Algúns aspectos de ter mozo son diferentes de como agardaba.
Non é só a maneira que ten de sacar a pasear a tarxeta
ou que sempre che abra a porta…
senón como nos observa a xente ao entrarmos nun garito.
Venme coma un membro do club.
Volve revisar a lista, ceo, porque estou nela.
Agora estou na VIP
e xa non sairei dela.
Podes seguir gravando, mais…
habemos usar o meu móbil.
Pode que garde este en borradores.
Ti gañas, erguinme.
Que foi?
Intentaba prepararlle o almorzo ao meu mozo.
Malas novas, non teño comida.
Non pasa nada, cariño,
non sei cociñar.
Volvendo ao de hai un segundo,
agora son o teu mozo?
Rompemos de novo para probalo? Teño unha lista de drags que coñecer.
Non mo podo permitir.
É dicir, poder podo, mais sexamos noivos,
é máis barato.
Que tes preparado esta fin de semana, para o 4 de Xullo?
Coido que o vou saber agora.
Vou ir cuns amigos a Provincetown. Coñeces P-Town ou escoitaches dela?
O destino estival clave dos espectáculos de drag
de raíñas das que nunca escoitaches?
Oín falar del, si.
Pois poderías vir.
Quería invitarte antes, mais co drama da ruptura e o de non falar sobre ti…
Queres cruzar as fronteiras estatais comigo?
Quero, si. Que embebedemos na praia,
nos droguemos con estraños, comamos pizza insá e coñezamos á fin os meus amigos.
Collemos unha casa alí, será divertido.
Veremos se nos levamos ben.
Temes que non sexa así?
Claro que non,
mais has de admitir que es moito.
Es moito, si,
e gústasme todo ti, igual que lles pasará a eles.
Ti está relaxado e todo irá ben, si?
Para aí, imos estar todos nunha casa toda a fin de semana?
E se non gustan das miñas historias, da miña música
ou dos meus de 90 minutos no baño pola mañá?
- E se me odian? - Non pasará.
- Mais se non lles gusto… - Gustaraslles, porque gústasme a min.
Lisco, miña xefa tamén colle vacacións a finde
e heina axudar facer as maletas. Verídico.
Daquela vai axudala e logo vai facelas ti,
porque saímos da cidade.
Tes as maletas no coche, o hotel e o voo están confirmados
e toda a oficina che desexa que goces da viaxe.
E logo volve.
Faralo, non?
Habemos desconectar do persoal e do traballo.
- Preocupouse toda a oficina? - Queren saber que pasa coa venda.
Incluso eu.
Teremos os nosos traballos a vindeira semana?
Tes un plan secreto baixo a manga?
Para iso é a miña fin de semana.
Pase o que pase, asegurareime de que esteades ben.
Unha recomendación de Madolyn aínda ten peso.
Sexa cal for a decisión, é túa para tomala, non nosa.
- O coche está listo. - Ben.
- Que foi de Teddy? - É longo de contar.
Infórmame se me precisan.
Grazas que aínda te teño.
SALVAR GLAMOROUS BY MADOLYN
MERCADOS POTENCIAIS SEN EXPLOTAR
OCULUS PARA GATOS
Abofé, Madolyn todo está baixo control. Goza da viaxe.
Ola, como lle vai? Mencionou o da venda?
Talvez, por que?
Tira para que si ou para que non?
Has axudarme, es o único con quen fala. Nin con Venetia, nin sequera comigo.
Podes convencela de que faga o correcto.
Se cadra confía en min porque non trato de convencela de nada.
Quizais ti tampouco deberías.
- Non podemos deixar que estrague a venda. - Por? A campaña do Orgullo foi a bomba.
Non podemos aproveitar iso?
Vendámoslla a outros, teremos outras opcións…
Faime caso, oxalá as tivésemos.
Fixen chamadas e estrullei os números, mais non nos queda tempo.
Se non aceptamos a súa oferta cando remate o martes, retirarana e morreremos.
Aínda que fose verdade, ela atopará unha solución.
Confío nela.
E ti tamén deberías.
Marco, por que non marchas xa? Comeza cedo a fin de semana.
- En serio podo? - Abofé, téñoo todo amarrado.
Abur!
Déixao, faino o mellor que pode.
Quedan uns días para perdermos todo polo que traballamos.
Marco é o único a quen escoita agora.
Non te preocupas?
MYKYNNLEIGH: MESMO SITIO.
Sei que Madolyn fará o mellor para a empresa.
VENETIA: DEZ MINUTOS.
Sempre o fai.
Ben.
Que tal?
Como foi coa Raíña Araña?
Ocupámonos dela, Augasfondas volve ser segura.
Polo de agora.
- Algo especial a fin de semana? - Vou a P-Town cuns amigos.
O 4 de Xullo é o aniversario dos UEA
e, logo da colonización, a escravitude, o xenocidio, Jim Crow
e o militarismo global sen parada, considero esa festa un pase.
Oe, vai todo ben contigo, con nós?
Non falamos dende o Evento e pensaba que estabamos ben.
Estamos ben. Estou ben.
Dixeches que non procurabas nada serio e eu tampouco,
de modo que aquí estamos.
Nada serio.
Divírtete en P-Town.
Telas?
As fórmulas de Glamorous?
Tódalas receitas do que fixemos dende o primeiro día, inigualables e puras.
Como fixeches?
Precisábaas para un proxecto e Madolyn confía en min.
Ou polo menos confiaba.
Ha de ser rápido e preciso.
Cando vexa que tes as fórmulas, asustarase, venderá
e ninguén sairá ferido.
Gañará todo o mundo.
É o único que quero.
Boa fin de semana, Venetia, e Deus bendiga os EUA.
Ben.
Ti coñeces a Marco.
Apenas, non son dos seus mellores amigos. Podería ter unha vida da que non sei.
Mais se cadra sabes que fai esta fin de semana?
Que máis dá?
A empresa está ao bordo do abismo.
A venda pende dun fío. Hei facer que a miña nai asine, máis só fala con…
Marco.
Odio admitilo, mais é a única esperanza.
Hei lograr que el a faga asinar.
Soa complicado.
Non.
Diso nada, é doado.
Topamos con el e, cando baixe a garda cun par de margaritas,
facemos que vexa as cousas coma min.
É un plan patético.
Mais é o que teño.
Terías que coller un avión para toparte con el,
porque vai a P-Town esta fin de semana con amigos.
Quen ten amigos?
P-Town? Apúntome, e tanto que si.
Como topo con el? É unha vila grande, e se non sae da casa?
Poderías asexalo en Grindr, adoita estar no radar.
Tes a Marco en favoritos?
A min bloqueoume!
Tíñao para toparme con el e agora para evitalo.
Agarda, Ben.
Fermoso, non o ves? Podemos usar isto.
Seguimos a Marco co teu móbil,
topámolo, imos de colegueo e facémolo salvar a empresa.
Non vou ir a P-Town esta fin de semana.
Por? É xenial para unha escapada gai.
Non quero ver a Marco, oes? Cortou comigo no Evento de Activación.
Case nin saiamos.
Mais aínda che gusta,
non si?
Tento que non, aparentar forte, normal, que me dá igual,
mais impórtame máis ca nunca, máis do que debería.
Pero tanto ten, xa me esqueceu de todo.
Talvez precises outra oportunidade, para que vexa outra parte de ti.
Noutro lugar, con pantalóns curtos.
Escoita, se cadra non funciona e xa pasou páxina co voso.
Pero en serio vas sentar na casa preguntándote o que puido ser?
Ou queres abalanzarte, intentalo e, se cadra, que che toque o gordo?
Págalo todo ti.
Abofé que si.
Xesús.
Abrázame ti.
Veña, abrázame.
De acordo.
- Marco, que…? - Teño 18 horas para prepararme.
O que sexa, fixo que pode agardar.
Seguro que chegas ao voo. Onde vas?
A P-Town,
co meu mozo.
Mozo? Nunca tiveras un deses.
Xa, ha de ser perfecto.
Vou coñecer os seus amigos e estaremos nunha casaza.
É como unha proba e teño que pasala.
- Isto é raro. - Seino, prendas de punto no verán?
- En que pensaba? - Non.
Isto que pasa é raro, non te preocupas de gustarlle á xente
dende o do pendente, liscares do armario ou levares as unllas pintadas á escola.
Tampouco estivera namorado antes.
- Daquela isto é amor? - Talvez.
Non che sei.
Está a intentalo por min e eu tamén hei intentalo por el.
De acordo.
Que é isto que levas? A oficina está pechada.
Non é nada, ti marcha.
Pásao ben, eses mozos adorarante.
E se non o fan, que os fodan, ou?
- Abofé. - Abofé.
Ola, quere algo?
Quita, non estou tan diferente.
O conserxe chamou por se te deixaba pasar, e estás na lista.
Que é isto?
Que? Estou a probar algo novo.
Non quería preocuparme de maquillarme nas vacacións.
Se che encanta facelo.
Tes ata maquillaxe só para ir á cama nun neceser á parte. Vincha.
E que hai dese calzado?
É plano?
Non podo levar tacóns na area,
afonden máis rápido ca un sinxelo de Kylie nos EUA. É pola física.
Fas isto por min? Cres que é o que quero?
Cando me importou iso?
Estou mal?
Estás xenial.
Un bico limpo,
podería afacerme.
Chegou o coche, vamos.
A finde estará chea de sorpresas.
Como, entón están todos dentro?
Así é.
Agarda un intre, hei de practicar ser normal.
Que tal isto?
Xenial, arrasarás no primeiro día de instituto.
- Non te xulgan a ti, son eu a Roxie Hart. - Quen é Roxie Hart?
Roxie Hart,
de Chicago.
Oh, encántame Chicago.
Fuches ao Market Days?
O musical, non a cidade.
Estamos rifando?
Aquí estamos.
Onde están todos?
Fóra.
Lembra, Roxie, non estás nun xuízo.
Son uns tíos normais e pasarémolo xenial.
De acordo?
De acordo.
Este é o meu mozo, Marco.
Ola, son Marco.
Marco, este é Tony.
Achanta.
- Cliff. - Ola, Marco.
Nós somos os Jeffreys.
Eu son Jeffrey e eu Geoffrey.
- Jeffrey. - Si, e eu Geoffrey.
- Jeffrey. - Son eu, el é Geoffrey.
- Jeffrey? - Geoffrey.
Jeffrey.
- Jeff. - Jeff.
- Er, ey. - Er, ey?
Jeffrey.
- Que me estou perdendo? - Non sei, seu nome.
Por que non imos xantar todos á vila?
Paréceme xenial, parabéns polo novo mozo.
En que o converte iso?
No último mozo.
Viñemos de vacacións co ex que te desfixo? Por quen renunciaches a saír con ninguén?
Se non quedase cos meus ex, non tería amigos.
E se non me levo con el non podemos saír, ou?
- Non dixen tal. - Non fai falla.
Non pasa nada, porque vos levaredes ben. Ti…
dálle unha oportunidade, queres?
Intentareino.
Grazas.
Estamos máis preto de Marco que antes? Talvez debamos retroceder.
Pero queres atopalo sequera?
Devezo por que descubra o teu plan de tolos
e case non ature vernos, que é o que pasará.
- É obvio. - De acordo, vouche contar un segredo.
Sabemos dos esteroides.
No traballo son un fastío, mais na vida real son bastante popular.
Sabes por que?
- Porque es alto, xeitoso, rico e branco? - Pola miña boa actitude.
Sempre a teño, entón caio ben.
E se ti tes unha boa actitude esta fin de semana, caerás ben e gañarás.
Daquela, collamos este pesimismo que levas posto,
tirarémolo no cubo que corresponda
e encararemos a fin de semana coa actitude axeitada, eh?
- A reciclaxe adoita ir ao vertedoiro. - A actitude axeitada.
Vaia, mira, estamos preto.
Xa vai mellor, arreando.
Teño pílulas para esta noite, LSD para mañá e unha chea de ceta e coca.
E teño extra para o noviño.
Quere algunha?
Non sabemos, é novo.
Está aquí, preguntádelle.
- Está moi calado. - Tes medo?
Que queres saber? Pregunta.
Non sei… de que vos coñecedes?
- De ser gais. - Achanta.
Coñecemos a Cliff de Barry's, Cliff a Tony da escola,
Tony a Parker polo seu camelo, e nós pola casa compartida.
- Antiga casa, bo traballo coa fianza. - Como dixen, de ser gais.
E eles saíron, como para esquecelo.
Tivemos algunha cita.
Manda carallo, non podes dicilo en serio. Queres volvelo porfiar agora?
Podo sacar o móbil e ler as mensaxes.
Achanta.
Foi feo.
Foi adorable.
Coñecémonos no ximnasio e topabámonos acotío,
no traballo, no Starbucks e, ás veces, incluso de casualidade.
Eu tamén.
Ao principio só era sexo, mais ao final abrandeino.
A pesar das súas escusiñas e mentiras, finalmente conseguino.
Por un minuto.
E que pasou?
Contra, Marco?
Es ti?
Chad?
- Ben? - Ola, Marco.
Espero que non sexa raro, aínda que o é.
Que estades a facer aquí?
Celebrar o aniversario da nosa nación.
E vós? Quen son os rapaces?
Perdoade, este é Chad e este Ben.
Son do traballo.
Estes son os meus amigos.
Parker, Tony, Cliff e estes son os Jeffreys.
A ver, el é Jeffrey e eu Geoffrey.
Geoffrey.
Para.
Es amigo de Chad?
Son, si.
Estivo en Alxubes e Dragóns.
Na campaña?
Mataches a Raíña Araña?
Pateeille ben as oito patas.
- Onde vos quedades? - Nunha casa.
Con piscina.
Vaia, daquela vaiamos xuntos.
- Santo Deus. - Nunca quedamos, será divertido.
Non creo que podamos, non é?
Non depende de min.
- Por min ben. - Estamos dentro.
Achanta.
Trouxemos unha sorpresiña esta fin de semana.
Achanta.
Farase un almorzo drag na casa antes de que acabe a finde.
A asistencia é obrigatoria no drag, sen excepcións.
Máis vos vale maquearvos,
sobre todo o noviño.
- Probarei, Jeffrey. - Que?
- Referíase a min. - Mais chamoume a min.
Marco, dime sinceramente:
Paso por vez?
Has marchar e levar a Ben contigo.
Por que? Temes que che gañe no concurso drag?
- Deberías, é moi competitivo. - Chad, Parker é o meu mozo.
Estes son os amigos e hei gustarlles.
Que ti e Ben esteades aquí non axuda.
Diso vai a desmaquillaxe?
Intentas encaixar?
Non, estou a probar algo novo.
- Ben, pero é por un bo motivo? - Ti marcha.
Nin sequera fixemos nada xuntos.
Hai moito do que falar: da vida, do choio e de dicirlle a miña nai que acepte.
Quieto aí, daquela é iso?
- Ti e mais Ben tentades manipularme? - Non, só eu. Ben veu recuperarte.
Ai, si?
Iso é moito peor.
Non sabe o de Parker, derrubarase.
Oe, queres caerlle ben a esta xente e eu podo axudar.
Serei como son no traballo, mais na vida real sonche popular.
- Non axudarei a manexar a Madolyn. - Tivemos as nosas diferenzas.
Eu intentei que te botasen e ti apartaches de min miña nai emocionalmente.
Cando non quixen o ben da empresa?
- GlamCoin. - Que máis?
Podemos axudarnos o un ao outro.
Mais Ben…
Nalgún momento decatarase do do teu mozo, polo menos agora ti decides como.
Iso é.
Oe, informático, faise un pouco raro verte aquí.
En plan bo tamén.
Eu tamén me alegro.
É dicir, se este es ti.
Ha ha. Vístome así acotío, moitas grazas.
Simplemente non o ves.
Pérdome moito,
incluídos eles.
Ignoraba o teu cos gais de Pesadelo na cociña.
Non eran o meu.
Ata que…
comecei a mocear con un.
O louro?
Ese.
É o teu mozo?
Que? Xesús, non.
Díxenlle que non buscaba nada serio. É pois outro tío.
É divertido e vinlle o traseiro abondo, sabes?
Dáche igual, non si?
Eu tamén che vin o cu.
Está ben.
Non, en serio, a quen lle importa?
Nin que viñese recuperarte nin nada polo estilo.
Pasémolo ben, non?
Claro.
Fixo que vistes así?
- Visto, si. Por? - Porque nin se desbloquea o móbil.
- Xa o uso demasiado, de todas maneiras. - Ben.
Pois voume cambiar.
Vémonos fóra?
Abofé.
Ei, rapaces, todos á piscina!
Todos á piscina!
Hai que comezar a fin de semana!
Achanta.
A Festa do Té é ás catro e habemos chegar antes de que chova, non imos quedar aquí.
Cliff ten razón, non imos quedar aquí.
Cliff precisa relaxarse, coma sempre.
Ese é o espírito, meu.
A ver, está aquí,
está solteiro
e quere que te lances.
Así que lánzate.
Xuraría que vos coñezo. Estabades na Horse Meat Disco?
Na Occupy The Disco.
E na Paradisco?
As dúas mellores horas nunha cola.
Non tedes pulseiras?
Non, ti si?
Claro. Metereivos, coñezo a Tad.
- Podes conseguir pulseiras? - Abofé que si.
Coido dos meus amigos.
Ben, estás ben?
Estou, si. Non é nada.
Que foi?
- Tranquilo, estarei ben. - Pásame sempre. Sento e deixo que seque.
Non quero estragarte a fin de semana.
Ei, iso non vai pasar,
oes?
Grazas.
De nada.
Seguro que só traballades xuntos?
Porque teño oídos e ollos.
Talvez moceásemos algo…
e saísemos un pouco.
Só cando nós estabamos leados, coma cando me mandaches flores
ou cando cheguei á casa posto. Iso é todo.
É outro xogo teu, non si? Para poñerme no meu sitio.
Odio estas lerias, por iso non me meto en relacións.
Non é tal, xúrocho.
Pensaba que o superaramos.
Non adoito facer isto de presentar o meu mozo.
Cústame.
Non prepararías todo isto para crebarme a cabeza, non?
Só é un tío que coñezo do traballo.
Leva detrás de min todo o ano.
Nin sequera me gusta.
É patético.
Daquela todo este tempo tiñas alguén de reserva.
Que adorable.
- Mais non ten nin idea, de modo que… - Amor, por quen me tomas, por un cabrón?
Non o imos porfiar.
Portareime ben, por ti.
Prométocho.
Rapaces, habemos marchar á Festa do Té antes de que comece a chover.
Cliff ten razón, habemos marchar.
Farana a cuberto e completarase o aforo.
Xa, pero antes uns chopos.
- E logo prepararémonos, si? - Abofé.
Por favor, prometémolo.
Non, habemos marchar. Xa che divertiches, se cadra quedamos logo.
De acordo.
Ben, colle as cousas, marchamos.
Grazas.
Fixen o que me tocaba, agora tócache a ti.
Desgusta ser o adulto, eh?
Preparaches moito a fin de semana e non quero que ninguén a esgalle.
Vaia, abofé que intentas caerme ben.
A ver, si.
Sei para que é esta fin de semana.
Ninguén o dirá abertamente, mais é unha proba, ou non?
Probablemente.
Mais, en serio, cálmate,
pasarala fixo.
Parabéns por conseguires que te sacase da cidade,
é moitísimo máis do que conseguín eu.
Que vos pasou?
Diso nada, non che darei a guía paso a paso das relacións de Parker.
Haberás afrontar o xefe final ti só.
Pero escoita,
xa te decatarías de que tolea de celos, non?
En realidade non.
En serio?
Ponse moi tenso cando as cousas non son como el quere.
O que fixo foi contratar unha drag queen para captar a miña atención.
Pois ben.
Ti mantelo contento, queres?
Porque, faime caso, é moito máis divertido así.
- E está chovendo. - Aínda podemos chegar.
Enchouparémonos.
Chove ben forte.
Podemos correr.
Achanta!
Contentos?
Vai chover outra hora.
Meu móbil di tres.
Todos están nesa festa.
E hai un cuarto escuro no soto.
Poderiamos xogar a algo.
Contra, vin a P-Town para xogar ao Quiplash cos amigos?
Non, vin drogarme con descoñecidos.
Só intentaba axudar.
Calma eses esteroides, Shaun Cody.
Se non nos distraeses todo o día, marchariamos a tempo
e agora estariamos nun soto facendo cousas, non aquí non facendo nada.
Achanta.
Vaia, tensouse a cousa aí, coido que deberiades marchar.
Non, só hai billete de ida a Oz aí fóra.
Preciso caerlles ben e estalo a estragar todo.
Se hei saír fóra con esta choiva para salvar o trato, fareino,
mais abofé queres cambiar quen es por un tío co que saes e os seus amigos?
Non o sei.
Nunca fixera isto.
A ver, tampouco é que eu sexa un máquina das relacións, mais coñézote
e este non es ti.
Se queres saber o que pensan de ti de veras e se el paga a pena…
móstralles quen es.
Que…?
Teño unha idea,
fagamos un concurso de playback.
Temos a arca drag e non hai outra cousa para facer.
Veña, vexamos quen o borda.
- Apúntome. - Eu tamén.
Por que non?
Interesante.
E cal é o plan, eliximos unha canción e facemos playback?
Non, faremos unha representación grupal.
Mais só hai seis papeis.
- Podemos compartir un. - Segue sobrando un.
Eu serei o xuíz, non cómpre poñerme tacóns.
Ben, enviarei o tema e os vosos papeis ao grupo.
Tamén vos aprenderei a maquillarvos. O espectáculo é nunha hora, bulide.
- Veña. - Quero os beizos vermellos.
- Incrible. - Poñede os vestidos.
Cría que iamos darlle un descanso esta fin de semana.
Non che daba igual?
Oe, grazas darlle un empurrón.
Poderalo facer co nariz así?
Claro, non me tiredes nada máis e todo irá ben.
- Vou tirar isto. - Escoita…
non só estou moceando con Parker.
Estamos saíndo.
Estás ben?
Estou…
sorprendido.
Eu tamén.
Non tiña nada planeado con el, foi algo que pasou de súpeto.
Que non se interpoña entre nós.
Non o fará.
Somos máis que amigos, somos…
nós.
Estalido.
Seis.
Estrullona.
Nanai.
Cicero.
Lipschitz.
Tíñao ben merecido, tíñao ben merecido,
el soíño tivo a culpa.
De estares alí, de o veres,
aposto que ti farías o mesmo.
Sabes esa xente que ten hábitos que alporizan?
Coma o de Bernie, que gustaba de mascar goma.
Mascala non, estalala.
Un día cheguei á casa e aí estaba Bernie, tombado no sofá mascando.
Mascando non, estalando.
Entón díxenlle: "Bernie, estala esa goma de novo."
E así fixo, así que descolguei a escopeta da parede
e fixen dous disparos de advertencia
directos á súa cachola.
Tíñao ben merecido, tíñao ben merecido,
el soíño tivo a culpa.
Coñecín a Ezequiel fillo, de Salt Lake City, hai dous anos.
Díxome que estaba solteiro e conxeniamos decontado.
Mais logo decateime que solteiro un carallo.
Non só estaba casado, senón que tiña seis mulleres.
Esa noite, cando chegou á casa, púxenlle unha copa, coma sempre.
Algúns tíos non aturan o arsénico, eh?
Tíñao ben merecido, tíñao ben merecido.
Colleu unha flor no seu esplendor
e logo usouna e maltratouna.
Foi un homicidio, mais non un crime.
Cicero, Lipschitz.
Andando eu na cociña, trinchando o polo para a cea,
irrompeu meu home Wilbur furioso de celos:
"Estás trincando o leiteiro."
E dálle Perico ao torno: "Estás trincando o leiteiro."
Entón topou co meu coitelo, dez voltas topou co meu coitelo.
De estares alí, de o veres,
aposto que ti farías o mesmo.
Mais fixéchelo?
Nanai, non culpable!
Tíñao ben merecido.
Miña irmá Verónica e eu eramos un dúo e meu home Charlie viaxaba connosco.
No último número da nosa función faciamos 20 acrobacias seguidas:
espagats, aguias, xiros, piruetas cara atrás, unha tras outra.
Unha noite estabamos os tres nun cuarto do Hotel Cicero
trasfegando e botando unhas risas.
Quedamos sen xeo, de modo que fun buscar
e, ao volver e abrir a porta, aí estaban Verónica e Charlie
facendo a número 17:
a aguia.
Quedei en branco.
Máis tarde, ao lavar o sangue das mans, decateime de que estaban mortos.
Tíñano ben merecido, tíñano ben merecido,
xa ía tempo que o tiñan merecido.
Eu non o fixen,
mais de o facer, diriádesme que fixen mal?
Amaba a Alvin Lipschitz.
Era un artista de verdade, sensible, un pintor,
mais sempre estaba á busca de si mesmo.
E, polo camiño, achou a Ruth, Gladys e Irving.
Poderíase dicir que rompemos por discrepancias artísticas.
Tíñase por vivo e eu tíñao por morto.
O folgazán porcallán, llán, llán, llán, llán.
Tíñano ben merecido, tíñano ben merecido,
xa ía tempo que o tiñan merecido.
Porque nos usaron e maltrataron,
como ousades dicirnos que fixemos mal?
Tíñao ben merecido, tíñao ben merecido,
el soíño tivo a culpa.
De estares alí, de o veres,
aposto que ti farías
o mesmo.
Perdoade, non sei como elixir un gañador.
Marco!
Estás cego? Marco.
- Fixo o espagat en tacóns. - Como diaño fixeches?
Será que teño práctica.
Deberiamos repetilo, mais desta volta…
Tíos, creo que parou de chover.
- Segue a festa? - Segue, aínda podemos chegar.
- Quitade toda esta trangallada, veña. - Achanta!
- Nós imos marchar. - Ai, si?
Deberiamos, si.
Quedou claro o que falamos, non?
Abofé, Chad, quedou claro o que falamos.
Podedes vir.
- Deberiades. - Seguro?
Abofé que si.
Non han marchar?
Se cadra deberiamos?
Non, poden vir.
Vide.
Divertímonos.
Ti gañas.
Non gaño unha rifa con este rapaz.
- Chopos? - Claro.
Lembro a nosa primeira rifa, a primeira de verdade.
Andaba con xogos, intentando engancharme en algo serio.
Eu estaba polo sexo,
mais Marco quería máis.
- Non teñen por que escoitalo. - Estabamos empatados e gañou el.
Dei eu o brazo a torcer e inviteino á miña casa.
E tamén estivo nesa festa de roupa interior posto ata o cu.
Foi adorable.
Daquela levades saíndo todo o verán?
Por momentos. Agora si, agora non.
Mais aclarámonos logo da vosa festa do traballo, non si?
- A semana pasada? - Iso é, exacto.
Veu á miña casa e dixemos "oe, imos en serio".
Vaites, soa…
serio.
É que…
Imos á festa e quedamos con eles…?
A ver, sei que hai outro tío detrás del, mais…
é patético, non si?
Dixéchelo ti.
Patético.
Quedou comigo e iso é o que importa.
Non, Ben, eu…
Que, non quere un chopo?
Moi bonito.
Ei, se non che importa, por que corres detrás del?
- Ben. - Saíches con el todo o verán?
Non é tan sinxelo.
Disme que don queres nada serio, e vas á súa casa recuperalo.
- Non quería facerche dano. - E méntesme?
Chamáchesme patético?
Non es patético.
Sono,
abofé que si.
É moi patético namorar de alguén coma ti.
Sabes? Cando te coñecín
vin que tiñas estilo, encanto e seriedade.
Vin que eras alguén que non lle tiña medo a nada,
mais todo era mentira.
Non es afouto, queres gustarlles aos musculiños, gustarlle a iso de aí.
Contra, todo este tempo andando tras de ti e ti andabas detrás diso!
Estabas cambiando por iso de aí.
Por favor, non me odies.
Sigo sen odiarte.
Ódiome a min
por namorar de…
disto.
E para que conste, e teu novo aspecto dá mágoa.
Necesitas de toda esa trapallada na cara porque es a persoa máis fea que coñezo.
Subtítulos: Bruno Martínez Pita