[szum wiatru]
[spokojna, melancholijna muzyka]
[ta sama muzyka – piosenka „Where is my mind?” A.A. Williams]
[Forst dyszy]
[wciąż ta sama piosenka]
[Forst dyszy nerwowo]
[brzęk przewracanych rzeczy]
[warczy wściekle]
[mamrocze niezrozumiale]
[Frana] Pamiętasz Bratysławę?
[Forst, drżącym głosem] Morawska… Mora…
Mora…
Morawska 112…
mieszkania 15.
[szeptem] Morawska 112, 15…
[dyszy nerwowo]
[niepokojąca muzyka]
Frana…
Frana, kurwa.
Co…?
Frana…
Kurwa mać…
W co ty się wplątałaś?
Frana, kurwa mać!
[dyszy nerwowo]
O kurwa, co ty robiłaś?
[Frana] Prywatny sektor ma swoje plusy.
Handel ludźmi?
[coraz głośniejszy szum wiatru]
[Forst] Muszę tam dotrzeć. Znasz to miejsce?
[po słowacku] Aż za dobrze.
[głośny szum wiatru]
[cisza]
[męski głos] Zadanie wykonane.
Porozmawiamy, jak wrócisz.
Ale mam zastrzeżenia.
Miałeś nie dzwonić.
Zapomniałem.
Ale ty też masz problemy z pamięcią.
O czym mówisz?
Halo?
[chłopak] Mówiłem ci już, mamo, że lepiej się go pozbyć.
On już dawno wymknął ci się spod kontroli.
- Przysporzy nam tylko… - Milcz.
[niepokojąca muzyka]
[odgłosy przycisków telefonu]
[z oddali – hałas]
[trzaśnięcie drzwiami]
[stukot klawiszy]
[wibracje telefonu]
[sygnał dzwonienia]
[Staszek] Czego chcesz?
Wiem, gdzie szukać mordercy Maksa.
[głośny szum wiatru]
Kurwa!
Wzór cnót!
Takiego inspektora to ze świecą szukać.
Przepraszam, jeśli liczy pani na błyskotliwą ripostę, zapraszam jutro.
Zły dzień?
Nie. Czemu? Dzień jak dzień.
Telefony i nazwiska osób,
z którymi Maks Rozwadowski utrzymywał przyjacielskie kontakty.
205 nazwisk. Według starego Rozwadowskiego wszyscy podejrzani.
- [klakson] - Przepraszam.
- On to teraz spisał? - Nie, nazwiska zbierał od dawna.
- Troskliwy tatuś. - [cichy śmiech]
Nie mówił tego wprost, ale zdaje się,
że służby już dawno interesowały się Maksem i jego przyjaciółmi.
[komendant] A, to coś im chujowo wyszło.
Szukali nie tam, gdzie trzeba.
Lub synek wiedział, że jest inwigilowany, i pokazywał tylko to, co chciał.
Żona?
Tak, Wanda.
Jacy szczęśliwi.
Nie żyje.
- Nie wiedziałam. - Nie szkodzi.
Glejak, nie miała szans.
Wiem, co to stracić kogoś bliskiego.
- Moja matka… - [obojętnie] Życie.
[szeptem] Kurwa mać.
- Co się stało? - Nasz człowiek jest na liście.
[niepokojąca muzyka]
Nina, gdzie Staszek? Wyszedł?
W sumie to nawet dziś nie przyszedł. Wczoraj też wpadł jak po ogień.
- Tak? Powinien być od godziny. - Może chory.
A może go kryjesz?
Masz takie dziwne układy z niektórymi funkcjonariuszami.
Forst mnie podpuścił. Nie moja wina, że jest taki przebiegły.
[muzyka cichnie]
[Szrebska] Proszę poczekać.
Dzień dobry!
Olga Szrebska.
[gwarą] Przecież pamiętam.
Staszek jest?
- Byliście umówieni? - Tak.
Jestem trochę wcześniej.
No to pójdę go poszukać.
Staszek!
Jesteś tu?
Staszek!
[tajemnicza muzyka]
Olga? Olga, zaczekaj.
[muzyka pełna napięcia]
Olga!
[Szrebska] Jedź! Jedź!
[dramatyczna muzyka]
[Forst] Cześć, wiesz kto i wiesz, co robić.
Kurwa!
Ja pierdolę.
Olga!
- Kurwa. - Olga, poczekaj, pogadajmy!
Porozmawiajmy, proszę cię!
Proszę! Porozmawiajmy, proszę cię!
Nie!
[muzyka się urywa]
[Staszek wrzeszczy wściekle]
[Staszek] Otwieraj to, słyszysz?
[wali w drzwi] Otwieraj to!
Widziałaś to, prawda?
Widziałaś to.
Ja naprawdę nie chciałem, żeby tak wyszło.
Słyszysz?
Olga…
- [uderzenie] - Olga!
Dobra.
Wiem, gdzie jest morderca.
[odgłosy otwierania drzwi]
[dźwięki cichną]
Na nagraniu, które widziałaś…
byłem ja…
i Maks.
To jego ciało znaleźliśmy w potoku.
[Szrebska, szeptem] Boże, Staszek.
[szeptem] Co ja miałem powiedzieć, co?
[głośno] Co miałem powiedzieć?
„Nie, Wiktor, ja kojarzę tego gościa.
Nie ma głowy, ale poznaję go po tatuażu.
Tak, znamy się, bo spaliśmy ze sobą parę miesięcy temu”.
[szeptem] Dobra.
Znajdę go.
[piosenka „Fire” duetu Twilite]
I proszę cię tylko o jedno.
Nic nie mów Wiktorowi.
[wciąż ta sama piosenka]
Chcę zrobić to sam.
[Szrebska] Staszek…
Nie rób tego, słyszysz?
Niczego już nie zmienisz.
Staszek.
- [piosenka cichnie] - [głośny szum wiatru]
[trzask drzwi]
[prokuratorka] Miałeś być wczoraj.
- No, w końcu. - Cześć, kochanie.
Przecież dzwoniłem, że lot odwołali.
No to chociaż powiedz, jak było.
Świetnie.
- W przyszłym roku Szwedzi kupią… - Wiesz, że jutro przejmujesz dzieci?
Wiem.
- Obiecałem im góry. - [kpiąco] Obiecałeś im góry.
Jutro jest środa i mają basen.
Co się dzieje?
Nie ma ciebie, Gjord.
Nie ma ciebie.
[Gjord] A ty? Gdzie jesteś?
[trzaśnięcie drzwiami]
[spokojna muzyka – dźwięki skrzypiec]
[muzyka cichnie]
[dzwonienie]
[wibracje]
[Forst] Wracam. Będę u ciebie za pół godziny.
[nastrojowa muzyka]
[ta sama muzyka]
[słychać tylko muzykę]
[ta sama muzyka]
- [muzyka cichnie] - [szum wiatru]
[niepokojąca muzyka]
[szept] Wiktor! Wiktor!
- [muzyka cichnie] - Wiktor…
Skąd to masz?
[tajemnicza muzyka]
[Forst] Łowotarski pokazał mi zdjęcie. Takie jak to z fundacji.
Dostawał jego fragmenty, wtedy kiedy dochodziło do morderstw.
Na pewno znał tę dziewczynkę.
[muzyka cichnie]
To była zorganizowana grupa. A Łowotarski stał na jej czele.
Grupa przestępcza?
W każdym razie on się boi, że nasza bestia idzie też po niego.
Czyli mamy motyw.
Łowotarski mówił, że płacą za jakieś stare grzechy.
Pytanie za jakie?
Tylko czemu Bestia zaczęła zabijać dopiero teraz?
Przecież to zdjęcie ma z 60 lat.
Działała też po wojnie.
A może tyle zajęło wytropienie ich wszystkich.
[z oddali – głos przewodniczki]
- Przydałby się jakiś przewodnik. - No.
[tajemnicza muzyka]
[Forst] Mhm.
Dzień dobry.
Inspektor Wiktor Forst, komenda policji w Zakopanem.
- Chciałem pana o coś zapytać. - Wiem, kim pan jest.
Detektyw od Bestii z Giewontu.
- A skąd pan mnie zna? - Z telewizji.
[Forst] Czy może pan coś powiedzieć o tym?
[szum wiatru]
- A to jest… - To jest Leon Łowotarski, to już wiemy.
A kim jest dziewczynka?
- Trudno powiedzieć która. - Jak to która?
Która z kilkudziesięciu.
Musicie zrozumieć, że podczas wojny na Podhalu…
było…
- kilka zgniłych jabłek. - Ładnie powiedziane.
Co to za napisy?
[przewodnik] Wołanie o sprawiedliwość, o pamięć.
Analizuję je od lat.
Co pan znalazł?
Więźniowie wydrapywali tu testamenty.
Ostatnie słowa.
Często skierowane do własnych dzieci.
No więc zacząłem tych dzieci szukać.
Rodzice kończyli na sznurze,
a banda Łowotarskiego roztaczała opiekę nad dziewczynkami.
Znikały jak kamień w wodę, żeby już nigdy nie wrócić.
Poza jedną. Jedna wróciła.
[muzyka cichnie]
Mirosława zjawiła się w Zakopanem kilkanaście lat po wojnie.
Nocą, w samym środku śnieżycy, z ogromnym brzuchem.
Urodziła na progu kościoła.
- Nikt się tym nie zainteresował? - Mhm. To były inne czasy.
Kobieta niezamężna z dzieckiem,
a do tego najwyraźniej niespełna rozumu.
Łaziła po Krupówkach, ciągając za sobą córkę.
Wrzeszczała o jednookim diable.
A parę lat potem znaleziono ją martwą.
Nie badano przyczyny śmierci.
A Halina została sama.
- Halina? - Mhm.
Tak ma na imię córka Mirosławy.
Ma? Czyli ona jeszcze żyje?
Oczywiście.
Jest tutaj prawdziwą figurą, chociaż rzadko udziela się publicznie.
Halina Sznajderman, z domu Król.
[niepokojąca muzyka]
[skrzypienie drzwi]
[Forst] To jest niemożliwe.
Kurwa, to jest niemożliwe.
- [Forst] Rozumiesz? - Właśnie nie rozumiem.
Wybiegasz z muzeum i próbujesz nas zabić. Proszę cię, zwolnij!
- Forst! - Ja nie jestem z Krakowa, Szrebska.
Ja jestem stąd.
Halina Król była dyrektorką domu dziecka, w którym się wychowałem.
Tu, na obrzeżach Zakopanego.
Nie skojarzyłeś jej?
Nie widziałem jej 30 lat, rozumiesz?
Kurwa, ale ta moneta…
w ustach Chalimoniuka. Ona miała taką samą na szyi.
[pisk hamulców]
Czekaj.
Halina Król.
[Halina] No nareszcie przypomniałeś sobie. Chwilę ci to zajęło.
Zawsze cię lubiłam.
Byłeś bystry, uroczy.
Wyróżniałeś się na tle innych dzieci.
[Forst] Chalimoniuk…
Kotko…
Wszystkie te morderstwa…
A Rozwadowski?
- Też miał kolaborantów w rodzinie? - Nie wiem, o czym mówisz.
Mamy dowody.
Na co?
Nic mi nie udowodnicie.
Nic nie zrobiłam.
Już raz zmąciliście mój spokój.
Ale moja cierpliwość ma granice.
Pamiętam ten dzień.
Młodsze dzieci…
chciały iść nad strumyk.
Zdjęłam łańcuszek z monetą, żeby mi któreś nie zerwało.
Włożyłam do szuflady.
Co ty chciałeś z nią zrobić?
Byłem dzieckiem.
Wystarczająco dużym, żeby wiedzieć, co grozi za kradzież.
[Szrebska] Forst, nic nie rozumiem.
[Halina] Wiktor włamał się do mojego gabinetu.
Chciał ukraść monetę.
Bawiliśmy się. I nie byłem sam.
Oczywiście, że nie.
Był z tobą twój najlepszy przyjaciel,
który całą winę wziął na siebie.
[mężczyzna] Bracia na zawsze.
Iwo…
Bracia na zawsze.
- [wrzask] - Iwo!
[tajemnicza muzyka]
[młody Forst] Trzymaj!
[Halina] Już mi stąd!
Złodzieje!
[Iwo] Państwo Forst chcieli mnie adoptować.
Ale zrezygnowali, jak się okazało, że jestem zwykłym złodziejem.
To ty zabijałeś?
[Halina] Iwo, uspokój się.
[Iwo] Jesteś córką Łowotarskiego.
Wiesz, co to oznacza?
[Forst] Iwo!
[tajemnicza muzyka]
[Iwo] Zaufaj mi, bracie.
Zaraz ci ulży.
[szeptem] Wiktor. Wiktor!
[młody Forst krztusi się]
[niepokojąca muzyka]
[młody Iwo] Wiktor, zdradziłeś mnie.
- [muzyka cichnie] - Zdradziłeś mnie.
[Forst kaszle]
[jęki wysiłku]
[kaszle]
[wrzask]
[dźwięki cichną i się spowalniają]
[dźwięki narastają]
[dramatyczna muzyka]
[muzyka narasta i nagle cichnie]
[smutna muzyka]
Olga!
[Forst kaszle]
Olga!
Olga, obudź się. Słyszysz?
Chodź.
[muzyka cichnie]
[spokojna muzyka]
[muzyka cichnie]
[niepokojąca muzyka]
[muzyka cichnie]
[tajemnicza muzyka]
[muzyka cichnie]
[dramatyczna muzyka]
[muzyka cichnie]