[szum wiatru]
[spokojna, nastrojowa muzyka]
[piosenka „Apocalypse” zespołu Cigarettes After Sex]
[Agata dyszy nerwowo]
Popsułaś wszystko.
[muzyka cichnie]
[Iwo] Pewnie masz wiele pytań.
Boisz się.
Jesteś wściekła.
Zastanawiasz się, czy…
zwariowałaś, czy to wszystko prawda.
To ja.
Twój mąż.
Kocham cię.
I ponad wszystko kocham nasze dzieci.
Tylko to się liczy.
Cała reszta to fikcja.
Kiedy dowiesz się prawdy o Forście…
zrozumiesz prawdę o mnie.
Ja stworzyłem się na nowo.
On nie miał takiej szansy.
Niszczy każdego, kogo dotknie.
Dlatego proszę cię, Dominika…
[prokuratorka jęczy cicho]
…zastanów się, co jest teraz dla ciebie najważniejsze.
Kariera czy rodzina?
Oni…
czy my?
Na pendrivie masz dokumenty.
Cała prawda o Forście.
[szum wiatru]
[szum cichnie]
[wibracje telefonu]
Dokąd jedziemy?
[Forst] Do przyjaciół.
Kochana, musisz mi wybaczyć, nic nie przygotowałam.
[wzdycha] Wiktor nie rozumie, że kobieta potrzebuje czasu na pewne rzeczy.
Tam będziesz spała.
Ja?
Zostanę do rana.
Nie wychodź.
Muszę znaleźć Agatę.
A nie zrobię tego stąd.
[zduszone jęki Agaty]
Bądź grzeczna.
Wszystko będzie dobrze.
[Agata łka nerwowo]
Od Forsta nigdy czegoś takiego nie dostałaś.
Będę o ciebie dbał.
Prezent dla ciebie.
[ekspres do kawy szumi i cichnie]
[tajemnicza muzyka]
[gwar rozmów]
[prokuratorka] Dzień dobry.
- [policjantka] Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jestem zajęty, pani prokurator.
[prokuratorka] Szukaniem Wiktora Forsta?
Mojej córki.
Agatę porwał ten sam człowiek, który odpowiada za ostatnie morderstwa.
To nie jest Forst.
Chciałabym panu coś pokazać.
Dwa lata temu Wiktor Forst podczas interwencji
przekroczył swoje kompetencje, w wyniku czego śmierć poniosło dziecko.
Przecież ja znam tę historię.
Został zdegradowany i przeniesiony dyscyplinarnie do nas.
Takie rzeczy się zdarzają.
- Groziło mu za to pięć lat więzienia. - Ja wiem.
A zna pani treść wyjaśnień, jakie złożył? Bo ja znam.
Tak, oczywiście, czytałam je.
Polemizowałabym.
Według niego wszystkie procedury, także użycie broni,
były zgodne z prawem.
A czy pan wie, że Wiktor Forst
ma stwierdzoną klinicznie chorobę afektywną dwubiegunową?
To są poufne dane medyczne.
To jest chory człowiek.
Miał poważne epizody maniakalno-depresyjne.
Lekarz, który go prowadził, stwierdził, że ma problem z odróżnieniem dobra od zła
i że powinien zostać odsunięty od służby.
Jestem bardzo ciekawa, dlaczego raport został przez was zmarginalizowany.
Bo następne badania podważyły tamte wnioski. Wystarczy?
A czy pan wie o tym, że Wiktor Forst wychowywał się tutaj?
W sierocińcu?
Którego dyrektorką była Halina Król? Secundo voto Sznajderman?
- Mój Boże, i co z tego? - Co z tego?
Pan naprawdę nie widzi związku?
Chory psychicznie człowiek, który wraca do miejsca,
które kojarzy mu się z tym, co najgorsze: dziecinnym koszmarem, bólem, samotnością.
Wraca.
Epizody depresyjne zaczynają powracać i facet zaczyna zabijać.
Na jego liście jest nie tylko Halina Sznajderman,
ale być może dziewczyna, z którą żyje w sekretnym związku.
Córka inspektora policji.
[stanowczo] Ani słowa o mojej córce.
Chyba że wiesz, jak ją znaleźć.
Nie wiesz.
W takim razie żegnam. Idę do swoich ludzi.
[mężczyzna] Stój.
Ja to zrobię.
Że co?
[mężczyzna] Nie możesz brać udziału w poszukiwaniach.
Jesteś zbyt zaangażowany emocjonalnie.
Zbyt zaangażowany?
Córkę mi porwali, a ty mi mówisz,
- że się zbyt angażuję emocjonalnie? - Edmund!
Znajdziemy twoją córkę.
Zostaw to nam.
[muzyka pełna napięcia]
Słuchajcie.
Wszyscy wiemy, co się stało, tak?
Macie wywrócić Podhale do góry nogami.
Sprawdzić każdą piwnicę,
bacówkę,
każdy pustostan.
Macie zajrzeć pod każdy pierdolony kamień i przesłuchać każdą mendę z półświatka.
Nie ignorować mi żadnych telefonów.
Sprawdzamy każdy ślad.
Chociażby się wydawał najbardziej absurdalny.
Ktoś podniósł rękę na rodzinę jednego z nas.
To tyle. Do roboty.
[gwar rozmów]
- [muzyka cichnie] - [jęki Agaty]
[Forst, szeptem] Cztery…
Cztery…
Cztery, osiem.
Jeden, cztery.
Daj, pomogę ci.
[jęki Agaty]
[Forst] Jest jedno cięcie na prawej ręce…
O, i cztery na lewej.
Cztery cięcia na prawym udzie i osiem na lewym.
Ale jakieś takie chaotyczne cięcia na brzuchu.
[Szrebska] To są litery?
[Forst] Chyba tak.
A to cyfry.
Jeden, cztery, cztery, osiem. 1448. To może być data.
A to jest R.
Y.
[tajemnicza muzyka]
S.
„Rysy”.
- Szczyty. - Wysokość nad poziomem morza.
- Ale numer… Rysy to jest 2500, to nie. - Czekaj.
- Dobra, puść jeszcze raz. - To nie może być to.
[jęki Agaty]
[Szrebska] Ty… Zatrzymaj to.
Cofnij.
- [jęki Agaty] - [Iwo mamrocze niezrozumiale]
Słyszysz?
On coś mówi.
Podgłośnij to.
[Iwo mamrocze niezrozumiale]
Żeż kurwa, nic nie słychać.
- [jęki Agaty] - Dobra. Daj mi chwilę.
[Iwo] „A słowo jego płonęło jak pochodnia.
On głód na nich sprowadził,
A swoją gorliwością zmniejszył ich liczbę”.
Oż kurwa!
Co jest?
Biblia.
Nina musi mieć Biblię.
Po co Biblia?
Wiktor.
[Forst] Jest.
To nie jest data. Ani wysokość.
[Szrebska] A te litery?
Nie „RYS”,
tylko „SYR”.
Syrach.
Jeden z autorów.
Księga Starego Testamentu.
Masz. „Mądrość Syracha”.
Rozdział 48.
Od jeden do cztery.
„Następnie powstał…
Eliasz”…
[szum wiatru]
[młody Iwo] „Następnie powstał Eliasz,
- prorok jak ogień”. - [Forst] …„prorok jak ogień”…
- „Słowo jego płonęło jak pochodnia”. - „A słowo jego płonęło jak pochodnia”.
„On głód na nich sprowadził”…
[skrzypienie]
…„a swoją gorliwością zmniejszył”…
…„zmniejszył ich liczbę”.
To o to mu chodziło.
To mi chciał przekazać.
[Forst] Wiem, gdzie jest Agata.
[Szrebska] Skąd to wiesz?
Czekaj! Wiktor…
Cokolwiek zrobiłeś w sierocińcu, nawet jeśli skrzywdziłeś Iwo,
to nie daje mu prawa, żeby zabijać.
To nie jest twoja wina.
[pełna napięcia muzyka narasta]
- [muzyka cichnie] - [bicie dzwonów]
[śpiewają gwarą] ♪ Płyną, lecą spod ciebie potoki! ♪
♪ Tak się leją moje łzy ♪
♪ Jak one ♪
♪ Hej, łzy moje ♪
♪ Łzy niezapłacone ♪
♪ Tak się leją moje łzy… ♪
[chłopak] Dziękuję ci…
mamo.
[tajemnicza muzyka]
Byliśmy umówieni?
Nie.
Ale chciałabym z panem porozmawiać.
Nie mamy o czym.
Według mnie to pan zabił Halinę Sznajderman.
Jej współpracownika i dziennikarkę Olgę Szrebską też próbował pan zabić.
Czego pani chce?
Porozmawiajmy.
[prokuratorka] Komisarza Wiktora Forsta poznał pan…
pięć lat temu w Zakopanem.
To prawda?
Tak.
Szukał w waszym archiwum informacji na temat swojej przeszłości.
Chyba tak.
Tak.
Może pan powiedzieć coś więcej o…
jego zachowaniu?
Zachowywał się…
jakby miał obsesję.
Najbardziej nienawidził…
mojej matki.
Czuł się jej synem, a ona była tylko dyrektorką jego sierocińca.
Gdy wrócił do Zakopanego,
ożyły wspomnienia.
Skąd pan to wie?
Od Wiktora Forsta. Powiedział mi to w przypływie szczerości.
Dlaczego pani to robi?
Z tego samego powodu, co pan.
Dla moich najbliższych.
- [muzyka cichnie] - [niepokojące dźwięki]
[Forst dyszy nerwowo]
[pisk hamulców]
[szum wiatru]
[niepokojące dźwięki]
[szept chłopca] Wiktor.
Wiktor.
[drzewa trzeszczą złowrogo]
[z oddali – echo] Wiktor!
[tajemnicza muzyka]
[szept chłopa] To wszystko przez ciebie.
Wiktor! [echo powtarza]
Chodź ze mną!
Zostaw to.
Chodźmy stąd.
Chodź!
Szybciej!
Wiktor!
Tam!
[echo powtarza] Tam!
[poruszająca muzyka]
[dramatyczna muzyka – narasta]
[wściekłe jęki mężczyzny]
- [odgłosy uderzeń] - [wściekłe jęki]
[cicha, tajemnicza muzyka]
[muzyka pełna napięcia]
[muzyka cichnie]
Agata?
Agata.
[spokojna, melancholijna muzyka]
- [ta sama muzyka] - [szum prysznica]
[dźwięki cichną powoli – smutna muzyka]
[Forst łka]
- [wrzask bólu] - [niepokojąca muzyka]
[kaszle]
[Iwo] Rozwiązałeś zagadkę.
Szkoda, że tyle ci to zajęło.
Może gdybyś był tu wcześniej…
wszystko potoczyłoby się inaczej.
A może nie?
Teraz ty odpowiesz za coś, czego nie zrobiłeś.
Zwabiłeś tu Agatę.
Kochała cię.
Ufała ci bezgranicznie.
Krzyczała: „Wiktor! Wiktor! Nie!”.
- I dopiero kiedy podrzynałeś jej gardło… - [Forst jęczy]
…wbiła ci czekan w wątrobę.
[Iwo jęczy]
[dramatyczna muzyka]
[Forst jęczy]
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
[dramatyczna muzyka]
- [wrzask] - [cisza]
[szum wiatru]
[spokojna, melancholijna muzyka]
- [młody Iwo] Bracia na zawsze. - [młody Forst] Bracia na zawsze.
[ta sama muzyka]
[muzyka cichnie]
[Adamiak] Staszek Kowalik.
Nasz człowiek.
[smutna muzyka]
- Nie. Agata. - [ratownik] Spokojnie.
Agata!
Z drogi.
- Inspektorze, nie. - Odejdź!
[Adamiak] Trzymajcie go!
Puść mnie! Puść mnie!
Puść mnie! Puść!
[wrzask]
[łkanie]
[wrzask]
[z oddali – wrzaski i łkanie komendanta]
[szum wiatru]
- [niepokojąca muzyka] - [Forst dyszy nerwowo]
[Forst] Olga!
Olga!
Nina!
[z oddali – syk gotującej się wody]
Olga!
[niepokojące dźwięki]
[echo, z oddali] Olga!
[tajemnicza muzyka]
[syk gotującej się wody]
[Forst łka cicho]
[piosenka „Krakowski spleen”, wykonanie: Młynarski, Herbut, Trebunia-Tutka]
♪ Chmury wiszą nad miastem ♪
♪ Ciemno i wstać nie mogę ♪
♪ Naciągam głębiej kołdrę ♪
♪ Znikam, kulę się w sobie ♪
♪ Powietrze lepkie i gęste ♪
♪ Wilgoć osiada na twarzach ♪
♪ Ptak smętnie siedzi na drzewie ♪
♪ Leniwie pióra wygładza ♪
[muzyka narasta]
♪ Czekam na wiatr co rozgoni ♪
♪ Ciemne skłębione zasłony ♪
♪ Stanę wtedy na raz ♪
♪ Ze słońcem twarzą w twarz ♪
♪ Czekam na wiatr co rozgoni ♪
♪ Ciemne skłębione zasłony ♪
♪ Stanę wtedy na raz ♪
♪ Ze słońcem twarzą w twarz ♪
[dźwięki skrzypiec]
[radosne góralskie okrzyki]
[muzyka cichnie]
[spokojna muzyka]
[muzyka cichnie]
[tajemnicza muzyka]
[muzyka cichnie]
[niepokojąca muzyka]
[muzyka cichnie].
[dramatyczna muzyka]
[muzyka cichnie]