[niepokojąca muzyka]
[Alicja] Dziewczyny, muszę wam coś powiedzieć.
Mam taki powracający sen…
[skrzypienie drzwi]
[trzask zamykanych drzwi]
Musimy uważać.
[cicha, niepokojąca muzyka]
- Panie komisarzu, specgrupa gotowa. - Jeszcze chwila.
Czekajcie na sygnał.
[Alfred] Wiem, że tam jesteście.
Zaraz was dopadnę.
To będzie nasz moment chwały.
Zapamiętaj te słowa, Gujska.
Moment chwały. Zapamiętałam.
[odgłosy krótkofalówki]
[budująca napięcie muzyka]
[Alfred szybko oddycha]
[mężczyzna] Potrzebny transport na dwóch.
Uwaga.
[Alfred] Trzy.
Dwa.
Jeden.
Akcja!
[energiczna muzyka]
[pisk opon]
[policjant] Jazda, jazda, jazda!
[piosenka Bonnie Tyler Holding Out For a Hero]
[technik policyjny] A to kto?
Poszukiwany od prawie roku gang
już dziś może zostać schwytany na gorącym uczynku.
To już czwarta obława na Gang Zielonej Rękawiczki
w ciągu ostatnich siedmiu miesięcy.
Trzy poprzednie pochłonęły niemal dwie trzecie
budżetu operacyjnego policji na ten rok i nie przyniosły żadnego efektu.
Cholerne pismaki. Znowu wszystko zepsują.
[prezenterka TV] Komu zależy, by kobiety te trafiły do więzienia?
Czy to już koniec Gangu Zielonej Rękawiczki?
[nadal piosenka]
[cicho muzyka klasyczna]
Masz to zjeść, rozumiesz?
Nie!
Ostatni raz dałam ci deser przed kolacją.
Nie chcę zupy!
Jak tego nie zjesz, to przyjdzie pan i cię zabierze.
[przeraźliwie krzyczy] Aaa!
- [huk] - [znów piosenka]
- Policja! - Policja!
Policja!
[matka] Co pan robi?
[policjant] Przepraszam najmocniej.
- Co przepraszam? - Pomyłka.
- [matka] Jaka pomyłka? - Trauma na całe życie.
- [policjant] To czasem się zdarza, bo… - Jak to?
- Przecież mówiłam. - [Alfred] Miały tam być.
Szyfr ze skonfiskowanej walizki pokazywał dokładnie ten adres.
- [matka] Co się zdarza? - To był numer seryjny. Też mówiłam.
[otwiera drzwi]
[trzaśnięcie drzwi]
[prezenterka TV] Po tylu próbach nie powinno to już nikogo dziwić.
Gangu znów nie udało się schwytać,
a lokalna policja po raz kolejny stała się pośmiewiskiem w całym kraju.
Pytanie tylko, dlaczego my, obywatele, mamy płacić za tę farsę?
Zapytaliśmy naszomieszczan o zdanie na ten temat.
Co sądzi pani o działaniach policji?
[żywa, optymistyczna muzyka]
Gang Zielonej Rękawiczki zawsze stał na posterunku.
Zawsze w służbie obywatelom.
- Przepraszam, co pan myśli o Gangu? - A co one szkodzą?
[z irytacją] A co one komu szkodzą?
- No ale Gang… - Gang to bohaterki.
Udaremniały spektakularne kradzieże,
przywracając w ludziach poczucie bezpieczeństwa.
[kobieta] A ja na panią Kingę poproszę.
Nic więc dziwnego, że w Naszym Mieście stały się one obiektem kultu.
[dziewczynka] Mamo! Ja chcę zieloną watę!
Mama!
Kolor zielony jest najmodniejszy w tym sezonie.
Nasze Miasto ogarnęła gangomania.
I ganguccino dla pani.
Naszomiejscy przedsiębiorcy
prześcigają się na pomysły z motywami gangu.
W lokalnej gazecie powstała rubryka adresowana do Gangu
z anonimowymi prośbami o pomoc.
[bzyczenie maszynki do tatuażu]
W sklepach furorę robią zielone rękawiczki.
Gang Zielonej Rękawiczki, mimo że się ukrywa, jest wszędzie.
Po dzisiejszej kompromitacji policji jedno jest pewne:
to nie jest koniec Gangu Zielonej Rękawiczki.
[głośno wiwatują]
[Barbara] Brawo!
- [Wioletta] Brawo! - [Zofia] Brawo!
- Brawo, brawo! - Brawo!
Ogłaszam koniec Gangu Zielonej Rękawiczki.
[jęk rozczarowania]
[Alicja] Słuchajcie, bardzo was i siebie kochamy,
ale nie chcemy żyć dłużej w ukryciu.
Najwyższy czas, żeby każda z nas poszła w swoją stronę.
Miejmy to już za sobą.
[potęgujące napięcie] Ooo!
[Zofia] Brawo!
[trzask ognia]
[niepokojąca muzyka]
[zgrzyt i trzaśnięcie drzwi]
Kochani, kończąc tę imprezę – fałszywki!
Zuza – Panama.
Wylot jutro o 14.30.
Alicja – Bombaj.
16.05.
[cicha, spokojna muzyka]
A wy, moi kochani…
jedźcie do Rzymu.
21.37.
[budująca napięcie muzyka]
[pikanie klawiszy telefonu]
[głośno szczeka]
Ciszej, Perełka.
Bonjour, je m’a…
Perełka, ciszej.
[złowróżbna muzyka]
[muzyka cichnie]
[nadal szczekanie]
Silencieux.
[Perełka skomle]
[dyszy]
Zachciało się pieska z importu.
[ze złością] Mmm.
Bonjour, je m’appelle Igor.
Bonjou… je…
[dźwięk SMS-a]
[budująca napięcie, rytmiczna muzyka]
Wdrażamy plan B, Perełka.
[piosenka Rzuć to wszystko, co złe Zbigniewa Wodeckiego]
♪ Rzuć to wszystko, wszystko, co złe Co gnębi cię ♪
♪ Zostaw troski za sobą gdzieś I ze mną pędź ♪
♪ Właśnie ze mną ♪
♪ Ty ze mną obok, ja z tobą ♪
♪ Niech szampan strzeli nam na drogę ♪
♪ Zwyczajne w nadzwyczajne Znów odmieńmy dni ♪
- [muzyka powoli cichnie] - [świergot ptaków]
- [Krystyna] To już wszystko? - [Zofia] Jeszcze ze dwa talerzyki.
[Zuza] Krystyna.
Za parę tygodni zadzwoń pod ten numer i daj to mojemu synowi.
- Tylko nie mów od kogo. - Dobrze.
[melancholijna muzyka]
Dziękuję ci.
[trzaśnięcie drzwi]
[nadal muzyka]
Po żadnym mężu tak nie płakałam.
[muzyka cichnie]
[dzwoni telefon]
[Kinga krzyczy] Zuza! Idziesz?
[nadal dzwoni]
Halo?
Mamo, to ja.
Tomek? Gdzie ty jesteś?
- W szpitalu. W Naszym Mieście. - Co się stało?
Mam…
[trzaski w telefonie]
Tomek!
- Tomek. - [sygnał zajętości linii]
[gwar w tle]
[sygnał zajętości linii]
[pełna napięcia muzyka]
[Zuza] Czekajcie!
- Co się stało? - Tomek w szpitalu.
- [Alicja] Co? - [Zuza] Nie wiem.
- Muszę jechać. Henryk, daj kluczyki! - [Kinga] Uspokój się.
Co się stało?
Nie wiem, rozłączył się. Nie mogę się dodzwonić. Muszę jechać.
- Nigdzie sama nie pojedziesz. - Kinga, to jest moja sprawa.
Wiesz, co się śni Alicji.
- A co jej się śni? - [Zuza] Każda w swoją stronę.
- Nie mam pojęcia. - [Kinga] Ale trzy.
- A nie, że jedna zostaje. - Dobra, poczekaj.
Puść ją.
Jedź do niego jak najszybciej.
Henryk, kluczyki.
[trzaśnięcie drzwi auta]
[uruchamianie silnika]
[komendant] Co wyście, cholera, zrobili? Co wy myślicie w tych swoich psich łbach?
Panie komendancie.
Rzeczywiście może trochę przeszacowałem, ale…
[krzyczy] Cztery obławy. Cztery! W tym jedna hollywoodzka, wizerunkowa.
- A ty mi mówisz, że przeszacowałeś? - Ale jesteśmy coraz bliżej.
Coraz bliżej to są święta. a ty chuja dostaniesz, nie dodatek.
Kręcisz w kółko, Alfred. Ciągle odgrzewasz tego samego kotleta.
- A skąd pan komendant…? - Macie miesiąc!
Inaczej nie tylko odsuwam was od sprawy, ale też zamykam całą komendę.
[trzaśnięcie słuchawką]
Tak jest.
[piknięcie mikrofalówki]
[trzask odłożonej słuchawki, sygnał zajętości linii]
Twój facet miał nosa, że pojechał na to szkolenie.
[tajemnicza, figlarna muzyka]
[dwukrotne trzaśnięcie drzwi]
[uruchamianie silnika]
Stop!
[wyłącza silnik]
Jedziemy za nią.
Nie no, ale dlaczego zmieniasz zdanie, no?
- Przecież… - Tak trzeba.
Potrzebuje nas.
Najwyżej nas, kurwa, wsadzą.
Nie no… za wcześnie rzuciłam fajki.
Dam ci żeń-szeń.
Lepiej kopie.
Jakie zamierzacie tam wrócić?
Całe Nasze Miasto was szuka.
[Maria] Marzyłam o tym jako mała dziewczynka.
[energiczna muzyka elektroniczna]
Ale zrezygnowałam tuż przed ślubami.
Będzie ci w tym ładnie.
No…
Że mnie to nie poparzy…
[muzyka cichnie]
[muzyka buddyjska]
Ja pana już chyba gdzieś widziałem.
W poprzednim wcieleniu chyba.
Duchu, duchu.
Proszę, objaw się.
Duchu, proszę, objaw się.
- Chyba nic z tego nie będzie. - Po prostu daj jakiś znak.
[stuknięcie]
- [muzyka narasta ] - [znów stuknięcie]
[muzyka się uspokaja]
Proszę mówić do ducha.
[Alfred chrząka]
Mamo, to ja.
[delikatne dźwięki cymbałek]
Jeżeli tu jesteś, daj jakiś znak.
[muzyka potęgująca napięcie]
CH
Pogubiłem się.
Bez ciebie śledztwa nie są już takie jak dawniej.
[nagły dźwięk]
Nie radzę sobie z Gangiem.
Gdybyś mogła mi jakoś pomóc?
[nagły, tajemniczy dźwięk]
„Chciałbym… wstąpić… do policji”.
[gong]
[Alfred chrząka]
[muzyka cichnie]
[Alicja] Przecież nie trzeba medium, żeby wiedzieć, że Tomek to krętacz.
- W szpitalu na dzień przed wylotem? - [Kinga] Ale co?
Myślisz, że ktoś za tym stoi? Na przykład Marzena?
Nie, to śliska żmija, ale przez kraty nie przejdzie.
Prędzej sam Tomek. Nigdy mu nie ufałam.
A Igor? Myślisz, że może za tym stać?
[Kinga] No nie wiem.
Wiesz, Igor z jednej strony pomógł nam wsadzić Marzenę,
a z drugiej strony to urodzony gangster, no.
Ale wiesz, zna Tomka.
Nie, naprawdę musimy się pilnować.
A może my mamy kreta?
[zagadkowa muzyka]
[obie się śmieją]
[Alicja] Lalka.
Sexy, nawet w habicie.
[śmiechy zza drzwi]
[nadal muzyka]
[wibrowanie telefonu]
[sygnał dzwonienia]
[nadal wibrowanie]
Tu Igor. Proszę zostawić… Perełka!
Proszę zostawić… Pro… Perełka!
[dźwięk przychodzącego SMS-a]
[Maria] Chyba naraziłam przyjaciół na niebezpieczeństwo.
Myślałam, że pan Igor chce wrócić do Kingi.
Że dąży do pojednania.
Dlatego powiedziałam mu o jej wyjeździe.
Ale… to niebezpieczny człowiek.
Boję się.
Boję się, że przeze mnie coś jej grozi.
[ksiądz wzdycha]
I jest pani pewna, że to jest pani życie?
A nie wątek z serialu?
Oczywiście!
- Dlaczego ksiądz sądzi, że… - Upewniam się.
Dość często spowiadam parafian z grzechów Mostowiaków.
Co ja teraz mam zrobić?
Postąpiłam źle.
Ale intencja nie była zła.
Najlepszą rzeczą, jaką może pani w tej sytuacji robić,
jest czynienie dobra, bo dobro równoważy wszelkie zło.
Proszę robić dobre uczynki.
To w ramach pokuty.
[puka w konfesjonał]
Proszę księdza!
A koronki?
Koronek to już pani odmówiła za wszystkie czasy.
Na miejscu Boga miałbym dosyć.
[głośna muzyka chóralna]
[tajemnicza muzyka]
[podśpiewuje wesoło]
- [pielęgniarka] Bożenka, to ty? - Aha.
[pielęgniarka] Słuchaj, nie mogę przestać myśleć o tym urazie czaszki z ósemki.
Słodziak taki, tak mi w oczy się patrzy, jak mnie o basen prosi,
że ja nie wiem, czy siku musi, czy mnie na randkę na pływalni zaprasza.
Bożenka?
[szpitalny gwar]
Najsłynniejszy naszomiejski gangster na sześć.
[niepokojąca muzyka]
Panie Marku.
Za godzinę będzie USG. Proszę pospacerować po korytarzu 45 minut.
- Teraz? - Teraz.
Już, już, już!
Pyta się, czy teraz, no. Nie ma czasu. Co ja z tymi ludźmi mam?
Tomek.
- Nie mam za dużo czasu. - Hej.
- Dzięki, że jesteś. - Co się stało?
[wzdycha]
Wpadłem w długi…
- Yyy… I zalegałem ze spłatą. - Ile?
[wzdycha] No wiesz, no ciężko powiedzieć. Dużo.
I odsetki cały czas lecą.
Mafia?
Nie, ale mafia odkupiła mój dług. I teraz egzekwuje go…
[kaszle]
Krzysztof Masarz.
[oddycha z ulgą]
Ten Krzysztof Masarz?
Tak. Jego ludzie mnie dorwali.
Dali mi tydzień na spłatę.
Wiesz, jak namierzyć tego Masarza?
- Słuchaj, to chyba nie jest dobry pomysł. - Wiesz czy nie?
[energiczna, tajemnicza muzyka]
- [kobiecy głos] Szczęść Boże! - Nie mam czasu.
Nawet dla starych przyjaciół?
[energiczna, optymistyczna muzyka]
Mówiłam, że jadę sama.
- To niebezpieczne. - Jak Tomek?
Cały poobijany, w kłopotach. Miałyście nie przyjeżdżać.
- Ha! To słabo nas znasz. - [z irytacją] Gang się skończył.
Ale przyjaźń nie.
Jedziemy.
[dźwięk klaksonu]
[Kinga] Powiesz nam wreszcie, dokąd jedziemy?
[Zuza] Do Krzysztofa Masarza.
[Kinga] Do tego Krzysztofa Masarza?
[Alicja] Podobno zakopał w swoim ogrodzie 20 osób.
[budująca napięcie muzyka]
[sygnał domofonu]
- Idę sama. - Jak sama? Zwariowałaś?
Idę sama. Ubezpieczajcie mnie.
[szczęk otwieranej bramy]
[wycie alarmu]
[obie] Aaa!
[Kinga] Jezus Maria!
[niepokojąca, ponura muzyka]
[szczęk otwieranych drzwi]
Nie spodziewałem się pani tak wcześnie.
Proszę, zapraszam.
Wyborne przegrzebki.
Przychodzę, bo mój syn…
Ale to wcale nie wyklucza… przegrzebek.
Inna nazwa przegrzebek to „małże św. Jakuba”.
Czy wie pani, że ciało tego nieszczęśnika odnaleziono dopiero po kilku wiekach?
Dotychczas byłem bardzo zachowawczy kulinarnie.
Po tej historii pokochałem przegrzebki.
A pani?
Ma pani skłonność do eksperymentów w kuchni?
Chcę spłacić dług mojego syna
Konkrety.
Lubię to.
Nie wiem, ile jest panu winien, ale spłacę to.
Pani Zuzanno.
Nie zawsze chodzi o pieniądze.
Szczególnie gdy trafia mi się ktoś… tak utalentowany.
Da się pani namówić na krótką przejażdżkę?
O co ci chodzi? Było zadanie, łatwo poszło, to w czym jest problem?
I to jest właśnie ta różnica między nami.
Ja się lubię w tej pracy rozwijać, a ty nie.
[radio w tle]
Stary, ja lubię wyzwania. A ty co – jeb i do kasy?
Ale co złego jest w skuteczności?
Człowieku, jak dopadasz najgroźniejszy gang w kraju,
to chcesz się przy tym trochę spocić, nie?
Tak wiesz, dla swojej własnej satysfankcji.
[w radiu piosenka Anny Jurksztowicz]
No! Co się z paniami stało?
♪ Czy naprawdę tylko o to w życiu szło? ♪
[Alicja] Właśnie też się czasem zastanawiam.
[Kinga] Zdecydowanie za wcześnie rzuciłam fajki.
[trzask]
[Masarz] Co to ma znaczyć, do cholery?
Proszę natychmiast zdjąć to paniom z głów! Na miłość boską, rozwiązać je!
Przepraszam. Moi ochroniarze się zapominają.
Braki w wychowaniu.
Zapraszam.
[pogodna muzyka jazzowa]
[uruchamianie silnika]
[Masarz] Pytała pani o spłatę długu.
Chcę mieć coś na własność.
I myślę, że tylko panie będą w stanie mi to dostarczyć.
Wszyscy złodzieje w mieście są na chorobowym?
[śmieje się]
Wiem, że jesteście najlepsze.
[muzyka się wzmaga]
[Masarz] Do Naszego Miasta wróciła pewna dama…
która od dawna ma tłumy wielbicieli.
Jak była w Japonii, yakuza zasadzała się na nią trzy razy.
Będzie u nas tylko przez miesiąc.
Stąd jedzie prosto do Neapolu,
gdzie według informacji ostrzy sobie na nią zęby kamorra.
Chciałbym, żeby panie wstrzeliły się między yakuzę i kamorrę.
Powie nam pan, co to jest?
[wokaliza]
[uruchamianie silnika auta]
[Masarz] Nie obchodzą mnie metody.
Macie miesiąc.
Oczywiście, jeśli pani chce, żeby pani syn żył.
Różnie to w rodzinach bywa. [chrząka z rozbawieniem]
O, zapomniałbym.
Wiem, że nie mają panie gdzie się podziać.
Proszę korzystać… wedle uznania.
[szum silnika]
Jaki kraj, taki ojciec chrzestny.
Czym dłuższa limuzyna, tym krótszy…
[piosenka Luz-blues, w niebie same dziury w wykonaniu Darii Zawiałow]
Och, jakoś nie możemy się od nich uwolnić.
To co, dziewczyny?
Ostatnia akcja?
No. Nie ma imprezy bez rozchodniaczka.
[otwieranie drzwi, brzęk dzwonka sklepowego]
- [złowróżne dźwięki] - [skrzypienie kraty]
♪ Luz-blues, w niebie same dziury ♪
♪ Luz-blues, skóra lgnie do skóry ♪
♪ Luz-blues, nasz ostatni azyl ♪
♪ Kaloryfer parzy, dziś przestali grzać ♪
[nadal piosenka]
Napisy dla niesłyszących: Dorota Nowakówna