[tajemnicza muzyka]
[Marta] Powiedzieli, że...
że był jakiś wybuch.
Że nie wrócisz, że nie żyjesz.
A potem był pogrzeb...
Prawie go nie pamiętam.
Chyba też umarłam na jakiś czas.
Przepraszam.
To było parę dni temu,
jak powiedziałaś, że mnie kochasz, przed startem.
[śmieje się] Niko...
To nie było parę dni.
[wzdycha]
Mam męża.
I córkę.
Jesteście szczęśliwi?
[wzdycha]
Jesteśmy 30 lat ze sobą.
Bogdan.
Skurwysyn.
Był ze mną.
Dotrzymał słowa.
A ja nie?
Jestem.
Po prostu dokończmy to, co zaczęliśmy.
[przejmująca muzyka instrumentalna]
Daj mi trochę czasu.
[Niko] Potrzebuję cię.
[wzdycha]
[Marta] Tu będziesz bezpieczny.
Karolina się tobą zajmie.
A ja muszę sobie to wszystko poukładać.
[pikanie aparatury]
[po rosyjsku] Widok z satelity.
[po angielsku] Kontrola systemów.
[kobiecy głos, po angielsku] Systemy gotowe.
[po rosyjsku] Zaczynamy test.
Jestem gotowy.
[po rosyjsku] Po aktywacji stracimy kontakt.
Musisz sam kontrolować system jak podczas szkolenia, jasne?
Tak jest.
- [po rosyjsku] Powodzenia. - Do zobaczenia wkrótce.
[kobiecy głos, po angielsku] Operacja znikania z radarów aktywowana.
Utracono połączenie.
[po rosyjsku] Co z Niko?
Wszystko dobrze. Nie martw się.
- [Pudowkin] Odczyty z radarów? - Z USA go nie widać.
- [inżynier 1] Z Indii też nie. - [inżynier 2] Ani Australii i Hiszpanii.
I?
Ostatnie parametry w normie.
Na pewno wciąż tam jest.
[Pudowkin] Przekonamy się za sześć godzin.
Chodź.
[ballada rockowa z głośników]
[Marta] Rozprasza mnie.
Mnie też.
Przepraszam cię, Bogdan.
Tak wybrałam.
Wróci do ciebie.
Wyląduje z zamkniętymi oczami.
[z głośników „Slave to Love” Bryana Ferry’ego]
To co?
Nie.
Tańczymy.
[Bogdan prycha]
Nie ma szans.
[oboje prychają]
Będziesz tego żałować.
Wolę żałować, niż nie spróbować.
Jeden kawałek.
[„Slave to Love” Bryana Ferry’ego]
[muzyka cichnie]
[wibracja połączenia]
[po rosyjsku] Odbierz.
Znalazłeś Niko?
[JJ] Szukam.
Chcesz, by FSB nas ubiegli?
[JJ] Robię, co mogę. Masz notatki dziadka?
Jeszcze nie.
Znajdź kosmonautę.
[odgłosy wyładowań]
- [szczęk zawiasów] - [tajemnicza muzyka]
[otwarcie drzwi]
[Homie] Dzień dobry, JJ.
[pełna napięcia muzyka]
BŁĄD ODCZYTU
[Nadia, po rosyjsku] Nie mogę go otworzyć.
Ten jest z 2029 roku.
Najstarszy, jaki znalazłem.
BŁĄD ODCZYTU
Kurwa!
Mam znajomego. Pomoże nam.
[załamana] Nic się nie udaje.
Nadia, hej.
Już dobrze.
Znajdę Borowskiego. Wyleczymy cię.
[oddalające się kroki]
[odgłos otwarcia drzwi]
[po rosyjsku] Znalazła notatki?
Nie.
Ale mamy coś innego.
Pendrive Dawidowa. Druga część notatek.
Brawo, JJ.
Dobra robota.
Jedziesz do Polski.
Pomożesz naszym służbom.
Masz wolną rękę.
Ale Borowski...
musi przeżyć.
Jego ciało jest warte miliardy.
Jasne?
Musisz uratować Nadię.
Wtedy dostaniesz kosmonautę.
[pełna napięcia muzyka]
Masz moje słowo.
[świst drona]
[Pudowkin] Grasz na dwa fronty?
A ty szpiegujesz?
- Już widzę reakcję Nadii. - Zabiję cię, jeśli jej powiesz.
[uderzenie o ziemię]
[Niko] Karolina.
Karo...
[cicha, przejmująca muzyka]
Niko...
[śmieje się nerwowo]
[wzruszona] O mój Boże!
Wiktor rozmawiał z Rewicz.
SkyCom wysłał kopię umowy. Mają cię na wyłączność.
Nie mają. Kłamią, skurwysyny.
Jadę do jednostki.
Nie istnieje.
Co?
Twoja jednostka nie istnieje.
Nic już nie jest takie, jak było.
[odpala zapalniczkę]
Dasz zajarać?
Ty palisz?
No weź, młoda.
- [kobiecy głos, po angielsku] 35 sekund. - [nerwowa muzyka]
30 sekund.
[odgłosy komputerów i klikania w klawiaturę]
25 sekund.
- Boję się. - Ćwiczyli to milion razy.
20 sekund.
Ja nie mogę, nie wytrzymam.
Ja chyba muszę stąd wyjść. [dyszy]
15 sekund.
[pełna napięcia muzyka]
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć, pięć,
cztery, trzy, dwa, jeden, zero.
Koniec procedury znikania z radarów.
- [pikanie] - [muzyka cichnie]
Halo, Ziemia? Widzicie mnie?
- [oklaski, wiwaty] - [dramatyczna muzyka]
[kobiecy głos, po angielsku] Połączenie aktywne.
Tak, kapitanie. Witamy z powrotem.
- [po rosyjsku] Jak się czujesz? - Jak młody bóg.
[cicho] Skurwysynu.
- [po rosyjsku] Systemy? - Działają.
[Niko] Nadia. Jesteś tam?
Tak.
Obiecałem ci coś,
prawda?
[dramatyczna muzyka]
[Niko] Jesteś w kosmosie.
Dziękuję, że zapamiętałeś.
[Niko] W końcu obiecałem.
Niko.
Czas na drugi etap testów.
Gotowy?
Tak jest.
[po rosyjsku] Zaczynamy.
Kod zero.
Osoby bez upoważnienia muszą wyjść.
Won!
[nerwowa muzyka]
[Dawidow] Ustaw czas.
[Niko] Ustawiony na 24 godziny.
Podłącz blok drugi jak na szkoleniu.
Spokojnie, kapitanie.
[miarowe bicie serca]
Aktywuj system.
[piknięcie]
[kobiecy głos, po angielsku] Rozpoczęto proces subhibernacji.
[bierze głęboki oddech]
AKTYWACJA SUBHIBERNACJI
[Dawidow] Pięćdziesiąt procent!
Sześćdziesiąt.
Czemu tu jest woda?
Niko, licz dalej.
- [łapie dech] - [nerwowa muzyka]
[łapie dech] Kurwa.
Trzy, zero...
CZAS SUBHIBERNACJI
- [nerwowa muzyka] - [łapczywie łapie dech]
Znikanie z radarów.
BRAK DANYCH
[kobiecy głos, po angielsku] Ostrzeżenie. Utracono połączenie.
- [Dawidow, po rosyjsku] Co się stało? - [alarm]
[inżynier] Coś nie tak?
[Dawidow] Przerwało przesył danych. Nie wiem, co się stało.
[kobiecy głos, po angielsku] Subhibernacja aktywowana. Czas: 30 lat.
[sygnały alarmowe]
Straciliśmy połączenie.
[Pudowkin] Kapitanie?
Niko!
Odbiór!
Masz go, profesorze?
Przerwało przesył danych. Nie wiem, o co chodzi.
Nic.
Nie ma go tam.
[Pudowkin] Zaczekamy dobę.
Tyle ma trwać subhibernacja.
Oby wrócił na radary.
[Bogdan, po rosyjsku] A jeśli nie wróci?
Co, jeśli nie odzyskacie łączności?
Złożymy raport.
Co?
Musicie go uratować!
- [wzdycha] - [szybkie pikanie tętna]
[Homie] Pamiętaj o dezynfekcji przed wejściem do stref zielonych
na terenie całego szpitala.
[stęka z bólu]
Byłam w szpitalu. Po ciebie.
Mogliście chociaż zadzwonić.
Marta, a gdzie my jesteśmy?
Stary Bogdan czy młody Niko?
Nie mogę go zostawić.
Nie teraz.
[cmoka] Nie możesz czy nie chcesz?
Masz rację. Nie chcę.
Hej.
Tobie nie chodzi o mnie.
- Ty po prostu nie chcesz znowu przegrać. - Zawsze mi chodziło tylko o ciebie.
To czemu tego nie czułam?
Myślisz, że ci pozwolę tam jechać do niego?
Że cię puszczę?
Ja nie potrzebuję pozwolenia.
Marta, kurwa! Kocham cię.
[ciężki oddech przez maskę]
[tajemnicza muzyka]
Odjechali.
[pułkownik] I już tu nie wrócą.
Te skurwysyny będą ścigać Niko do skutku.
[pułkownik stęka]
[bierze głęboki oddech]
Zrób coś.
A co ja mogę?
Co ja mogę zrobić?
Nie obchodzi mnie, jak to zrobisz.
[szczęk blachy]
[Bogdan] Wiedziałem, że cię tutaj znajdę.
[śmieją się]
[Bogdan wzdycha]
Zestarzałeś się trochę, co?
Byłem wtedy w mission control.
Wszystko widziałem, kurwa.
To oni zjebali.
Ja nie miałem wcześniej takich halucynacji.
Ukradłeś mi ją.
- [oddycha głęboko] - [cykanie świerszczy]
[spokojna, melancholijna muzyka]
[Marta] Dlaczego to tyle trwa?
Niko zniknął z radarów.
Był wybuch. Tak wskazują pomiary.
Niko nie żyje.
Przykro mi.
- [cicho] Nie. - Marta... Mar...
[Marta łka]
[śmieje się] Ukradłem?
Byliśmy razem.
Chciałem wrócić i...
stworzyć z nią rodzinę.
Odpierdol się od mojej żony. [śmieje się]
Marta była i jest moja.
[śmieje się]
Rozumiesz?
[Niko wyje z bólu]
Federalni u nas byli. Rozumiesz?
Chcę ci pomóc zniknąć.
[dyszy] Poradzę sobie.
[Bogdan stęka z bólu]
SkyCom ci nie odpuści.
Rozumiesz?
I co? Chcesz, żebym zniknął, tak?
O to ci chodzi?
Co?
[świst drona]
[odgłos skanowania]
- [trzaśnięcie drzwi w oddali] - [poruszająca muzyka]
[muzyka cichnie]
[pułkownik] Porucznik...
Nikodem Borowski,
„Niko”...
- [dudnienie deszczu] - [smutna muzyka]
...był nie tylko najlepszym pilotem, jakiego znałem...
ale przede wszystkim był
człowiekiem bez skazy.
Prawdziwym bohaterem.
Patriotą.
Dlatego nie mówię: „Żegnaj”.
Mówię: „Do zobaczenia,
synu”.
[Marta płacze]
[ballada poprockowa]
Nie jestem już taka jak kiedyś.
[Marta stęka]
[muzyka cichnie]
- Homie. - [Homie] Tak?
Pokaż zdjęcia z lipca 2022.
Są 24 zdjęcia. Wyświetlić chronologicznie?
Tylko te z Martą.
Wyświetlam.
[zbliżające się kroki]
[pukanie]
Gdzie Niko?
W dupie.
[stłumiony krzyk, łapie dech]
[po rosyjsku] Jest z twoją żoną?
- Tato! - [stłumiony krzyk Bogdana]
[po rosyjsku] Twoja mama ma kłopoty.
Wszystko wam powiem, tylko go puśćcie!
[stłumiony krzyk]
Muszę porozmawiać z ojcem.
Obudź go.
To może chwilę potrwać.
[miarowe bicie serca]
Poczekam.
[ćwierkanie ptaków za oknem]
Co robisz?
[śmieje się]
[wzdycha] Która godzina?
Nieważne.
No ważne, bo muszę wziąć tabletki.
Homie mi przypominał, ale...
wyłączyłam całą elektronikę, żeby było bezpieczniej.
Ale...
jesteś chora na coś?
Zaopiekuję się tobą.
[śmieje się cicho]
Boże, jaki ty jesteś młody.
Trzy lata starszy od ciebie,
gówniaro.
[śmieją się]
Ty i te twoje teksty.
Jedźmy.
Tutaj nie jest bezpiecznie.
Piękna jesteś, wiesz?
- Tak? - Mhm.
Tak.
I stęskniłem się.
Za mną? Czy za seksem?
No...
a to nie to samo?
[śmieją się]
[Homie, po rosyjsku] Pamiętaj, by nie udostępniać klucza dostępu.
Borowski...
jedzie na Hel.
Do strefy bez wi-fi.
Jest jakiś problem z Polakami?
Mamy ostatnie zapiski Dawidowa.
[Pudowkin] Świetnie.
Wcale nie.
Spójrz.
[wzdycha]
[Dawidow] Pomyliłem się, Nadia.
Komórki macierzyste kosmonauty nie mają cudownych właściwości.
Nie wyleczę cię.
Wysłaliśmy go w kosmos na próżno.
Taka jest prawda,
Nadieżdo Petrówno.
Subhibernacja nie daje pożądanego efektu.
Borowski nie jest pieprzonym Złotym Graalem.
Był w kosmosie 30 lat!
Jako pierwszy w historii. To za mało?
Przebadaliśmy go. Mamy wszystkie dane.
Nie potrzebujemy go. [pstryka palcami]
Ja go potrzebuję!
Wciąż nie rozumiesz, kurwa?
Jest zagrożeniem dla bezpieczeństwa kraju.
Zna nasze tajne technologie.
I chętnie opowie o nich innym.
Nie rób tego, Boris.
Chcesz mojej pomocy?
To nie wchodź mi w drogę.
[pełna napięcia muzyka]
Słuchajcie!
Wynocha stąd!
Pozbędziemy się kosmonauty.
[Homie] Witaj, Siergiej.
[Pudowkin] Musimy pogadać.
[warkot motocykla]
[„Future Starts Slow” zespołu The Kills]
[Marta] Kolejność była taka:
ojciec szedł do więzienia, a ja do rodziny zastępczej.
Wychodził, wyciągał mnie,
przyjeżdżaliśmy tutaj,
było fajnie.
Potem odzywali się znajomi,
ojciec wracał za kratki,
a ja do obcych.
Początki zawsze były cudowne.
Ciąg dalszy...
to już różnie.
[muzyka punkowa, gwar rozmów]
Dwa piwka prosimy.
A ty nigdy nie opowiadałaś mi o swoim ojcu.
[parska] A kiedy ci miałam opowiadać?
Ile się znaliśmy? Miesiąc?
No ale wystarczająco, żebym się zdążył zakochać, tak?
[facet] Jak to szło? Stara beczka dobrze kisi, co nie?
[śmieją się]
Olej to.
Co ty powiedziałeś?
„Stara beczka dobrze kisi”.
Niko.
[„Węże” zespołu Węże]
[brzdęk szkła]
- [muzyka cichnie] - [szum fal]
[Marta] To było ekstremalnie głupie.
[Niko] A co, miałem nie zareagować?
Tak.
Obrażali cię.
Obrażali. No.
Takie jest życie.
Nic na to nie poradzisz.
Czyli co? Przez 30 lat tyle się zmieniło,
a nic się nie zmieniło.
Mogłem umrzeć tam na górze.
A jestem tutaj.
Bo dotrzymałem słowa.
Aua.
Boli. Bardzo.
No trzeba to czymś przyłożyć.
Przydałoby się coś chłodnego.
- Chłodnego? - No.
- O nie! Nie! - Chodź! No chodź!
Nie!
[krzyczy]
Marta, kocham cię!
[Marta] Wariat!
[cicha, nostalgiczna muzyka]
- [po rosyjsku] Dzień dobry. - [nerwowa muzyka]
[Niko] O Boże.
[JJ, po rosyjsku] Oliwia jest do ciebie taka podobna, Marta.
Co jej zrobiłeś?
[po rosyjsku] Nic.
[po rosyjsku] Skuj ją.
[zgrzyt kajdanek]
- Wszystko będzie dobrze. - Mhm.
[po rosyjsku] Ruchy, Romeo!
[pełna napięcia muzyka]
[muzyka narasta]
[po rosyjsku] Puść go!
Wykonuję rozkazy.
Zaufałam ci!
[wystrzał]
[stękają z wysiłku]
[Niko jęczy z bólu]
[dramatyczna muzyka]
[po angielsku] Jesteście na terytorium Polski.
- Rzućcie broń. - [żołnierz 1] Na kolana.
[żołnierz 2] Ręce do góry!
Naprzód.
[pełna napięcia muzyka]
- [żołnierz 1] Na kolana! - [żołnierz 2] Wylegitymować się!
[żołnierz 1] Dajcie medyka, może pomóc.
Gdzie Marta?
Bezpieczna w przyczepie.
[rozmowy przez radio]
Jest remis dzisiaj.
[śmieje się] Chyba żartujesz.
A co? Zajebał mnie?
No wiesz, gdyby nie ja...
Marta?
Gdzie ona jest?
[szum fal]
[Marta] Trzydzieści lat, Niko.
Tyle się zmieniło.
Ty nie zmieniłeś się w ogóle, ale ja jestem już inna.
Chciałeś, żebym podjęła decyzję, Bogdan.
Wybieram siebie.
Może popełniam błąd,
ale nawet jeśli, to...
to jest to mój błąd i chcę go popełnić.
[tajemnicza muzyka]
To dopiero początek.
A początki zawsze są najlepsze.
Zapisz notatkę, Homie.
[spokojna muzyka]
Napisy: Krzysztof Zając