ANGLIA
- Dolewki, skarbie? - W końcu pytasz.
TUŻ PRZED SNEM
Saltley, przestań.
Wielki diament, skarbie?
Wio! Wiśta wio!
Co się dzieje?
Rozbójnik, panie. Rabują was.
- Co robić? - Twój pistolet.
Tak. Oczywiście.
Proszę, woźnico. Powodzenia.
Mój jest chyba większy.
Dobry Boże.
- Musimy uciekać. - W tej sukience nie dam rady.
- Co zrobiłeś z moją żoną? - Tu jestem.
Kim ty jesteś?
Kochanie, to Dick Turpin.
Czemu nic nie mówiłeś? Cudownie.
Każdy chce, żeby obrabował go Dick Turpin,
najsławniejszy i najszykowniejszy rozbójnik w historii.
Oto moje wszystkie pieniądze. Oto moje spodnie. A nawet moja żona.
Będę się zbierał. Pa.
Dziwny człowiek.
Droga pani, niezwykle przyjemnie było mi panią złupić.
A prawdziwy całus?
Chętnie, ale uświadomiłem sobie, że nikt nie powozi.
Jeden całusek nie zaszkodzi.
Ej, Turpin.
Obudź się. Znowu śnisz, kolego.
To Dick Turpin.
Każdy chce, żeby go obrabował.
Znowu gadałeś przez sen. Próbowałeś też mnie pocałować, świrze.
Tak? I jak ci się podobało?
Bierz swoje graty. Idziemy.
Świetnie. Na obiad?
Nie, będą cię wieszać.
Rozumiem. A potem obiad?
Co za idiota.
POSZUKIWANI GANG Z ESSEKSU
WYMYŚLNE PRZYPADKI DICKA TURPINA
Zawodowe płaczki na egzekucję, panie?
- Co pan ma? - Ofertę specjalną.
Dwie ponure baby i smutny chłopiec. Pół korony?
Nie wygląda zbyt smutno.
To może któraś z prawdziwych wdów?
- To już lepiej. - W świeżej żałobie.
W zestawie prawdziwe łzy.
Patrz na Margaret, panie. Patrz na nią.
Smutek wyrzeźbiony na twarzy.
- Moje kondolencje. - Dziękuję.
Biorę Margaret. Jest świetna. Dobiliśmy targu.
Do zobaczenia.
Za wcześnie!
Margaret, poczekaj, aż dotrzemy.
Pogarszasz trochę nastrój.
OSTATNIA KROPLA
Zrobimy teraz krótką przerwę na napoje.
Co się dzieje?
Możemy się napić, zanim nas powieszą.
Chodźcie, ja stawiam.
Jeśli ktoś nie wróci za pół godziny,
to odjadę bez niego, jasne?
Cześć. Nazywam się Ubogi Martin i zastrzeliłem kurczaka.
Cześć, Ubogi Martinie.
Cześć. Jestem Lizzy Ryba i groziłam beli siana podpaleniem.
Cześć, Lizzy Rybo.
Rany, dziś wieszają za wszystko.
Cześć. Jestem Ostry Bill
i zabiłem 26 członków swojej rodziny.
Cześć, Ostry Billu.
A ty?
On nazywa się Dick Turpin i jest rozbójnikiem.
- Kim jesteś? - Eliza Bean, pisarka.
Zróbcie miejsce. Piszę o przestępstwach.
- Naprawdę? - Tak.
Kiedyś pisałam piękne sztuki i wiersze.
Nikt ich nie czytał.
A opisy okropnych morderstw są uwielbiane.
Jak myślisz, dlaczego?
Nie wiem. Ludzi fascynują chyba przestępcy.
Chętnie poczytaliby o tobie.
O czym tu pisać?
Nie celowałem w kurczaka.
Nie, nie mówię o tobie, Ubogi Martinie,
tylko o tobie, Dicku Turpinie.
Dick Turpin. Słyszałem o tobie.
Zastrzeliłeś Toma Kinga. Odstrzeliłeś mu twarz.
Dobra robota.
Myślisz, że ludzie chcieliby mnie poznać?
- Gdzie tam. - Tak, proszę.
Mama opowiadała mi historie.
No już, otwórz się.
Myślę, że zafascynujesz ludzi.
No nie wiem. Trochę się wstydzę...
Urodziłem się w rodzinie rzeźnika w wiosce Hempstead.
O Boże. Idę się wysikać.
Miałem szczęśliwe dzieciństwo i kochałem tatę.
Ale dorastając, zrozumiałem, że życie rzeźnika nie jest dla mnie.
Zabiłeś już tego królika?
Nie, ale zrobiłem całą wioskę z cukinii.
Patrz, my jesteśmy z papryki.
Ty jesteś zdenerwowany. Nie aż tak jak teraz.
Ile ci to zajęło?
Dziewięć godzin.
Kiedy to skończysz, możesz zabić te łabędzie?
Nie Carol i Sue. Kochają się.
Jak się w ogóle zabija łabędzie?
Kopie się je? Rąbie? Uderza butem?
Czasem się zastanawiam, czy w ogóle chcesz być rzeźnikiem.
Jasne, że nie. Jestem weganinem. Mówię to od dzieciństwa. Kocham zwierzęta.
To nie moje życie, tato, tylko twoje.
Tak, zawsze byłeś trochę inny.
Rysowałeś, miałeś dziwne pomysły, nosiłeś cudaczne stroje.
Jesteś moim najdziwniejszym dzieckiem.
Jestem jedynakiem.
Czuję po prostu, że coś jest mi pisane.
Coś ważnego, coś twórczego.
No cóż.
W takim razie mogę chyba wykorzystać twojego kuzyna Benny’ego.
On uwielbia zabijać zwierzęta. Pracował już trochę, kiedy cię nie było.
- Jest świetny. - Wiem.
Uwielbia mięso.
Mówić o nim, dotykać je.
Ma swoje własne noże.
Weź Benny’ego. Tak będzie lepiej.
Ja podążę za swoimi marzeniami.
- Na pewno? - Tak.
Miałem zostawić to wszystko tobie.
Teraz dostanie to Benny. Twój pokój też.
A moje rzeczy?
Pewnie będę musiał je spalić. Wyrzucić na ulicę.
Dobrze. Wezmę tylko te fioletowe buty i moją maszynę do szycia.
No tak. Jeśli taka jest twoja decyzja, to powiadomię Benny’ego.
Dobrze.
- Hej, Benny. - Hej.
To on już wie?
- Zbliżał się kryzys. - W jakim sensie?
Przez dziewięć godzin robiłeś wioskę z cukinii.
Uważaj na siebie, synu.
Pożegnaj ode mnie Carol i Sue.
- Na razie, Benny. - Pa.
- Myślisz, że da sobie radę? - Nie przeżyje tygodnia.
Naprawdę zrobiłeś całą wioskę z cukinii?
Tak. No, użyłem dyni jako fundamentów. Potrzebna jest solidna baza.
I tata cię wykopał?
Tak. Sam w to nie wierzę. Nie mam pracy, domu.
Mam tylko tę maszynę do szycia.
- No i te stylowe fioletowe buty. - Wypas.
Mogę je gdzieś przechować?
Tak. Włóż je do szafy.
Super. Dzięki, Mała Karen. Jesteś skarbem.
Ale duża ta szafa.
Nie te drzwi. Te obok.
To sekretne przejście.
Nie wiedziałem, że je macie.
- Jest sekretne, prawda? - Tak.
Inaczej byłoby tylko przejściem.
To już nie takie fajne, co?
Rany, sekretne przejście. No proszę. Też bym chciał takie mieć.
- To dziwnie brzmi. - Faktycznie, sorry.
Pięć szklanek jałowcówki.
Nie obsługujemy nieznajomych.
Niech będzie.
Jestem Tom King.
Honesty Barebone.
Nicholas Fraser.
Moose Pleck. I...
Steve.
W sumie to wolę Steven.
Spoko. Może być Steve.
W moim gangu wkrótce zwolni się miejsce.
Tak?
Ty.
Jutro lord Rookwood będzie jechał do swojej letniej rezydencji w Dagenham.
Zatrzymasz jego powóz i skierujesz go do lasu Rowney, gdzie będziemy czekać.
Żartuje pan? Mam osiem lat.
Właśnie. Nie będzie cię podejrzewał.
Dla pewności: czy to znaczy, że nie jestem już w gangu?
A jeśli nie staną?
To wyciągniesz pukawkę i ich zmusisz.
Co to jest pukawka?
Takie coś.
A tak. Widziałem już coś takiego.
Łapię.
Kim jesteś?
Rzeźnikiem. No, byłym rzeźnikiem.
Zastąpił mnie mój kuzyn Benny. Ma swoje noże.
Szczerze? To nie było dla mnie.
Jestem weganinem, no i... Wiele umiem. Tylko nie wiem, jak to wykorzystać.
Ale czuję, że gdzieś się sprawdzę.
Gdzieś przyda się moja kreatywność.
No to masz szczęście.
- Tak? - Tak.
Mam dla ciebie robotę.
Fajnie. Jaką?
Tę, którą chciałem dać jej!
Chętnie posłuchałbym opinii.
Trzymaj.
Dobra. Czyli wciskam tutaj i wylatuje z tej rury.
Gdzie to dać? Gdzie trzymacie swoje? Tu na górze? A może macie kaburę?
Ma jakiś bezpiecznik?
Bo mogłaby wystrzelić w moich spodniach.
Nie. Nie ma bezpiecznika.
To trochę niebezpieczne. Może włożę ją do torby.
Tak. Włóż ją do torby.
Jutro. O 10.00. Nie wykręcaj się.
Steve.
Steven.
Och, moja biedna dusza Gdziekolwiek ona jest
Dick, no co ty? Nie możesz tego zrobić.
Ty nie możesz iść. Jesteś dzieckiem. To zbyt groźne.
- To chodźmy razem. - Jeszcze gorzej.
Nic mi nie będzie.
Tylko jedno pytanie. Mówił, że ma bezpiecznik?
Bądź ostrożny,
bo jeśli cię złapią, będziesz miał kłopoty.
Nie złapią. Nie martw się o mnie.
Jestem mistrzem kamuflażu.
Wiśta wio, koniki.
Czyli mówisz, że widziałeś na polu gang, który kradł moje jelenie.
I wiesz to dlatego,
że pochodzisz z przyszłości oddalonej o dokładnie 15 minut.
Właśnie.
Jak jest w przyszłości?
W sumie tak samo jak teraz.
No, stroje są trochę lepsze.
Daj mi tę torbę.
- Co to jest? - Banan.
A to?
Peleryna na wypadek deszczu.
A co to jest?
Nazywa się chyba pikawka.
- To broń. - Tak, właśnie. To broń.
Z inicjałami TK. Jesteś z gangu Toma Kinga.
Ty szarlatanie!
Jak śmiesz wpadać do mojej karety i pleść te androny?
Proszę!
Jedź dalej!
- To zasadzka! - Dalej.
Pa, pa, przybyszu z przyszłości!
Wysiadaj!
Szkoda. Uwielbiam tę pelerynę.
Gdzie on jest?
Plan nie do końca się powiódł.
Za kogo się przebrałeś?
Przybysza z przyszłości.
Oddalonej tylko o 15 minut.
Skoro tak, powinieneś był to przewidzieć.
Co się stało?
Zabiłeś Toma Kinga?
W zasadzie tak. Ale istotny jest kontekst.
Jesteś odważniejszy niż ja.
Nie żyje. Jesteśmy wolni!
Tak!
Czyli to dobrze?
Nie znosiliśmy go. Bardzo nam pomogłeś.
Prosto w głowę.
- Nieźle. Widzę wnętrze jego mózgu. - Ale ohyda.
Chciał kraść ludziom pieniądze, a nie o to w tym chodzi.
Nie. Naprawdę?
- Nie. - No jasne.
Chcę kraść w ramach protestu
przeciw dziedziczeniu ziemi i żeby pomóc biednym.
Ale wciąż zabijamy?
Jasne, że wciąż zabijamy.
Wypas.
Nie wierzę, że nie lubiliście Toma.
W sumie to mówił mi bardzo przykre rzeczy.
Naprawdę okropne.
Hej, chcesz o tym pogadać?
Mówił, że mam grube kostki.
DWIE GODZINY PÓŹNIEJ
- Nie. - Jestem przeczulony na punkcie nóg.
Nie pasują na mnie żadne bryczesy. Dlatego mam damskie siodło.
Tom mówił, że wyglądam wtedy jak baba.
Nie ma nic w tym złego, przyjacielu. Babskie ciuchy są praktyczne i eleganckie.
Kiedyś nosiłem przez rok sukienkę.
Bez bielizny. Bardzo przewiewnie. Świetna sprawa. Spróbuj kiedyś.
- Chętnie. - Mamy być straszni.
Mówię tylko, że gdyby Moose pojawił się w luźnej, twarzowej sukience,
byłbym na tak.
- Byłoby wygodniej. - I czułbyś się pewniej.
Szata zdobi mężczyznę.
- Jasne. - Kobietę też.
Patrz tylko na niego w tych bryczesach.
- Widać, że to dama. - Co?
- Ale szok. - Nie wiedzieliście?
Przecież jesteś Nicholas.
- Naprawdę mam na imię Nell. - Co?
W rozbójnictwie kobiety nie mają lekko,
więc nazwałam się Nicholas i przebrałam za mężczyznę.
Dla większości to oczywiste.
- Nie wierzę. - Wiecie co? Wyobrażam sobie,
że kiedyś kobiety i mężczyźni będą zarabiać tyle samo.
Podoba mi się. Żartowniś z niego.
- Dobre. - W sumie mówiłem poważnie.
Kolejny żart. Podwójny.
Co?
Wydawało mi się, że widzę tam koło od wozu.
Toczyło się.
Aż popatrzyłem! Hat trick.
Masakra.
Świetny jest, nie?
Lubię go.
Dobra, ludzie. Fajnie było. Będę uciekał. Mam parę spraw.
To nie będziesz naszym nowym szefem, duchowym guru i coachem?
- Słucham? - No. Teraz on rządzi, nie?
Ja mam być szefem?
Może właśnie to jest mi pisane.
Przewodzę dziarskim zbójcom, galopując przez wrzosowisko.
Wiatr rozwiewa mi włosy.
Sorry.
„Kim jesteś?”
„Jestem Dick Turpin”.
„Nie byłeś rzeźnikiem?” „Lata temu”.
- Tak. - „Ale sprzedajesz kotlety?”
„Nie. Musisz pogadać z moim tatą”.
Z kim on rozmawia?
- Z wymyślonym sobą. - Ale kozak.
„A medaliony wieprzowe?”
„Przecież już mówiłem. Jestem rozbójnikiem.”
Jestem rozbójnikiem.
- Dobrze. Zrobię to. - Tak!
Ale emocje. Wymyślimy powitanie.
- Tak! - Uścisk dłoni, ślizg.
Żółwik. Tyłeczek.
Żadnych tyłeczków.
Nie ty decydujesz, kto będzie szefem. My decydujemy. I ty nim nie będziesz.
Dick powinien być szefem. Wydaje mi się, że jest najlepszy na świecie.
Uszyje mi sukienkę. Myślisz, że ma już psiapsi?
Czekajcie. A co ze mną? Jestem najlepsza. Powinnam przewodzić.
Nell, kochamy cię. Świetnie strzelasz i jeździsz konno.
Ale czasem uginasz się pod presją.
Nie uginam się. Nigdy.
Jestem nieuginalna.
No dobra. Możesz przewodzić.
- Tak. To co teraz? - Wracamy czy jemy?
Dobra... obiad czy powrót?
Obie opcje są fantastyczne.
O Boże.
Nie zniosę tego stresu!
Dobra. Niech wam będzie.
- Postanowione. Dick jest nowym szefem! - Tak!
Tamta cudowna chwila przypieczętowała mój los.
Narodziła się legenda.
Co za piękny moment. Możemy zrobić nasze powitanie.
- Tak. - Ja nie robię.
- Zmieni zdanie. - Wiem.
Zostałem prawowitym szefem własnego gangu zbójeckiego.
- Zmyślasz. - Wcale nie.
- Co? - Wszystko.
W jednej chwili jesteś rzeźnikiem z dziwnymi pomysłami.
W następnej przybyszem z przyszłości.
Tak, to było dziwne.
A potem nagle szefem starego gangu zbójeckiego.
Tak, to się wydaje zmyślone. Ale zapewniam, że się zdarzyło.
- Wierzę ci, Dick. - Dzięki.
To podsumujmy to, co na razie napisałam.
Turpin, z grzywą wspaniałych kruczych włosów,
wydostaje się z przewróconej karety i staje naprzeciw wściekłego Toma Kinga.
Potem, nie bacząc na swoje życie,
odważnie strzela Tomowi Kingowi w twarz.
Urzeka gang, który mianuje go nowym szefem.
Oczarowuje Honesty’ego, powala Moose’a
i uwodzi Nell, która od początku się w nim kochała.
- Tak? - Mniej więcej.
Rany. Jesteś niesamowity.
Cudownie. To już mam.
Zostałeś szefem gangu. Co dalej?
Uszyłem sobie i reszcie cudowne stroje.
- Stroje? - Żebyśmy dobrze wyglądali.
Nie mogę słuchać tych bzdur.
Ale super.
A peleryna? Za długa?
- Czy to w ogóle możliwe? - Otóż to.
A jak wy się czujecie?
- Dziwnie. - Podoba mi się.
Czuję się idealnie.
Czy to skóra?
Nie. O dziwo, to ekoskóra. Ekonomiczna skóra.
Pięknie lśni, jest trwała, łatwo się czyści.
- Akurat na krew. - Tak.
Wyglądamy świetnie.
Niech ktoś nas narysuje.
Alf.
Może ktoś inny.
Uważaj, Dick. To Jonathan Wilde.
- Kto to? - Łowca rozbójników.
Nie ukrywam, że właśnie takich osób powinniśmy unikać.
Nie, Dick. To oszust.
Miał układ z Tomem.
- Tak. Jest niebezpieczny. - Tak.
Jeśli chcesz to wszystko zostawić, nie będę cię winić.
- Nie chcę. - Będziemy tu, Dick.
Oddam za ciebie życie.
Dobrze wiedzieć.
Dobra, stańcie za mną. Zróbcie groźne miny.
Nell, pozwól mi mówić.
Pan Wilde.
Jest pan trochę niższy, niż się spodziewałem.
Ja jestem Jonathan Wilde.
No tak, to już bardziej.
- To mój syn, Christopher. - Cześć.
Obecnie nie mamy z żoną żadnej opiekunki.
Okropnie mnie to wpienia.
Christopher, usiądź tam.
No to do rzeczy.
Do rzeczy.
Panie Turpin, wiele o panu słyszałem.
Naprawdę?
Niewiele osób odważyłoby się przeciwstawić Tomowi Kingowi.
King był tyranem. Nie lubię ich.
To dobrze, że przychodzę jako przyjaciel.
Miałem z Kingiem pewną umowę.
A skoro już go nie ma i pan jest nowym szefem,
zastanawiam się, czy byłby pan otwarty na podobną współpracę.
- To proste. - Tato.
Robicie nadal swoje
- bez ryzyka szubienicy. - Tato.
Przeglądamy zdobycze, zatrzymuję większość,
może nawet odsprzedaję coś właścicielom.
- Tato. - Co?
- Znalazłem martwą ćmę. - Co ci mówiłem, zanim tu przyszliśmy?
Że mam być cicho.
To czemu mówisz mi o martwej ćmie?
Jest bardzo duża.
Odłóż ją.
I tak już nie żyje.
Odłóż tę ćmę albo każę ci czekać w wozie.
Wybaczcie. Jest kochany, ale czasem...
Dobrze, a jaki dokładnie miałby pan udział?
- Dziewięćdziesiąt pięć procent. - Ile? To rozbój w biały dzień.
Mam wysokie koszty stałe.
Łapówki, sieć szpiegów, lekcje pływania dla Christophera.
- Pływanie jest ważne. - Tak.
Mógłby pan to trochę opuścić?
Proszę posłuchać. Wiele osób posyłam na szubienicę.
Uważaj, Dick. Chyba nam grozi.
To nie groźba.
- Możemy być świetną drużyną. - Już mam świetną drużynę.
Nazywamy się „Gang z Esseksu” i nie pracujemy dla nikogo.
Szkoda.
Podpisał pan właśnie na siebie wyrok śmie...
Na litość boską, Christopher, możesz przestać?
Niestety pan i pański gang zostaniecie pojmani
i powieszeni za zabicie Kinga.
Czyżby? A kto nas pojmie?
- Ja. - Z jaką armią?
Z moją armią.
A co to dokładnie za armia?
Christopher i ta spalona ćma?
Nie, moja prawdziwa armia.
No tak, to robi wrażenie.
Nikt nie ucieknie przed łowcą rozbójników.
- Sekretne przejście! - Co?
- Szybko! - Chodźcie! Moose!
- Honesty! - Słuchaj Dicka!
Nie wiedziałem o tym przejściu.
Jest sekretne, nie?
Muszę się z panem zgodzić.
Gdyby znali je wszyscy, byłoby po prostu przejściem.
Właśnie.
Aż tak bardzo się nie różnimy.
Proszę pracować dla mnie.
Nie, dziękuję.
Tom King był rozbójnikiem starej daty.
Ja jestem nowej daty. Za mnie będzie mniej przemocy.
Więcej czaru. Może nawet polotu.
Nie będziemy dawać pieniędzy takim szychom jak pan.
Rozdamy je biednym. Takim jak Mała Karen i Alf, który nie umie rysować.
Tak.
No to bywaj, szczękowcu.
Tak, słucham?
Kto stawia szafę obok sekretnego przejścia?
- Pomalujcie chociaż drzwi na inne kolory. - Właśnie.
Szafa jest praktyczna. Zielona albo brązowa.
Przejście jest tajemnicze. Fioletowe.
- Albo turkusowe. - Otóż to.
Albo znaki na drzwiach, jak w toalecie. I już.
Znaki na sekretnych drzwiach, Lizzy?
Nie byłyby już sekretne.
A może alfabet Braille’a?
Znasz go?
Nie, ale ja bałbym się tam wejść.
Fascynująca ta gadka o szafie,
ale raczej nie wejdzie do artykułu.
Mamy za to porywający koniec.
- Tak? Jaki? - Twoje powieszenie.
Nie powieszą mnie. Nie łapiesz? Pojmali mnie, ale uwolniłem gang.
Więc oni mogą uwolnić mnie. Idealnie.
No jasne. Na pewno się pojawią.
O tak. Odważnie zabiłem Toma Kinga.
Ocaliłem ich przed Wilde’em. Kochają mnie.
Oczywiście. A kiedy cię uratują,
pojadę z wami i napiszę książkę o twoich przygodach.
Przygody Dicka Turpina.
A jeśli cię nie uratują i zawiśniesz?
Wtedy to będzie raczej pamflet.
Pamflet?
- Cięty pamflet. - Cięty pam...
Nie chcę być... Nikt nie chce być ciętym pamfletem.
Ja chcę być ciętym pamfletem.
No dobrze.
Wszyscy z powrotem do wozu.
Ostatnia szansa na skorzystanie z toalety...
w życiu.
Sprawdźcie, czy nie zostawiliście żadnych rzeczy osobistych.
Dziękuję.
Margaret, zaczynaj. Pomyśl o mężu.
Idealnie.
To niebezpieczne. Te rzeczy mogą bardzo się rozpędzić.
- Jakie rzeczy? - Te okrągłe.
- Koła? - Właśnie.
- Po to są. - Wiem.
Tak tylko mówię. Żeby nikogo nie skrzywdziły.
To szlachetne jak na przyszłego wisielca.
Wiem, że nie zawsze się zgadzaliśmy, ale miło spędziłem z tobą czas.
Jasne. Uważaj na schody, Dirk.
- Jestem Dick. - Wsio ryba.
Odezwij się.
Ostatnie słowa?
Tak. Chwileczkę.
Wiem, co myślicie.
„Kto ma takie świetne kości policzkowe?
Gdzie on chodzi do fryzjera? Ma ekstra żakiet”.
To wszystko nieważne. No, może trochę.
Ważne jest to, że nazywam się Dick Turpin
i pewnego dnia zostanę najsłynniejszym rozbójnikiem w Anglii.
Dosłownie zaraz cię powieszą, idioto!
Nie jestem idiotą, bo uratuje mnie mój gang.
W zasadzie już tu są.
Przedstawiam wam mojego przyjaciela...
Moose’a.
To by było dobre.
Jest kapitalny.
- Powiesić go! - Wybacz.
Założę ci to. O Boże. Wyrównam dziury na oczy.
Proszę. Widzisz? Tak jest dobrze.
Wystarczy.
Mała informacja dla gangu.
Jeśli planujecie ratunek,
pewnie lepiej zacząć, zanim założą mi stryczek.
Koledzy?
Cudowne. Najlepsze wieszanie, na jakim byłem.
Koledzy?
No już, nie wygłupiajcie się.
Ko...
Na co czekasz? Przestrzel linę.
- Szybko! - Nie naciskaj.
Bywają trochę niedokładne.
To było specjalnie. Nie chcesz go uratować.
O Boże. Teraz umiera.
Patrz, dostał drgawek.
Uspokój się. Nie umarł. Przeładuję.
Nie. Zrobię to po swojemu.
Idziemy, Dick!
Straż! Łapać go!
Jednak przyszliście.
Pewnie. Jesteś najlepszy na świecie.
Wiem.
To bardzo wygodne.
- Moose! - Sorry.
W nogi.
Tylko nie to.
Byłeś ostatnio w jakichś szafach?
Hej, szczękowcu.
Pewnie już zrozumiałeś, że Jonathana Wilde’a nie da się pokonać.
- Czas... - Tato.
- Czas na... - Tato.
- Czas na... - Tato!
- Na litość boską, co? - Koło!
Przestrzegałem przed tym.
Cały czas będę musiał jeździć na tym małym koniu?
Nie marudź. Miałam mało czasu.
Jestem szefem. Muszę mieć dużego konia.
Miewałem większe psy.
Dobra. Do roboty.
Christopher, takie plakaty są po to, żeby ludzie rozpoznali, kto na nich jest.
To wygląda jak żółw w sukience.
- Kto to zrobił? - Alf.
Alf? Z pubu?
Każdy wie, że nie umie rysować.
- Ile takich zamówiłeś? - Trzy tysiące.
Jasny gwint. Kiedy zaczyna się szkoła?
POSZUKIWANY ZA ROZBÓJ ŻYWY LUB MARTWY
Napisy: Marzena Falkowska