Nie możesz spać przez plamy z makijażu?
Oto trzy szybkie triki, by się ich pozbyć.
Patyczek kosmetyczny nasączony alkoholem pozwala zmyć niemal wszystko.
Resztę potraktuj wybielaczem enzymatycznym.
Nie zapomnij o brokacie.
Łatwo ściąga się go wałkiem do ubrań.
Działa też na skórze.
Pamiętajcie, błędy nie muszą spędzać wam snu z oczu.
Żadna plama nie jest niezmywalna.
Żaden wyciek nie jest zbyt poważny.
MYKYNNLEIGH, PROSZĘ, ZADZWOŃ. JESTEŚ W OKOLICY? JESTEŚ TAM?
Żadne potknięcie nie jest zbyt duże…
by nie móc go naprawić i zacząć od nowa.
Po co ten pośpiech?
- Chcesz uciec? - To praca. Słyszałeś o tym?
Czemu od wyjazdu jest tak dziwnie?
Czy nie było fajnie?
Dla niektórych.
Dobra, byłem trochę niemiły dla twojego kumpla Bena.
Ale coś jest na rzeczy.
Jestem zazdrosny.
Bo mi zależy.
Czemu wszystko, co w tobie dobre, musi być też złe?
- Co robisz jutro wieczorem? - Nie wiem, pewnie nic.
To dobrze, bo mam coś w pracy i chcę, żebyś przyszedł.
W Lincoln Center.
Gdzie Lady Gaga gra jazz?
To jakiś występ?
Drinki z najgorszymi finansistami, jakich znasz.
- W porównaniu z nimi jestem fajny. - To raczej niemożliwe.
Ale chyba sam się o tym przekonam.
Będzie szykownie.
Dobrze by było, jakbyś nieco stonował.
Spokojniejsze oko? Trochę dziś przesadziłem.
Chodziło mi o brak oka.
Marynarka, krawat, to wszystko.
Tylko na jedną noc.
Jak mawiał Tony z P-Town: „No nie”.
- W P-Town ubierałeś się lżej. - I to był błąd.
To związane z pracą.
Od początku byłeś temu przeciwny.
Takie jest życie.
Gdy idę do pracy, zakładam garnitur. Gdy wracam do domu, zdejmuję go.
To drag.
Wszyscy to nosimy.
Przykro mi, ale jeśli nie zdejmiesz tego na jedną noc,
to nie nosisz tego, tylko to nosi ciebie.
Jesteś na to zbyt dziki.
Nikt już tak nie mówi.
Dasz radę?
Proszę.
Chcę, żebyś tam był.
Chcę ciebie.
W robocie jest kocioł.
Spróbuję.
Księżyc jest w Pannie.
- Coś ci to mówi, Raj? - Nie.
Nie interesujesz się astrologią?
Nie.
Jesteś dużo cichszy niż Teddy.
Tak.
- I mniej zabawny. - Tak.
- Wiesz, kiedy on wróci? - Nie.
Powiesz mu, że żałuję, że w niego wątpiłam i że za nim tęsknię?
I żeby wrócił, żeby wszystko było jak dawniej?
Tak.
Jesteś bardzo powściągliwy, Raj.
Koziorożec?
Tak.
Wiedziałam.
Gorące latte.
Świeże kwiaty.
Europejskie czasopisma, które nie mają sensu.
Wraca dziś do biura. Nie zaprzeczaj.
Nie mogę też potwierdzić, ale piwonie chyba mówią same za siebie.
Co powiedziała? Co sądzi o sprzedaży?
Mykynnleigh dziś przyjeżdża.
Madolyn musi podpisać.
Madolyn i ja mamy święte porozumienie, jak prawnik i klient albo Trixie i Katya.
Nie powtórzę ci, o czym z nią rozmawiam.
Miałeś z nią pogadać. Obiecałeś. Założyłem sztuczne rzęsy…
Chad, pozwól.
Podpiszemy umowę.
To, co mi zrobiła, to przestępstwo,
ale nie pozwolę, by zniszczyło to moją firmę.
- Podjęłaś dobrą decyzję, mamo. - Marco chyba by się zgodził.
Chciał mnie przekonać w weekend, ale już podjęłam decyzję.
- Cieszę się. - Wiele przeszliśmy tego lata.
Nie zawsze robiliśmy to, co słuszne.
Ale nie jest za późno, by postąpić właściwie.
Mykynnleigh będzie w południe.
Dacie sobie z Venetią radę.
Nie chcę jej więcej widzieć.
- Madolyn, czuję, że powinnam… - Nie teraz, Venetio.
- Nie teraz. - Teraz.
Trzeba podpisać masę papierów, kiedy odstawisz Adderall.
Nie brałem Adderallu. Może powinienem.
Dużo się dzieje.
Jaki zajęty. Myślałam, że jesteś na wylocie.
Co to jest?
- Madolyn wie, że odchodzisz? - Jeszcze nie. Za dużo się dzieje.
Potrzebuje mnie.
Szukasz wymówki, by zostać?
Podczas crunchu byłeś pewien, że musisz odejść.
Wysiądę z tego samolotu, ale najpierw musi wylądować.
Gotowe.
Cześć, Mykynnleigh. To ja, Venetia. Zostawiam ci wiadomość.
Urodziłam się w latach 90., więc to poważna sprawa.
Gdzie jesteś? Co się dzieje?
Madolyn chce podpisać, więc powinniśmy to odwołać.
Zadzwoń do mnie. Albo lepiej napisz do mnie. Dobrze?
Kocham cię. Przepraszam. Pa!
Cześć.
Przepraszam, mam dużo na głowie.
Księżyc jest w Pannie, rozumiem.
Jak poszła rozmowa z Madolyn?
Nijak. Po prostu to zignorowała.
- Więc wszystko gra? - Raczej.
Chyba tak.
Jest uprzejmie i profesjonalnie.
- To po prostu nie to samo. - Wrócisz. Będzie dobrze.
Nie wiem. Może nie da się cofnąć niektórych rzeczy.
Może są błędy, których nie da się naprawić.
O Boże.
Szukasz czegoś?
Albo kogoś?
Nie, upuściłem coś. Chciałem tylko…
Mój tampon.
Nie ma za co.
Ben wciąż jest na chorobowym.
Nie wiem, kiedy wróci.
Jeśli chcesz wiedzieć więcej, spytaj go.
Pytałem.
Odczytał i zignorował mnie.
Wiem, że często go okłamywałem.
Mój chłopak nieźle go upokorzył.
Nikt nie jest idealny.
Ciężko było go wyciągnąć ze skorupy.
Spójrz, co mu zrobiłeś, kiedy z niej wyszedł.
- Mogę to naprawić. - Jak?
Marco!
Pracujemy razem, a rzadko się widujemy. Dlaczego?
Bo mam szczęście?
Musisz spędzić trochę czasu z matką, więc kupiłam bilety na Wicked.
Na jutro.
Nie mogę. Mój chłopak ma imprezę służbową i mam iść z nim.
Twój chłopak jest ważniejszy niż nasze świąteczne wyjście?
Do świąt daleko, jest lipiec.
Dlaczego jutro?
Bo myślałam, że niedługo to zdejmą, więc chciałam się zabezpieczyć.
Grają Wicked, odkąd Beyoncé występuje solo.
Nieprędko to zdejmą z afisza.
Otwierają o 19. Bilety czekają w kasie. Przyjdź.
Ale…
Mykynnleigh!
Jak się miewacie?
Dobrze.
Udane Święto Niepodległości? Co robiliście?
- Możemy przejść do rzeczy? - Nie chcesz najpierw trochę pogadać?
W porządku.
Doprowadziła nas tu długa i trudna droga.
Ale matka upoważniła mnie, żebym przyjął tę ofertę.
- Nie ochrzanisz mnie? - Sprzedaż to niełatwa decyzja.
Ale słuszna.
Będzie dziwniej, niż myślałam. Jak to zrobić? Nienawidzę złych wieści.
Vendemiaire nie chce już nabyć Glamorous by Madolyn.
Jak to możliwe?
Myślałem, że mamy ofertę. Dużą.
Nie wiedziałam, czy ją podpiszecie, więc obmyślałam plan B.
Pomagałam Vendemiaire poznać inne opcje wejścia w luksusowe marki
z użyciem nowej marki i linii produktów.
Musiałam im coś dać.
Kiedy się wycofaliście, poszli za ciosem.
Mamy już gotowe prototypy. Urocze, prawda?
Wyglądają znajomo.
Nie ma oryginalnych pomysłów, są tylko nowe.
Możecie skopiować nasze opakowania,
ale nie ukradniecie nam klientów swoimi nędznymi recepturami.
Czczą naszą jakość. Zauważą różnicę.
A może nie. Kto wie?
Teraz nie poplotkujemy. To byłoby dziwne.
Powodzenia. Fajnie było.
- Nie sądzisz chyba…? - Musimy je zanieść do laboratorium.
Mykynnleigh słusznie jest pewna swego.
To dokładne kopie naszych receptur, co do molekuły.
Nie stwierdzono żadnych różnic.
Vendemiaire zrobili to, czego nie dokonał nikt przez 23 lata.
Odtworzyli nasze receptury.
Sprzedaż była przykrywką, by ukraść naszą własność intelektualną.
Przykro mi.
Wciąż możemy coś zrobić.
Możemy z tym walczyć.
Powiedz Venetii, jak to się skończy.
Vendemiaire wypuści nową linię po niskich cenach.
Niektórzy klienci zostaną z nami.
Reszta dojdzie do wniosku, że mogą dostać to samo za połowę ceny.
Odejdą.
A my umrzemy.
Szybciej niż do tej pory.
To koniec.
Mykynnleigh nie miała tego robić.
Miała tylko pokazać Madolyn, że mamy receptury,
by ją przekonać do sprzedaży.
Jest źle, prawda?
Tak.
Zabiłam firmę.
To ja jestem tą złą. Przez cały czas nią byłam.
Muszę jej powiedzieć.
Nie ma mowy.
Ale tak trzeba.
I jest to świetny wybór…
kiedy masz przywilej go dokonać.
O ile mi wiadomo, nie stać cię na prawnika.
- Twoi rodzice tego nie załatwią. - O Boże.
Robiąc to, co słuszne, możesz wylądować w więzieniu.
Tylko po co? To koniec.
- Musisz się chronić. - Ale chcę to naprawić.
Jak zrujnowanie sobie życia ma cokolwiek naprawić?
Nie sądziłam, że dożyję dnia, kiedy ty każesz mi ratować tyłek.
Nie jestem naiwna.
Ty też nie możesz być.
Może dogadasz się z Madolyn, zanim to się skończy.
Może.
Chodź tu.
Chad ci powiedział?
To naprawdę koniec?
Słyszysz, jak przewraca się domino?
To tylko kwestia czasu.
To koniec dla nas wszystkich czy tylko dla ciebie?
Gdyby można było uratować firmę, już bym to zrobiła.
Ale nie można.
Kiedy poznałam cię w tej galerii, szukałam inspiracji.
Dobrze, że się poznaliśmy.
Praca dla mnie chyba cię czegoś nauczyła?
Nauczyłem się, że radzę sobie gorzej, niż sądziłem.
Nie jestem taki, jak myślałem.
Jestem pewny siebie. W moim przypadku to konieczne.
Jestem odważny.
Tylko że tak naprawdę wcale nie jestem. To zwykłe pozory.
W rzeczywistości bardzo się boję.
Wszyscy się boimy. Nawet ja.
- Potwornie. - Ty?
Jesteś bardziej pewna siebie niż Lady Gaga na tournée.
- Marco, wezwij mi samochód. - Dokąd jedziesz?
Nie dla mnie.
Wszystko podpisane.
Słyszałam.
Przykro mi.
Mnie też.
Będziesz musiała znaleźć nową pracę.
Luzik, planuję z wyprzedzeniem.
Cały czas się zastanawiam, czy jest jakiś sposób.
Może jakaś restrukturyzacja, pożyczka, cokolwiek?
Ale z nami koniec.
Po wszystkim.
Powiedziałeś jej, że odchodzisz?
Po co? Za miesiąc nie będzie skąd odchodzić.
Nie chodzi tylko o odejście.
Musisz jej pokazać, że nie jesteś już uzależniony od jej aprobaty.
A może, kiedy to się skończy, znajdziesz inny sposób, by to utrzymać?
- Pani Grande, 10 minut przed czasem. - Mów mi Ariana.
Żadna z ciebie Ariana Grande. Nawet nie Ariana DeBose.
Wiedziałam, że jeśli klientka będzie sławna,
sam będziesz musiał ją odebrać.
Obiecałem córce filmik.
Przepraszam, Teddy, że myślałam, że mnie szpiegujesz.
Nie byłam w najlepszej formie, ale już po wszystkim.
Łącznie z…
- Nawet nie wymawiaj jego imienia. - Daj spokój.
Jeśli coś jest do uratowania, zróbmy to.
- A co niby mamy ratować? - Czy trzeba to nazywać?
- Więc nie nazywamy już dwóch rzeczy? - Wiem, że to cię złości, mnie też.
Potrzebuję w życiu czegoś, co się teraz nie rozpadnie.
Wróćmy do tego, co było.
- Nie mogę. - Dlaczego?
Jeśli muszę odpowiadać, to nie warto tego robić.
Poczekaj.
- Wielki dzień, co? - Tak.
- Muszę się napić. - Ja też.
Znacie jakąś knajpę?
Tak.
- Za czym będziecie najbardziej tęsknić? - Za Madolyn.
- Nauczyła mnie wszystkiego. - Mnie też.
I mnie.
Zrobiliśmy, co w naszej mocy, by ocalić to miejsce. Serio.
Gdyby było coś jeszcze, wiedzielibyśmy.
Wyglądacie na przybitych.
- Co tym razem zrobił Pete Davidson? - Zwijamy interes.
Po tej zabójczej kampanii z Dumą?
Nie wystarczyła.
A co się stanie z waszymi produktami?
Po wyprzedaniu zapasów znikną na zawsze.
Zobaczmy, ile zgarnę z moim limitem kredytowym.
- Po co? Nie używasz naszych produktów. - Tak, ale wiesz, kto używa?
Białe kobiety. Te nieznośne. Uwielbiają Glamorous by Madolyn
bardziej niż nazywanie dzieci po muzykach jazzowych.
Zgarnę, co się da, i opchnę za potrójną cenę.
Opłacę czynsz za rok z góry.
Nasi klienci są lojalni.
Kiedy odkryją, że kończymy działalność, wszystko sprzedamy.
Nie rzucą się na podróbki od Vendemiaire? To samo w niższej cenie.
Jasne, ale jeszcze tego nie wiedzą.
Możemy to wykorzystać.
Wiem, co zrobić.
- Jak uratować Glamorous. - Jak?
Opowiem ci wszystko w samochodzie, ale musimy przekonać Madolyn.
Musicie za to zapłacić.
Glamorous by Madolyn ogłasza, że marka staje się w pełni organiczna.
Kiedy wyprzeda się Glamorous Classic, zniknie na zawsze.
Klienci popędzą do sklepów, co pozwoli nam wyprzedać zapasy
i zdobyć środki na przekształcenie naszych produktów w coś,
czego Vendemiaire nie podrobi.
- Pozostaniemy sobą. - Luksus, prestiż.
I będziemy dalej rządzić.
To się uda, mamo.
Naprawdę.
Receptury są już gotowe? Nie tylko cienie do powiek i róż?
Wszystko.
Pracowałam nad tym. Zajmiemy się tym.
Twoje receptury organiczne są równie dobre i gotowe do produkcji.
Jeśli się nie uda, za tydzień upadniemy.
Mówiłaś, że gdyby była szansa na uratowanie firmy, zaryzykowałabyś.
Uda się tylko, jeśli będziemy szybcy.
Dzwoń do Alyssy.
Zrobimy to.
Witam wszystkich z rodziny Glamorous by Madolyn.
Jestem Madolyn z tegoż Glamorous
i chcę wam podziękować za to, że byliście z nami w tym roku.
Razem świętowaliśmy Dumę i spróbowaliśmy czegoś nowego.
NA ŻYWO
Nasz pierwszy produkt organiczny
i pierwsza zmiana receptury od powstania firmy 23 lata temu.
To był nowy kierunek i nie ma od niego odwrotu.
Dziś Glamorous by Madolyn rozpoczyna przemianę w całkowicie organiczną markę.
W najbliższych miesiącach wasze ulubione produkty
osiągną nowy, naturalny standard,
utrzymując jakość, o którą zawsze tak dbaliśmy.
Akceptując nowe możliwości, pozbywamy się tego, co stare,
w tym dawnych receptur, które wszyscy znamy i kochamy.
Znaczy to, że gdy produkty znikną z naszych półek,
znikną na zawsze.
A ja pożegnam się z tymi cudnymi kremami i cieniami,
które nas tu przywiodły.
Otwieramy dziś specjalny punkt sprzedaży,
tutaj, w Nowym Jorku, w Saks Fifth Avenue.
Wpadnijcie i przygotujcie się na nowe Glamorous by Madolyn.
Schodzimy.
- Czekaj na odzew. - Gdyby nagradzali najlepsze streamy,
a Alyssa nie wie, czemu tak nie jest, byłabyś w czołówce.
- Przestań. - To zadziała?
Zobaczymy.
Muszę ci coś powiedzieć.
Odchodzę z firmy.
Opuszczasz firmę, chyba że…?
Nie ma żadnego warunku.
Odchodzę.
Jesteśmy drużyną.
Potrzebuję cię.
Wcale nie. Upewnię się, że dział sprzedaży przejmie stery.
A potem…
muszę odejść.
Chodzi o podwyżkę?
Lepszy gabinet?
Już wiem. Chodzi o męską linię.
Mogę to załatwić.
Dostajesz to, czego chcesz, kiedy już tego nie chcesz.
O co chodzi?
Ograniczam cię?
Nie. Bynajmniej. Po prostu…
Wiesz, jak to jest mieć taką matkę jak ty?
Wszyscy mieli wobec mnie wymagania. Wysokie.
Byłaś idealna, więc ja też musiałem taki być.
Musiałem być dobry dla nich i dla ciebie.
I byłem.
Ale to nie wystarczało.
I nigdy nie wystarczy.
Muszę być wystarczająco dobry dla siebie…
z dala od ciebie.
To musiało się w końcu stać.
Nie sądziłam, że tak szybko.
Dziś odmieni się twoje życie.
Będę przy tobie.
Na razie.
Mamo, chyba nie zdążę na Wicked.
Nawet jeśli nie pójdę z chłopakiem, będziemy tu mieli kocioł.
Ale jeśli ci się uda, to przyjdziesz?
Może. Nie możemy iść kiedy indziej?
Tyłek Fiyero nigdzie się nie wybiera.
Nie.
Ale ja tak.
Czego cię uczyłam?
Nie wierz w słowa miliarderów?
Zawsze bądź gotowy na najgorsze.
I nie wierz w słowa miliarderów.
Kiedy zaczęły się kłopoty, postanowiłam się rozejrzeć za inną pracą.
Znalazłem jedną, i to dobrą, w Phoenix.
Cała firma specjalizująca się w znakach handlowych.
Działają międzynarodowo.
Dogadałam się z partnerami, spodobało im się moje podejście.
Zapłacą za przeprowadzkę.
Dlatego tak dziwnie się zachowujesz?
Telefony, spotkania, wszystko.
Garsonka. Planowałaś to od tygodni?
Nie wiedziałam, co z tego wyniknie.
Nie wiedziałam, czy przyjmę ofertę - a teraz już wiem.
Naprawiamy wszystko. Mamy plan…
Nawet jeśli wyjdziecie na prostą,
po co wam pełnoetatowa specjalistka od znaków handlowych?
A co z domem?
Mam już 20 ofert w gotówce. Mogę go sprzedać nawet jutro.
A co ze mną?
Nowy Jork ma mnóstwo pokoi do wynajęcia. Znajdziesz coś sobie.
Nie wiem, jak bez ciebie żyć.
Nawet nie wiem, gdzie kupić znaczki.
Czyli co, odejdziesz i zmusisz mnie, żebym dorósł?
Spójrz na siebie.
Jesteś dorosły. Nie potrzebujesz mnie.
To koszmar dla każdej matki.
Wykonujesz swoją pracę tak dobrze, że wypadasz z interesu.
W porządku.
A teraz rób swoje.
Wrócę.
A dziś wieczór obejrzę sobie tyłek Fiyero.
- Mamo... - Bo mam ochotę.
Światła zapalone, towar gotowy.
Kolejka aż się ślini na myśl o spotkaniu z Madolyn.
Alyssa mówi…
Do dzieła.
Gdzie ona jest?
- Myślałam, że z tobą. - Była w poczekalni.
Ja jej tam nie widziałem.
Zgubiliście Madolyn? Jest główną atrakcją. Potrzebujemy jej.
Znam moją mamę. Czasem ją rozpraszają luksusowe torebki.
Venetio, sprawdź Gucciego, a ja zajrzę do Bottegi.
Nie zgubiła się. Uciekła.
Zdarzało jej się uciekać w stresujących chwilach.
- Nie przychodziła do biura. - Pamiętam.
Ci wszyscy ludzie, tyle uwagi.
- Musiała się załamać. - Nie wolno jej tak znikać.
Nie tutaj, nie teraz, nie dzisiaj. Nie zgadzam się na to.
- Dokąd mogła uciec? - Wiem, kogo możemy spytać.
No dobrze.
Próbowałeś w Barneys? Czasem lubi tam pójść i powzdychać.
- Chwila. Wiem, dokąd mogła pójść. - Dokąd?
Do domu.
Mój synek.
Słyszałem o sklepie.
Musisz być zestresowana.
Tylu ludzi.
Ta presja.
Może pogorszyłem sprawę, przydzielając ci Raja.
Co ja sobie myślałem?
- Wiem, jak reagujesz na Koziorożce. - Mam to gdzieś.
No to super.
- Chodźmy, publiczność czeka. - Nie mogę.
Musisz uratować firmę. Czas zabłysnąć.
Grasz w pierwszym składzie, chcą cię na boisku.
- Stawką jest twoje dziedzictwo. - Moje dziedzictwo?
Kosmetyki z moim imieniem, o które walczę jak diabli?
Co tracę?
Mój syn odchodzi. Podopieczna stała się kimś obcym.
A ty…
Skończę sama. Takie jest moje dziedzictwo.
Myślałem, że lubisz być sama.
Nie zawsze.
Nie byłaś sama.
Teraz też nie jesteś.
Jeszcze możesz wrócić do gry i pokazać im, ile dla ciebie znaczą.
Zwycięstwo czy porażka, trzeba dać z siebie wszystko, prawda?
Co ty na to?
Przyszła.
Przepraszam za spóźnienie.
Nic ważnego, tylko dzieło mojego życia.
Bez urazy.
Zanim zaczniemy, chcę coś powiedzieć.
Bałam się, że będę musiała zrobić to sama.
Ale nie jestem sama.
Nigdy nie byłam.
Zróbmy to. Do dzieła!
Fartuch, madame.
Mademoiselle.
Cudownie.
Miło cię poznać.
WSZYSTKO WYPRZEDANE!
Dzień dobry.
Dziękuję, że przyszłaś się przywitać. Ciesz się z zakupu.
Mogę sobie zrobić z nią zdjęcie?
Wiem, że jest kolejka, ale spieszę się na samolot.
Venetio, ja się tym zajmę.
Nie mów, że już wyjeżdżasz z Nowego Jorku.
Właśnie to robię. I chcę ci pogratulować, zanim wyjadę.
Wezmę też kilka tych, są niesamowite.
Jak mogę odmówić przestępcy, który nagrywał moje prywatne rozmowy?
Ani ja, ani nikt z Vendemiaire do tego się nie przyzna,
ale chciałam załatwić dobre warunki dla wszystkich.
Zwłaszcza dla ciebie.
Owszem. Tak to działa.
W tym biznesie musisz o siebie dbać, bo nikt inny tego nie robi.
A tak między nami - jak ci się to udało?
- Co? - Negocjacje nie obejmowały receptur.
Nie rozgryzłaś ich składu. Ani nikt inny.
Więc jak je zdobyłaś?
Powiem tylko…
Uważaj, z jakimi kamerzystami się zadajesz.
- Następna. - Pa.
- Mogłaś mnie wsypać. - Wiem.
Ale nie potrafię zniszczyć jeszcze jednej karierowiczki.
Zasługujesz na to, Venetio.
Dalsze kroki nie zależą ode mnie, tylko od ciebie.
Ale jej się śpieszyło.
Może zamykają sklep z M&M-sami.
Prawie wszystko wyprzedane. Niedługo zamykamy.
Ci ludzie stoją tu od kilku godzin.
Alyssa mówi: „Sprawdź, może kogoś wyciągniesz”.
Cześć, jestem Marco. Jak masz na imię?
Bobby. Jest trochę nieśmiały, ale nie chciał tego przegapić.
To jego pierwsza marka, bo ja z niej korzystam.
Moja też.
Bobby, chcesz poznać Madolyn?
Teraz?
Cześć. Jak masz na imię?
- Bobby. - A ja Madolyn.
Lubisz makijaż?
Wybierz swój ulubiony. Spróbujemy?
- Dobrze poszło. - Świetnie.
W połowie sklepów wyprzedaliśmy wszystko.
Sklep internetowy padł pod zalewem zamówień.
Na razie.
Co dalej?
Kto wie?
Ciągle pytają.
Jesteś w domu.
Szybko.
- Wyjdę i otworzę ci drzwi. - Co?
- Myślałam, że wróciliśmy do normy. - „Do normy”?
Uważam, że między nami nie ma już nic normalnego.
Zgadzam się.
Dobranoc, Teddy.
Dobranoc, Madolyn.
- Teddy. - Tak?
Do jutra?
Do jutra.
Chwileczkę.
Nie zmieniłeś się.
W tym problem, że niemal to zrobiłem.
- Tylko na jedną noc. - Czyli cały nasz wspólny pobyt.
- Nie prosiłem, żebyś się zmienił. - Nie musiałeś.
Prosiłeś bez proszenia.
Robiłeś sprawę z tego, kim jestem.
W sumie to się nawet cieszę.
Bo to się już nigdy nie powtórzy.
Paznokcie i szpilki to nie cały ty.
- Myślisz, że tego nie wiem? - Więc czemu to wszystko jest takie ważne?
Manipuluj sobie kimś innym.
Ja mam dość.
Co tu robisz?
Nie mogę dla ciebie pracować.
Zrobiłam coś.
Zasługujesz, by wiedzieć co i dlaczego.
Napisy: Micha Kuma