W głębi Stumilowego Lasu
chłopiec o imieniu Krzysztof
odnalazł przedziwne, dorastające istoty
mieszańce,
a dla niektórych wynaturzenia.
Przedstawiły się
jako Sowa,
Królik, Kłapouchy, Prosiaczek
i najważniejszy spośród nich Kubuś Puchatek.
Młody i naiwny Krzysztof zlekceważył zagrożenia
i zaprzyjaźnił się z nimi.
Przynosił im strawę, a z każdym wspólnie spędzonym dniem
ich więź się zacieśniała.
Dni przeszły w lata,
a z nimi przyszła dojrzałość.
Krzysztof dokonał trudnego wyboru
i opuścił przyjaciół, by studiować medycynę,
a oni znowu byli zdani tylko na siebie.
Z nadejściem zimy
noce stały się morderczo zimne,
a wyjałowiona ziemia pozbawiona wszelkiego pokarmu.
Pewnej pamiętnej nocy śmiertelnie wygłodzony Kubuś
zdecydował, że aby przetrwać,
gromadka musi zjeść jednego z przyjaciół.
Tak oto nadszedł koniec Osiołka.
Koszmar ów wypaczył im umysły.
Zdziczenie wywołało nienawiść do wszystkiego, co ludzkie,
a zwłaszcza do Krzysztofa,
który ich opuścił.
Zawarto pakt.
Stworzenia wyparły się więzi z człowiekiem,
powróciły do zwierzęcych instynktów
i przysięgły już nigdy nie odezwać się ani słowem.
5 LAT PÓŹNIEJ
To tutaj.
Mówiłem, że szybko tu dotrzemy.
Chodź. Poznaję drogę.
Mówisz tak od 2 godzin.
Już dochodzimy.
- Przyrzekam. - Tylko godzina.
Słowo.
- Jak nie, to wracamy. - Jasne.
Nikomu tego wcześniej nie pokazywałem.
Za co kopnął mnie ten zaszczyt?
Ciebie?
Bo wkrótce...
zostaniesz moją żoną, Mary Robin.
Już żadnych tajemnic.
I nie chcę, żebyś myślała, że jestem stuknięty.
W życiu.
Chodźmy.
STUMILOWY LAS
Myślisz, że wyssałem to z palca?
Nie.
Wszystkiego na pewno nie.
Czyli wierzysz, że oni istnieją?
Tego nie powiedziałam.
Posłuchaj...
Moim zdaniem byłeś wtedy jeszcze dzieckiem
z bujną wyobraźnią.
A potem wmówiłeś sobie, że oni istnieją.
Bo tak jest, Mary.
- Nie wymyśliłbym tego wszystkiego. - To nie powód do wstydu.
Wiele dzieci ma wymyślonych przyjaciół.
To nie wyobraźnia, naprawdę.
Dzięki niej już tyle w życiu osiągnąłeś.
To żadna ujma.
Po co tu przyjechałaś?
Nie musiałaś, skoro mi nie wierzysz.
Krzysiu...
Nie znajdziemy ich tutaj.
Przyjechałam, żeby cię wspierać.
Chodź, robi się już późno.
Puchatek, Prosiaczek, Kłapouchy...
Przez tyle lat się przyjaźniliśmy.
Oni tu są.
Wiem. Opowiadałeś mi setki razy,
jak wykradałeś dla nich jedzenie z kuchni,
bawiłeś się i rozmawiałeś z nimi godzinami.
Tak.
Ten żółty niedźwiadek
i mały prosiak,
którego nikt, nawet ty, Krzysiu,
nie widział od tamtego czasu.
Może i masz rację.
Wiem, że trudno sobie z tym poradzić
i dlatego z tobą przyjechałam.
W pewnym stopniu one istnieją w tobie.
Puchatku!
Chodź, Mary! To oni!
- Krzysztof! - Puchatku!
To niebezpieczne!
Udało się. Mary, znaleźliśmy ich.
Nie możemy tam wejść.
To tutaj, ale...
- wszystko się zmieniło. - Niemożliwe.
Zupełnie inaczej to pamiętałem.
To musi być pomyłka.
Puchatku.
Co się z tobą działo przez ten czas?
Jedźmy stąd, szybko.
Nie powinniśmy tu być.
Trzeba sprawdzić, co tu się stało.
Chodź już, proszę cię.
Nic ci nie grozi. Ja ich znam.
Obronię cię. Wszystko będzie dobrze.
Nie podoba mi się tu.
Nic nam nie będzie. Obiecuję ci.
Zobaczysz ich i zrozumiesz.
ŚP. KŁAPOUCHY
To nasz dom, Mary.
Ciągle się tu bawiliśmy.
Kiedyś wydawał się mniejszy.
Puchatku?
Prosiaczku?
To ty, Krzysiu?
Tak, ale dlaczego tak wyglądam?
Czemu to zrobili?
Nie wiem.
Tu nie jest bezpiecznie.
Wracajmy do domu.
Trzeba się ukryć.
Ukryjmy się!
Krzysiek, chowaj się!
Chowajmy się.
Przestań, Prosiaczku!
- Krzyś! - Proszę cię!
Nie, Prosiaczku!
Przestań!
Proszę!
Nie rób tego!
Mary...
Puchatku, musisz mi pomóc.
Z Prosiaczkiem coś nie tak.
Zabił moją żonę.
Dlaczego to robisz, Puchatku?
Byliśmy przyjaciółmi. Czemu to robisz?
Prosiaczku, przepraszam cię.
Nie wiedziałem, że dojdzie do tego.
Myślałem, że poradzicie sobie beze mnie.
Dlaczego to robicie? Byliśmy przecież kumplami.
Przestańcie.
Błagam was.
Nigdy bym nie wyjechał. Przysięgam.
Kiedyś się ciągle bawiliśmy.
Pamiętasz, jako dzieci...
Dlaczego mi to robicie?
Nigdy bym was nie zostawił!
Pamiętasz, jak się w dzieciństwie bawiliśmy?
Nie rób tego.
Nie...!
PUCHATEK: KREW I MIÓD
Kolejne zaginięcia w Croyden. Widziano dziwne istoty...
W rolach głównych
Kolejna osoba przepadła bez śladu w lesie.
Odnaleziono okaleczone zwłoki...
ZAGINIĘCIE
Nazywa się go Yetim. W okolicach Stumilowego Lasu...
POTWÓR W LESIE
Stumilowy las nas nie uratuje!
Odnaleziono pokaleczone zwłoki...
STUMILOWY LAS NAS NIE URATUJE!
Muzyka
Kolejny zaginiony...
Nie zbliżajcie się dziś do lasu...
Zdjęcia
Odnaleziono poranione ciało...
Odradzamy wycieczki do lasu.
Kolejne morderstwa w Stumilowym Lesie...
Scenariusz i reżyseria
Las was nie uratuje.
YETI GRASUJE W LESIE W ASHDOWN
Nie wiem, jak to wyjaśnić.
Jest pani zadowolona, że się dziś spotkałyśmy?
Tak.
Dlaczego?
Nie chcę już tak żyć.
Cały czas oglądam się za siebie.
Mam nerwy jak postronki.
Od najmniejszego hałasu
serce bije mi jak szalone.
Świadomość i chęć zmiany tego, jak to wpływa na twoje życie
są bardzo ważne.
Każda sesja to już postęp.
Maria, jestem tutaj, żeby ci w tym pomóc.
Tylko że ja...
nie czuję żadnej zmiany.
Jesteś w innym miejscu, niż parę miesięcy temu.
Tak, wiem.
Trudno się przyzwyczaić.
W pracy,
wśród ludzi
mam wrażenie, że on nadal tam jest.
Nie chciałabyś wyjechać gdzieś na weekend?
W jakąś głuszę,
z dala od zabieganego świata,
gdzie czułabyś się bezpiecznie
i zapomniała o tym, co się wydarzyło?
To naprawdę mogłoby ci pomóc.
Może i tak.
Dwie godziny?
Bez jaj, Tina!
Wiem, sorki. Zaraz będę.
Rozgośćcie się,
nalejcie sobie winka i rozkręćcie biforek.
- Zaraz jadę. - Nie żyjesz, świrusko.
Słyszysz?
To dźwięk zamykanych drzwi.
Będę za chwilę.
Dobra, wariatko.
Do zobaczenia.
Jest tu kto?!
Tu chyba nikogo nie ma!
Chwila. Już idę.
Cześć.
Jak się masz?
Wybacz, nie słyszałam cię.
W porządku.
Jedno pytanko: pompy działają?
Te stare rury? Sama widziałaś.
Od lat są do niczego.
Po benzynę trzeba jechać 2 mile stąd.
Jasne.
Mogę jeszcze w czymś pomóc?
Szybciej, Maria!
Widzę, że masz zlot kumpel.
Daruj, trochę się niecierpliwią.
Przepraszam!
Skarbie, nie żartuj. To moja wina.
Proszę.
- Miło z twojej strony. - Jeszcze raz przepraszam.
Pa!
Nogi mi zaraz odpadną.
Widzę jednego robala i odwozisz mnie do domu.
One nie gryzą.
Wali mnie to. Ohydne są.
Serio?
Nawet tu fajnie. Mówiłaś, że jest basen?
- I grill. - Nieźle.
- Żyję dla czilery w tym basenie. - Mówisz?
- Będzie rajsko. - No.
Dobra, wchodzimy.
- Milusio. - Faktycznie.
Naprawdę mega.
Jaki wielki.
Ty z takim tekstem?
Dziewczyny, pamiętacie, co ustaliłyśmy?
Ty poważnie?
Po co innego tu przyjeżdżać?
- Skoro tak ci zależy. - Zobaczysz.
Oderwać się, pożyć w zgodzie z naturą
i nie siedzieć cały dzień na Instagramie.
- Lara. - Odpada, Jess.
Musisz.
No dawaj.
Nawet nie poczujesz różnicy.
- Lara... - Luz, nieważne.
Zrobiła to!
Zaraz złapie telepkę.
Nie potrzebuję go.
Idę się rozpakować.
Najlepszy pokój dla mnie.
Mówiłam, że Tina nie przyjedzie.
Gwiazda zawsze spóźniona.
STUMILOWY LAS
Abonent niedostępny.
Proszę zostawić wiadomość po sygnale.
To ja. Zadzwoń, bo nie wiem, jak jechać.
Na pewno do Lasu Stumilowego?
Nawigacja każe mi zakręcić.
Mam zero orientacji w terenie.
Oddzwoń szybko, bo nie wiem, gdzie jestem.
STUMILOWY LAS
Proszę cię!
Nie rób mi krzywdy!
Kiedy to ogarnęłaś?
Zamówiłam na nasz przyjazd.
Spokojnie, taniocha.
Nie podoba ci się?
Chyba za wcześnie.
Jasne.
Podoba mi się.
Wiem, że ci zależy.
Na pewno tego chcesz?
Tak.
Terapeutka powiedziała, że to mi pomoże.
Dobrze.
Zaczęłam zauważać, że rzeczy stoją nie na swoim miejscu.
Krzesło przy moim oknie,
jakieś ślady stóp w ogrodzie.
Cholera. Nie wiedziałem, że to przeżywasz.
Myślałam, że coś nie tak z moją głową,
że to jakaś głupota.
Ale pewnej nocy
obudziłam się i poszłam się napić.
Gdy wracałam do pokoju,
usłyszałam coś.
Wyjrzałam przez zasłony
i zobaczyłam wlepione we mnie oczy.
Wrzasnęłam, a on zwiał.
Obrzydlistwo.
Rozmawiałam z policją, ale są bezsilni.
Przez miesiąc nic się nie działo.
Potem znowu zaczęłam się czuć nieswojo,
jakby ktoś mnie obserwował.
Telefony z nieznanych numerów.
Którejś nocy...
spałam w moim pokoju sama.
Była pewnie trzecia rano.
Usłyszałam jakiś hałas w sypialni.
On był w środku,
próbował mnie rozebrać.
- Chyba by mi odjebało. - Lara!
Policja znalazła mnóstwo o mnie w jego komputerze.
Nie miałam o tym pojęcia.
Nic wam nie mówiłam, bo to nie do mnie należało.
Teraz jest mi lżej.
Proszę cię.
Błagam, już przestań.
Ty byś tego nie zrobił.
Nie byłeś taki.
Musiałem wyjechać.
Ludzie nie rozumieli cię...
tak jak ja.
Musisz mi wierzyć.
Pomyśl, co by się wydarzyło, gdyby...
Kochałem cię, Puchatku.
Strasznie cię przepraszam.
Stęskniłem się, głupiutki niedźwiadku.
Jesteś najlepszy na świecie.
Nic nas nie rozdzieli.
Nigdy cię nie zostawię. Przyrzekam.
Będziemy razem dorastać.
Zawsze razem.
Jesteś najlepszy na świecie.
I zawsze będę przy tobie.
Puchatku, proszę cię.
Nie rób tego.
Nie, Puchatku.
Nie!
Boże!
Mary!
Gówno.
No w życiu.
Co, do chuja?
Co to, kurwa, jest?
Halo?
Prześladujesz Marię?
Jebać.
Nie zepsujesz mi wakacji, spasły świrze.
Co to było? Lara?
- To ona krzyczała? - Chyba tak.
O kurwa. Musiało się coś stać.
- Ktoś chyba krzyczał. - Może Tina przyjechała.
To nie brzmiało jak Tina.
- Idziemy sprawdzić? - Tak.
Co tu robi ten wóz?
Coś tu nie gra, Maria.
Dlaczego otwarty?
No nie wiem.
Chodź.
- Czekaj. - Spokojnie.
Co to?!
Chodź stąd!
- Uciekajmy do środka! - To Lara!
Trzeba stąd zwiewać!
Jest Zoe...
UCIEKAJ
Lara nie żyje.
Co?
Ktoś jest na zewnątrz.
On to musiał napisać.
I co teraz, kurwa?
Od frontu było otwarte. Mogą być w środku.
Zrobili to z zewnątrz.
Trzymamy się razem. Trzeba znaleźć jakąś broń.
Dzwońmy na policję.
Zoe, boję się.
Ja też, Alice.
Co to było?
Nie wiem.
Widziałyście jego twarz?
To nie wygląda jak człowiek.
Zoe, naprawdę się boję.
Chcą tu wejść.
Starajmy się nie panikować.
Musimy znaleźć coś do obrony.
Do kuchni, szybko!
Boję się.
Przetrwamy to, jasne?
Czemu się tak do mnie przyczepił?
Wszędzie za mną łazi!
Jestem przy tobie.
Nie jesteś sama, ok?
Maria, w porządku?
Nic jej nie jest. Mały kryzys.
Weź się w garść.
To nie jest twój stalker.
Próbuje się tu dostać.
Wstawaj.
Lara poszła do basenu, tam na tyłach?
Jakąś chwilę temu.
- Boże, myślisz, że mogła... - Kurwa.
To ona nie zamknęła drzwi.
To coś musi być z przodu.
- Zamknę je. - Nie.
- Nie może tu wejść. - Przestań, Zoe.
- Mam na górze broń! - Serio?
Spluwę, u siebie. Chodź!
Gdzie ją posiałam?
Wracajmy do dziewczyn, tempo.
- Maria. - Gdzie to jest?
Dobra, jest latarka.
Mam. Bierz ją.
Wszedł.
Gdzie są Zoe i Alice?
Pewnie się schowały.
Ruszaj się jak najciszej. Musimy dojść do tamtych drzwi.
Zamykamy je i wracamy do lasek.
Alice.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Cholera, myślisz, że on tam jest?
Jak ci powiem, lecisz stąd, ile sił w nogach.
Zapomnij. Nie zostawisz mnie samej.
Odejdź od niej!
Co robisz?!
Won od niej, pierdolcu!
To była Zoe?
Tak myślę.
Idziemy.
Nie, Zoe!
Maria, oni mają Alice. Patrz.
Tutaj, tylko cicho.
Chyba nas nie widzieli.
Nie lepiej od razu ich zastrzelić?
Możesz trafić Alice.
Na razie chodźmy za nimi.
Będzie jakaś okazja.
Alice!
Zoe?
Gdzie Zoe?
Gdzie ja jestem?
Uspokój się. Już dobrze.
Te potwory...
Wyciągniemy cię stąd. Nic ci nie jest?
Zabili ją.
Zabili Zoe.
Nie możemy tu zostać.
W każdej chwili mogą wrócić.
Dobrze.
Tutaj.
Nie zatrzymujmy się.
Co to było, do chuja?
Jessica, jeśli ktoś tam siedzi,
nie można go zostawić tym potworom.
Serio, spierdalajmy stąd.
Co ty?
Zaraz tu wrócą.
Uciekajmy, szybko!
Pomóż mi, proszę. Nie mamy czasu.
- Proszę cię. - Dobrze.
No ruszcie się!
Nie stójcie tak!
Ratunku!
Jest jeszcze ktoś?
Tylko ona. Przynieśli ją rano.
Pomóżcie jej! Ja sobie poradzę.
Nie ma czasu. Idźcie!
Dołączysz, tak?
Boże jedyny.
Biedaczka.
Co oni jej zrobili?
Pomóż mi, proszę.
Co się stało?
To Puchatek i Prosiaczek.
Nie rozumiem. Jaki Puchatek i Prosiaczek?
Tak się nazywali.
Te wynaturzone potwory,
pół... świnia, pół niedźwiedź.
Mówią jakąś...
łamaną angielszczyzną.
Co oni pani zrobili?
Prosiak
rani mnie, kiedy mu się zachce.
Mówiła pani coś do niego?
Tak, ale za każdym razem mnie masakrował.
Boję się odzywać.
Błagam, zdejmijcie mnie z tego!
Spokojnie, już dobrze.
Tylko szybko.
Co oni mi zrobili?!
Przestań! On cię usłyszy!
Możesz się uciszyć? Trzeba się stąd wydostać.
Niech tu przyjdą.
Odejdę stąd, dopiero gdy zdechnie.
Gdzie jesteś, Prosiaczku?!
Prosiaczku.
Gdzie jesteś?
Czekam na ciebie.
Chodź po mnie.
- Odwaliło jej. - On zaraz wyjdzie.
Usłyszy ją.
Jesteś, Prosiaczku.
Dlaczego ja?
To wszystko przez ciebie.
Ty ze mnie zrobiłeś potwora.
Teraz zapłacisz za to,
jak mnie skrzywdziłeś.
Jego spluwa nie działa.
Cholera.
Boże, nie mogę tego słuchać!
Alice, chodź!
Nie zbliżaj się!
Cofnij się.
- Gdzie jest Alice? - Nie wiem.
Trzeba ją znaleźć!
Alice!
Nie podchodź!
Uciekaj! On wyszedł!
- Biegnij! - Dogania nas?
Nie mogę patrzeć!
Tempo!
Tak, tak. Obudź się, śmieciu!
Zapłacisz za to, co zrobiłeś, pojebie!
Sam wiesz, jak mocne są te łańcuchy.
Nigdzie nie pójdziesz.
Do kurwy nędzy.
Myślisz, że nas widział?
Co on robi?
To za tę biedną kobietę, którą pokiereszowałeś.
A to...
za Larę.
A to...
jest za Zoe.
To chyba Prosiaczek.
Alice.
Maria, daj mi sekundę!
Nie ma ani chwili! Szybko!
Skurwiel tu idzie!
Szybciej, Jess!
Stój! Czekaj!
Pomóżcie nam! Chodźcie tutaj!
Musicie nam pomóc! Zabierzcie nas stąd!
Co wy chrzanicie?
Ktoś wam coś zrobił?
On po nas idzie!
Zabił nasze kumpele!
- Kto? - Puchatek. Uciekajcie!
Puchatek? Naćpałyście się?
Nie słuchasz. Trzeba stąd spadać, ale już!
Uspokój się, dziewczyno!
Gadasz od rzeczy.
Ej, Logan.
Sam obczaj.
Ki chuj?!
- Co to...? - To oni!
Tam są!
Wskakuj do wozu! Spieprzamy!
To nie człowiek.
Misiek też nie.
Jakiś psychol napalony na laski.
Colt, Tucker, łapcie sprzęt.
Krzywa akcja się tu kroi.
On was gonił?
Nie rozumiesz!
- Uciekajcie! - Gotowi?
Nie zbliżajcie się!
Ty normalny jesteś?
Ale kultury to ty nie masz, co nie?
- Laski są przerażone. - Mówisz?
Co ten zjeb z nimi robił?
Co żeś z nimi wykręcał?
Tłuścioch to taki debil, na jakiego wygląda?
Lepiej gadaj, póki jeszcze zipiesz.
Jarzysz?
Dobierasz się do nieletnich, zboku?!
Masz dziś pecha, koleś.
Taki z ciebie kozak, dewiancie?
Języka zapomniałeś?
Trzeba ci spuścić legitny wpierdol!
No fakt, twardy z ciebie zawodnik.
Ale długo nie postoisz,
jak ci się dobierzemy do jebanego futra!
Gotowi?
O Boże!
Ja pierdolę!
No włącz się!
Cholera, gdzie on jest?
Nie widzę go.
- Z tyłu! - Zrzuć go!
Jest tam jeszcze?!
- Zrzuć go! - Jak?!
Zrzuć go!
Nie!
Niech ruszy!
Zejdź z drogi!
Nie, Boże!
Puszczaj!
Pierdol się!
Żyjesz?
Już dobrze.
Spójrz na mnie. Już po wszystkim.
Ty jesteś Maria?
- Wstaniesz? - Tak.
Zarzuć rękę.
Wstawaj, idziemy!
Zranił mnie w nogę.
Nie. Odejdź!
Nie, Puchatku!
Dlaczego to robisz?!
Proszę cię! Czemu to wszystko?!
Przestań już!
To mnie chciałeś! Zostaw ją!
Skrzywdziłeś już tylu ludzi!
Proszę cię!
Pamiętasz, jak kiedyś było?
Możesz to przerwać.
Masz w sobie jeszcze dobro.
Skończ z tym. Wiem, że bardzo cię zraniłem.
Puść ją.
Ja zostanę. Weź mnie zamiast niej.
Nie rób tego!
On cię zabije!
Ty mnie uratowałaś. Teraz moja kolej.
Zaufaj mi.
Puchatku.
Puść ją.
Zostanę z tobą na zawsze.
Ja się śmiać.
U... uciekaj!
Tłumaczenie, na podstawie przekładu książek A. A. Milne'a Ireny Tuwim,
na zlecenie Monolith Films: Piotr Licki