Non durmides polas desfeitas da maquillaxe?
Darei tres trucos rápidos para facela desaparecer.
Un bastonete enchoupado en alcol pode con case todo.
Aplicade lixivia branqueante no restante.
E non esquezades a purpurina.
Sae moi doado cun rolete levapeluxe.
Serve incluso para a pel.
Lembrade, un erro non ten por que impedirvos conciliar o sono.
Ningunha mancha é forte de máis.
Ningún derramo é grave de máis.
MYKYNNLEIGH… POR FAVOR, CHÁMAME. XA CHOVEU, AGARDO QUE ESTEAS BEN.
E ningún erro é grande de máis…
para non poderdes arranxalo e comezar de novo.
Que présa tes?
- Estás fuxindo? - Chámase ir traballar, sóache?
Por que temos este mal choio dende P-Town? Non o pasamos xenial?
Algúns si.
De acordo, se cadra fun un pouco cabrón co teu colega Ben,
mais aquí pasa algo máis.
É verdade que me poño celoso.
É porque me importas.
Por que todo o bo que tes tamén ha de ser malo?
- Que tes mañá pola noite? - Non sei, probablemente nada.
Ben, porque teño unha cousa do traballo e quero que veñas.
No Lincoln Center.
Onde Lady Gaga fai jazz?
- É un espectáculo? - É ir beber cos peores tíos das finanzas.
Fan que eu pareza guai.
Dubido que sexa posible.
Mais coido que hei velo por min mesmo.
E cómpre ir elegante.
De modo que terás que rebaixar o ton, xa sabes, se non che importa.
En plan menos sombra? Paseime un pouco hoxe.
Non, refírome a sen sombra. Con chaqueta e garabata nada máis.
Só é unha noite.
Nas palabras eternas de Tony P-Town, "achanta".
- Baixaches o ton para P-Town. - E foi un gran erro.
- É por traballo, queres? - Levas contra isto dende o comezo.
Así é a vida, entendes?
Cando vou ao traballo poño un traxe e cando chego á casa quítoo.
É drag, lévao posto todo o mundo.
Síntoo, mais se non o podes quitar tan só por unha noite,
non o levas posto, lévate posto a ti.
É es demasiado fero para iso.
O de "fero" xa non se usa.
Pódelo facer?
Por favor.
Quero que veñas.
Quero a ti.
A oficina é un drama.
Intentareino.
A lúa nova está en Virgo.
- Diche algo, Raj? - Non, señora.
Non che vai a astroloxía, ou, Raj?
Non, señora.
Es moito máis calado ca Teddy.
Si, señora.
E non tan divertido.
Non, señora.
- Sabes cando volverá? - Non, señora.
Pódeslle pedir a Teddy perdón, que non debín dubidar del e que o boto en falla?
E se pode volver para que todo volva ser como era?
Si, señora.
Non soltas prenda, Raj.
Es Capricornio?
Si, señora.
Sabíao.
Café con leite quente, flores frescas,
e revistas europeas que non teñen sentido.
Hoxe volve á oficina, non o negues.
Tampouco podo confirmalo, mais coido que as peonias falan por si mesmas.
Que dixo? Que opina da venda?
Mykynnleigh vén hoxe.
Marco, Madolyn ha de asinar.
Madolyn mais eu temos unha confianza sagrada,
coma o segredo profesional ou o Trixie-Katya.
Non che vou falar do que falo con ela.
En P-Town prometíchesme que falarías con ela.
- Puxen pestanas falsas… - Chad, falemos.
Aceptarémolo.
O que me fixo esa muller é de cárcere, mais non deixarei que iso mate a empresa.
- Tomas a decisión correcta, mamá. - Coido que Marco estará de acordo.
Chamou a fin de semana para dar o seu parecer, mais xa decidira.
Alégrame que o fixera.
Pasamos por moito este verán e non sempre dixemos ou fixemos o correcto,
pero non é tarde de máis para facelo.
- Mykynnleigh chega ás doce, así que… - Ti e Venetia podedes encargarvos.
Como vexa esa muller, será a última vez me volva ver.
- Madolyn, coido que debería… - Agora non, Venetia.
- Agora non. - Agora si.
Legal precisa unhas sinaturas, cando te baixen os estimulantes.
Non tomei estimulantes, mais talvez debería, está pasando de todo.
Vaia co ocupado, coido que ías marchar.
Que é isto?
- Madolyn saberá que marchas, ou? - Aínda non, están pasando moitas cousas.
Precísame.
Buscas escusas para quedar? No traballo intensivo tiñas claro o de marchar.
Julia, baixarei deste avión, mais antes preciso aterralo.
Ben, queda listo.
Ola, Mykynnleigh. Son eu, Venetia.
Déixote unha mensaxe. Nacín nos 90, así que son palabras maiores.
Onde estás? Que está pasando?
Madolyn quere asinar, así que esquezamos todo iso, de acordo? Chámame.
Mellor aínda, escríbeme, queres?
Ben, quérote, perdoa, adeus.
- Ei. - Ei.
Ola, perdoa, teño moitas cousas enriba.
- A lúa nova está en Virgo, enténdoo. - Xa.
E a charla con Madolyn?
Nada, pasou.
- Daquela vai ben a cousa? - Vai e punto.
Coido que vai ben,
todo semella moi correcto e profesional.
Mais non sento o mesmo.
Xa verás como torna á normalidade.
Non che sei. Pode que cando se din certas cousas, logo non podes retractarte.
Se cadra hai erros que non se poden arranxar.
Xesús.
Buscas algo?
Ou a alguén?
Non, caéuseme algo. Só estaba buscando…
O meu tampón.
De nada.
Ben segue enfermo
e non, non sei cando volverá.
Se queres sabe máis, pregúntalle.
Xa o fixen.
Deixoume en visto, coma se non existise.
Oe, sei que lle mentinlle a esgalla
e o meu mozo humillouno moito,
mais ninguén é perfecto, ou non?
Custoulle moito saír da súa casca
e mira o que lle fixeches.
- Podo solucionalo. Fareino. - Como?
Marco.
Case non te vexo e traballo contigo, como é?
Porque teño sorte?
Temos pendente pasar tempo xuntos, así que merquei entradas para Wicked.
Imos mañá.
Non podo, meu mozo ten algo do traballo e suponse que imos xuntos.
O teu mozo é máis importante ca a viaxe anual de Nadal a Wicked?
Non é Nadal, estamos en xullo. Oe, por que mañá?
Porque pensei que poden pechalo e quería aseguralo.
Wicked leva aí dende que Beyoncé vai por libre.
Non pechará nun futuro próximo, cariño.
Abren ás 7 para recoller as entradas. Ven.
Que? Non…
Mykynnleigh.
Como está todo o mundo?
- Ben, Mykynnleigh. - Pasastes un bo 4 de Xullo? Que fixestes?
Falamos de negocios?
Non nos poñemos un pouco ao día antes?
De acordo.
Foi un camiño longo e arduo para chegarmos aquí,
mais miña nai deume autorización para aceptar o trato.
Non me vas rifar?
Vender non é a opción doada,
mais si a correcta.
Isto vai ser máis incómodo do agardado.
Como o fago? Odio as malas novas.
Vendemiaire xa non está interesada en adquirir.
Como é posible?
Cría que tiñamos unha oferta ben gorda.
Mais non sabía se asinariades, así que me dediquei a argallar un plan b:
explorar para Vendemiaire outras entradas na beleza de luxo
cunha nova marca e liña de produtos.
Precisaba levarlles algo.
Cando vos retirastes, activárono.
Temos incluso os prototipos. Son xeitosos, non si?
Vaia, sóancheme.
Non hai ideas orixinais, tan só novas.
Poderás roubarnos a presentación,
mais non a clientela con esas fórmulas de catro cadelas.
- Veneran a calidade e verán a diferenza. - Ou talvez non, quen sabe?
Agora sería raro pornos a día.
Moi ben.
Boa sorte,
foi divertido.
Non crerás que…?
Temos que levalas ao laboratorio,
Xa.
Ten motivo para estar confiada.
Son molecularmente idénticas ás nosas. O laboratorio non puido diferencialas.
Vendemiaire logrou o que ninguén lograra nos nosos 23 de existencia.
Fixeron enxeñería inversa coas fórmulas.
Coido que o trato foi unha tapadeira para furtarnos a PI.
Síntoo.
Poderemos facer algo, non?
Podemos confrontalo.
Dille a Venetia como remata isto.
Vendemiaire lanzará a nova liña a baixo prezo.
Parte da nosa clientela quedará.
O resto verá que pode conseguir o mesmo pagando a metade
e marchará.
E morreremos
máis rápido que arestora.
Acabouse.
Mykynnleigh non ía facer iso.
Supoñíase que só ía mostrar que tiña as fórmulas
para premer a Madolyn e que vendese.
Isto pinta mal, certo?
Certo.
Acabei coa empresa.
Son a mala, funo dende o principio.
Hei de dicirllo.
Nin de chola.
Mais é o correcto.
E é unha boa elección…
se podes permitirte tomala.
Ata onde sei, non podes pagar un avogado.
- Teus pais non poden arranxalo. - Mimá.
Facendo o correcto podes acabar no cárcere.
E para que? Xa está feito, acabouse.
- Has de protexerte a ti. - Pero quero arranxalo.
E como vai arranxar nada arruinar a túa vida?
Pensaba que xamais chegaría o día no que me dixeses que salvase a pel.
Non son inxenua.
Non o sexas ti.
Talvez poidas arranxar as cousas con Madolyn antes de que se derrube todo.
Talvez.
Ven aquí.
Chad xa te poría ao día.
En serio rematou todo?
Escóitalo? Sonche as fichas do dominó caendo.
Só é cuestión de tempo.
Rematou porque estamos acabados ou porque estás acabada?
Se houbese unha xogada para salvar a empresa, xa a utilizaría.
Non a hai.
Cando te coñecín naquel mostrador de maquillaxe, buscaba inspiración.
Que ben coñecerte ese día. Oxalá aprendeses algo de traballar para min.
Pois aprendín que teño as cousas menos claras do que cría
e non son nin de lonxe quen pensaba ser.
É dicir, son seguro. Has selo se queres ser eu.
Son afouto e bravo.
Mais en realidade non.
Non son máis ca drag.
Baixo todo isto teño moito medo.
Todo o mundo o ten.
Incluso eu.
- Sorprendentemente. - Ti?
Tes máis confianza ca Lady Gaga fronte a prensa.
- Marco, preciso que chames un coche. - Onde vas?
Non é para min.
Está todo asinado.
Xa escoitei.
Síntoo.
Xa, eu tamén.
Haberás atopar outro traballo pronto.
Non te preocupes, son previsora.
Intento pensar:
"Hai unha solución?
Podemos reestruturar, pedir un préstamo ou algo, o que sexa?"
Mais estamos K.O.
Acabouse.
Dixécheslle que marchabas?
Para que? Total… nun mes non haberá nada que deixar.
Porque non só se trata de marchares.
Has dicirlle que cortas coa adicción de buscar a súa aprobación.
Ou cando todo remate buscarás outra maneira de seguir co vicio?
- Dona Grande, chega dez minutos antes. - Chámeme Ariana.
Non é Ariana Grande, nin sequera DeBose.
Sabía que, se a túa nova clienta era famosa, elixiríala ti mesmo.
Miña filla quería un vídeo.
Teddy, sinto que se me pasase pola cabeza que puideses espiarme.
Non estaba ben, mais xa está feito e acabouse.
Todo, incluído…
- Nin menciones o seu nome. - Veña, ho!
Se aínda queda algo que salvar, salvémolo.
E que salvariamos exactamente?
- Cómpre etiquetalo? - Dúas cousas non podemos citar?
Sei que estás anoxado, coma min. Por todo.
Agora preciso ter algo na miña vida que non esborralle.
Volvamos ao que tiñamos, eh?
- Non podo. - Por que?
Se hei de responder a iso, mellor non digo nada.
Agarda.
- Vaia día, ou? - Abofé.
- Preciso un grolo. - Eu tamén.
Coñecedes un sitio?
- Abofé. - Abofé.
- Que botarás máis en falla? - A Madolyn.
- Aprendeume todo o que sei. - Eu tamén.
Eu tamén.
Oe, fixemos todo o que puidemos para salvar a empresa, creme.
Se houbese algo máis, atopariámolo.
Rapazada, vésevos fatal.
- Que fixo agora Pete Davidson? - Imos crebar.
- Logo de arrasar coa campaña do Orgullo? - Non abastou.
E que pasará cos vosos produtos?
Cando esgotemos o inventario, acabouse por sempre.
Pois verei canto podo repañar co que teño na Visa.
- Por? Non usas os nosos produtos. - Mais sabes quen si? As mulleres brancas.
E as repugnantes tamén.
Encántalles Glamorous máis ca pórlles aos fillos nomes de músicos de jazz.
Pillarei o que poida e poreino polo triplo en liña. Cubrirame un ano de alugueiro.
A nosa clientela é leal.
Cando saiban que estamos acabados, venderémolo todo.
Non arramplarán coas copias de Vendemiaire? A mesma fórmula, máis barata.
Xa, mais iso aínda non o saben.
Aproveitémolo.
Sei que facer.
- Sei como salvar Glamorous. - Como?
Diréivolo no coche, cómpre presentarllo a Madolyn esta noite.
Tedes que pagar isto.
Glamorous by Madolyn anuncia que se pasa completamente ao orgánico.
Cando se esgote Glamorous Classic, desaparecerá.
Iso xerará un frenesí polo noso inventario, que con sorte se esgotará,
dándonos a liquidez precisa para converter tódolos produtos
en algo inimitable para Vendemiaire.
Seremos os mesmos.
Luxosos e de gama alta.
E viviremos para loitar outro día.
Funcionará, mamá.
Abofé que si.
As fórmulas están listas, non só as sombras de ollos e o colorete?
Todo.
Traballei nisto e téñoo amarrado. Témolo.
As fórmulas orgánicas son igual de boas e están listas.
Se fracasa, podemos caer nunha semana.
Dixeches que de haber unha xogada para salvar a empresa, utilizaríala.
A única maneira de que funcione é actuando rápido.
Chama a Alyssa.
Imos alá.
Ola a toda a xente da familia Glamorous by Madolyn.
Son a Madolyn de Glamorous by Madolyn
e quero darvos as grazas por estardes canda nós este ano.
Celebramos unides o Orgullo e probamos algo revolucionario…
EN DIRECTO
…o noso primeiro produto orgánico
e a primeira reformulación dende a nosa fundación, hai 23 anos.
Tomamos unha nova dirección
e non hai volta atrás,
porque hoxe Glamorous by Madolyn tórnase unha marca totalmente orgánica.
Nos vindeiros meses, veredes tódolos produtos que amades
reformulados nun novo estándar natural
que mantén a calidade que sempre defendemos.
Aceptar o novo significa despedirse do antigo,
incluídas as fórmulas que todes coñecemos e amamos.
É dicir, unha vez desaparezan estes produtos dos andeis,
farano por sempre.
E eu estarei aí,
para despedirme desas cremas e sombras preciosas que nos trouxeron aquí.
Hoxe faremos unha venda especial limitada aquí en Nova York, na Saks Fifth Avenue.
De modo que pasádevos e preparádevos para a próxima Glamorous by Madolyn.
Corten.
Mirade a cinta.
- Si! - De haber un galardón ao mellor directo,
e AlyssaDi non saber como non hai, serías finalista.
- Boh, quita. - Mais funcionará?
Xa veremos.
Mamá, hei contarche algo.
Marcho da empresa.
Marchas da empresa agás se…
Non hai ningún agás.
Marcho.
Mais somos un equipo.
Precísote.
Non tal. Asegurareime de que Vendas poida empuñar as rendas e, cando o poida…
Hei marchar.
É por un aumento?
Por un despacho mellor?
Ai, non. Xa o sei, é polo da liña de home.
Podo facela realidade.
Disque sempre se consegue o que un quere cando non o quere, ou?
De que vai isto, eh?
Estoute retendo?
Non.
Abofé que non, é que…
Sabes o que é crecer téndote de nai?
Todos me valoraban segundo un estándar, ti.
O que quero dicir é que eras perfecta, de modo que eu tamén había selo.
Había ser bo dabondo para eles e para ti.
E érao.
Mais non abastaba.
Nunca abastará.
Hei ser bo dabondo para min…
separado de ti.
Supoño que había pasar nalgún momento,
mais non imaxinei que sería xa.
Túa vida cambiará hoxe
e eu estarei aí.
De momento.
Vaites, mamá, dubido que poida ir a Wicked.
Mesmo se non vou ao do mozo, hai choio coa venda limitada.
Boh, mais se podes vir virás, non?
Talvez, mais non podemos ir outra noite? O traseiro de Fiyero non irá a ningures.
Non.
Mais eu si.
- Que che aprendín sempre? - A non crer nada do que di un millonario?
A prepararte sempre para o peor
e a non crer nada do que din os millonarios.
Cando as cousas se puxeron feas, comecei a buscar traballo por aí
e atopei un bo en Phoenix.
Un bufete especializado en marcas que traballa no ámbito internacional.
Conectei cos socios, seica lles gusta a miña actitude,
e ademais cobren o traslado.
Daquela por iso estabas tan rara?
As chamadas, as reunións…
o traxe pantalón. Levas semanas planeándoo.
Non sabía se fraguaría, mais fíxoo,
e logo non sabía se ía aceptar, mais agora seino.
Non, mamá, tentamos arranxalo, temos un plan…
Incluso se se logra arranxar,
nunca precisaredes unha especialista en marcas a tempo completo.
Non para sempre.
Que hai da casa?
Xa teño 20 ofertas en metálico. Podo pechalo mañá se quero.
Que hai de min?
Nova York ten unha morea de cuartos en alugueiro. Atoparás algo.
Non sei vivir sen ti.
En serio, non sei nin onde mercar selos.
Daquela vas deixarme e forzarme a ser adulto?
Mírate aquí,
es un adulto, xa non precisas de min.
É o pesadelo de toda nai,
facer tan ben o teu traballo para logo quedar sen el.
Non pasa nada.
Vai facer o teu.
Volverei.
E irei ver o traseiro de Fiyero, unha boa vista.
- Mamá. - Abofé que si.
Ag!
As luces aluman, a mercancía está lista e os da cola babean por coñecer a Madolyn.
AlyssaDi…
vamos alá.
Onde está ela?
- Pensei lle estabas rifando. - Estaba no camerino.
Estiven no camerino e non está aí.
Perdestes a Madolyn?
É a razón do temporadón, precisámola.
Coñezo a miña nai, distráena un pouco os bolsos luxosos.
Cómpre dividirnos.
Venetia, vai a Gucci e eu a Bottega.
Non se perdeu, fuxiu.
Adoita liscar cando está baixo moita presión.
- Como a semana que non veu traballar. - Lémbroo.
Con tanta xente e tanta expectación…
- Derrubaríase. - Non, non pode botarse atrás.
Aquí non, agora non, hoxe non, oídes? A historia non será así.
- A onde puido fuxir? - Sei a quen preguntarlle.
A ver.
Mirastes no Barneys vello? Gústalle ir suspirar.
Un segundo, xa sei onde iría.
Onde?
Á casa.
Meu pequecho.
Oín da venda limitada.
Estarás desencaixada.
Con tanta xente
e tanta presión.
Talvez empeorei as cousas poñéndote a Raj.
É dicir…
en que pensaba?
- Sei como levas os Capricornio. - Todo iso dáme igual.
Pois xenial, ho!
Arreando, o público agarda.
Non podo.
Has salvar a empresa. É a hora da verdade, a hora do espectáculo.
Es a titular, queren que saltes á cancha.
- O teu legado está na corda frouxa. - O meu legado?
Unha maquillaxe co meu nome pola que loitei a morte para salvar?
E que perdín?
Meu fillo marcha, meu protexido tornouse nun estraño e ti…
Quedar soa, ese é o meu legado.
Gustabas de estar soa.
Non sempre.
A ver, soa non estabas.
Nin o estás.
Non é tarde para volver meterte no partido
e amosarlle a esa xente o que é para ti.
Gañes ou perdas, suponse que has de dalo todo polo equipo, non si?
Que dis?
Chegou.
Perdón por chegar con atraso.
Nada grave, o traballo da miña vida está en xogo.
Non ten importancia.
- Grazas. - De nada.
Quero dicir algo antes de comezar.
Tiña medo de ter que facer isto soa,
mais soa non estou.
Nunca o estiven.
Mans á obra, arreando!
Ben, logo.
O seu abrigo, señora.
Señorita.
Preciosa.
É un pracer.
VENDÉMOLO TODO! FALTARON 10 CAIXAS!
Ola.
Moitas grazas por vir hoxe a saudar, goza dela.
Podo facerme unha foto coa rapaza?
Sei que hai cola, mais hei coller un voo.
Venetia, por que non permites que me encargue eu disto?
Vaites, non me digas que deixas a Gran Mazá tan cedo.
Abofé que si, e quería darche os parabéns antes de marchar.
E levar un par destes, son incribles.
Como negarllo á delincuente que gravou as miñas conversas privadas?
Ninguén baixo a nómina de Vendemiaire admitiremos iso,
mais xuro que loitei polo mellor trato para todos. En serio.
Sobre todo para ti.
Si, así funcionan as cousas.
Has de mirar por ti neste negocio, porque ninguén o fará por ti.
Entre nolas dúas, como fixeches?
O que?
As nosas fórmulas non eran parte das negociacións.
E non as descifraches. Ninguén o fixo.
Como as conseguiches?
Só che direi…
vixía os cámaras cos que te xuntas.
- Seguinte. - Adeus.
Puideches afundirme.
Seino.
Non lle meterei o pé a unha compa de profesión.
Merécelo todo, Venetia, de veras.
O que pase non depende de min, senón de ti.
Vaia se tiña présa.
Será que tenda de M&M pecha pronto.
Case vendemos todo, pronto pecharemos isto.
Esta xente agardou horas.
AlyssaDi olla se queres coller alguén.
- Ola, son Marco. - Ola.
E ti como te chamas?
Bobby. É un pouco tímido, mais non quería perderse isto.
É a primeira marca que usou, porque é a que uso eu.
A miña tamén.
Oe, Bobby, queres coñecer a Madolyn agora mesmiño?
Ola, como te chamas?
- Bobby. - Bobby, son Madolyn.
Gústache a maquillaxe, non si?
Escolle un.
Vaia, é fermoso. Probámolo?
- Foi ben o día. - Foi xenial.
Vendémolo todo na metade dos comercios
e os pedidos en liña saturáronse.
- Por agora funcionou. - E agora que?
Quen sabe? Non paran de preguntarmo.
Estás na casa.
Que rápido.
- Deixa que baixe abrirche a porta. - Que?
Volviamos ao normal.
Normal?
Dubido que quede algo normal entre ti e mais eu.
Non cho negarei.
Boa noite, Teddy.
Boa noite, Madolyn.
Por certo, Teddy.
Si?
Vémonos mañá?
Vémonos mañá.
Un segundo.
Non te cambiaches.
Estiven a piques, aí está o problema.
- Era por unha noite. - Non, estamos sempre co mesmo.
- Nunca che pedín que cambiases. - Non precisabas.
Pedíchelo sen pedilo.
Puxeches a debate quen son
e alégrame que o fixeses…
porque non volverá pasar.
Es máis ca unhas unllas e uns tacóns.
Non cres que xa o sei, ceo?
E por que é tan importante esa carallada?
Vai marear outra tía.
Eu xa rematei aquí.
Que fas aquí?
Non podo traballar para ti.
Fixen algo
e precisas saber o que e por que.
Subtítulos: Bruno Martínez Pita