marco?
Trátoo igual que trataría alguén do choio que quixese evitar e non falarlle.
De acordo, enténdote.
Ten outro tío, mareoute.
- Usoute coma pasatempo. - Non te cortes, encántame recordalo.
Mais podes seguir a ser o seu amigo.
Xa non.
PARKER: UN CAFÉ? SÓ QUERO FALAR.
COMO SEXA E TE VEÑA MELLOR. INCLUSO DE DÍA… TI ELIXES O SITIO.
Marco, ven aquí.
Os de Legal non deron aprobado as tatuaxes dos modelos?
Arranxarase en maquillaxe, tes o informe no correo.
Por que estás de baixón?
O da formiguiña ocupada non me engana, sei cando estás triste.
Deixáronme por ser feminino, non quero falar nin pensar niso.
- Só quero facer ben o meu traballo. - Acabouse.
Has descansar, esta noite vés comigo á casa.
- Non. - Non?
Quen che aprendeu a falarme así?
Mamá, sei que só intentas coidarme, mais eu estou a coidar deles.
É o meu traballo e, mentres esteamos aquí, iso é máis importante.
Vaites, que maduro e independente es.
Como nai encántame,
mais, coma nai túa, ódioo.
E se coido de ti cunha rolda de capuchinos para os de Legal?
Ben, de acordo.
Chegará en…
dúas horas.
Contra, as entregas están que se saen hoxe.
Non podes baixar e collelo?
Podo toparme con ese problema que intento evitar.
Non son das que agarda dúas horas a que lle traian o seu,
así que deixa que che diga unha cousa: Non podes evitar ese tío para sempre.
Cómpre rematar isto.
Téndesme unha emboscada no aseo cos teus plans? Cómpre, si.
Cómpre rematar co traballo intensivo e aterrar este avión.
Por favor, axúdasme con miña nai?
- Queres que lle pare os pés? - Aínda mellor?
Non, porque creo nela e talvez ti tamén deberías.
Non, a única persoa na que confías es ti.
Queres un ascenso e, mentres, eu fago de malo que ha arranxalo todo.
Como ese rúter, que é unha metáfora.
- Levamos semanas sen falar do ascenso. - Tanto dá, telo no peto.
Mira o lanzamento orgánico.
Non me prometeu nada.
Mais confiarás nas túas posibilidades.
Iso dis ti, non eu.
No peor dos casos, sempre quedará Revlon, non si?
"O que? Como soubo Chad do de Revlon?" Chamárono para preguntar sobre ti.
E agora el, eu, sabe exactamente a persoa que es en realidade.
Só era un xantar e canceleino.
Cando miña nai ía á deriva,
cando estabamos no fondo do pozo, ti procurabas unha saída.
Non é tan simple. Estaba asustada e fixen o correcto… ao final.
De acordo, pois queres facer o correcto agora? Fai o difícil.
Dille a miña nai o que non quere oír.
Salva esta empresa mentres existe.
Chegou o almorzo.
O mellor e único batido que ten a cociña das túas oficinas.
Non está mal, mesturáchelo ti?
Batino e logo servino no vaso.
Talvez quede un pouco máis.
- Por que non vou á casa en Uber? - Un servidor ha de traballar.
Podo preguntarche algo?
Que che din estas imaxes?
Pregúntasme a min?
Por primeira vez, non tes nada que dicir?
Direiche o que vexo.
Estás moi implicada. A campaña significa moito para ti, non si?
Teño que atinar, moita xente conta comigo.
- Síntome ao bordo dun precipicio. - Confía en ti.
Ata agora funcionou.
Madolyn, James está aquí.
James?
- Que pase. - Non che chegaron as mensaxes?
Iamos almorzar, que semella o único momento que tes libre.
Pero que…?
Que hora é?
- Traballei toda a noite. - Nótase.
Seica xa almorzaches.
Dilo por isto? Non, ho, bateunos Teddy.
En realidade servinos no vaso.
- Agardarei fóra. - Ben.
Se mo dixeses, traería algo para levar.
- Non traballarás as 24 horas sempre. - Non, é culpa miña.
Perdón por esquecer o almorzo.
Embaixo serven sándwichs de ovo ata as 11.
Pois…
soa bastante ben.
Ai, si?
Ola, un pedido para Marco.
- Pilleite. - Xesús!
- Levas agardando aquí toda a mañá? - Levo.
- Déixasme en lido para demostrar algo? - Deixo.
Daquela aínda che importo e a min aínda me importas.
Iso merece tres minutos, o pedido non está.
Entón, onde fuches?
Marchei,
logo de mentirme por avergoñarte da miña maquillaxe,
do meu aspecto, do meu glamur e de min.
Abofé, está mal e actuei mal.
Mais en serio son o primeiro co que saes que ten este problema?
Si!
Porque cadra que es…
o primeiro co que…
- saín. - O que?
E iso?
- Eras virxe? Fun eu quen…? - Non, ho.
Fuches o primeiro co que tiven algo serio.
Daquela…
temos que aprender moito.
Eu hei afacerme a alguén que atrae a atención
e ti aprender que a xente merece ter oportunidade de medrar.
Mentíchesme.
- E mentirei de novo. - Daquela…
E ti tamén.
O que temos é máis profundo ca iso e sábelo.
As cousas nunca son doadas cando son boas, mais que sexan boas é o marabilloso.
Pedido para Marco.
Sabes que é xenial?
Alguén que non che mente,
alguén a quen lle gustas polo que es,
alguén que sempre está aí, e eu tíñao.
Sempre estivo detrás de min
e trateino coma un amigo, mentres ti me tratabas coma unha merda.
Mais vouno arranxar.
Volverei e recuperareino.
- Agarda. - Non, o noso rematou. Xa está.
Aínda que Monét X Change me regalase cen rosas amarelas
cun cartel que puxese "Parker sénteo", xamais cambiaría de parecer.
- Quen é Monét X Change? - Tan só a mellor drag queen do mundo.
Non a coñeces, outra razón para non estar contigo.
Non me importa o que diga Chad, nin eu que fose un monstro sen alma.
Madolyn non é un trampolín. Non sempre me poño por diante, ou non?
Veña, di que teño razón.
Mira, saltáronme as alertas contigo na primeira cita e sigo aquí.
- Sigue falando, a ver canto duro aquí. - Non es un monstro sen alma.
- Mais… - Mais…
Has admitir que tes un don para manter tódalas opcións abertas.
Como? Deiche a contrasinal da wifi.
E o código da porta? Total, paso aí case tódalas noites.
Se lle damos o código a moita xente, a administración da comunidade cámbiao.
Sigo as regras.
Fixeches o correcto con Revlon, é o que conta.
E volverás facelo.
Madolyn!
Case o temos.
Iso é!
Só precisamos outra sesión coas modelos.
Non.
Non podemos comezar de novo quedando…
15 horas ata a entrega.
Xa a escoitaches.
Temos que facelo e ter fe.
Has de falar con ela, por favor.
Se isto é o que precisa Madolyn, ímosllo conceder.
Non!
Talvez sexa a única persoa que poida dicilo ou que o diga,
mais non por iso é menos importante.
Non!
Fixen todo o posible por manter encarrilado este proceso,
mentres que miña nai fixo o imposible por tirarnos por un cantil.
Fartei de facerlle de condutorciño.
Este tren para aquí.
Cando estea lista para encarar a realidade e tomar decisións adultas, aí estarei eu.
Mais, mentres tanto, estou de folga.
Quen está comigo?
Non pasa nada, un home abasta para cambiar o mundo.
Un home…
e unha bolsa de peixiños.
Todo voso!
Xente,
non podemos permitir que unha persoa nos impida facer o que toca.
Non o permitiremos!
Volvamos ao traballo!
Temos listas as modelos, que chegarán en 30,
tamén as cámaras e tres colgadoiros de vestiario.
- Todo listo. - Agás por Chad e a súa folga.
Non teñas fillos, Venetia, vivirás máis.
Estas mozas teñen garra.
Oxalá tivesen máis experiencia.
Non podemos guialas?
Se alguén sabe modelar, é a Madolyn Addison.
Eu? Quita.
Levo moito tempo sen facer de modelo.
É o momento da clase maxistral. Traballar cara as cámaras ao estilo Madolyn Addison.
É obvio que aquí falta algo.
Quizais es ti.
SUBE, XA!
Vou mirar se te precisan no estudo.
- Ola, Venetia. - Ola!
Que foi?
Non ías volver ata o Evento de Activación.
Estou aquí para verificar que o vaia haber.
- E a campaña? Todos agardan. - Estamos cos detalles finais.
Estou preocupada, Venetia, e semella que ti tamén.
Nada que non poida manexar. Madolyn está un pouco indecisa.
Púxose en plan Marie Kondo, ou que?
Desbota todo o que non desprende felicidade? Adoita pasar.
Pois si, mais prométoche que o lograremos.
Pero, se non o logrades, estaría ben terdes un plan b.
Podes revisar o que desbotou Madolyn
e armar unha última mellor versión da campaña.
Algo suficientemente bo para entregar, por se acaso.
Perdoa, o que?
- Non apuñalarei a miña mentora. - Incluso se salva a compañía e a venda?
E o teu ascenso, que, que contra, podo facer oficial se fas o correcto.
Estou a facer o correcto.
Vou a morte con Madolyn.
Non hai regalo co que me tentes que me pare.
- Vémonos na festa. - Vémonos alí.
Veo de sangue.
Está invocando o Garda apocalíptico.
Cadea de lóstregos!
Non podo falar, estou nunha incursión.
Incursión de que, dun armario? Porque diso sei unha cousa ou dúas, ceo.
É un xogo, a única maneira de evadirme do cristo de traballo absurdo
que pode chegar ao correo.
Poderiamos perder o tempo a rexoubar, como adoitabamos facer.
Non dirías que xa…
fixemos iso?
Xa, mais podemos volver facelo.
- Ou non? - Non tes traballo?
Teño, abofé que si.
Hei de encargarme de dous teléfonos eu só,
para a raíña que intenta salvar a compañía e os nosos traballos.
E mentres, ti estás cos teus xoguiños.
- Pois busca alguén que che axude. - Ofrecícheste?
Ou a incursión é máis importante que levantar o teu peso?
Cuestionas a miña ética de traballo?
A ver…
Renunciei a un botín megalimitado por ti.
Descoida, eu pago a pena.
Ven por aquí, informático.
Sígueme.
Aquí estamos.
Montaches todo iso esta mañá?
Non agardaba menos.
- E, por se tes sede. - Talvez logo.
Ei, ola!
- Ola, Madolyn. - Olis!
Lista para amosar a maxia Madolyn?
- Ola, señoritas. - Ola.
Gústame como lle queda esa cor.
Non, sen xiros.
- Non? - Non.
- Ben. - Non o precisas.
A ver, has de ir máis amodo.
- Non tan brusco, moito máis suave. - Ben.
De acordo?
Ben, así me gusta.
Non, amor, está aquí.
Esta é a luz chave, fíxaa.
Así.
É xenial.
Marabilloso.
Xenial, encántanos.
- Belísima. - Iso é.
Legal precisa o visto bo dun vicepresidente e túa nai non pode.
Síntoo, non estou aquí.
Estou de folga.
Que tal se rompes a folga co boli, xa que a min non me demostras nada?
É unha acción laboral lícita.
E arranxarao todo, xa verás.
Lamento dicirche que isto non se está esborrallando sen ti.
Non.
Ela o fará.
Ela?
Daquela isto vai dunha proba de amor.
Non, é unha acción laboral lícita.
Meu fillo tamén liscaba ao cuarto para que o seguise.
Non che importamos nós nin a empresa, queres probar que te quere.
Ves esa camiseta? É de meu pai.
Fuxiu de miña nai cando soubo que viña eu.
E ves ese apelido? É del, non meu.
Porque puxen o dela, púxenme da súa parte, púxeno todo con ela.
Incluso os erros que cometín ultimamente non foron por min, senón por ela.
Estou bastante seguro de que me quere.
É dicir, mírame,
gañeimo.
Talvez precisas demasiado dela, demasiada aprobación, demasiada aceptación.
Talvez esteas a buscar algo que non acharás aquí.
Sei que virá e sei que cederá.
Salvarei esta empresa.
Iso agardo, porque comecei a botar currículos e non me están respondendo.
- Poño as miñas iniciais? - Si, por favor. Grazas, aquí e aquí.
Gústame esa instantánea.
Semellan involucradas, mais precisamos máis opcións.
Segue semellando que finxen, non cres?
- Arranxareino. - Ben.
Que foi?
Aprendiches ás mozas a modelar, arranxámolo.
Fixeron de modelos cinco minutos e nunca sae prefecto nos primeiros intentos,
deberías sabelo.
E nas primeiras cen?
Hai unha semana estiven tras bastidores e sentinme ben alí.
Lembroume que entrei no negocio pola fantasía e o glamur.
É o que estou buscando e non pararei ata atopalo.
E se non o achamos?
Has descansar, Venetia.
Volve logo con máis positivismo.
Que fas?
Relaxarme.
Daquela a sesión de fotos non vai tan ben?
Hei actualizar o LinkedIn?
Como estaba a campaña do Orgullo esta mañá?
Está lista? Fáltalle algo?
Non, só quedaba organizala e comprimila para subila.
Cres que o poderías facer por min?
Preparala para subila, por se acaso.
Por que?
Precísaa Madolyn?
Non.
Mais podería.
Só quero tela lista.
Por favor,
é importante.
Poreime con ela.
Oh, non quería molestar. Buscaba un sitio no que estar mentres Madolyn está ao seu.
Pois atopáchelo, socio. Toma asento e algo de beber.
- Merca unha vogal. - Ben.
Adiante.
Daquela…
Madolyn déixate apostar aquí?
Cando non está aquí, claro. E, ás veces, incluso cando está.
Sodes íntimos?
Fálache de min algunha vez?
Abofé que non, non sería profesional.
Ben, mais xa vexo o que pasa aquí.
Non es só o seu empregado.
Es o seu amigo.
Si, diría que si.
E só hai iso, non?
Pregunto porque son o novo.
É difícil non sentirse especial estando tan preto.
Mais non, só somos amigos.
Perdón por preguntar, pero fixen ben.
Marcho, mais agardo verte de novo, socio.
Oe,
duraches bastante con Madolyn.
Non desaparecerás.
Abofé que non.
Mamá, que foi? Precisas de min?
Dou pena, dáme cinco para que me amañe.
Onde anda a revista ollamos a semana pasada?
A Vogue británica?
Está por aquí en algures.
Agarda.
Pensaba que estabas de folga.
Así é,
estouno.
Mais se precisas de min, podes pedirmo.
Non me estou rendendo.
Eu tampouco.
Mais se o rúter fai das súas… estarei aquí.
- Despacho de Madolyn Addison. - Patético.
Non o dás collido máis axiña? Estaría fóra se fose tan lento.
- Cres que podes gañarme? - Chama ao meu número e descúbreo.
Tanto traballo non hai, ou?
Agora está tranquilo, mais dentro dun pouco será de tolos.
Veña, dálle, ou tes medo de que me coroe?
- Non me precisas, verdade? - Claro que si.
Ei, dígoo en serio.
Eu…
sei o do outro mozo.
Ai, si? Por iso levas raro toda a semana.
Pois ben, xa o sabes.
Xa non está.
Xenial entón. E agora que é, a miña vez?
Como?
Non xogaba con el.
Nin contigo, son cousas que pasaron.
Acabouse e agora estou aquí.
E ti estás aquí.
Non me odies.
Non te odio.
Eu…
quíxente dende que o día que te coñecín.
Falei de ti e pensei en ti.
Fixen todo o que puiden para tentar descifrarte
e poder ser bo dabondo para ti.
Xa, eu…
- Coñezo ese sentimento. - Fun un reposto todo o tempo.
El abastaba e eu non.
- Non, mais xa non está. Non é… - Non marchou.
Sempre estará aí e eu nunca serei el.
Entón non podemos ser nin amigos?
Abofé que non.
Por que?
Porque…
non sei como sermos íntimos e non quererte.
Dubido que ningunha maquillaxe agarre niso.
Que pasa aquí?
- Estamos de celebración? Lográmolo? - Só estamos comezando.
- Abofé. - Daquela só estivestes charlando?
Estamos comezando a coñecernos.
Habemos asegurarnos que todo o mundo estea natural e relaxado,
como estabades no local, ou non?
E máis café.
Madolyn, perdoa, só nos quedan catro horas.
- Vai moi ben. - Xa.
Queda facer a escolla, revisar a impresión,
corrixir, deseñar, aprobar e entregar.
Levamos traballando moi duro e xa temos moi boas opcións.
Se elixes unha agora, rematariamos xa.
Que che parece se te aviso eu cando remate?
Aquí tedes, que vos parece?
BRITT: ESTÁ LISTA!
Sen unha base trangalleira. Fantástico.
Iso é?
Benvida ao plan b.
A campaña, tras a revisión de deseño.
Organizada, comprimida…
e lista para enviala ao FTP dos provedores.
Enchúfalo e déixalo facer.
- En serio que o queres facer? - Non.
Mais é polo seu ben.
Estala traizoando.
Estouna salvando,
traizoándoa.
Estou salvando esta empresa e a venda.
Vaite despedir.
Entenderao.
Cando volva en si.
A mesma historia ca con Revlon, ou?
É peor, pasas por riba dela convencéndote de que é unha boa obra.
Non estiveches alí con ela, está obcecada.
- Pois axúdaa. - Iso fixen.
Pois esfórzate máis.
É outra volta o do compromiso.
Nunca vas con todo coa xente.
Sei que é un enguedello.
É difícil e asusta.
Mais sen apostar non hai risco,
non hai lealdade,
non hai amor.
Alguén ha facer de malo.
Non tal.
Non ti.
- Xenial, grazas. - De nada.
- Tes un momento? - Claro, que foi?
Estou preocupada e levo horas así.
Crin que estabamos preto, mais non imos a ningures e isto non funciona.
En Deseño armaron un plan de reserva.
A campaña desta mañá está lista para enviala coma plan b.
Enviaches unha campaña sen a miña aprobación?
Non, parei, mais é unha boa campaña e poderiamos enviala dentro do prazo.
Só ti o podes decidir.
Todo depende de ti.
Todo tiña sentido aquela noite no bar tras bastidores.
Claro que tiña sentido.
Estabas de volta onde comezou todo, no toucador.
Conéctanos a todas, fainos sentir que todo é posible.
Oxalá puidese meter iso nun frasco.
E por que non?
Poderiamos recrear ese toucador aquí, cheo de vida, cheo de amizade,
revolto, con amor.
E podes estar ti.
Non. Sexamos sinceras, levo 20 anos sen facer de modelo.
Chamaría moito a atención.
E se non funciona, hai un plan b.
Que plan b?
Xente!
Imos a todo gas cunha última campaña.
Non é broma, é a hora da verdade.
Sei que estades derreados, mais isto requirirá de todo o que que tedes dentro.
- Así que dádeo, imos sacar isto adiante! - Iso é!
CHAD ADDISON DIRECTOR COMERCIAL
- As fotos xa están no servidor. - Corrixo a cor.
- Impresión lista e aprobada por Madolyn. - Prepároa para a venda.
Lográmolo, xente.
Non tal.
Non demos falado co artista e aprobado a tatuaxe do xemelgo.
Non podemos usar as fotos nas que apareza. Estaba no meu informe.
Envieicho.
- Pasóuseme. Que facemos, desbotalas? - Alteralas.
- Editalas. - Non hai tempo.
- Ben pode facelo. - Podo?
Es o mellor cos ordenadores.
Logrará colorealas.
- Non tan rápido. - Cun 20 % cumpriremos co uso lexítimo.
Non podo facelo. É demasiado, non son tan bo.
Escoita, es así de bo e se non te consideras así, quen o fará?
Hora do Garda apocalíptico.
Xenial.
- Listo. - Si!
Britt.
Dous minutos.
- Listo. - Envíao.
- Non, caeu a wifi. - O que?
- De novo? - Proba a de embaixo.
- A do meu móbil. - Noventa segundos.
Alguén sabe reiniciar o rúter?
Eu.
REINICIO DA REDE EN LIÑA
- Xa está. - Dálle a enviar.
- Cinco, catro, tres, dous. - Catro tres dous.
Listo.
Si, mi madriña!
Lográmolo.
Seguro que non vés celebralo?
Dime, Venetia, o plan b era idea túa, non si?
Pensei que debía protexerte.
Botareite en falla, sentada aí fóra.
Non será o mesmo terte no teu propio despacho.
Madolyn.
Acabas de ascenderme?
Considérao oficial cando se fragüe a venda.
Dá as boas noites e vai celebralo.
- Grazas, Madolyn. - Lisca.
- Bebamos! - Iso é.
Se a acabamos, teño outra botella especial gardada.
Creo que chegará.
Ben.
- Non a preciso. - Levas unha semana sen cepillarte, colle.
De nada.
- Estou orgullosa de ti. - Eu tamén.
Preme 3206.
É o código da miña porta, por se o queres anotar.
Tranquila, non o esquecerei.
Daquela acabouse a folga?
Estás de volta?
Polo de agora.
Tiñas razón, estou aquí polas razóns equivocadas.
Hei parar de vivir buscando a súa aprobación.
Hei de atopar o que preciso noutro lugar.
Aínda non o sabe, mais…
cando se fragüe a venda…
Marcharás.
Había outro tío.
Fíxome sentir que nunca sería bo dabondo
e que había de servilo.
Se te fixen sentir desa maneira, entón son moito peor ca el.
Porque ti es moito mellor ca min.
Se non podemos ser amigos, eu…
só quería dicircho.
E agora que?
Irei en tren á casa e durmirei toda a finde.
A miña está máis preto.
Se non estás canso.
Ola.
Ola?
Es Marco Mejia?
Que carallo é esta encarga? Toda a noite nun cuarto de Jersey do carallo
por un ioguriño de Jersey e unhas rosas de Jersey?
Sabes o que?
Ao carallo!
E vai ao carallo!
PARKER SÉNTEO
Subtítulos: Bruno Martínez Pita