Proszę.
Dziękuję.
Jeśli nie ma pan nic przeciwko, kolega zrobi kilka zdjęć.
Czyli to wszystkie pana sprawozdania finansowe
z ostatnich dwóch lat.
Tak.
Czym zarabia pan na życie?
Udzielam lekcji gry na pianinie. W domu.
Dobrze.
Zatrudnia pana firma „Sogedec”?
To moja spółka cywilna, poprzez którą deklaruję swoje dochody.
Dobrze pan zarabia, ucząc muzyki.
Dlaczego pan to mówi?
Widzę, że ma pan wiele kosztownych rzeczy.
Jak pan się domyśla, pracuję od wielu lat.
- Czy to koniak Chazelles? - Tak.
- Chce pan spróbować? - Nie.
Dziękuję, ale nie piję w pracy.
A ja chętnie.
Nie.
Tato, zadzwoń do mnie, proszę.
Jak ci idzie z ciotką?
Jak tylko tu dotarłam, chciałam ją zadźgać.
Nachlała się pastisu i już o 11.00 była pijana.
Biedactwo.
- Trzymaj się. - Ty też.
Cześć.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Głupio mi o to pytać, ale...
Nieczęsto spotykamy się z artystami.
Mógłby pan coś dla nas zagrać?
Nie musi pan, ale...
- Panie Bisson? - Tak?
To zależy.
Co mam zagrać?
Cokolwiek.
Muzyka klasyczna?
Byłoby świetnie.
To muzyka atonalna.
Rozumiem.
Kto jest autorem?
Béla Bartók.
Kojarzy pan?
Tak.
Bardzo dobrze.
Oczywiście, że nie. Żartowałem!
Pierwsze słyszę.
Dobra, mamy pracę do wykonania.
Jasne.
- Przepraszam za kłopot. - Nie ma problemu.
Na co czekasz?
- Skończę to i pójdę. - Daj spokój.
Możesz dokończyć później. Idź.
- Mogę? - Jak miło.
Dziękuję.
Tu Jacques Bisson.
Proszę zostawić wiadomość, oddzwonię.
Proszę, oddzwoń.
Wymieniliśmy kilka ostrych słów.
Nie miałem tego na myśli. Zadzwoń, proszę.
Herbata? Kawa?
Mam jedno i drugie.
Czemu on udaje Belmondo?
Nie wiem. Czemu udajesz Belmondo?
Kiedy jest słonecznie, udaję Belmondo.
Herbata czy kawa?
- Kawa. - Herbata.
No to jak, pływaczki?
Co powiecie na małą wycieczkę łodzią?
Dobra znajoma zaprosiła nas na swoją łódź.
Tak.
„Czasami, marynarze, dla czczej zabawy,
łapała albatrosy, wielkie, morskie ptaki.
Co niczym towarzysze spokojni mkną w szlaki
Gorzkich otchłani morza, które prują nawy”.
Dziękuję.
Teraz zjednoczę się z morzem.
Chodź, Marguerite!
- Troskę wysoko! - Wcale nie.
Chodź, będzie dobrze.
Brawo, Marguerite!
Ostrożnie!
Dobrze, że mama nie żyje.
Brawo, Juliette!
Gdzie ona jest?
- Gdzie ona jest? Juliette? - Juliette?
Tutaj!
No dalej, wypluj to.
Serio jesteście małżeństwem?
Już sama nie wiem.
Ten sukinsyn ma talent.
Widać, że to uwielbia.
Śpijcie dzisiaj u mnie.
Mam 12 pokoi, mieszkam sama.
Pokoje z widokiem na morze?
To morze ma widok na mój dom.
Z przyjemnością.
- O 21.30? - Tak.
Bardzo dobrze, Chantal, będzie tam jutro.
Gotowe.
Jutro wieczorem, 21.30.
Dziękuję, sama bym tego nie zrobiła.
Cztery w ciągu jednego dnia to dużo.
Dokładnie, dzieciaku.
Musisz mi pokazać, na co cię stać.
Facet, którego zastępujesz,
zaliczyłby cztery w jeden dzień z palcem w nosie.
Fajne jest to,
że każda z nich jest inna.
Jedna jest wariatką,
jedna przykuta do łóżka, a kolejna po 50.
A co, jeśli nie dam rady?
Oczywiście, że dasz.
Masz.
I zapomnij o penisie.
Masz inne narzędzia.
Na przykład...
Co potrafisz zrobić ustami?
To są podstawy.
Nie masz nic ciekawszego? Nic specjalnego?
Ile ty masz języków?
- Proszę. - Dziękuję.
To się nazywa urlop.
Co za widok, rany!
- Alphonse. - Idę.
- Kurde. - Nie narzekaj.
Spójrz na morze.
Pocałuj mnie.
Nie, nie tak.
A jak?
Pocałuj mnie jak prawdziwy ty.
Alphonse. Idzie pan?
- Co robimy? Wychodzimy? - Nie.
Co?
Nie kradniemy.
Szybko.
Jestem tutaj. Czekałem na panią.
Daj spokój, nie będę cię karmić na siłę.
Nie jestem głodna, Enzo.
Jesteś za chuda, Lauro.
To jak pieprzenie szkieletu.
Tym lepiej.
Nigdy się mnie nie pozbędziesz.
Zabiję cię.
Przysięgam, że to zrobię.
Co by ci to dało?
Luigi zabije twojego syna, jeśli coś mi się przez ciebie stanie.
On też nie jest nieśmiertelny.
Dobry wieczór.
- Proszę. - Dziękuję.
A może trochę muzyki?
Lubi pani jazz?
Będziesz mnie woził jak księżniczkę?
Przecież jesteś księżniczką.
Przypomina mi to, jak się poznaliśmy.
Chyba usiądę z tobą z tyłu i zrobię kolejne dziecko.
Najpierw okaż się dobrym ojcem.
- Jak być dobrym ojcem? - Zawsze zgadzaj się z matką.
Myślałaś już o imieniu?
Nie mogę się zdecydować czy Cesare, czy Alfonso.
Bardziej podoba mi się César.
- Więc będzie Alfonso. - Alphonse po francusku.
Alphonse. Tak.
Lubię Alphonse'a!
- Włączy pan muzykę? - Oczywiście.
Proszę.
Przepraszam, nie mogę. Proszę zatrzymać samochód.
Naprawdę? Oczywiście.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Coś wymyślimy.
Chwileczkę.
- On tam czeka, pani Drumont. - Dziękuję.
Przepraszam za spóźnienie, nie znam tej okolicy.
Cóż, to już coś.
Co?
Może cię to zaskoczyć, ale lubię tę restaurację.
Przyjeżdżaliśmy tutaj odegrać tę małą farsę tyle razy.
Przywiązałem się do tego miejsca, do menu.
Teraz mówię prawdziwy ja.
Widzę.
Nie obchodzi nas twój były i jego nędzny pierścionek.
Masz.
To twój rozmiar i lepiej, żeby pasował. Kosztował fortunę.
To ognisty rubin.
Jak twoje oczy, kiedy się złościsz.
Czyli 22 godziny na dobę.
Naprawdę piękny.
Alleluja.
Czemu zawdzięczam ten zaszczyt?
To ta okropna chwila, kiedy grubas wstaje,
klęka
i w międzyczasie miażdży sobie kilka kręgów.
- Nie musisz tego robić. - Muszę.
Inaczej dalej będziesz zrzędzić.
Słucham.
Mam nadzieję, bo nie będę tego powtarzał.
Ostatni raz robiłem to z matką Alphonse'a.
Złamała mi serce.
Wiem.
Dobra.
Panno Martho Drumont,
niesamowicie mądra kobieto, niesamowity wrzodzie na tyłku,
czy byłabyś tak szalona i litościwa,
żeby zrujnować ze mną ostatnie lata życia?
Pospiesz się, umieram.
Tak.
- Co? - Tak.
Tak!
To od tego dżentelmena.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Przepraszam, mogę na chwilę usiąść?
- Wolałabym nie. - I tak usiądę.
Niech mówi.
Kim pan jest?
Kimś, kto pracuje dla kogoś,
kto chciałby odzyskać to, co pan Bisson mu ukradł.
Co pan wygaduje?
Błagam, nie chcę zepsuć takiego miłego wieczoru.
Nie chcecie brać ślubu w więzieniu.
To byłby prawdziwy skandal dla pani Drumont.
O czym on mówi?
Nieczęsto widuje się szefową z ministerstwa
- w ramionach alfonsa. - Nie jestem...
Jasne!
Zapomniałem, że potrafi pan grać wesołą melodię.
Wie pan,
mam niezbite dowody.
Również te dotyczące fałszywej firmy, które mi pan dał.
- Rozumiem. - Dobrze.
Dobra, idę. Miłego wieczoru.
Ale jutro będzie pan musiał wybrać
między pieniędzmi a więzieniem.
- Dobre, co? - Bardzo.
Doskonałe.
Proszę pani.
Wspaniałe.
Co?
To było na serio?
Co?
Co ty wyprawiasz?
Nie mogę w to uwierzyć.
W co ty mnie wciągnąłeś?
Przepraszam.
Nie powinniśmy się spotykać przez jakiś czas.
Cholera.
Proszę zachować powagę.
Ostrożnie, mam łaskotki.
Dobra wiadomość, mam twoje pieniądze.
Kurwa, nareszcie! Tak!
- Czekaj. - Co jest?
Tam było tylko 50 000.
Co?
To był ten wielki interes?
To niemożliwe.
Widziałem gotówkę w sejfie. Nawet sprzątaczka widziała.
Te dupki cię oszukały, brachu!
- Ile? - 620.
- Tysięcy? - Tak.
Szczerze mówiąc, nie sądzę, żeby kłamali.
Wiedzieli, że nie żartuję.
Przeklęte dupki.
Twoja babcia musiała wszystko wydać.
- A może miała długi. - Pieprzona suka.
Tak.
Gdzie są moje pieprzone pieniądze?
Chciałbym wiedzieć.
- Wspaniale. - Tak.
Dobra.
Za nas.
Poproszę whisky.
- Są tu jakieś panienki? - W sensie?
Nie wiem, coś lepszego niż te pasztety.
Nie.
Jeden jedyny raz mam pieniądze.
Zapomnij, to koniec. Zabawa się teraz odbywa w internecie.
Dobra, nadal będę pieprzyć Charline.
Powodzenia, załóż dwie prezerwatywy.
Powiedz, że jestem mózgiem. Spójrz na mnie.
- Jesteś mózgiem. - Tak, jestem.
- Powiedz, że mnie kochasz. - Kocham cię.
- Powiedz, że jesteś zakochana. - Jestem w tobie zakochana.
Powiedz, że jestem najlepszy.
Tak właściwie to jesteś do niczego.
Dziękuję.
- Dwie minuty, proszę pana. - Dobra, nie ma problemu.
Było fajnie.
Podobało ci się?
A jak myślisz?
Nigdy cię takiej nie widziałem.
Ja ciebie też nie.
Spotkamy się znowu?
Zobaczymy.
Dbaj o siebie.
Alphonse.
- Możemy zamienić kilka słów? - Jasne.
Co słychać?
- Pani mąż wrócił do domu? - Tak.
To dobrze.
Może istnieje życie po śmierci.
Jest pani szczęśliwa?
Nie. Całkowicie się zmienił.
A może po prostu zapomniałam.
- Tęsknię za panem. - O nie.
Przysięgam.
W następny weekend jedzie do Lyonu po meble.
Zobaczymy się w piątek wieczorem?
Dobrze zapłacę.
- Odezwę się do pani. - Dobra.
- Cześć. - Cześć.
Dobra. Adres, proszę.
Dziękuję.
Co się dzieje?
Miło mi cię poznać, Ludovic.
- Okej. - Alphonse.
- Pracuje pan dla Jacques'a? - Nie pracuje dla nikogo.
Kim są ci ludzie?
To jest Ludovic, Malik i Bruno, poznałeś go.
- Robią świetną robotę, dobrze idzie. - Dziękuję, Jacques.
- Zrobiłeś nowe wizytówki? - Musiałem.
Była tam twoja twarz. Teraz jest was czterech.
Malik, muszę z tobą porozmawiać o Suzanne, tej z 16.00.
- Słucham. - Ma problemy z pamięcią.
Coś o tym wiem.
Nie daj się zwieść, jest bardzo wymagająca.
- W sensie? - Zaplanuj dwie godziny.
Dochodzi, zapomina, więc robisz to trzy razy.
Kiedy bierze leki.
- Bardzo słodka. - Bardzo hojna.
Nie zapomnij poprosić o więcej czeków.
Dobra.
Wypoczęty?
- To mój pokój. - Był twój.
Wyjeżdżam, a ty tworzysz burdel.
Musiałem pracować.
To nie komplement, ale byłeś szybki.
Czterech nie wystarczyło, by je zadowolić.
Masz trochę oszczędności.
Nie, nic nie zostało.
Wydałeś wszystko w tydzień?
Nic nie wydałem.
- Więc co? - Zrobiłem to dla nas.
- Co masz na myśli? - Chodź, to nie ich sprawa.
Kto to jest?
Jego syn.
Co ty byś zrobił?
Nie wiem, pewnie to samo.
Tato.
To, co wtedy powiedziałem, to nieprawda.
Co masz na myśli?
To o twoim kutasie.
Wiem, że to nieprawda.
Mam wielkiego.
Pablo, idź wziąć prysznic, masz klientkę za 45 minut.
- Kogo? - Carine.
Wiertarka? Powodzenia.
Nie, lubię to.
- Naprawdę? - Jasne.
Idzie świetnie. Obrót większy o 20% od twojego wyjazdu.
W przeciwieństwie do ciebie, zadowolili wszystkie.
- Nie, Hiszpanka wyszła. - Jasne.
Jaka Hiszpanka?
Szalona, to się zdarza. Poprosiła o limuzynę.
Ze mną by do tego nie doszło.
- Jesteś taki zarozumiały. - Umów spotkanie.
- Jesteś tu? - Tak.
Przepraszam, zupełnie zapomniałam, że tu jesteś.
Po tej podróży do Nicei...
Chciałam cię powitać.
Jak poszło z ciocią?
Słuchaj, chyba nie wyjdzie.
To dzieje się za szybko.
Czuje się, jakbyś tu mieszkała.
Jakbyśmy były małżeństwem.
Nie wiem.
Gdzie są zdjęcia Alphonse'a?
Myślałam, że...
Zdjęłam je.
Więc...
Zastąpiłaś faceta, którego już nie kocham,
ale nic się nie zmieniło.
Co się dzieje, Margot?
Jest ktoś jeszcze?
Proszę, jestem zmęczona.
Powiedz mi.
Poznałaś kogoś?
Tak.
I...
Kto to jest?
- Nie mów mi, że to facet. - Dlaczego nie?
Nie mogę być z facetem?
Tak, to facet.
Gdzie go spotkałaś?
W Nicei.
Na łodzi.
Przepraszam.
Nie zmieniłaś się.
Nie. Nie zmieniłam się.
To znaczy, zmieniłam się, ale na odwrót.
Tak? Co to znaczy?
Wiesz co?
Bardzo cię lubię.
Naprawdę chciałabym cię nadal widywać,
ale od czasu do czasu tak jak kiedyś.
Czasami. To było fajne.
Rozumiem.
Masz rację.
Staję się tradycjonalistką, kiedy coś do kogoś czuję.
Pójdę już.
Zjedz coś, proszę.
- Przepraszam. - Jasne.
Przepraszam.
Wypad, dupku!
Dziękuję.
Jeszcze chwila, a odarłby mnie ze skóry. Proszę.
- Dobrej nocy. - Wal się.
Może pani palić, jeśli pani chce.
Proszę się rozgościć. Auto jest na całą noc.
Dziękuję, nie palę.
To wyjaśnia pani piękną cerę.
- Oj błagam. - Mówię poważnie.
Ma pani naprawdę ładną twarz.
Pan też.
Nie jest pan taki młody.
Nie. Czy to problem?
Nie, absolutnie. Ostatnio facet był w wieku mojego syna.
Rozumiem.
Podoba mi się pani akcent. Skąd pani jest?
A jak pan myśli?
- Hiszpania? - Nie.
- Argentyna? - Nie.
Chce pani posłuchać muzyki?
To zależy, jestem staromodna.
Ja też.
Chciałbym żyć w latach 60.
Proszę tak nie mówić. Kazano nam robić rzeczy, których nie chcieliśmy.
Skąd pan...?
Słucham?
Skąd pan wie, że kocham tę piosenkę?
Nie wiem. Podoba się pani?
To niemożliwe.
Słuchaliśmy tej piosenki w domu, kiedy byłem mały.
To klasyk.
- Proszę. - Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
To musi być sen.
Dziękuję.
Nie powinienem był tego puszczać.
Proszę nie przepraszać. Dobrze jest sobie popłakać.
Czasami.
Rozmawiamy, ale nie wiem, dokąd chce pani jechać.
Montmartre.
Montmartre. Oryginalnie.
Wiem.
Z góry miasto wygląda tak samo.
Pani francuski jest świetny. Mieszka pani w Paryżu?
Nie. Ale mieszkałam tu dawno temu.
- I miała pani tego dość. - Nie.
Właściwie bardzo się cieszę z powrotu.
W interesujący sposób okazuje pani radość.
Szczęśliwe wspomnienia są smutne.
W ostatnich miesiącach...
spotkałem wielu ludzi, którzy żyją przeszłością.
Ale tak naprawdę pragną
kochać teraźniejszość.
A pan to potrafi?
Co?
Sprawiać, by chcieli żyć?
Myślę, że tak.
Zdałem sobie sprawę, że nie jestem w tym taki zły.
Gratulacje!
Wychodzę na aroganta?
Nie.
Jest pan szczery.
Przepraszam. Muszę przyjąć ostatnie zamówienie. Podać coś?
- Dużo wypiliśmy. - Tak.
- W takim razie wódka. - Wódka.
A dla pana mamy?
To nie moja matka. Pan nas obraża.
Najmocniej przepraszam.
W porządku. Poproszę wino. Dziękuję.
Oczywiście.
- A więc. - Przepraszam.
Nie szkodzi. Nie mam problemu ze swoim wiekiem.
Wie pani, spotkałem
wiele kobiet.
Tak, wyobrażam sobie.
I powiem szczerze, że jest pani piękna.
Naprawdę piękna.
To szaleństwo. Płacę panu, żebym uwierzyła, że się panu podobam.
I mimo to działa.
Swoją drogą, to zabawne. Z tym winem i cała ta sytuacja.
Czuję się, jakbym pana znała.
Przepraszam, ja...
Mam ochotę panią pocałować.
- Naprawdę? - Tak, chcę panią tu pocałować.
Więc proszę to zrobić.
Tak?
Więc po prostu...
- Mogę też pocałować drugą stronę? - Oczywiście.
A teraz prawdziwy pocałunek.
To miłe!
Bardzo miłe.
Mój Boże.
6 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Stanislas to gówniana szkoła. Przyjaciel chwalił Alsacienne.
- O nie. - O nie.
Jest bardzo hermetyczna. Fabryka snobów.
Dlatego wybrałam dla nich szkołę publiczną.
Mówisz poważnie?
Pascal też jest prywatny.
To nie jest tylko szkoła dla bogatych dzieciaków.
Tata jej najlepszej przyjaciółki jest szefem Carrefoura.
Tego marketu?
Tak, mamo, sieci supermarketów.
No tak. Który to był?
Późno już.
Jesteś wyczerpana. Widać po oczach.
Chyba trochę.
Chodźmy do domu.
- Mamo, to twoje. - Tak.
- Chodź. - Dziękuję.
- Wracaj bezpiecznie. - Wy też.
Kocham cię, babciu.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Proszę ją zabrać na 117 Avenue de Wagram. Zapamięta pan?
- Czasami zapomina. - Numer 117.
- Dbaj o siebie! - Tak.
Będzie dobrze spała.
Co za suka.
- Kto? - Moja córka.
Jeśli można, chcę zmienić adres.
Na jaki?
Pojedziemy do...
Dobra... Cambronne 17.
- Dobrze, proszę pani. - Panno.
Nie idziesz do łóżka?
Chcę poczytać w salonie.
Dobra.
Śpij dobrze, kochanie.
- Słodkich snów. - Co?
Nic.
KANAE SKLEP JAPOŃSKI
Dobry wieczór.
Przepraszam.
- Dobry wieczór. - Hej, Margot.
- Dobry wieczór, Tereso. - Dobry wieczór.
- Dobry wieczór, Margot. - Hej.
Malik. Jak leci?
Dobrze. Miałem długą noc, ale poradzę sobie.
Idź do mamy, jeśli jesteś zmęczony. Nadal mam kilka magicznych pigułek.
Richard? Co ty tutaj robisz?
- Wchodzisz o północy. - Wiem.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Cześć, co tam?
Dobry wieczór.
- Wszystko w porządku? - Tak, czekamy.
- Cześć, Carole. Jak się masz? - Cześć.
Sześćset trzydzieści...
Pięćset dwadzieścia pięć...
Co to jest?
To nie może być prawda!
Co?
Kompletnie zawaliłeś.
- Nie, zapisałem wszystko. - Nie.
To zła kolumna, głupku.
- Nieprawda. - Mylisz kasę z baru i fundusz remontowy.
- Tak. - Tutaj.
I myślisz, że jesteś kimś. Pospiesz się.
- To nie jest moja praca. - Co?
Mam być szefem.
- Zatrudnij sekretarkę. - Myślę nad tym.
A no racja. Jesteś sknerą.
- Sknerą? - Do zobaczenia później.
- Czekaj, zostań! - Wrócę.
- Boję się! - Nie bój się! Zobaczysz.
Na początku byłam taka jak ty.
Często tam chodzisz?
Nie odpowiem na to.
Możesz powiedzieć siostrze.
Czasem w czwartki, często w piątki.
I w każdą sobotę.
Piątki są dobre, jest loteria.
Skończysz z facetem, który zabierze cię do pokoju.
A jeśli ci się nie spodoba?
- Nigdy mi się to nie zdarzyło. - Naprawdę?
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Co podać?
- Dynię. - Proszę.
- Czy to zawsze „dynia”? - Nie.
Hasło zmienia się co tydzień. Wysyłają ci je e-mailem.
- Tak? - To ja.
- Będę za dwie minuty. - Dobra.
- W porządku? - Tak.
Tak?
Dostałam pańską wiadomość. Nie czuje się pan lepiej?
Nie.
Proszę oddychać.
Wziąć głęboki oddech.
Gdzie pan jest?
- Przed lustrem. - Dobrze.
- Proszę na siebie spojrzeć. - Jestem stary.
Nie!
Ma pan jeszcze długie życie przed sobą.
Pełne niespodzianek.
Nie jest tak źle, jak pan myśli.
Niektóre rzeczy się poprawiają, o innych się zapomina.
Niektóre okropne rzeczy stają się dobrymi.
- Proszę się pocałować. - Co?
W moim imieniu.
I powiedzieć: „Wszystko jest w porządku”.
Wszystko jest w porządku.
Dziękuję.
- Wszystko gra? - Tak. Fajnie, co nie?
Są trochę młodzi, ale...
- Bardziej czuli. - Tak.
Dobry wieczór.
Dwa szoty poproszę.
Daj mi klucze.
- Po co? - Daj spokój.
Muszę zanieść kasę do baru.
- Masz. - Daj spokój.
O tak.
Nie mamy całego dnia.
Dobra.
Dupek.
Tak?
To się dzieje. Odeszły mi wody.
Wspaniale.
KABARET DRUGA SZANSA
Była taka ładna
Nie śmiałem marzyć o kochaniu jej
Była taka ładna
Nie mogę o niej zapomnieć
Była zbyt ładna
Kiedy wiatr ją porwał
Uciekła szczęśliwa
A wiatr mi szepnął
Jesteś zbyt ładna
I dobrze cię znam
Wieczne kochanie jej
Nigdy nie byłoby możliwe
Tak, lecz odeszła
Szkoda, lecz to prawda
Była taka ładna
Pani też była.
Nigdy tego nie zapomnę.
Teraz jest jesień
I często ronię łzy
Teraz jest...
Wiosna odeszła
W parku liście drżą
Na gorzkim wietrze
Jej sukienka powiewa
A potem jej nie ma
Była taka ładna
Nie śmiałem marzyć o kochaniu jej
Była taka ładna
Nie mogę o niej zapomnieć
Była zbyt ładna
Kiedy wiatr ją porwał
Była taka ładna
Nigdy nie zapomnę
Dziękuję.
Chodźmy stąd!
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Ładnie pan śpiewa. - Dziękuję.
Czy zrobiłam coś nie tak?
Nie. Dlaczego?
Wyszedł pan tak nagle.
Dobrze się bawiliśmy, prawda?
Przepraszam.
Gdzie jest łazienka?
W salonie trzeba skręcić w lewo.
Jest na wprost.
Proszę się nie ruszać.
Wszystko w porządku?
W porządku?
Dobry wieczór, Françoise. Jak się masz?
Naprawdę musimy porozmawiać.
I ta rozmowa się pani nie spodoba.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Maciej Kowalski