Son Marco Mejia, en directo dende Glamorous by Madolyn,
e teño unha pregunta para vós:
a quen anavallo?
EN DIRECTO
Imos abrir o correo xuntes, queredes?
Este é promocional, de Comme Des Garçons.
Francés, mais en realidade non. Sabiádelo?
É a nova fragrancia.
Con permiso.
Flis, flis, pelella.
A continuación temos o lapis de labios intenso e apagado esvaído de NYX.
Vou dar unha pincelada.
Aviso, é emblemática.
Logo temos… non sei que é.
Aquí temos a…
Tía, isto é a paleta do Orgullo de 2023 de Glamorous.
Coido que sería alguén da nosa lista de Relacións Públicas.
Deixade que mire se hai unha nota que nolo aclare.
"Querida Waverly, feliz Orgullo de parte de toda Glamorous. Bicos, Madolyn."
Vaites, seica non somos dabondo para dona Waverly,
mais prosigamos.
A continuación temos…
VAS POR WAVERLY?
Vaites, temos comentarios subidos de ton.
Vaia. Xente, boa harmonía.
Adoro a Waverly.
É un emblema, unha lenda e é tendencia. É así.
Só a sombreo un pouco por devolver o de RR.PP.
ARRIBA A RESACA!
Vaia, chegou a Resaca. Xente, non quería ir contra Waverly.
XUSTIZA PARA WAVERLY!
Calmádevos ou comezarei a repartir expulsións.
NON NOMEES A WAVERLY.
FÓRA DO BRASIL!
Correos queda pechada oficialmente.
- Como pinta a procura de traballo? - Negra.
Non me renderei, só preciso meterme nun cuarto con alguén
e explicarlle que me botaron sen unha recomendación
por revelar segredos da compañía para escalar.
E se cadra que todo che é máis doado fóra da industria da beleza?
Glamorous é unha encarga máis para ti,
máis eu metinme neste negocio porque o amaba, e aínda o amo.
Ben. Se cadra precisas un reinicio.
A escola de negocios?
Pretendes que rife?
Aí vai outra idea…
marcha da túa casa.
- E onde se supón que vivirei? - Non che sei…
aquí?
Non tes nin lavalouzas.
Queres quitarlle o romanticismo?
Acabo de pedirche…
que te mudes comigo.
Sabes a quen non llo pedín?
Marco procurará unha casa para el, oes? Non é un problema, xúrocho.
Mais grazas por aturalo
e aturarme, de normal.
Como é que marchou xa? Son as oito e normalmente aínda está coas pestanas.
Había despedirse.
- Oh, daquela é verdade que o levan todo? - Así son as mudanzas.
E agora alguén virá vivir aquí?
Como funciona iso? Eu aínda non teño casa, estou durmindo nun colchón.
Non podes marchar.
Tes razón. Parade, quedo aquí!
- Quedas? - Non, teño un traballo e ti…
xa chas apañarás, como fas sempre.
E se é complicado e asusta?
Sabes que asusta?
Ter 25 e descubrir que vas ter un fillo.
Todo o que coñeces cambia, e todo o que crías importante desaparece.
Despedirte diso asusta.
Medrar asusta.
Sempre sentes coma que perdiches algo,
mais en realidade aprendíchelo.
Vaites, ocorréuseche agora?
Non, lembreino de Major Barbara. Les algo?
Os comentarios, lamentablemente.
E libros, algúns deles gordos, xúrocho.
Ah, grazas.
Mamá…
- Non podes marchar, hei dicirche algo. - Non cómpre que me digas nada.
Soubeches quen eras moito antes ca min.
Só quedaba que eu quitase do medio.
- Has marchar. - Xa o sei.
Non tes manchas, estás perfecto.
Non che ía preguntar.
Non facía falla.
Esta marca é moito máis ca unha institución, é tendencia.
Ninguén no sector pode parar de falar de vós.
Que unha marca de tradición deixe as vellas fórmulas
se torne orgánica, acolla o Orgullo e o faga manténdose fiel
é outra razón para querer estar aquí.
Estás cualificada de sobra.
Como o reformulastes tan axiña?
Foi…
un proxecto feito co corazón por unha antiga empregada, a súa impulsora.
Iso estamos buscando na nova directora creativa,
imaxinación e paixón.
Chamarémoste.
Unha pregunta.
Este posto é un soño, por que non fichades internamente?
Alguén cometeu un erro dos grandes.
Queremos pescar en alta mar.
Si, mi madriña, soa perfecto, podo ir ver o apartamento antes das 8:30.
O que? Que quere dicir que alguén acaba de alugalo?
Ola?
Britt, non!
- Por que contra non? - Porque…
é unha bomba de purpurina, dáma.
Descoida, desactivei moitas destas. Dánseme moi ben.
Ves?
Vaia, non estarei sendo masculino, ou?
Por que atacan a oficina cunha bomba de purpurina?
Porque a semana pasada Marco arremeteu contra unha influente famosísima
na canle da empresa e incendiou os grupis.
Talvez dixese algo un pouco impertinente, mais non esbardallei. Non foi nada.
A primeira que lle mandan a alguén. Os velociraptores proban as defensas.
É un pouco extremo.
Abofé que é extremo. Falamos de Internet e esta é a súa raíña.
Cando alguén os anoxa, defenden a morte o honor dela.
A sección de comentarios semella o medievo.
Arránxao.
Fareino.
- Logo de achar unha casa. - Niso estou.
- Arrea, Ben chegará en calquera momento. - Segue anoxado comigo?
Se olla as miñas historias.
Con odio. Se eu fose ti, seguiría mantendo a distancia.
Sei que o que fixen estivo fatal, mais xa pasou un mes.
Pensei que xa o tería superado.
Aínda o podo arranxar?
Ola?
Que tal a entrevista?
A Madolyn gustoulle.
Mais non é Venetia?
Non, mais sabes que xamais o admitirá.
Non me deixa devolverlle as súas cousas nin o suadoiro da 2.ª finde de Beychella.
- Di que pode haber obxectos roubados. - Dálle tempo, abrandarase.
Por certo, que é "Nebrasca"?
Non te referirás ao 37.º estado, non?
Non, está na axenda cunha chea de sereas. Púxoo Venetia.
É un código de cando meu pai está na cidade,
para que miña nai, a túa xefa, non tope con el.
Temos un trato.
Avísanos cando está na cidade e ela pasa desapercibida ata que marcha.
- Debería dicir algo…? - Non, encárgome eu.
Ola, resulta que…
non é importante nin nada, mais…
papá está na cidade.
E en que nos atinxe a ti mais a min?
Queres que contacte cos seus para asegurarme de que non coincidides?
Erixín unha barreira dende que teu pai nos abandonou
e xamais a porei en risco.
- Só quero axudar, sei que estás anoxada. - Anoxada? Por favor, non son tan fráxil.
Daquela teríaslle moita rabia a ese lapis.
Dime que me traes mellores novas.
A nosa fábrica tivo un problema cunha das novas fórmulas,
pola cadea de subministro.
- Contacta coa das fórmulas. - Xa o fixen.
É alemá e non pode ou non quere falar en inglés comigo.
Mais entendín unha palabra que non paraba de repetir:
Venetia.
Santo ceo.
Dis que a precisamos?
Digo que nos pode axudar, se non che importa que a chame.
Déixalle claro que isto non é unha ofrenda de paz ou un "benvida á casa".
Usoume unha vez, nunca máis.
- Farei que funcione. - Alégrame que sigas aquí para arranxalo.
Unha última cruzada antes de colgar a espada.
Chegou a próxima entrevista.
Vin ver a Madolyn Addison.
Chegas media hora antes.
- Vés pola entrevista, non? - Vin facerlle unhas preguntas.
Está ao tanto da falta de respecto dun dos seus empregados
coa única e inimitable Waverly na canle da compañía?
A Resaca!
Prepárate para a resaca.
Non, lisca de aquí!
Non ata que amoses respecto ante o nome de Waverly!
Mi madriña!
Abur, pelella.
Non sei como conseguiron burlar a seguridade
ou por que non me deixan en paz. Síntoo moito.
AlyssaDi que has arranxalo.
Iso farei.
Xenial, ata entón quedo co móbil das redes.
O que de que?
E quérote fóra das canles da empresa. Nin correos, nin directos nin nada.
- Ata que a fagas que retiren a Resaca. - Mais o meu contido…
Superei os dez mil seguidores, non podo perder isto.
Pois arránxao.
Fareino.
Arranxareino.
Recuperarei os fans de Waverly e o móbil das redes sociais.
Poño a Vogue por testemuña de que non volverei a non publicar.
Estou listo para espirme.
Chámome Marco Mejia
e son influente e un experto da industria da beleza.
Acusóuseme de "repartir e arrasar" e de facer que as mallas brancas queden ben,
mais hoxe non vai sobre min.
Hoxe vai sobre unha muller á que fixen dano e a quen me dirixo agora,
Waverly,
a raíña.
Medrei vendo os teus titoriais de maquillaxe.
Aprendíchesme a facer o contornado
e, cando crin acadar o límite co lapis de labios
atravesaches o meu MacBook e déchesme un lapote para ir máis alá.
E fíxeno.
Fíxeno.
Por iso, faltarche ao respecto na canle de Glamorous by Madolyn…
sei que es hetero, mais semella homófobo.
Así que chamémolo polo seu nome, é homofobia.
Tan só quero dicir que o sinto na alma.
E non só quero dicilo aquí,
quero dicirllo á túa maquillaxe que atravesa os ceos,
ao teu rostro de raíña Gaga arrasadora.
Porque o mereces,
ao igual ca a Resaca.
Xa sei que estades na cidade, mais non sei onde.
De modo que se alguén do voso equipo quere dicirmo, teño os MD abertos.
- Ao igual ca o meu corazón. - É mazo patético.
Nin sequera choras.
Se segues a ignorar a Marco, por que ves os seus vídeos?
Porque gozo vendo como se xesta o desastre,
que é o que merece Marco por ser ruín.
Vai un mes e sabes que Marco o sente. Non vas deixar correr o de P-Town?
- Chamoume patético. - E botarasllo en cara eternamente?
Non, porque algún día morrerei e os meus recordos esvaeranse.
Agás se ocorre a singularidade, entón odiareino por sempre na nube.
Non te encabuxarías tanto se che dese igual.
- Así son as emocións? - Obrígame a elixir entre vós e fareino.
Un mes no teu sofá e vólvete contra min?
Non, seres un puto choromicas por un dramiña volverame contra ti.
É verdade que Marco
é a peor persoa da historia da humanidade para compartir aseo en East Village,
mais é agradable, divertido e sénteo.
E sabes que máis? Marco non irá a ningures.
Has aprender a vivir con iso e deixarte de caralladas.
A ver, se Kirk puido perdoar os Klingons por mataren o seu fillo…
coido que polo menos podería… ser cordial.
Pois sé cordial.
- Ben, semella que estades ben. - Abofé, ti tamén.
A ver, tiven épocas mellores.
Xa podemos pasar das cordialidades á túa pregunta.
Pasemos daquela.
Atrancámonos coa túa amiga das fórmulas.
Hilde? E logo, que foi? Perdeu o Bayern de Múnic.
Non che sei, non fala connosco. Só berra, en alemán.
Precisamos un análogo do precursor e creo que só falará contigo.
Entón queres que a chame, dea cun análogo do precursor e arranxe isto?
Faise raro pedircho.
Calculaba a diferenza horaria. Estará esperta.
Hilde.
Non oíras falar de maquillaxe en alemán?
Eh… non.
Ten un par de opcións. Cando as reciba, enviareichas.
Sabes que é filla do que fixo as fórmulas orixinais?
- O tipo repartiu todo o negocio familiar. - Perdoa, estás a darnos a resposta?
Estou, si, ou hai algo máis?
Non, é que…
- Coidaba que… - Querería algo a cambio?
Porque sempre vixío as costas e o flanco?
Lánzome a polo que é meu?
Sabes que? Mirei por min porque ninguén máis o fixo.
Non teño unha rede de seguridade.
Só me teño a min, estas dúas mans.
Amárrome e procuro non caer.
Mais non funcionou, certo? Habería probar algo novo.
Sabes que podo gastar outros cen neste xantar?
Cantos Negronis serían?
Descubrámolo.
- Descoida, podo rematar no escritorio. - Non fuxas.
Non hai ninguén máis.
Fálasme a min?
Non podemos ser cordiais?
Non che sei, porque non me falas.
Amaña a cara, vou mexar.
Grazas.
A semana foi peor ca a última tempada de Glee.
Rocei apenas unha influente famosísima e os grupis veñen por min.
Ai, si? Non tiña nin idea, decátome agora.
Perdín o móbil das redes e o acceso á canle da compañía.
Hei perseguila e lograr que deteña os grupis, mais non sei onde está.
Só sei que está na cidade.
Chamaches os hoteis principais?
Chamei, mais usa un alcume, que é emblemático.
Mira as súas redes.
Non vai publicar onde está.
Fixo que o fai sen decatarse.
Chámase Waverly.
Waverly? Ben, vexamos.
Mira esta publicación, vese o edificio Chrysler dende a súa fiestra.
Dez minutos en Google Maps e sei o andar.
Farías iso?
Por min?
Faríao por quen fose.
Mais si.
Faríao por ti.
E xa está? Deuche a resposta?
Sen discursos, sen esixencias, sen nada.
Por certo, sabías que fala alemán?
Iso era, estaba a alardear.
Mais iso non emenda o que fixo,
case destrúe a compañía.
E logo salvouna basicamente.
Tivo sorte, non a demandei.
Tes razón. Estaba desesperada, cometeu un erro e arrepíntese.
Ten moita sorte de que só lle custase todo o que sempre quixo.
Fáiseme raro que gardes iso.
A camiseta de papá? É de coleccionista, non parou de aumentar de valor.
Hei traer papel burbulla. É cristal museo, non correrei riscos.
Non hai nada que poida dicir ou facer para que quedes?
Cando cheguei, logo da escola de negocios, non sabía nin papa de maquillaxe,
mais agora coñezo o valor dun bo aerosol de fixación.
Coñezo a diferencia entre a base de en po e en crema.
A importancia dun lapis perfiador, así como duns ingredientes de calidade
para elaborar un produto de calidade.
E este lugar…
ten bos ingredientes.
Se cadra non ligan moi ben ao principio,
mais cun pouco de paciencia e sufrimento
poden unirse para crear algo fermoso.
Mais basta de falar, a beber!
Meu, cando volvemos a P-Town?
- O verán remataría, mais a festa non. - Creo que vin todo o que hai que ver alí.
Incluído ti coa perruca de Fergie de Nine.
Oe, sei que pasaches un mal trago, mais…
non todo foi malo, enténdesme?
Que marche non quere dicir que gañases.
O mellor nunca chega á final Tribal.
Aínda así, sigo a ser o Supervivente.
Miña nai está necesitada e neurótica.
Queda nas túas mans.
A Tribo falou.
Perdiches o discurso.
Agardaba que non fose real.
Por certo, non contactei con papá, como prometín, mais falei coa súa xente.
Só queda a fin de semana. Se pasas desapercibida, non terás problema.
Tecnicamente non baixei a barreira.
Mais grazas.
Mimá, vas chorar?
Se non esboroei cos primeiros dez minutos de Up, nunca o farei.
Moi ben, seguirei servindo champaña.
Sóache unha tal doutora Chase Meridian?
Non, é unha raíñas da tempada 16?
A tal doutora Meridian está aloxada no Hotel Elysium.
Mais coñecerala máis polo nome de Waverly.
Atopáchela?
Aínda has chegar a ela e non sabes en que cuarto está.
Coñezo enganos que non viches xamais.
Mais talvez precise unha axudiña.
Canta axudiña?
Aínda que Chad o deixe, non marcha da cidade. Seguirá aquí.
Entendo que debe avanzar e que as cousas han cambiar,
mais non quita que o deteste igualmente.
Precisas unha copa.
- Son as seis e media. - Digo que saias tomala.
Chamar a atención, que te agasallen.
Gústame que me agasallen.
Mais non esta noite, o pai de Chad está aquí
e hei manterme fóra do seu territorio para non topar con el.
- E cal é o seu territorio? - A illa de Manhattan.
Daquela que? Suponse que has gorecerte na casa?
É un narcisista cun anel da Super Bowl, non un tornado.
Xa, máis é un desastre.
E, francamente, cando está el, eu tamén o son.
Se has de agardalo, non che deixarei facelo soa.
Tomaremos unha copa na túa casa, xuntos.
Cuarto 919.
Coou? Tenteino no edificio de Parker e case non me cren.
Pasarei por repartidor mellor ca ti.
- Boa sorte. - Como?
Non, has axudarme a gravar. É o obxectivo de todo isto,
para que vexan como Waverly me perdoa e me deixen vivir.
Por que intento negarme? Sempre consegues que acepte.
Ben, vamos.
Tira, son eles.
- A Resaca. - Tamén saben localizar unha publicación.
- Contra, son bos. - Non podemos rendernos.
Arrisco a miña presenza en liña.
Polas escaleiras. Eu podo distraelos.
Vai ao segundo andar, contactaremos alí e farémolo.
Como o pensaches tan rápido?
Se burlo o Señor dos Orcos de Augasfondas e o seu anel de visión,
podo burlar unha manda de grupis.
A ver, é xente resabida,
son dos meus.
- Agarda o sinal. - Ben.
Ti fai fotos de min, ti vídeos…
Perdón, podedes dicirme onde me poden facer unha boa manicura?
Depende, básica ou de xel?
Pois non sei.
- Cal é a diferenza? - Non sei… todo.
Que cousa.
Dubido que alguén coma ti faga… Non será… Marco?
Mi madriña, Waverly!
- Corre! - Por que…?
Apartade!
Santo ceo.
- Non conseguirás o FaceTime con Waverly. - Estivo ben.
Todo se esquecerá nun ano, ou en tres.
Terei que renunciar ao móbil das redes e saír da canle da compañía,
pasar menos tempo en liña, ver filmes, ler libros…
pousar o móbil e afrontar a vida real.
Estás tremelicando.
Porque estou asustado.
Por que non tomamos algo, nos relaxamos e burlámonos da xente do traballo?
- Fixaríaste no floco de Alyssa, non? - É horrendo.
- Non queres tomar nada comigo. - Por que?
Ah, porque me chamaches patético e usáchesme porque precisabas atencións
e como reserva do peor tío do mundo?
Esqueces que tamén che mentín.
Pedinche perdón sequera por iso?
Acabas de facelo.
Non estás cabreado comigo?
Inténtoo.
E estíveno…
un minuto.
Nesta vida hai xente coa que non podes anoxarte.
É coma Ellen Pompeo en Anatomía de Grey. Non podes abandonarme.
Ou será que en realidade non es o centro do mundo.
Para que o saibas, a esa mentira déronlle catro Pinochos.
Ola, irmá, xa choveu. Boteite en falla, Alférez Bombonciño.
Podo suxerirte pórme un novo alcume?
Non. Elixistes unha noite incrible para vir, a miña vida esboróase.
- Que foi? - O compañeiro de cuarto.
Meu examigo Ernesto colleu un cruceiro e non está no contrato.
Alguén busca un cuarto en Bushwick para vir onte?
Si, eu.
Precisas casa?
Non che sei.
- En metálico? - Si.
- Listón baixo? - Moito.
Cóanse na casa e chamas a policía.
Son eu, perdín as chaves e vou posta. Que lles dis?
Pregunta trampa, non chamo a policía.
Así é ter unha filla?
Tomade, non os gastedes todos nun sitio.
- Grazas. - Grazas a ti.
Creo que vou marchar.
O ex está aquí.
O do Uber? Podo facer que o boten. Queres que sufra?
- Só quero marchar. - Non podes, es mellor ca el.
Os veteranos non foxen porque entren os novatos.
Deixoute tocado, eh?
Intentouno.
E eu deixeille.
Pensaba que funcionaba así.
que iso era o que valía eu,
que ninguén me querería como son como o facía el.
É patético, xa o sei.
Iremos saudar.
Veu Debora Cox? Porque direite que "Diso nada".
Dicho teu proxenitor non binario: Confronta o dragón.
Agarda, sei o que precisas.
Freta o homiño para que che dea sorte e todo irá ben.
- Vaia, estás lonxe da casa. - Nótase tanto?
Iso é todo?
Perdón, coñecémonos?
Polo menos intentámolo, vamos.
- Agarda, algo non cadra. - Parker.
Ei, perdón por chegar tarde.
Contra, mira quen contra é.
Peter, este é Marco e este é Ben.
Este é Peter, o meu mozo.
Rífasme por chamarte así.
Ti bótasme os cans por querer vir a Bushwick e mira este local.
É xenial ou non?
Algunha vez vos dixeron que vos parecedes un pouco?
- Non o vexo. - Non o vexo, mira ese nariz.
Mira ese queixo, non precisamos chapas co nome.
Xa.
Os aseos?
Si.
Pedimos a primeira rolda? Podemos poñernos a día.
Vaia, pasas páxina ben axiña.
Só somos amigos.
Que hai de Peter?
Non o busquei, atopoume el.
Sóache?
Pois parabéns, xa tes con quen facer un Ti a Londres e eu a California.
Arre carallo, entendo por que Marco toleou por ese home.
Que te monte iso cada noite como a Matterhorn…
Marco é activo.
- Activo de que? - Dos que son activos, xa sabes.
E tamén dominante.
Intentei probar as augas da versatilidade con Marco cando o fixemos,
mais non sabía como PrEPararse.
Metín un ioguriño activo na miña igrexa?
Mereces unha desculpa.
Oe, aceptas peticións?
Non.
Mais fareino.
Non virá á miña casa esta noite, por se non tes plans.
Non podo.
Bótasme en falla.
Unha canción máis e escapulireime.
Baleiramos a botella, vou precisar que Raj me leve á casa.
Pagou a pena
manterte a salvo de, se cadra, topar con alguén
que non viches en dúas décadas.
Has de manterte firme cando a xente che fai dano, se non…
semellas feble.
Eu deixeino correr logo de facéresme dano. Faime feble?
Non,
faiche ser ti.
Moi ben.
Aínda non falamos disto, mais direi algo.
O da cámara errou.
Non namorei de ti.
Estímote.
Eu tamén te estimo.
Que sexamos íntimos non quere dicir que…
nos pasemos da raia.
- Non. - Non ha cambiar nada.
- Non. - Como gustas.
Eu…
- Hei facer unhas chamadas. - Claro.
De traballo.
Estamos contratando.
Deixareite con iso.
- Xa pecho eu. - Moi ben.
- Oe, Madolyn. - Que?
Fóiseme.
Xa sabes onde atoparme cando o lembres.
Boas noites.
Levou un día traer tódalas túas cousas?
Ola, son Venetia. Coñecémonos, non?
Sen traballo, a vida é o teu traballo.
En verdade quédame unha caixa, na oficina.
- Deixaranma recoller mañá. - Podo recollela por ti.
Non, coido que habería despedirme.
Marco chamou.
Chegará tarde.
E…
que se supón que imos facer ao respecto?
Algo ruidoso.
Benvido á que segue catalogada como unha fábrica de pintura.
Se preguntan, traballas aquí.
A túa nova casa inclúe media cociña, veciños agresivos
e o que ten sorte de ser descrito coma un baño semiprivado.
Peor ca o programa de parques nacionais que ve mamá.
Gaño a vida con xente alcólica, que me ía permitir?
Paredes?
É o mundo real.
- A porta non ten pasador. - Son de adorno.
A durmir.
Xesús, son as 8 a.m.
Xa, intento durmir máis.
Entorna a porta ao saíres.
Rory!
Reláxate.
Non mereces isto,
así que gáñao.
Perdóate, Marco e sé bo contigo mesmo porque estareite vixiando.
Con todo o meu amor.
Waverly.
Sorpresa.
Vese que RR.HH. quixo mandar unha cara amiga.
Algo así.
Oe, ela está…?
Descoida, hoxe ninguén topará con ninguén.
Que fan as miñas cousas no teu despacho?
É que xa non é o meu despacho.
É o teu.
Ah, por certo, reúneste ás once con Desenvolvemento de Produto.
Quero que te poñas ao día co lanzamento dos orgánicos
e que nos poñas en marcha
co servizo de tramitación de devolucións que suxeriches.
Que fago aquí?
O teu traballo, agardo.
Non cho dixeron?
Es a nosa directora creativa.
Parabéns.
Déixote ao teu.
En serio?
Mi madriña.
Mi madriña, grazas!
Parabéns.
- Si, si, si. - Mimá, alégrome moito por ti.
- Grazas. - Iso é!
VENETIA KELAHER DIRECTORA CREATIVA
Ti que?
Grazas, ceo.
Ola, xa vexo que volos dous volvedes estar nun mesmo habitáculo.
Quere dicir…?
Non, tía.
Nunca?
Vou chegar tarde…
Iso non é unha resposta.
Escoita, antes hei de aclararme unhas cousas, de acordo?
Tes as cousas máis claras do que cres.
Ola, xente. Son eu, Marco.
Non sei se xa me perdoastes.
Marco, tes o meu cargador?
Mais non pasa nada,
porque eu perdoeime a min.
E á fin estou listo para coñecerme.
DOUTOR RIPLEY TORRES ESPECIALISTA TRANSXÉNERO
Ben por ti, rapaza.
VENDIDA
Es a mellor filla que pode ter unha nai.
O mundo segue a cambiar.
A vida segue a cambiar.
E abofé que dá medo cando todo cambia por sorpresa…
Papá.
…porque sentes coma que perdiches algo…
mais en realidade aprendíchelo.
Quero contar máis, mais polo momento só mo repetirei.
Somos fermoses.
Subtítulos: Bruno Martínez Pita