นี่คือเพลงดังอมตะ สำหรับผู้ฟังวัยใสตลอดกาลของเรา
"ฉันใช้ชีวิตอย่างไร..."
"อย่าร่ำไห้, ดวงใจเหี่ยวเฉาของฉัน..."
"ใจเย็นนะ, เพื่อ--"
"ฉันสาบานว่าจะทำให้คุณ--"
"เพื่อความกรุณาของคุณ, เพื่อความเอื้ออาทรของคุณ..."
และตอนนี้, ก็ถึงเวลาของตัวเลขหรรษา
พี่อัจจู
'พิราบขาวหายากในหมู่นกสีเทา-'
'นั่นคือพี่อัจจูของคุณ'
'บุคลิกที่แสนจะดึงดูด,'
'เขาดึงดูดความสนใจทุกที่ที่เขาไป'
'เขาคือตัวแย่งซีน'
'พี่อัจจูต้องเป็นเซเลบแน่ๆ'
'แต่พี่เขาทำงานประเภทไหนกัน, คุณเดาออกไหม?'
'นายตำรวจระดับสูง?'
'ไม่'
'ผู้พิพากษาเขต?'
'เปล่า'
'ที่ปรึกษาทางการเงิน?'
'เออเอ่อ'
'ผู้ประกาศข่าว?'
'ผู้นำเยาวชน?'
'นักแสดงหน้าใหม่?'
'แล้วจริงๆแล้วเขาทำอะไร?
'เขาเป็นครูโรงเรียนมัธยม'
ครูครับ!
ครูครับ, ผมจะจอดมันในร่ม แล้วเอามันแขวนไว้บนแท่นหลัก
'คุณอาจจะถามว่า, ครูคนหนึ่ง จัดการอย่างไรถึงได้รับความเคารพเช่นนี้?
-'ผมจะบอกให้' -อรุณสวัสดิ์ครับ, ท่าน
'พี่อัจจูหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความเท็จ ไปทั่วดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์แห่งลัคเนา'
'และสร้างภาพลักษณ์ ที่ยิ่งใหญ่ให้กับตัวเอง'
นายรู้ไหมว่าคุณอัจจูเกือบจะ ได้ทำงานที่นาซ่าแล้ว,
ถ้าไม่ใช่เพราะคนขับรถ จังหวะนรกที่ชนเขา
จนกระดูกก้นกบเขาหัก
แล้วเขายังทำงานอยู่ได้อย่างไร?
ด้วยความตั้งใจจริงไงล่ะ
คุณรู้ไหมว่าคุณอาเจย์เกือบจะกลายเป็น เจ้าหน้าที่เร่งรัดหนี้สินแล้ว -แล้วไง?
ขณะที่กำลังเขียนข้อสอบอยู่ มันทำให้เขาสะดุดใจ-
ถ้าเขามาเป็นเจ้าหน้าที่เร่งรัดหนี้สิน,
ลักเนาก็จะมีเจ้าหน้าที่แค่คนเดียว
แต่ถ้าเขากลายเป็นครู,
เขาจะสามารถสร้างเจ้าหน้าที่ 100 คนให้ลักเนาได้
-แล้วไง? -แล้วอะไรเล่า!
เขาฉีกกระดาษ คำตอบของเขาแล้วออกจากห้องไป
เลี้ยวขวา!
หนึ่ง...สอง, สาม, หนึ่ง!
คุณรู้ไหมว่าท่านเกือบจะได้ เป็นนายทหารแล้ว?
แล้ว?
เขาติดเชื้อที่คอ ในวันสัมภาษณ์
เขาวิ่งเร็ว
แต่ก็พูดอะไรไม่ได้
คุณต้องยอมรับ
เขามีร่างกายที่เยี่ยมมาก!
ฉันเห็นด้วย
ถ้าคุณอยากเพิ่มกล้ามแขนของคุณ,
ต้องบริหารกล้ามไตรเซ็ป, แทนที่จะเล่นไบเซ็ป
ไบเซ็ปมีกล้ามเนื้อมัดเดียว,
อันนี้
ในขณะที่ไตรเซ็ปมีสาม,
ตรงนี้, ตรงนี้, และตรงนี้
'ไม่มีที่ไหนที่เขาไม่ อยากที่จะแชร์ความรู้ของเขาง
จับตรวนี้ แข็งปานหิน
การขี่จักรยานโดยไม่สวมเสื้อผ้า
จะทำให้ข้อต่อของคุณระเบิดได้
การใช้เจลทุกวันจะทำให้ ผมแห้ง, เหมือนไม้กวาด
มีผงพิเศษ...ที่ผมใช้อยู่
แน่นอนว่าเมื่อพูดถึงการเต้นรำ ความสง่างามสำคัญอย่างยิ่ง
แต่ใบหน้า
ยิ่งสำคัญกว่ามากๆๆๆ
ครับ, ท่าน
'และสถานที่ที่เขาควร จะให้ความรู้จริงๆ,'
'เป็นสถานที่ที่ เขาไปเพื่อฆ่าเวลาเท่านั้น'
สงครามโลกครั้งที่สองเกิดขึ้น ระหว่างปี 1939 ถึง 19458
ประเทศส่วนใหญ่ เข้าร่วมสงคราม,
รวมทั้งประเทศมหาอำนาจทั้งหลาย
ไม่ยุติธรรม, ปาพน!
เธอเอาฮาร์ดิคไปและ ขอให้ฉันเอาครูนาลไป
ผมขอให้คุณไปหาปันด์ยา, ครับ
เธอเลือกคนผิด
ฉันเลือกผิด, ใช่!
-เธออ่านต่อไปเรื่อยๆ -ครับ, ครู
-เธอดูต่อไปเรื่อยๆ -ครับ, ครู
และเธอคอยเขี--
เขียนต่อไปเรื่อยๆ, เด็กน้อย
โธนิมีจักรยาน 16 คันจริงหรือ?
อึ๊-อือ, 18!
ครูครับ, ทำไมครูไม่เป็น นักกีฬาคริกเก็ตล่ะครับ?
เอ็นข้อศอกอักเสบ
-มันยังขัดๆอยู่นิดหน่อย— -'ทุกคนคิดว่าพี่อัจจูนั้นสุดยอด'
'มีเพียงไม่กี่คน ที่รู้ว่าเขาเป็น--'
เขาเป็นพวกจอมปลอม, ครับ
ไม่เอาแล้ว, คุณปันดีย์
ท่านครับ, ผมอยากจะจบดราม่านี้เสียที
ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ครูสอนประวัติศาสตร์,
เขาเป็นครูลึกลับ
เขาไม่รู้ว่าเขากำลังสอนอะไร
แล้วคุณรู้ทุกอย่างเหรอ?
ครับ, ผมทราบ
ถ้าคุณไม่เชื่อผม,
งั้นมากับผมแล้ว ดูด้วยตาคุณเองเลย
เขากำลังมาแล้ว!
ไป! ไป! กลับไปนั่งที่ตัวเอง!
ไป, ไป...
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ฮิตเลอร์ได้...
ฮิตเลอร์ได้...?
โชบิต!
ฮิตเลอร์ได้
ทำอะไร?
เขาบุกโปแลนด์ก่อนครับ, ครู
ดีมาก
โอท่าน, คุณ?!
ดี
นั่งลง
คุณต้องการพบผมเหรอครับ?
เปล่า
คุณสอนต่อเถอะ
คุณปันดีย์,
ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจ ทฤษฎีบทที่ผมอธิบายเมื่อวานนี้
ทฤษฎีไหนครับ?
คุณจะลืมเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?
ไม่มีปัญหา, ฉันจะนั่งอยู่กับคุณหลังเลิกเรียน
ผมชอบที่จะอยู่ต่อหลังเลิกเรียน
ผมพอมีเวลาให้คุณด้วยนะ
เรียนรู้อะไรจากเขาบ้าง, คุณปันดีย์
เขากำลังโกหกครับ, ท่าน
เขาไม่ได้สอนทฤษฎีอะไรผมเลย
ช่างมันเถอะ
คุณชอบสร้างเรื่องนัก
''ทุกคนประทับใจ ในตัวพี่อัจจูกันหมด'
'แต่เขารู้สึกหดหู่ใจอยู่คนเดียว'
พี่ชาย, คุณจำวิเนศ ชาจาปูร์การ์ได้ไหม?
วิเนศ ชาจาปูร์การ์?
พี่เคยเทกาวลงบนชุดชั้นในของเขา
- อัญมณีประจำตระกูลของเขาติดกัน - ถูก!
เกิดอะไรขึ้น? เขาเตะถังเหรอ?
เปล่าครับ, พี่
ตอนนี้เขาดังใหญ่แล้ว
ทำงานให้กับบริษัทยา
ผมจำชื่อเขาไม่ได้,
แต่เขาเป็นที่สองรองจากท็อป
เกิดอะไรขึ้น?
ฉันเคยเป็นที่หนึ่ง, นายรู้ไหม
ถ้าเพียงแต่พ่อของฉัน จ่ายเงินบริจาค
ฉันจะทำอะไรอยู่ตอนนี้?
งานที่ไร้ความหมายในโรงเรียนที่ไร้ค่า
คนที่เคยอยู่ข้างหลัง ฉันตอนนี้กำลังวิ่งไปข้างหน้า
ประทีก ริชจริยา ขับรถ ฮอนด้า ซิตี้,
ในขณะที่ฉันขับบุลเล็ต
รัตตัน กังโฆริยะ
มีรถขยะ 10 คันอยู่บนถนน
ทำเงินได้วันละ 20,000,
อีกคน
ริกกี้ ลัมบาแต่งงานกับกันปุระ
แต่ชีวิตแต่งงานของฉัน...พังพินาศ
คุณกำลังพูดอะไร?
-ความจริง -นั่นไม่จริง
พี่รู้ว่าทุกคนใน ลัคเนามองมาที่พี่
พวกเขามองมาที่ฉัน
เพราะภาพลักษณ์ที่ฉันรักษาไว้
ผู้คนเห็นแค่สิ่งที่ฉันแสดง ให้พวกเขาเห็นเท่านั้น
วันที่พวกเขาเห็นความจริง...
จะไม่มีใครสนใจ ที่จะมองฉันเป็นครั้งที่สอง
พี่กับความคิดแง่ลบของพี่
พี่, ความคิดลบๆ แสดงออกถึงสิ่งที่เป็นลบ
พ่อนายโทรมา รับสายสิ
พี่อยากคุยกับเขาเหรอ?
-ฉันก็แค่บอกนาย -ปล่อยให้มันดังไป
ไม่มีเรื่องอะไร, ให้มันดังไป
งานของนายควรจะทำให้
นายอยากไปทำงาน
และบ้านของนายควรทำให้
นายอยากกลับรีบกลับไป
ในกรณีของฉัน, ไม่มีอะไรสักอย่างที่ลงตัวเลย
โอ้, อัจจู...
-ลูกกลับมาแล้ว! -เปล่า, ผมยังอยู่บนถนน
อีกไม่นานลูกก็อยู่บนถนนแล้ว, ลูกชาย
เห็นไหม, ว่าทางที่ลูกจะไป...
ผมเห็นทุกวัน
แล้วดูสิ่งนี้ด้วย
ค่าบัตรเครดิตของคุณ
ฉันจะจัดการมัน
-ในที่สุดเขาก็ถึงบ้านแล้ว - ไม่, เขายังอยู่บนรถ
ฉันควรเสิร์ฟอาหารเย็นได้หรือยัง?
เขากระดกไปสองสามแก้ว
ฉันแน่ใจว่าเขาต้องเคยกิน...
อะไร, ไก่อมยิ้ม?
คุณควรบอกฉันล่วงหน้า
สุนัขข้างถนนกำลังอ้วนท้วน เพราะกินอาหารส่วนของคุณ
-แม่... -บอกเราด้วยว่าใครจะเป็นคนจ่ายบิลนี้
เพราะผมจะไม่จ่าย ให้มันสักแดงเดียว
ฉันไม่ได้คาดหวังให้เธอจ่าย
-คุณพูดอะไร? -ฉันไม่ได้คาดหวังให้เธอจ่าย
เฮ้...อย่าอ้วกลงอ่างนะ ไปอ้วกใส่โถ
ผมไม่ได้อ้วก
ผมแค่ล้างหน้า
ผมเอาอยู่นะ, แม่
แกเอาไม่อยู่
คนส่งของกดกริ่ง ทุกสองชั่วโมงพร้อมพัสดุในมือ
รองเท้า
แว่นกันลม
เสื้อชั้นในราคาแพง
แกเอาเสื้อผ้าพวกนี้ไปให้ใคร, หา?
มันเป็นของผม ทำมันมันไปกวนใจคุณด้วย?
ทำไมเขาต้องมีปัญหากับชุดชั้นในผมด้วย?
ฟังนะ...เอาเลมอนสักหน่อย
เอาให้เขา
เขาจู้จี้ตั้งแต่ วินาทีที่ผมก้าวเข้ามา
ได้มะนาวไปไม่ได้ทำให้คุณสร่างเมาเลย!
ในความพยายามที่จะลวงโลก,
จริงๆคุณกำลังพยายามหลอกตัวเอง
ใช่, ผมทำอย่างนั้น
เฮ้...แล้วของหวานล่ะ?
ผมไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น
เอามาให้ฉัน, ไม่งั้นมันจะเสียของเปล่า
ระดับน้ำตาลในเลือดของคุณอยู่ที่ 180นะ
เขาคือสาเหตุที่ระดับน้ำตาลในเลือด ของฉันพุ่งปรี๊ด!
ใช่, โทษผมซะทุกอย่าง
ผมจะไปแล้ว
อย่าส่งเสียง
นิชากำลังนอนอยู่
ทำไมผมถึงต้องทำให้เธอตื่นด้วย?
เพื่อมาเต้นเหรอ?
ฮะ? ว่าอะไรนะ?
เขาไม่ได้ทำอะไรให้เราลำบากใจเลย, ตอนนี้เขาจะไปรบกวนเธอด้วย
เมื่อไหร่เขาจะเปลี่ยน?
อ้าว, ตื่นแล้วเหรอ?
งั้น, ไปนอนบนพื้นนะ
นี่วันอังคาร
ถึงตาฉันที่จะนอนบนเตียง
ไป, ไป เร็ว, เร็ว
'เป็นเวลา 9 เดือนแล้วหลังจาก งานแต่งงานของพวกเขา,'
'แต่สิ่งเดียวที่ เพิ่มขึ้นระหว่างพวกเขาคือระยะทาง'
'นิชามีความสุขมาก ก่อนที่เธอจะแต่งงานกับอัจจู'
'เธอเป็นอิสระ,'
'ออกสังคม,'
'มีความสุข,'
'และน่าเสียดายนิดหน่อย'
'เพราะตอนเด็กๆ,
เธอเคยชัก'
'และดังนั้น, เธอจึงมีเพื่อน,
แต่ไม่ใช่แฟน'
'นั่นคือเหตุผลที่นิชาตัดสินใจ'
'เธอจะใช้ชีวิตของเธอกับ
คนที่เข้าใจเธออย่างแท้จริง'
'แล้วอัจจูก็เข้ามาในชีวิตเธอ...
ด้วยฉากหน้าที่สวยงามของเขา'
'ณิชาเห็นคุณสมบัติในตัวอัจจู...
ที่เขาอยากให้เธอเห็น'
คุณน้า...
ฉันเรียกคุณว่าแม่ได้ไหมคะ?
'มีความเคารพต่อผู้อาวุโส'
'รักเด็ก'
'ฉลาดและเป็นมิตร'
'และอาจูก็เห็นคุณสมบัติทั้งหมด ในตัวนิชา
ที่เขาต้องการแสดงให้โลกเห็น'
'ครอบครัวนักธุรกิจ'
'การศึกษาระดับเฟิร์สคลาส'
'ภรรยาชั้นยอด'
'ก่อนที่อะไรๆจะเลยเถิดไปกว่านี้,'
'ณิชา' เผยความจริงที่สำคัญที่สุด เกี่ยวกับตัวเธอเอง'
ฉันเป็นโรคลมชัก
โรค-ลม-ชัก?
เยี่ยม
ฉันเคยชักตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก
คุณรู้จักไหม?
'แต่งงานกับณิชา ได้ประโยชน์มากมาย'
'แทบไม่มีข้อเสียเลย'
คุณยังมีอาการพวกนั้นอีกหรือเปล่า?
ไม่เคยมีเลยในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา
โอ้
ฉันยังเคยกินดินตอนเป็นเด็กด้วยนะ
คุณยังกินมันอยู่ไหม?
ไม่ได้กินเลยในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา
"ฉันพบเธอแล้วฉันก็พบฝั่งของฉัน"
"ใจฉันโหยหาเพียงหยาดหยดเดียว,"
"และฉันมีแม่น้ำเป็นของตัวเอง,"
"หลังจากพบเธอ, หัวใจฉันมั่นใจ, "
"ไม่มีใครสำคัญไปกว่า ในชีวิตของฉันอีกแล้ว"
"หากไม่มีคุณชีวิตของฉันก็ไม่สมบูรณ์, คุณคงรู้"
"หัวใจที่เปล่าเปลี่ยวของฉันยังคงพเนจร, มองหาคุณทั้งบนและล่าง"
"หัวใจที่อ้างว้างของเรา,"
"พระเจ้าทรงรวมไว้ด้วยกัน"
"โอ้, ที่รัก,"
"ฉันอยากโรยราไปกับคุณ,"
"เมื่อมีคุณ..."
"หัวใจที่อ้างว้างของเรา,"
"พระเจ้าทรงรวมไว้ด้วยกัน"
"โอ้, ที่รัก,"
"ทั้งหมดที่ฉันต้องการจะพูด คือฉันเป็นของคุณ"
"พวกเขาร้องเรียกฉัน"
"พวกเขาดึงดูดฉัน"
"ท่วงท่าอันละเมียดละไมของคุณ..."
"ฉันยอมสยบโลกของฉันให้เธอแล้ว,"
"ตอนนี้ฉันไม่อาจอยู่ได้หากไม่มีคุณ"
"หลังจากพบเธอ, หัวใจฉันมั่นใจ, "
"ไม่มีใครสำคัญไปกว่า ในชีวิตของฉันอีกแล้ว"
"หากไม่มีคุณชีวิตของฉันก็ไม่สมบูรณ์, คุณคงรู้"
"หัวใจที่เปล่าเปลี่ยวของฉันยังคงพเนจร, มองหาคุณทั้งบนและล่าง"
"หัวใจที่อ้างว้างของเรา,"
"พระเจ้าทรงรวมไว้ด้วยกัน"
"โอ้, ที่รัก,"
"ฉันอยากโรยราไปกับคุณ,"
"เมื่อมีคุณ..."
"หัวใจที่อ้างว้างของเรา,"
"พระเจ้าทรงรวมไว้ด้วยกัน"
"โอ้, ที่รัก,"
"ทั้งหมดที่ฉันอยากจะพูด คือฉันเป็นของคุณ"
"เผยหน้าให้ฉันเห็นหน่อย, เจ้าสาว ที่น่ารักของฉัน"
"สายตาที่โหยหาของฉันต้องการพักผ่อน,"
"เมตตาฉันบ้าง,"
"ดวงตาของฉันอยากจะเห็นคุณ เหลือเกิน"
"ไม่มีอะไรเป็นของฉันอีกต่อไป ทุกสิ่งที่ฉันเป็นของคุณ"
"คุณคือโลกของฉัน..."
"หัวใจที่อ้างว้างของเรา,"
"พระเจ้าทรงรวมไว้ด้วยกัน"
"โอ้, ที่รัก,"
"ฉันอยากโรยราไปกับคุณ,"
ลุ,ง ช่วยให้เขาส่ง ตัวเจ้าสาวเร็วๆ นะ ไม่งั้นผมอาจจะระเบิด
ทำไมเธอต้องมีขนมมากมายขนาดนี้?
ไม่เอาน่า, นี่งานแต่งงานของพี่ใหญ่ของผม
ผมจะไม่กินขนมหวานได้อย่างไร?
ดูซิว่าจะใช้เวลานานแค่ไหน
ผมจะไปตรวจดูครับ, พ่อ
- ฉัน— - ไม่, ฉันจะไป
เปิดค้างไว้
ไม่ต้องกังวล, ลูกชาย
เธอจะดีขึ้นในไม่ช้า
คือ...
ฉันเครียดเรื่องงานแต่งงาน
ฉันเหนื่อย,
และเห็นได้ชัดว่าฉันรู้สึกประหม่า
ฉันคิดว่าฉันลืมกินยา
นี่เป็นครั้งแรกที่ มันเกิดขึ้นในรอบ 10 ปี
'หากสิ่งที่เกิดขึ้นหลังประตูที่ปิด'
'ได้เกิดขึ้นต่อหน้าทุกคน'
'มันคงทำลายภาพลักษณ์ของเขา'
'กลัวว่า'
'อัจจูจะไม่พานิชาออกข้างนอกเลย'
ผมดูเป็นไงบ้าง?
มันเป็นที่เที่ยวกลางคืนของผู้ชาย
อยู่บ้านเถอะ ที่นั่นคุณจะเบื่อ
ฉันไปด้วยได้ไหม
คุณถามก่อนไม่ได้เหรอ?
เดี๋ยวผมจะสาย
มา, ที่รัก,
ฉันจะชงชาให้คุณ
อัจจู,
ทำไมคุณสองคนไม่ไปเที่ยวกันล่ะ?
ผมไม่ว่าง
ทำไมพวกคุณทั้งหมดไม่ไปพักผ่อนกันล่ะ?
มีภาพยนตร์เรื่องใหม่ กำลังเข้าฉายในโรง
ผมไม่ชอบดูหนัง
'คุณมันคนขี้โกง'
'นั่นคือสิ่งที่แม่ก็บอกฉัน'
ฉันทำอะไรผิด?
ทำไมคุณถึงไม่สนใจฉัน?
ฉันเคยตีคุณไหม?
ฉันเคยเรียกชื่อคุณไหม?
ทุกอย่างปกติดี อย่าดราม่าโดยไม่จำเป็นเลย
ฉันกำลังดราม่า?!
ใช่น่ะสิ!
คุณเคยพาฉันไปดูหนังไหม?
คุณเคยพาฉันไปห้างสรรพสินค้าไหม?
คุณเคยแนะนำฉันกับเพื่อนคุณไหม?
เราเคยไปช้อปปิ้งด้วยกันไหม?
เราเคยทำอะไรด้วยกันไหม, อาเจย์?
ระหว่างเราไม่มีอะไรเหมือนสามีภรรยาเลย
เราจะทำได้อย่างไรล่ะ?
ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?
คุณรู้ว่าทำไมไม่ได้!
ฉันบอกคุณเกี่ยวกับ อาการชักก่อนที่เราจะแต่งงาน
ฉันยังบอกคุณว่าทำไมฉันถึงได้ เป็นอีกครั้งในวันแต่งงานของเรา
และตั้งแต่วันนั้นฉัน ก็ไม่ได้เป็นอีกเลย!
แต่อะไรจะรับประกันได้ ว่าคุณจะไม่เป็นอีก?
คุณจะเหนื่อยง่าย,
ไม่กินยา, ก็ประหม่าอีก,
และก็ออกท่าสั่น ต่อหน้าผู้คนทั้งเมือง,
และผมจะเสียภาพลักษณ์--
ผมคงจะทิ้งคุณไปแล้ว
ถ้าผมไม่กังวลเรื่องภาพลักษณ์มากเกิน
'ตอนนี้พวกเขาอยู่ด้วยกัน
และอดทนต่อกันและกัน'
ฟังนะ, กลับบ้านเร็วหน่อยนะวันนี้
คุณต้องไปส่งนิชา ที่บ้านพ่อแม่ของเธอ
ผมไม่ไปส่งใครที่ไหนทั้งนั้น
ส่งเธอ, ใช่!
นี่!
ทำไมนายไม่ไปส่งเธอล่ะ, หา?
นี่เป็นงานแต่งงานครั้งแรก ที่บ้านของเธอหลังจากนายแต่งงาน
- แล้ว? - ชาวบ้านจะพูดกัน
ปล่อยให้พวกเขาพูดไป ฉันไม่สนใจ
ทำไมคุณถึงไปไม่ได้?
คุณยุ่งอะไรนักหนา, หือ? ยิงฟักทอง?
ไม่เหมือนคุณนี่, ผมไม่ใช่นายธนาคาร ที่คอยนับเงินคนอื่น
ถูก, โปรไฟล์งานของนายรวมถึงเมา แล้วขี่มอเตอร์ไซค์อย่างไร้จุดหมายของนาย
การสอบอยู่ใกล้จะมาถึงแล้ว ผมต้องเตรียมกระดาษคำถาม
ตั้งหลักกับชีวิตคุณก่อนเถอะ
มันคือชีวิตของผม, ผมจะจัดการมันเอง
ฟังนะ, ฉันไม่รู้ว่าคนอื่นจะยังไง,
แต่พ่อแม่ของฉันจะไม่ชอบสิ่งนี้
คุณมารับฉันแทนก็ได้
ผมจะไม่ไป และคุณก็รู้ว่าทำไม
นี่คือวิธีที่แกพูดกับเธอเหรอ?!
เธอเป็นเมียแกนะ!
ทำไมทุกคนในบ้านนี้ชอบวุ่นวายนัก
พวกคุณทำให้ฉันสติแตก
ตอนนี้รักษาระยะห่างทางสังคม และปล่อยให้ฉันผ่านไป
-เฮ้... -หลบไป
เรียนรู้ที่จะเผชิญกับปัญหาของคุณแทน
- ที่จะหนีมัน! - ใช่, ฉันกำลังวิ่งหนี
งี่เง่า
ท่านอยู่ที่นี่
-ท่าน... -หืม?
ครูครับ, ผมคิดว่าท่านควรรับชาฮาลไว้
ไปให้พ้น
คุณกำลังจ้องอะไรอยู่?
เปิดหนังสือ
ครูครับ...
หืม?
-ครูครับ, ผมสงสัย -มันคืออะไร?
ครูครับ, ในค่ายกักกัน ในสงครามโลกครั้งที่สอง,
ทำไมพวกเขาถึงเปลื้องผ้านักโทษ ก่อนส่งเข้าห้องรมแก๊สครับ?
จะไม่มีการถามเรื่องนี้ในข้อสอบ
ครูครับ, ช่วยบอกเราที เพื่อเป็นความรู้ทั่วไป
ผมบอกคุณแล้วว่าจะไม่ถามเรื่องนี้
นั่งลง
ครูครับ, ถ้าครูไม่รู้ก็บอกมา
ทำไมครูต้องเลี่ยงตอบด้วย
นี่ทำให้เธอหายสงสัยหรือยัง?
นั่งลง
ไม่สำคัญว่า
แม่สามีจะรักลูกมากแค่ไหน,
หรือพ่อสามีของลูกจะ ดูแลเธอดีเพียงใด
ความสัมพันธ์นี้ก็ไร้ความหมาย
หากไม่มีสามีของลูกอยู่เคียงข้างคุณ
มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ, แม่
ลูกดูไม่เหมือน เด็กผู้หญิงที่เราส่งไปที่นั่นเลย ที่รัก
วันที่ลูกรู้สึกว่า
ไม่สามารถสานต่อ ความสัมพันธ์นี้ได้...
แค่กลับมาที่บ้าน
จะไม่มีใครตั้งคำถามกับลูก
การหย่าร้างไม่ใช่เรื่องเลวร้าย, ลูกรัก
มันใช้เวลาไม่นาน ในการทำลายความสัมพันธ์, แม่คะ
หนูอยากจะให้เวลากับความสัมพันธ์นี้
อีกซักระยะ
หนูยังมีความหวังเหลืออยู่
วันที่มันแตกหัก,
หนูจะกลับมา
หนูดูเป็นไงบ้าง?
สวยเหมือนเคย
ได้ยินว่าคุณตบนักเรียน?
คุณไม่เคยเหรอ?
ผมเคย, ครู...
แต่ไม่เคยตบลูกของสมาชิกสภานิติบัญญัติ
ยังดีที่ผมไม่ได้บอกคุณข้างนอก,
ไม่งั้นคุณได้ฉี่รดกางเกงแน่
คุณได้เจอหายนะแน่นอน, พี่ชาย
ใครบอกคุณ?
คุณทำเรื่องแล้วข่าวจะ ไม่แพร่ไปเป็นไฟลามทุ่งงั้นหรือ?
มันเป็นไปได้ขนาดนั้นเหรอ?
คุณกำลังสร้างกระแสไปทั่วเมือง
"พี่อัจจูตบ ลูกชายสมาชิกสภานิติบัญญัติ"
คุณมีช่องทางการติดต่อไหนกับ สมาชิกสภานิติบัญญัติคนนี้ไหม?
ช่วยฉันจัดการเรื่องนี้ที
คุณคือช่องทางการติดต่อของผม, พี่ชาย
บอกผมละกันถ้าผม ช่วยอะไรพี่ได้
ผมจะรีบไปที่นั่นเลย มันจะไม่มีปัญหาอะไร
พี่อัจจู, ฟังนะ...
พี่อัจจู...!
ไม่เอาน่า, พี่อัจจู...!
อาเจย์,
คุณอย่ากังวลไปเลย
ผมจะแก้ไขเรื่องนี้เอง
นี่... คุณภาโดริยะกำลังอยู่ในสาย
-คุณภาโดริยะ? -ใช่
คุณภาโดริยะ!
สวัสดีครับ คุณภาโดริยะ!
ใช่ครับ, ผมสบายดี
ผมแค่ต้องการความช่วยเหลือเล็กน้อย
ไม่ต้องห่วง, อัจจู
พ่อของเธอกำลังพยายามแก้ไขเรื่องนี้
ถ้ามันไม่ได้ผล,
ฉันจะไปกราบแทบเท้าสภานิติบัญญัติเอง
แม่, ได้โปรด
ฉันจะทำอะไรได้อีก?
คุณภาโดริยะก็จะช่วยอะไรไม่ได้
เขาปฏิเสธซื่อๆเลย
งั้นไปคุยกับคุณคุเรเล่
เขามีบัญชีออมทรัพย์กับธนาคารของคุณ
การที่เขามีบัญชีออมทรัพย์ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะช่วยลูกชายฉันได้!
คุณพูดไม่คิด
แล้วคุณมาลัยยาล่ะ?
เขาอยู่ในพรรคฝ่ายค้าน
มันมีแต่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลง
แล้วอัจจู...?
พ่อคะ, แม่หนูส่ง กุร์ตามาให้ค่ะแล้ว...
เกิดอะไรขึ้น?
เขาทำผิดพลาดไปแล้วครับ, ท่าน
ผมเห็นด้วยครับ
เขาไม่ควรเงื้อมือใส่เขา
อาเจย์ ดิกชิตเป็นครูที่ มีความสามารถและเก่ง
เราไม่เคยได้รับข้อร้องเรียน ใดๆเกี่ยวกับเขาเลยครับ, ท่าน
คุณอาเจย์ ดิกชิต?
ขอโทษครับ, ท่าน
อาจารย์ใหญ่,
คุณจะโอเคไหมถ้าผมหัก กระดูกของคุณต่อหน้าทุกคน,
แล้วพาไปที่มุมห้องแล้ว ขอโทษ?
คุณรู้มาตรา 17(1) และ 17(2) ของพระราชบัญญัติสิทธิ ในการศึกษาไหม?
การตีนักเรียนเป็นความผิดที่มีโทษ
ไม่ว่าคุณจะดำเนินการกับเขา
หรือไม่ผมจะจัดการคุณ
ตามแต่ท่านต้องการครับ, ท่าน
จัดตั้งคณะกรรมการวินัย
ที่ตรวจสอบอย่างเป็นกลางและตัดสินใจ
ว่าเขาเหมาะสมที่จะสอนในโรงเรียนนี้
หรือโรงเรียนอื่น
และจนกว่าจะถึงตอนนั้น...
ให้เขาพักงาน
'อาจารย์ดิกชิทของโรงเรียนฮอไรซันเวิลด์ แห่งลัคเนาถูกสั่งพักงาน'
'เป็นเวลาหนึ่งเดือนในวันนี้ เพราะตบนักเรียน'
'ตอนนี้คณะกรรมการวินัย จะทำการสอบสวนเรื่องนี้'
'ทุกคนในเมืองขอประณาม เหตุการณ์นี้อย่างจริงจัง'
นี่มันเป็นเรื่องร้ายแรงแล้วพี่ชาย
อืม
คณะกรรมการสามารถทำให้คุณติแหงกได้
ฉันแค่ไม่อยากตกงาน
ในเมืองนี้มีงานให้คุณ ไม่ขาดแน่นอน, พี่ชาย
มันจะไม่เป็นปัญหา ถ้าฉันลาออกจากงานด้วยตัวเอง
ถ้าฉันตกงาน,
ทั้งหมดที่ฉันทุ่มเทอย่างหนัก ให้กับการสร้างภาพลักษณ์ของฉัน
จะสูญเปล่าไป
แล้วพี่มีแผนจะทำอะไร, พี่ชาย?
นายจำการแข่งขันคริกเก็ต โกลด์คัพที่เราเล่นในโรงเรียนมัธยมได้ไหม?
เรากำลังเผชิญหน้ากับทีมฮาร์ดอย ในรอบรองชนะเลิศ
แน่นอน, ผมจำได้
พี่เตรียมการไว้อย่างดี สำหรับมัน
พี่ได้เสื่อมาจากเดลี
พี่ขอให้เทศบาล ส่งรถบรรทุกน้ำ
เพื่อรดน้ำพื้นดิน
พี่ยังหารถบดถนน เพื่อทำให้สนามเรียบอีกด้วย
คุณต้องติดสปอตไลท์ ทั่วสนามกีฬา
พี่ให้เสื้อยืดและหมวก ที่มีชื่อของผู้เล่น 14 ชุด
พี่รู้จักบันตี้ไหม?
-เขาขโมยเสื้อยืดไป 2 ตัว -ฉันเห็น
มันเป็นการแข่งขันที่ยอดเยี่ยมมาก, พี่ชาย!
คุณจำได้ไหมว่าฉันทำแต้มได้กี่รัน?
พี่...
อัจจู! อัจจู! อัจจู!
ฉันจำตัวเลขที่แน่นอนไม่ได้
แต่ที่แน่ๆพี่ทำแต้มได้ 70-80 รัน
แค่ 5 รัน
-ม่าย! -อืม
ว่าไงนะ?!
เราควรสร้างบรรยากาศแบบ ที่ผู้คนจดจำบรรยากาศได้
แต่ไม่ใช่ผลของมัน
ฉันจะต้องทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่
แต่พี่ถูกพักงาน,
พี่วางแผนจะสร้างบรรยากาศอย่างไร?
ฉันจะคิดอะไรบางอย่าง
นายเองก็คิดได้
ทั้งหมดที่ฉันคิดได้คือ พี่ไม่ได้คะแนนแค่ 5 รันแน่นอน
ให้ฉันช่วยไหม?
ไม่
ดี
ราตรีสวัสดิ์
เป็นไงบ้าง, ปาพน?
เหมือนเดิม, เหมือนเดิมครับ, ท่าน
ชั้นเรียนอื่นๆ กำลัง ดำเนินไปตามตาราง,
แต่เราก็สนุกกันมากมาย
-ในชั้นเรียนของคุณ -ทำไม?
พวกเขาเปลี่ยนชั้นเรียนประวัติศาสตร์ ของคุณเป็นช่วงเกม
คุณจะต้องข้าม ส่วนสงครามโลกครั้งที่สองไป
คุณควรจะรวม มันเข้าไปด้วยในเดือนนี้
มันจะไม่มีในข้อสอบ,ใช่ไหมครับท่าน?
มันเป็นความคิดที่ปฏิวัติวงการ, บิพิน
ฟังด้วยใจที่เปิดกว้าง
คิดอะไรอยู่ครับ, พี่?
บางสิ่งเหนือจินตนาการของคุณ
ท่านครับ, ผมได้คิดทบทวนเรื่องนี้อย่างหนัก
นักเรียนไม่ควรเดือดร้อน
เพราะผมทำผิดพลาดเล็กๆน้อยๆ
ฉันไม่สนว่าฉันจะไม่ได้รับเงินเดือนเลย,
แต่เด็กเหล่านี้สมควรได้รับการศึกษา
แต่มีแผนอะไรล่ะ, พี่ชาย?
สงครามโลก!
ท่านครับ, ผมจะเล่าเรื่อง สงครามโลกในเดือนนี้
ผมไม่รู้ว่าผมจะถูกพักงาน
แต่ตอนนี้, ผมจะเปลี่ยนความคิดลบนี้ ให้กลายเป็นบวก
ผมจะทำสิ่งที่ไม่มีใคร ในลัคเนาเคยทำมาก่อน
ผมจะใช้เงินส่วนตัวและไปยุโรป,
และสอนเรื่องสงครามโลกครั้งที่ 2 ให้นักเรียน, ไลฟ์สดจากสถานที่ของสงครามโลกครั้งที่สอง
ได้โปรดอย่าห้ามผมครับ, ท่าน
ทำไมพี่ถึงต้อง ไปยุโรปด้วย, พี่ชาย?
บรรยากาศไง
คุณคิดว่าพวกเขาจะเชื่อคุณเหรอ?
ผมไม่คิดว่าเขาจะ ไปไหนหรอกครับ, ท่าน
เขาก็ยังโกหกอยู่ดี
ใจร้ายจังที่คิดแบบนั้น!
นี่คือตั๋วของผมครับ, ท่าน
กรุณาดู
ปารีส,
นอร์มังดี
อัมสเตอร์ดัม,
เบอร์ลิน,
เอาชวิตซ์...
335,000,
รวมถึง GST
เรียนรู้บางอย่างจากเขา
คุณอาเจย์กำลังใช้เงินของเขาเอง
และไปต่างประเทศ,
เพียงเพื่อให้ความรู้แก่นักเรียนของเขา
และคุณ,
คุณไม่ได้สอนอะไรในโรงเรียน
เพื่อให้นักเรียนจ่ายเงิน พิเศษเพื่อสอนเพิ่มจากคุณ
พี่ไม่คิดว่าพี่กำลังจะใช้เงิน จำนวนมากกับมันไปหน่อยเหรอ?
ฉันจะไม่ใช้เงินสักบาท
พอได้บรรยากาศแล้ว...
ฉันจะให้พ่อเป็นคนจ่ายให้
โอ้, ยังมีอีกมากที่ฉันยัง ต้องเรียนรู้จากคุณ, พี่ชาย
นี่
-ยอด -ฉันจะเอาชามาให้คุณ
บิพิน, บูลเล็ตของฉัน ถูกซื้อมาในปี 2019
อยู่ในสภาพดีเยี่ยม
ลองขายในราคา 150,000
อีกอย่าง, ลองคุยกับร้านเพชรภูราด้วย,
แล้วบอกเขาว่า, ฉันจะขายสร้อยเส้นหนึ่ง, ไม่ สองเส้น,
กับแหวนสองวง
ไม่, ไม่ใช่สร้อยคอแต่งงานของเมียฉัน!
ไม่ใช่สร้อยคอแต่งงานของเมียฉัน!
ฉันไม่อยากจำนำมัน,
ฉันต้องการขายมัน
ฉันต้องการเงิน
พยายามเข้าใจครับ, พี่
ลาก่อน
ทำไมแกถึงขายของพวกนี้?
ผมต้องการเงินพ่อ
แกต้องการซื้ออะไรตอนนี้?
ชีวิตใหม่
แล้วชีวิตนี้ผิดอะไร?
จะเป็นไรไป, พ่อ?
ผมเป็นลูกชายที่ดีไม่ได้
เป็นสามีที่ดีไม่ได้
หรือครูที่ดีก็ไม่ได้
อัจจู?
ออกไป ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง
แกมีอะไรในใจ? บอกฉันมาให้หมด
ฉันมีความคิดแนวปฏิวัตินะ, พ่อ
เข้าใจ
ฟังด้วยใจที่เปิดกว้าง
ตั้งใจฟังอยู่
-ว่ามา -ผมไม่เคยพาณิชาไปเที่ยว
ผมไม่เคยสอนนักเรียนดีๆเลย
ผมยังต้องสอน ส่วนของสงครามโลกครั้งที่สอง
ผมโดนพักงานหนึ่งเดือน
แล้ว?
แล้ว, ผมเลยกำลังคิดจะเอา นิชาไปยุโรปกับผม
และสอนนักเรียนของฉันเกี่ยวกับ สงครามโลกครั้งที่ 2, ไลฟ์สดจากสถานที่
มันจะเป็นการศึกษาที่ดีสำหรับนักเรียนของผม
และเป็นวันหยุดที่ดีสำหรับเรา
เด็กเหล่านั้นจะได้เรียนรู้หนึ่งหรือสองอย่าง
และความสัมพันธ์ของเรา ก็จะคืบหน้าไปไม่น้อยเช่นกัน
ดังนั้น, ผมพยายามที่จะจัดการ เรื่องเงินครับ, พ่อ
- เท่าไร...? - ไม่นะ, พ่อ
ผมไม่สามารถรับเงินจากพ่อได้
-ไม่ -ดี
8 ถึง--
800,000 - 1,000,000.
800,000 - 1,000,000...
ถูก
อืม
แม่,
เอาเท่าที่คุณทำได้มาให้ผม
ฉันจะรับมันไว้
แต่มันจะแพงกว่าไหมที่ พาณิชาไปด้วย?
คนแก่ของฉันจะไม่จ่ายเงิน ถ้าฉันไม่พาเธอไปด้วย
อ๋อ อย่างนั้นสินะ
อย่างนั้นแหละ
ฉันขอพูดอะไรหน่อยได้ไหม, ถ้าคุณไม่ว่าอะไร?
อัจจูกำลังสร้างเรื่อง...
หลอกคุณ
เป็นไปได้
แต่ถ้ามันช่วยให้ความสัมพันธ์ ของอาจูกับนิชาดีขึ้นล่ะก็...
งั้นนั่นก็เป็นราคาที่น้อยมากที่ต้องจ่าย
ใช่, เราใช้เงินไป 500,000 ในงานแต่งงานของพวกเขาเอง
ใช้แล้ว, แม่
อัจจูทำให้ฉัน ประหลาดใจมาก
คุณจะไปเที่ยวชมสถานที่ไหนบ้าง?
ปารีส,
อัมสเตอร์ดัม,
เบอร์ลิน,
นอร์มังดีและเอาชวิตซ์
เธอมีความสุขไหม?
ค่ะ, แม่
หนูมีความสุขมาก
ว้าว, นิชา,
หนังสือเดินทางของคุณมีตราประทับเยอะเลย
ดูของอัจจูสิ, เป็นสมุดเปล่า
จุดประสงค์ในการไป?
ฮันนีมูนแรกของเราไปได้ไม่ดีนัก
เราก็เลยตัดสินใจไปอีกครั้งหนึ่ง
- ฟังนะ... - อืม?
ฉันก็เก็บเงินได้บางส่วนด้วย
แปลงเป็นดอลลาร์สิ
พวกเขาใช้ยูโร, ไม่ใช่ดอลลาร์
งั้นแปลงให้เป็นอะไรก็ได้ที่ใช้งานได้
ฉันกำลังส่งลูกชายและภรรยาของเขาไปยุโรป
ชาของคุณ
อืม
เงินยูโรของคุณครับ
เฮ้ นิชา ฟังนะ...
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันถอนเงินยูโรจากที่นี่
เก็บไว้
สำหรับค่าใช้จ่ายส่วนตัวของคุณ
เริ่มติดตามผมบนFacebookกับInsta
ผมจะอัปโหลดวิดีโอและคุณ ก็จะได้เรียนรู้อย่างหรือสองอย่างเช่นกัน
-เข้าใจไหม? -คุณรู้ ID ของเขาใช่ไหม?
อาจูร็อคส์_253
-ตกลง -เห็นไหม บิพิน,
ฉันกำลังสร้างบรรยากาศแบบที่...
ที่ผู้คนจะจดจำ บรรยากาศและไม่ใช่ผลลัพธ์
ถูกต้อง
ขอบคุณ
ฉันตื่นเต้น!
ไม่ต้องตื่นเต้นมาก
ผมไม่ได้สนใจอะไรเลย เกี่ยวกับสงครามโลก,
การเดินทางครั้งนี้ และคุณด้วย
ผมทำสิ่งนี้เพื่อภาพลักษณ์ของผมเท่านั้น
พ่อจะไม่ได้ให้เงินผมเลย
ถ้าผมไม่ได้แท็กคุณไปด้วย
ดังนั้น, ช่วยผมหน่อย จากสนามบิน ตรงไปบ้านคุณ
แก้ตัวอะไรก็ได้ที่คุณต้องการ
ผมจะโทรกลับเมื่อผมกลับมา
สะอื้นกับที่หมวกหล่น
'ฉันมีความหวังเหลืออยู่'
'วันที่แตกสลาย
ฉันจะกลับมา'
'แต่ฉันจะไม่กลับมาอย่างเงียบ ๆ '
'ฉันจะกลับมาหลังจาก สอนบทเรียนให้เขาเท่านั้น'
ผมจะไปล่ะ
อย่าสร้างซีน ตอนดึกแบบนี้
ผมบอกคุณแล้ว, คุณสามารถไปที่นั่นได้จากสนามบิน
ฉันจะไปยุโรป
ผมไม่พาคุณไปด้วย
คุณเป็นใครมาหยุดฉัน?
ฉันไม่ได้ใช้เงินของคุณไปที่นั่น
ฉันจะใช้เงินของพ่อแม่สามีของฉัน
-คุณบ้าหรืออะไรเนี่ย? - ใช่ ฉันบ้ามากที่เชื่อใจคุณ
ฉันไม่เคยเจอใคร ไร้ยางอายหรือเห็นแก่ตัวมากกว่าคุณเลย
ฉันอยู่บ้านเพราะคุณ ไม่ชอบให้ฉันออกไป
ฉันไม่ได้รับงาน
ฉันไม่ออกไปข้างนอก
ฉันใช้ชีวิตตามกฎของคุณมาพอแล้ว
ตอนนี้ฉันต้องการมีชีวิตอยู่เพื่อความสุขของฉัน
ถ้าคุณมีปัญหาก็อย่าไป,
เพราะฉันจะไปแน่นอน
ช่วยผมหน่อย,พี่
มันจะช่วยให้คุณสร้างกล้ามเนื้อบางส่วน
มันหนักเกินไป
นั่นเป็นสัมภาระที่เยอะมากสำหรับเวลาเพียง 15 วัน
เอาล่ะ, เธอไม่เหมือนคุณ
ที่ใช้เวลาทั้งสัปดาห์ใส่ เสื้อยืดและกางเกงตัวเดียวกัน
เธอจะเปลี่ยนวันละ สามครั้งถ้าเธอต้องการ
-นิชาของเราไม่น้อยหน้าดาราหนังเลย นั่นก็จริง
พี่ชาย, จักรยานของคุณจะจอดอยู่ 15 วัน
เครื่องยนต์มันอาจจะยึดได้
ถ้าคุณต้องการ--
ผมหมายถึง...
ผมสามารถเอามันไปวิ่งได้
รักษาความตื่นเต้นให้มีชีวิตชีวา
ไม่ต้องห่วง, พี่ชาย ผมจะไม่ปล่อยให้ตายด้าน
แล้วเจอกัน
โชคดี, ลูกๆ
เดินทางปลอดภัยนะ
-ดูแลตัวเองกันนะ -ขอให้สุขสุดๆไปเลย
-โอเค -ฉันก็ควรไปได้แล้ว
โอเค ไปเลย, ลูกชาย
เทคแคร์
เก็บของที่ขโมยมาเข้าไป, ที่รัก
บายจ้ะ, นิชา
เทพธิดานาร์มาดาจงเจริญ!
พี่คัลเปช!
-ว่าไง? -ส่งชาคลีให้ฉันหน่อย
ชาคลี?
โย่ หูฟัง!
ส่งชาคลิสพวกนี้ให้เขา
ขอบคุณ ขอบคุณ
-นี่ -ส่งโธกลาให้ด้วย, ลูกชาย
ได้ครับ
พี่ชาย! โย่!
ส่งโธกลาให้เขา
ขอบคุณ
และขนมรสเปรี้ยวห่อนี้
ได้โปรด
-สุดท้าย -สุดท้าย
ฉันควรจะส่งเทพลาข้ามไปด้วยดีไหม?
ครับ, ขอบคุณ
ส่งนี่ไปให้เขา
มันร้อน. กรุณารับมันไว้
-อะไรน่ะ...! -เฮ้ ... เขาเป็นแค่เด็ก
ช่างเขาเถอะ
เขาเป็นเด็กเหรอ?
ใจเขาเป็นเด็ก ปล่อยเขาเถอะ
ส่งให้เขาไป เขาจะได้มีความสุข
ขอบคุณครับ
คุชราต คาครา...
โย่ คู่หู...
ทำไมคุณถึงทำแบบนี้? โอยพี่...
ช่วยส่งต่อหน่อย
-คาครา? -คาครา
คาครา
นั่นคือคาคราสัตวิคพิเศษสำหรับพ่อ
เธอถือศีลอดตั้งแต่เช้า
-คุณเพิ่งกัดพวกมันทั้งหมด - ภาษีทางด่วน
ภาษีทางด่วน
ตอนนี้ฉันจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้
เขากัดพวกมันหมดแล้ว, พ่อ อย่ากินมัน
เดินด้วยความมั่นใจ
และจะไม่มีใครหยุดคุณได้
ดูและเรียนรู้ คุณเจ้าหน้าที่, สวัสดีตอนเช้า!
กรุณาหลีกทางครับ
-ฉันเป็นใคร? -ใช่, คุณ
มั่นใจ, เหรอ?
เปิดกระเป๋า, ครับ
ใช่, ใช่
ใช่
ผมเป็นครู
มันต้องสนุก 100% แน่
เขาถูกจับ
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เกิดขึ้นตลอดเวลา
ปัญญาอ่อน!
ไปกันเถอะ
นี่ไม่ใช่กระเป๋าของเรา
งั้นเป็นของใคร?
ผมไม่รู้
บา, เราจะทำการ์บา ใต้หอไอเฟล
ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น, ไม่งั้นพวกเขาจะยึดกระเป๋าเรา,
และถ้าพวกเขาพบของผิดกฎหมาย ในนั้นพวกเขาจะจับคุณด้วย
ถ้าพวกเขาจับผม พวกเขาก็จะจับคุณด้วย
ฉันจะบอกเขาว่าฉันไม่ได้มากับคุณ
ผมจะเอาพาสปอร์ตให้เขาดู และพิสูจน์ว่าคุณเป็นเมียผม
โอเค, คุณไปได้
ขอบคุณ
ขอบคุณครับ
นี่กระเป๋าใคร?
คัลเปช ซาฮ์
หือ?
แก๊งกัจจู!
-นี่มันฝรั่งทอด -ขอบคุณ
ขนม
และโดกลา!
ค่ะแม่, เรามาถึงแล้ว, อย่างปลอดภัย
ค่ะ, อาเจย์สบายดี
ไว้หนูโทรหานะคะ
โอเค
ใครเขาใส่เสื้อลายปักแบบนั้นกัน?
แล้วใครเขากินเม็ดทับทิมกัน?
ใครที่ไหนเขาเอาอาหารพร้มปรุงมาจากอินเดียกัน?
เขาตาบอดหรือไง?
เขาควรจะตรวจดู ก่อนที่จะเอามันมา
ได้, ฉันทำพลาด,
แต่เขาก็ควรจะดูก่อน, ใช่ไหม?
แต่เขาจะดูยังไง, เขามัวแต่ยุ่งอยู่กับการคิดถึงเรื่องของกิน
ทำลายทั้งประสบการณ์บนเครื่อง แล้วก็การเดินทางของฉัน
คนอย่างพวกเขาไปต่างประเทศ แล้วก็ป้ายชื่อเสียๆให้อินเดีย
แล้วช่วงนี้ใครใช้น้ำหอมกลิ่นคูสกัน?!
โอ๊ย ตัวตึง!
รูปภาพที่เขาโพสต์บน เว็บไซต์ทำให้ดูเหมือนเป็นจุด 5 ดาว,
แต่สิ่งที่เราได้ - อมยิ้มนี่!
ไม่เอา, อารมณ์ดี
อารมณ์ดี!
สวัสดี, นักเรียน!
สิ่งที่คุณเห็นข้างหลังฉัน ไม่ใช่เสาสัญญาณโทรศัพท์ของ เมืองลัคเนาว์,
มันคือหอไอเฟลแห่งปารีส
ครูอาจูสุดที่รักของคุณ มาถึงแนวหน้าของสงครามแล้ว
บทเรียนเกี่ยวกับสงครามโลกครั้งที่สองเริ่ม ในวันพรุ่งนี้,
ไลฟ์สดจากปารีส
หลังจากนั้น, เราก็ไปนอร์มังดี,
อัมสเตอร์ดัม,
เบอร์ลิน,
และเอาสวิตซ์
จะไม่มีการทิ้งหินก้อนใด ไว้เพื่อให้ความรู้แก่คุณ
ให้ความรู้ลัคเนา,
เพิ่มขีดความสามารถลัคเนา
เห็นไหม?
พรุ่งนี้คงสนุก
ขำกระจาย!
คุณคิดว่านี่เป็นเรื่องตลกเหรอ?
ฉันดูเหมือนเป็นศูนย์ที่นี่,
แต่ฉันแน่ใจว่าลูกชายของพ่อ ต้องดูเหมือนฮีโร่ที่นั่น
เขาใสชุดอะไรของเขาน่ะ?
มันดูพื้นๆมาก!
มันไม่มีลายปักหรือลวดลายอะไรเลย
พวกเขาน่าจะใส่ลายปัก...
ชีตาร์, กวางที่กำลังวิ่ง, จระเข้, หรืออะไรก็ได้
เราไม่สวมเสื้อผ้าแบบนั้น แม้แต่ตอนที่เราไว้ทุกข์
คุณจะไปไหนน่ะ?
ฉันไม่สนใจมัน,
แต่ที่นีคือปารีส ไม่ใช่ลักเนา
ที่นี่, เวลาเห็นผู้หญิง เดินคนเดียวบนถนนที่ไม่มีผู้คน
พวกโจรมันจะฉกเงินของเธอได้,
แล้วขโมยโทรศัพท์ด้วย
ฉันจะไปดูหอไอเฟล
คุณก็เห็นมันจากหน้าต่างแล้ว
คุณจะได้เห็นปารีสทั้งเมือง ผ่านหน้าต่างอย่างเดียวหรือไง?
ไม่เหมือนคุณ, ผมไม่ใช่นักท่องเที่ยว
ผมเป็นครู
ผมจะไปที่พิพิธภัณฑ์สงครามโลก
ขอให้สนุก
ไปเห็นปารีสทั้งเมือง ผ่านหน้าต่างอย่างเดียว, พูดไปได้!
ขอโทษนะครับ
ครับ, ท่าน?
คุณมีเมล็ดยี่หร่าไหม?
รู้จักไหมเล็กๆ เขียวๆน่ะ?
ไม่เหรอ?
ว่าแต่, อาหารมันแย่มาก
นี่,
จำไว้สองอย่างที่นี่
เมื่อคุณพบคนอื่น, พูดว่า-
บองชู
หมายถึงสวัสดี
ถ้าใครบางคนช่วยเหลือคุณ, พูดว่า - แมร์ซี โบกู
หมายถึงขอบคุณ
โอเค?
แล้วคุณก็จะใช้แค่บองชู,
เพราะคุณไม่เคยพูด ขอบคุณกับใคร
เอาล่ะ, รถบัสไปพิพิธภัณฑ์ ออกมาจากทางนั้น
บองชู!
40 ยูโร
แค่ 40 ยูโรเหรอ?
3360 รูปี!
พยายามจะปล้นฉันหรือไง?
ขอบคุณครับ
ฮัลโหล
สวัสดี
มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?
10 ยูโร...
หืม?
เอาล่ะ, นักเรียนที่รัก,
อาจูของคุณใช้เงิน 50 ยูโรจากกระเป๋าของเขาเอง,
เพื่อนำท่านชมพิพิธภัณฑ์สงคราม
แล้วเจอกัน
"วัน "ทอมมี่" ของคุณจบลงแล้ว" "ตอนนี้คุณจะถูกเรียกว่าหมาล่าเนื้อ"
"คุณมันห่วยแตก!"
"คุณซ่อนตัวอยู่ใต้หนังสิงโต,"
"แต่คุณจะซ่อนหางของคุณได้อย่างไร, จริงไหม?"
"คุณมันห่วยแตก!"
"เปิดใช้อาวุธ"
"หยุด"
"ดู"
ตรวจดู
ไม่อัพเดท
ดูเหมือนเขาจะติดอยู่ที่ไหนสักแห่ง
"ฉันจะบ้าตาย..."
"คุณกินอาหารอย่าง ฟุ่มเฟือย"
"การเปลือยเปลือกจะช่วย รักษากิจวัตรของคุณไว้อย่างไร?"
"คุณมันแย่จริงๆ!"
"คุณมันห่วยแตก!"
"รับมือกับความประสาทของคุณ" "ฉันโคตรเศร้า"
"อนาคตของฉันหมดลง" "ตัวเลือกของฉันดูเหมือนจะน้อยมาก,"
"ทำยังไงดี?"
"ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในสวนสัตว์"
"แผนทั้งหมดของฉันผิดเพี้ยน"
"ความโชคร้ายก็ไล่ตามฉันอีกด้วย"
"ทำยังไงดี?"
"ฉันจะบ้าตาย, "
แค่ชั้นในหรือครับ, คุณ?
เอาเลยหลับหูหลับตาปล้นผมเลย
ใช่...เจ้าคนอนาถา
"ฉันจะบ้าตาย, "
-แล้ว... -หืม?
วันนี้เป็นไงบ้าง?
สวยงาม
เดินช้อปปิ้งนิดหน่อย, ดูโน่นดูนี่บ้าง, แล้วก็หาอะไรกิน...
หมดวันฉันก็เลยกลับ
อืม,
ประสบการณ์การกินและ เที่ยวของคุณ
ดีพอๆ กับประสบการณ์ช้อปปิ้งของคุณไหม?
ฉันบอกคุณไม่ได้เลยว่าวันของฉันแย่แค่ไหน
คนขับแท็กซี่คิดเงิน 40 ยูโรสำหรับระยะทาง 4 กม.!
นั่นมันพอสำหรับไปเที่ยว ที่ไนนิตาล, กับครอบครัวได้เลย
พวกเขาคิดเงิน 500 รูปี สำหรับขนมปังที่มีใบไม้อยู่ข้างในสองสามใบ
เรากินอะไรกันนะ?
และพวกเขากำลังขายตั๋ว เข้าชมละครเพลงในนามของพิพิธภัณฑ์
ยุติธรรมขนาดไหน! แล้วพวกเขาพูดภาษาอะไรกัน, ห๊ะ?!
มันฟังดูเหมือนพวกเขายัดน้ำตาล ผงเข้าปากอยู่
ซู ซู วี วูซูวา วูซูวี
เศร้าสุดๆ
พรุ่งนี้คุณจะออกไปกับฉันไหม
คุณเก่งเรื่องนี้มากกว่า
ไม่ล่ะ
นี่มันต่างประเทศ
ฉันไม่รู้จักผู้คนเขา,
และไม่เข้าใจวิถีของพวก
คุณเป็นคนเดียวที่ฉันรู้จักที่นี่
ได้โปรด
คุณรู้ไหมว่าเมื่อผู้หญิงคนหนึ่งแต่งงาน และย้ายไปอยู่กับสามีของเธอ,
เธอกำลังจะไปสู่สถานที่ใหม่เอี่ยม
เธอไม่รู้จักใครที่นั่น,
เธอไม่รู้วิถีของพวกเขา...
คนเดียวที่เธอไว้ใจได้ คือสามีของเธอ...
และฉันไม่มีวันทำอย่างนั้นได้
ยังไง, ฉันก็ไม่เหมือนคุณ
เราจะไปด้วยกันพรุ่งนี้
เเมร์ซี โบคู
วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง?
คุณก็เห็นว่ามันเป็นอย่างไร
เสื้อผ้าพวกนี้ก็ไม่เลวนะ
จริงหรือ?
คุณเคยเห็นแล้ว, ไม่ใช่เหรอ?
แล้วพาฉันมาที่นี่ทำไม?
คุณต้องการให้ฉันไปด้วย, ใช่ไหม?
-อืม -ถ้าอย่างนั้นก็อย่าถามฉัน
วิวดี,
แต่สิ่งนี้เกี่ยวข้องอะไร กับสงครามโลกครั้งที่สอง?
ทุกซอกทุกมุมของยุโรป ซ่อนเรื่องราวของสงครามโลกครั้งที่สองไว้
เมื่อฮิตเลอร์โจมตี
ชาวฝรั่งเศสออกจาก เมืองโดยไม่มีการสู้รบ,
เพื่อไม่ให้เมืองที่สวยงามแห่งนี้ ถูกทำลายจากสงคราม
และวิวที่คุณ กำลังเพลิดเพลินอยู่ตอนนี้
ฮิตเลอร์ไม่สนุกกับมันเลย แม้จะยึดปารีสได้แล้วก็ตาม
ทำไม?
เพราะชาวฝรั่งเศสตัด สายเคเบิลของลิฟต์ก่อนที่จะออกไป
คุณรู้เรื่องทั้งหมดนี้ได้อย่างไร?
ไม่มีอะไรที่คุณไม่สามารถ ค้นพบได้หากคุณใช้ความพยายาม
ซึ่งหมายถึงทั้งสองอย่าง,
สถานที่และคน,
นักเรียนที่รัก,
เนื่องจากอุปสรรคทางเทคนิค, เมื่อวานผมไม่สามารถสอนอะไรคุณได้
แต่วันนี้ไม่มีใครห้าม ไม่ให้ผมสอนคุณได้
ในปี 1939,
เมื่อฮิตเลอร์โจมตีโปแลนด์,
สหราชอาณาจักรและฝรั่งเศส
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่สอง
และเช่นกันผู้คนเคยแต่งตัวดีกว่านี้ ในสมัยก่อน
ดู,
พวกเขายังคงนอนแยกเตียงกัน
เมื่อพวกเขาใกล้กันมากขึ้น,
เตียงของพวกเขาก็จะใกล้กันขึ้นเช่นกัน
ฉันสงสัยว่าเมื่อไหร่
วิเศษมาก!
สถาปัตยกรรมที่ยอดเยี่ยม!
มันควรถูกถ่ายแบบรูปเต็ม ถ่ายด้วยกัน, หืม?
จะพูดอะไรล่ะ?
สวัสดี, สุภาพบุรุษ
สวัสดีครับ
- บองชูร์ - รูปเต็มหนึ่งรูป
ใช่ ใช่, ได้เลย...
- ส่งโทรศัพท์ของคุณมา - แพงนะ
ใช่ใช่, ไม่มีปัญหา
งั้น...ผมจะนับถึงสาม
แล้วคุณต้องมองไปตรงนั้น
และพอผมนับสามคุณก็หันมา,
-และก็ยิ้ม, โอเค? -เรียบร้อย
-เขากำลังบอกว่าเราต้องมองไปทางนั้น.... -ฉันเข้าใจ
ดีเนอะ
หนึ่ง...
คุณไม่ได้นับสองหรือสามเลย
แกไอ้ขโมย!
ขโมย!
เขาเป็นหัวขโมย!
ฮิปปี้นั่น! จับเขา!
ขโมย! จับเขา!
จับเขา! จับเขา! ขโมย!
อย่ายืนอยู่ตรงนั้น! จับเขา!
ชาวฝรั่งเศสเขาเร็ว จับเขา!
ขโมย! ขโมย! จับเขา! จับเขา!
จับเขา! เขาเป็นหัวขโมย! จับเขา!
หยุด หยุด
โห่!
เฮ้ย!
หยุด-หยุด-หยุด!
ที่นี่ปารีส,
ไม่ใช่ลัคเนา
เข้าใจไหม?
คุณไม่มีปัญหา ที่จะออกมากับฉันแล้วเหรอตอนนี้?
ถ้าฉันชักขึ้นมาอีกล่ะ?
ผมคิดเรื่องนี้, เยอะมาก
อืม
ผมสรุปได้ว่าที่นี่ไม่มีใครรู้จักผม
มันต่างกันยังไง?
ถ้าที่นี่ไม่มีใครรู้จักคุณ, แล้วทำไม คุณเอาแต่โกหกเรื่องเสื้อผ้าของคุณ?
นิชา,
คุณจำกำไลที่ฉัน ให้คุณสวมในงานแต่งงานได้ไหม?
คุณได้เอามันไปด้วยไหม?
เปล่า มันอยู่ในตู้ของฉัน
มันอยู่ในลิ้นชัก
ดี, ฉันจะเอามันจากที่นั่น
โอเค, วางสายละนะ
นักเรียนที่รัก, อย่างที่ผมสอนคุณไป,
มีเรื่องราวของสงครามโลกครั้งที่สอง ซ่อนอยู่ในทุกซอกทุกมุมของยุโรป
และด้วยเหตุนี้, เราจึงจบบทของเราเกี่ยวกับปารีส
เราจะกลับมาพบกันอีกครั้งที่นอร์มังดี
ให้ความรู้ลัคเนา,
เพิ่มขีดความสามารถลัคเนา
เขากำลังทำงานอย่างหนักครับ, ท่าน
เขาไม่ทิ้งหินไว้เลยสักก้อน
แต่ไม่สามารถพูดแบบเดียวกันกับคุณได้
คุณวางแผนที่จะจัดตั้ง คณะกรรมการกับคนพวกนี้หรือ?
ครับ, ท่าน
คณะกรรมการนี่ช่าง...
ผมหมายถึงพวกเขาเป็นคนดีครับ, ท่าน
คุณเก็บคณะกรรมการพวกนี้กับคุณ
ตอนนี้ผมจะทำในสิ่งที่ต้องทำ
คุณคิดว่าอาเจย์ของคุณ กำลังทำงานได้ดี,
สอนลูกศิษย์ผ่านมือถือ?
อีกไม่นานเราจะได้รู้ว่า เด็กๆ ได้เรียนรู้อะไร
สงครามโลกจริงๆ
จดหมายจากทนายความ?
มันคือใบหย่า
หย่า!
คุณก็รู้?
ผมจะรู้ได้อย่างไร?
มันคือใบหย่า
พระเจ้า!
คุณรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นในนอร์มังดี?
สิ่งที่เกิดขึ้นในนอร์มังดี คือความล้มเหลว!
อะไร? ความล้มเหลว!
และสงครามโลกจริงๆก็เริ่มขึ้นแล้ว
อะไรจะเริ่ม?
เราก็เป็นห่วงเหมือนกัน, พี่สาว
เราจะสูญเสีย
สาวแสนดีอย่างณิชา
เราไม่รู้จะพูดอะไร
ลูกชายของเราเป็นฝ่ายผิด
มันไม่ใช่อย่างนั้น, น้องสาว
บางครั้ง, แค่คนสองคนเข้ากันไม่ได้
เอาล่ะ...
อาเจย์ไม่ได้แย่ขนาดนั้น
ว่ามาเลยพี่สาว, เขามีอะไรดี?
คนโง่ไร้ประโยชน์
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
นิชาดูมีความสุขก่อนจะไป
พี่ชาย, อาจูบอกว่าเขาอยาก จะแก้ไขความสัมพันธ์ของพวกเขา
นั่นเป็นเหตุผลที่เราส่งพวกเขาไปที่นั่น, ด้วยกัน
เราไม่รู้ว่าพวกเขากำลังคิดที่จะหย่ากัน!
พูดตรงๆ,
ฉันไม่รู้จริงๆว่าจะทำอย่างไร
เราจะทำอะไรได้อีก?
เราควรโทรกลับไปหาพวกเขา,
และถามว่าพวกเขาจะ อยู่ด้วยกันหรือจะแยกทางกัน
พวกเขาต้องตัดสินใจและบอกให้เรารู้
ฉันรับความตึงเครียดนี่ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
ระดับน้ำตาลในเลือดของฉันพุ่งปี๊ดแล้ว
ไม่, พี่
อย่าโทรหาพวกเขา
พวกเขาอยู่กันตามลำพังในต่างแดน
พวกเขาไม่มีผู้ใหญ่ คอยให้เหตุผลกับพวกเขา
จะทำอย่างไรถ้าพวกเขาทำอะไรที่ไม่ดี?
มีแต่จะทำให้เดือดร้อนมากขึ้น
เธอพูดถูก
พวกเขาจะกลับมา ในอีกสองสามวัน, ใช่ไหม?
เราค่อยคุยกับเขาหลังจากพวกเขากลับมา
แบบนั้นก็ได้เหมือนกัน
เราจะรอ
เราจะยอมรับสิ่งที่เหลือตามพระ ประสงค์ของพระเจ้า
สุสานอังกฤษที่ใหญ่ที่สุดในนอร์มังดี
วีรบุรุษสงครามหลายพันคนถูกฝังไว้ที่นี่
ผู้สละชีวิตเพื่อเอาชนะฮิตเลอร์
และนำความสงบสุขมาสู่โลก
คุณเสียเงินไป 5 ยูโรจริงๆจังๆ กับคู่มือเสียงนี้
ยังไงก็, บอกให้ผมทราบว่าคุณเรียนรู้อะไร
หลุดไปหลายตัวเลย, ใช่ไหม?
นี่คือชายหาดที่ ทหารเสียสละชีวิตของพวกเขา
พวกเขารักษามันไว้อย่างดี
มีแต่ทรายกับน้ำ ไม่เห็นมนุษย์สักคน
สักครู่, เดี๋ยวฉันกลับมา
ขอโทษนะครับ
สวัสดีครับ!
- บองชูร์ - กระท่อม?
เบียร์? ที่ไหน?
ไม่อยู่ที่นี่
ไม่? ให้ตายเถอะ
คุณร้องไห้ทำไม?
ฉันควรจะเป็นฝ่ายร้องไห้
ไม่มีกระท่อม, ไม่มีเบียร์, ไม่ข้าวโพด, ไม่นวดผ่อนคลาย...
และพวกเขาเรียกสิ่งนี้ว่าชายหาด?
ฉันไม่อยากได้ยินมัน
คุณรู้ไหมว่าช่องไหน กำลังเล่นเพลงของบัดชาฮ์?
ฉันแค่ล้อเล่น
เธออ่อนไหวมากเกินไป
6 มิถุนายน 1944,
หาดโอมาฮา,
06:30 น.
กองกำลังพันธมิตรกลุ่มแรก ยกพลขึ้นบก,
และทหารเยอรมัน 12,000 นาย
กำลังรอพวกเขาอยู่
ชายหาดยาว 300 เมตร
ไม่มีที่ให้ซ่อน
96 เปอร์เซ็นต์ของทหาร ในกลุ่มแรก
เสียชีวิตในชั่วโมงแรก
มาเถอะ
ไปจัดการมัน
ไป
มันเป็นการตายทันที,
แต่นั่นไม่ได้หยุดพวกเขา
เหล่าทหารหาญ
จากหาดโอมาฮาเป็น ตัวอย่างของความกล้าหาญ
ไม่
มันไม่ง่ายเลย
ที่จะยอมรับความตาย เพื่ออิสรภาพของผู้อื่น
บางคนออกรบ ในสงครามครั้งแรก,
และบางคนก็เป็นครั้งสุดท้าย
บางคนมีครอบครัวรออยู่ที่บ้าน,
และบางคนก็ไม่ได้ พบกับครอบครัวของพวกเขาอีกเลย
สงครามไม่เคยให้ประโยชน์แก่ใคร
มีเพียงบรรทัดเดียว ในหนังสือเรียนที่เกี่ยวกับนอร์มังดี
คือทหารมากกว่า 10,000 นายเสียชีวิต ในการรบที่นอร์มังดี
บางสิ่งบางอย่างพลาดไปได้ง่ายๆ ในขณะที่สอน
มีหลายคนอายุ 17-18 ปี...
นั่นไม่ใช่อายุที่จะต้องตาย
ไม่เคยเห็น "พี่อาจู" อารมณ์นี้
อย่าบอกใคร
ทำไม?
มันจะทำลายภาพลักษณ์ของคุณเหรอ?
ชายผู้แข็งแกร่งไม่ร้องไห้งั้นหรือ?
ไม่ใช่ต่อหน้าทุกคน
นักเรียนที่รัก,
มันง่ายมากที่จะแสดงความคิดเห็น ขณะที่ดูสงครามทางทีวี
แต่เฉพาะคน ที่ทั้งต่อสู้
หรือคนที่ได้เห็นเท่านั้น ที่รู้ผลที่แท้จริงของสงคราม
วิธีเดียวที่จะยกย่อง วีรบุรุษเหล่านี้อย่างแท้จริง
ที่สละชีพของเขาเพื่อชาติบ้านเมือง
คือการระลึกถึงการเสียสละ ของพวกเขาเสมอ,
แต่ไม่ใช่เพียงเพราะ มันจะถูกถามในการสอบ
ทำไมภาพลักษณ์ของคุณถึงสำคัญกับคุณมากนัก?
ผมไม่เคยเก่งอะไรเลย
และผมก็ไม่เคยแย่อะไรเหมือนกัน
ผมเป็นคนธรรมดามาโดยตลอด
คนอย่างผม
เป็นเหมือนเครื่องปรุงบนอาหาร
การมีอยู่ชองมันไม่ได้สำคัญจริงๆ
แต่ผมก็ไม่ได้อยากเป็นเครื่องปรุง
นั่นเป็นเหตุผลที่ผมรักษา ภาพลักษณ์ให้ดีเสมอ
เพื่อไม่ให้ผมดูธรรมดาเมื่อนั่ง
กับตัวท็อปอย่างคุณ
ว่าไง, บิพิน!
ผมถูกประกาศแบบผิดพลาด, LBW, พี่ชาย
ผู้ตัดสินบ้าๆอยู่กับพวกเขา
นี่คือเหตุผลที่คุณโทรมาเหรอ?
เปล่าพี่, ผมแค่ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่
ผมอยากให้คุณหายใจเข้าลึก ๆ ตอนนี้
ทำไม? เกิดอะไรขึ้น?
เรื่องมันกลับกลายเป็นแย่ลง
สมาชิกสภานิติบัญญัติกำลังจะ ทำลายบรรยากาศ
ที่คุณสร้างขึ้นกับโพสต์ของคุณ
เขากำลังจะทำอะไรกันแน่?
มันไม่ได้รับการยืนยันนะ
แต่ผมรู้ว่าเขากำลังวางแผนใหญ่บางอย่าง
ดีเลย, บอกฉันนะ เมื่อคุณรู้แผนของเขา
ไม่ต้องห่วง, ผมจัดการได้
ผมยังมีเด็กอีกสองสามคนคอย จับตาดูอย่างละเอียดอยู่
ตอนนี้ผมจะวางสายก่อน
ผมคิดว่าบรรยากาศที่ผมจะสร้าง จะทำให้สมาชิกสภานิติบัญญัติถอยไป
แต่เขากำลังวางแผนบุกแทน
ผมไม่คิดว่าการเดินทางครั้งนี้ จะเป็นประโยชน์กับผมนอีกต่อไป
กลับกันเลยดีกว่า
มาเร็ว,
คุณต้องทำบางอย่างถูกแล้ว ...
นั่นเป็นเหตุผลที่สมาชิกสภานิติบัญญัติ ถึงหัวเสีย
ว่าแต่การกลับไปช่วยได้ยังไงล่ะ?
เขาก็จะทำในสิ่งที่เขาอยากทำอยู่ดี
คุณควรทำสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ต่อไป
คุณได้เริ่มต้นบางอย่างแล้ว, ดังนั้นอย่าทิ้งมันไปกลางคัน
ฉันกลับไปได้,
แต่คนเราไม่ควร ทิ้งอะไรไว้กลางทาง
เขาสามารถบุกต่อไปได้,
ผมจะสอนต่อ
เราควรอยู่
ถูกต้อง
วัวหลายตัวเลย, ไอ้หนู!
สนุกสนาน, เพลิดเพลิน
อัม-สเตอร์-ดัม!
อัลเปช!
จิกเนช! ฉันเจอกระเป๋าของฉันแล้ว!
มาเร็ว ๆ! กระเป๋าของฉัน!
ฉันเจอกระเป๋าของฉันแล้ว!
แก๊งกัจจู!
ไอ้โจรชั่วขโมยกระเป๋า!
แกมันไอ้โจรชั่วขโมยกระเป๋า!
-ฉันเหรอโจรขโมยกระเป๋า? -ใช่
เฮ้, อย่าเรียกพี่ชายฉันว่าโจรขโมยกระเป๋านะ!
จะให้เรียกเขาว่าอะไร - กษัตริย์คาครา?
เฮ้-เฮ้-เฮ้...ใจเย็นๆ
กระเป๋าใบนี้เป็นของใคร?
คุณ
แล้วใครคือคนขโมยกระเป๋า?
- แล้วคุณมีกระเป๋าของใคร? - ของคุณ
แล้วใครคือโจรขโมยกระเป๋าตอนนี้?
- เฮ้! - เฮ้!
เฮ้ย!
คุณเอากระเป๋าเขามา, ใช่ไหม?
ใช่, ฉันหยิบผิด
งั้น, เขาก็พลาดเหมือนกัน
แต่ฉันคือคนที่ สูญเสียที่นี่, พี่สาว
ดูเขาสิ,
สวมเสื้อผ้าของผมแล้ว เที่ยวไปทั่วแบบมิสเตอร์คัลเลอร์ฟูล
คุณรู้ไหมว่าฉันได้อะไรในกระเป๋าของเขา -
เสื้อผ้าที่คนมใส่อยู่บ้าน
ฉันไม่ใส่มันนอนด้วยซ้ำ!
- นั่นเป็นเสื้อยืดราคาแพงนะ - อันนี้?!
- ใช่ - รอเดี๋ยวนะ
งั้นเอากระเป๋าของเขาให้เขา และเอากระเป๋าของคุณกลับมา
แต่กระเป๋าของเขาอยู่ในเบอร์ลิน
กระเป๋าของฉันไปทำอะไรในเบอร์ลิน?
คือ...
เราส่งกระเป๋าเราไปกับสาวๆ
เห็นไหมว่าพวกเราหนุ่มๆ
มาเที่ยวสละโสดกันที่นี่
คุณรู้ไหม, ที่นี่มีพื้นที่...
- ที่ไม่สามารถพาภรรยาไปด้วยได้ - ถูกต้อง
ทำไมคุณถึงพาภรรยาไปที่นั่นไม่ได้?
คุณเห็นไหมน้องสาว,
มีหน้าต่างกระจกบานใหญ่อยู่ตรงนั้น,
ที่สาวๆยืนนุ่งน้อยห่มน้อยอยู่
เราสามารถทักทายพวกแธอได้, แบบนี้
บอกฉันหน่อย, ฉันจะไม่เสียชื่อ เหรอถ้าฉันใส่เสื้อผ้าบ้านๆเข้าไปในนั้น?
ได้โปรด พี่ชาย, ขอกระเป๋าของฉันคืน ได้โปรด
กลุ่มครอบครัวของเรา เผาเขาเพราะเสื้อผ้าของเขา
- ใช่ - ขอความกรุณาครับพี่, พยายามเข้าใจหน่อย
แล้วคุณคาดหวังให้ฉัน เดินเปลือยเปล่าที่นี่เหรอ?
เอากระเป๋าของฉันมา แล้วเอากระเป๋าของคุณไป ง่ายๆ
- ไปกันเถอะ - ไม่พี่ชาย!
ขอร้องล่ะ, พี่! เดี๋ยวก่อน!
อย่างน้อยขอสักคู่ได้ไหม?
ได้โปรด?
อ๋อย พี่ชาย,
ขอคู่ใหม่จากถุงให้ฉัน
คุณให้คู่ใหม่กับฉันเหรอ?
อะไรก็ได้... เอามา
บ้าอะไรเนี่ย!
บ้าอะไร? คุณพูดอะไร?
ไม่มีอะไรไม่มีอะไร
ชั้นในของฉัน!
นั่นมันชุดชั้นในของฉัน
ฉันไม่มีทางเลือกอื่น
ฉันไม่สามารถซื้อชุดชั้นในใหม่ที่นี่ได้
แพงเกินไป
และถ้าไม่มีชุดชั้นใน
มันจะติดซิป, ก็เลย...
- ใช่, ใช่ - ใช่ไหม?
- คุณกินแคปซูลหรือเปล่า? -เปล่า
- คุณกิน, ใช่ไหม? -เปล่านะ, ฉันเปล่า+
- คุณกิน, คุณกิน -โอ...
คู่รัก!ฃ
บินอย่างอิสระ!
คุณหมายถึงอะไรที่ว่าคู่รัก, ฮะ?
ปล่อยให้เขาฉี่
เขาเรียกเราว่าคู่รัก! เขาหมายความว่ายังไง, ห๊ะ!
เขาไม่เข้าใจ เอาเสื้อผ้ามาให้ฉัน
แค่เอาเสื้อผ้ามาให้ฉัน
นี่คือชุดของคุณ
- เอาอันนี้ด้วย - ถูกต้อง
นายกำลังทำอะไรน่ะ, พวก?
-ใช้เวลานานมาก -จริงด้วย
"โอ้ พ่อสุดหล่อ,"
"โอ้ พ่อหนุ่มผู้แสนฉลาด,"
"โอ้' สุภาพบุรุษผู้สง่างาม,"
"เพื่อนของคุณกำลังรอคุณอยู่!"
"โอ้ พ่อสุดหล่อ,"
"โอ้ พ่อหนุ่มผู้แสนฉลาด,"
"โอ้' สุภาพบุรุษผู้สง่างาม,"
"เพื่อนของคุณกำลังรอคุณอยู่!"
ลิฟต์ไม่ทำงาน
เราจะต้องขึ้นบันได
- ชั้นไหน? - ชั้นบนสุด
คุณถืออันนี้ได้ ฉันจะถือพวกนั้น
ไม่, ฉันจะจัดการเอง
เอาน่า...
อยากให้ฉันช่วยไหม?
ไม่ต้อง, ฉันจะมาแล้ว
ฉันกำลังมา
เหนื่อยไหม?
เหนื่อย ไม่
พวกมันเบา
ไม่ได้เข้ายิมมาเป็นอาทิตย์แล้ว
เพราะฉะนั้น...
ขอบคุณ
ฉันขอน้ำอีกแก้วได้ไหม?
ฉันถือกระเป๋าสองใบ
ฉันหิวจะตายแล้ว,
แต่ฉันไม่มีแรงจะ ออกไปข้างนอกแล้ว
มีอาหารพร้อมทาน อยู่ในกระเป๋าของคัลเปช
คุณอยากลองไหม?
ฉันไม่รังเกียจนะ, แต่เราจะอุ่นมันอย่างไร?
แค่บอกฉันว่าคุณอยากกินอะไร
ถั่วเลนทิลกับข้าวหรือถั่วแดงแสนอร่อย?
ถั่วแดงกับข้าว
ในห้องน้ำเหรอ?
อร่อยไหม?
ฉันไปห้องน้ำหลังจาก กินถั่วแดงมาแล้ว, หลายครั้ง
แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันกินถั่วแดง ที่มาจากห้องน้ำ
ถั่วแดงที่ดีที่สุดที่เคยมีมา
สมาชิกสภานิติบัญญัติมีชุดทีมสนามที่แข็งแกร่ง
พี่อัจจูจะโดนจับได้
เฉพาะผู้ที่ไม่มีความกล้า ที่จะตีลูก 6 แต้มเท่านั้นที่กังวลเรื่องการลงสนาม
เข้าใจไหม?
พี่อัจจูเป็นดารา...
ดาวฉายแสง
เขาอยู่ที่ไหน, ปาพน?
อัมสเตอร์ดัม
คุณรู้ไหมว่าเขากำลังจะไปที่ไหนต่อไป?
คุณไม่รู้, ใช่ไหม?
เขาจะไปไหน, ปาพน?
ไปที่บ้านของแอนน์ แฟรงค์
คุณรู้จักแอนน์ แฟรงค์... เขาเป็นใคร?
เธอ
ใช่, เธอ
เธอเป็นใคร?
คุณไม่รู้, ใช่ไหม?
ติดขนมทอดมาก
ไม่เคยเรียนรู้อะไรเลย...
ไอ้คนไม่รู้หนังสือ
แล้วแอนน์ แฟรงค์มีหน้าตาเป็นอย่างไร?
ฉันแค่ถามด้วยความอยากรู้
บ้านของแอนน์ แฟรงค์ใหญ่โตมาก
เฮ้, คุณช่วยแปลสิ่งที่ไกด์พูด เป็นภาษาอังกฤษให้หน่อยได้ไหม
แต่คุณเข้าใจภาษาอังกฤษ, ใช่ไหม?
เฉพาะภาษาอังกฤษของบิพิน
สวัสดีครับ, พี่อัจจู
อรุณสวัสดิ์ ราตรีสวัสดิ์
โอเค, ลาก่อน
คนพวกนี้พูดสำเนียงแปลกๆ
สวัสดี!
คุณเป็นอย่างไร? ยินดีที่ได้รู้จัก
นั่นคือทั้งหมดที่ฉันทำได้
เชิญทางนี้, ครับ
ได้, ฉันจะแปล
แอนอายุเพียง 13 ปี
ตอนเธอเริ่มเขียนไดอารี่
เมื่อแอนอายุเพียง 13 ปี ตอนเธอเริ่มเขียนไดอารี่
นี่คือที่ซ่อนของพวกเขา
เมื่อทหารเยอรมัน กำลังตามล่าและสังหารชาวยิว,
แอนน์ แฟรงค์ และครอบครัวของเธอ
ต้องหลบอยู่ในบ้านหลังนี้
มีโกดังอยู่ข้างล่าง,
ดังนั้นพวกเขาจึงต้องทำงานบ้าน ให้เสร็จก่อนที่มันจะเปิด
พวกเขาจะไม่ส่งเสียง ดังหลังจากมันเปิดแล้ว
เพื่อไม่ให้ถูกจับได้
พวกเขาไม่มีอะไรมาก
แต่พวกเขาก็มีความสุข
กับสิ่งที่ตนมีอยู่
เธออายุเท่าคุณ
เธออยากเป็นนักเขียน
นั่นเป็นเหตุผลที่เธอยังคงเขียนไดอารี่ของเธอ แม้ในสถานการณ์ที่ยากลำบากเช่นนี้,
เพราะเธอรู้ว่า,
ทุกวันอาจเป็นวันสุดท้ายของชีวิตเธอ
แอน แฟรงค์ไม่รอดจากสงคราม,
แต่ผ่านไดอารี่ของเธอ,
เธอยังคงอยู่ ในใจของผู้คนนับล้าน
ในทางกลับกัน,
เราไม่มีดาบเล่มนั้น ห้อยอยู่เหนือหัว,
ถึงกระนั้นเราไม่มีความสุข
เพราะเราลืมวิธีการใช้ชีวิต
ถ้าวันนี้เป็น วันสุดท้ายของชีวิตคุณ...
คุณจะทำอะไร?
ปรัชญามากไปไหม?
การไปเยี่ยมชมบ้านของแอน แฟรงค์ คือการ
สร้างปรัชญาอย่างหนึ่ง
บอกฉันที,
คุณจะทำอะไร?
ฉันจะสวมชุดคล้ายชุดนั้น,
ไปสถานที่อย่างนั้น,
และดื่มเบียร์แบบนั้น
ฉันควรจะไปที่ บ้านของแอน แฟรงค์ให้เร็วกว่านี้
ไปกันเถอะ
"เจ้าเล่ห์แสนกล เธอ..."
โห, บรรยากาศ...
ถ้าคุณแต่งตัวแบบนั้น...
ฉันแต่งตัวแบบนี้ไม่ได้!
หยุดจ้องได้แล้ว, หัวล้าน... เธอถูกเลือกแล้ว
เธอเป็นของฉัน
นั่ง ฉันจะไปเอามันมา
เยอะจัง?
พวกเขาใช้เวลาชั่วโมงแห่งความสุขอยู่
ช้าไปสองนาทีและ ฉันจะต้องจ่ายสองเท่า
โอ
คุณจะดื่มสองเลย, ใช่ไหม?
ผมไม่รู้ มาดูกัน
เอาเป็นว่า, คุณเริ่มได้เลย
แล้วฉันจะคอยดู
คุณฉลาด
คุณช่วยเราประหยัดเงิน
ฉันไม่ได้ฉลาด,
ฉันมีไหวพริบ
คุณเป็นคนฉลาด
- เข้าใจแล้ว - คุณสามารถต่อสู้กับหัวขโมย
ยุติความขัดแย้ง,
ทำอาหารในห้องน้ำ,
และเข้าใจสำเนียง
ฉันไม่รู้ว่าคุณฉลาดขนาดนี้
พูดจริงๆ
เอาล่ะ, เรามาทำความรู้จัก กันเพิ่มขึ้นหน่อยดีกว่า
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันดื่ม
ฉันรู้แล้ว
การที่คุณทำหน้าแบบนั้น หลังจากจิบแรก...
ฉันเพิ่งรู้
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมดื่มกับผู้หญิง
- จริงหรือ? - ผมเคยถามสองสามคน
แต่พวกเธอปฏิเสธทันที
น่าอาย
ไม่เคยมีใครถามฉัน
ได้เลย, ฉันจะถาม
หนังเรื่องโปรด
เซนส์ ออฟ อะ วูแมน,
ไลฟ์ อีส บิวติฟูล,
กู๊ด วิล ฮันติ้ง
ดี!
เถอะน่า!
และของคุณ?
จูราสสิคพาร์ค,
สไปเดอร์แมน, และไททานิค...
มันจมลงหลังจากกระแทกกับ...
ฉันอยากรู้หนังเรื่องโปรดของอาเจย์, ไม่ใช่อัจจู
ฮีโร่หมายเลข 1 โจดี้หมายเลข 1
และคุณน้าหมายเลข 1
แฟนโกวินดา!
ตลอดกาล
คุณล่ะ?
ฟารุค เชคฮ์,
อาโมล ปาเลการ์...
และสมิตา พาติล
ว้าว!
ขออีกสอง, ครับ
นักร้องที่ชื่นชอบ?
คิชอร์ กุมาร์
อาริจิต ซิงห์...
เชรียา โกชาล
อัลตาฟ ราซ่า,
ชาบีร์ กุมาร
โมฮัมหมัด อาซิซ...
ไม่มีเดวัง พาเทล
เดวัง พาเทล?
"ฉันทำในสิ่งที่ฉันต้องการ!"
ตอลสตอย, เช็คสเปียร์,
รพินทรนาถ ฐากูร
ซุปเปอร์คอมมานโด ดรูฟ,
ชาช่า เชาดารี
บิลลู ออร่า พิ้งกี้
ขนมปังทอดซอสสไปซี่
ข้าวเปล่ากับเพรทเซลหวาน
ถั่วเลนทิล, ข้าวกับกระเจี๊ยบ
ผักรวมกับแป้งนานกระเทียม
เชื่อฉัน, มันเป็นอาหาร
บาวลี่ ฮันดี้?!
สาบานต่อพระเจ้า... บาวลี ฮันดี!
บาวลี บันดี...
ฮันดี้?
ขอบคุณ, ผู้ใหญ่ใจดี
ขอบคุณ
เสื้อยืดและกางเกงยีนส์
กระโปรงยาวกับเสื้อครอป
วิรัช โคลี
ราหุล ดราวิด
เฟอร์รารี่
สกูตเตอร์
เมล็ดยี่หร่าช่วยย่อยอาหาร
บุหรี่ปีศาจ
ฤดูหนาว
มรสุม
ชายหาด
ภูเขา
เราไม่มีอะไรเหมือนกัน
มันสำคัญไหมล่ะ?
"น้ำตาของฉันเอ่อล้น"
"คุณทำให้ฉันอึ้งไป,"
"ในหัวใจที่อ้างว้างของฉัน, คุณเริ่มเข้าไปอยู่ในนั้น"
"น้ำตาของฉันเอ่อล้น"
"คุณทำให้ฉันอึ้งไป,"
"ในหัวใจที่อ้างว้างของฉัน, คุณเริ่มเข้าไปอยู่ในนั้น"
"คุณผสานเส้นทางที่ไม่สมบูรณ์,"
"คุณทำให้สายลมที่ไม่สมบูรณ์ ได้เริ่มต้นใหม่,"
"คุณทำให้บทสนทนาที่ ขาดหายคงอยู่ตราบนิรันดร์,"
"จึงเกิดเป็นความรักผูกพันอันประเสริฐ"
"มันผูกหัวใจของคุณไว้กับฉัน,"
"ฉันเคยหมดความรู้สึกทุกอย่าง,"
"ฉันเคยไม่หยุดพักผ่อนหรือเคยหยุดนิ่ง,"
"ฉันเพิ่งมีตัวตน,"
"ความรักทำให้ฉันเติบโต,"
"ความรักทำให้ฉันมีชีวิตชีวา,"
"มันผูกใจเธอไว้กับฉัน,"
"คุณคือคำตอบของคำอธิษฐานของฉัน,"
"วันเวลาของฉันเริ่มต้นและสิ้นสุด กับคุณอย่างยุติธรรมเสมอ,"
"แม้ว่าฉันจะไม่คู่ควร,"
"หัวใจของฉันจะรักเธอ เสมอโดยไร้ความปรานีใด"
"คุณรวมค่ำคืนอันไม่ สมบูรณ์ในอดีต,"
"คุณได้กรุณาต่อวันที่ขาดหาย ที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว,"
"คุณทำให้บทสนทนาที่ ขาดหายคงอยู่ตราบนิรันดร์,"
"จึงเกิดเป็นความรักผูกพันอันประเสริฐ,"
"มันผูกใจเธอไว้กับฉัน,"
"ฉันเคยหมดความรู้สึกทุกอย่าง,"
"ฉันเคยไม่หยุดพักผ่อนหรือเคยหยุดนิ่ง,"
"ฉันเพิ่งมีตัวตน,"
"ความรักทำให้ฉันเติบโต,"
"ความรักทำให้ฉันมีชีวิตชีวา,"
"ฉันเสียหัวใจให้คุณ,"
"โลกของฉันที่มีเธอนั้นบริสุทธิ์และเป็นจริง,"
"มันผูกหัวใจของคุณไว้กับฉัน,"
ในที่สุดเราก็มาถึง เมืองของฮิตเลอร์, เบอร์ลิน
นี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องไร้สาระ
คนพวกนี้เป็นตัวก่อปัญหา
อย่าโทษคนทั้งเมือง กับการกระทำของผู้ชายคนเดียว
ทำไม?
สงครามโลกครั้งที่สองเริ่ม ต้นขึ้นที่นี่ไม่ใช่หรือ?
ที่นี่ก็เป็นที่ที่มันจบลงเช่นกัน
แต่คุณต้องยอมรับ, ฮิตเลอร์เป็นคนเลว
เขามีประเทศที่สวยงาม เป็นของตัวเอง,
แต่เขาก็ยังจับจ้องไปที่ ประเทศเพื่อนบ้าน
เป็นเพราะความโลภของเขานั่นเอง ครึ่งโลกประสบความสูญเสียครั้งใหญ่,
และเขาสูญเสียชีวิตของเขา
พวกเราทุกคนต่างก็เหมือนฮิตเลอร์เหมือนกัน, ไม่ใช่เหรอ?
เราไม่พอใจในสิ่งที่เรามี
เราต้องการในสิ่งที่คนอื่นมี
ถ้าเรามีจักรยาน, เราก็อยากได้มอเตอร์ไซค์
ถ้าเรามีมอเตอร์ไซค์, เราก็อยากได้รถยนต์
ถ้าเรามีรถ, เราก็อยากได้รถอีกคัน
ความโลภนี้ไม่สิ้นสุด
สงครามโลกสิ้นสุดลง, แต่...
ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อ สงครามที่เราต่อสู้กับภายในจะจบลงเมื่อไหร่
-ขอโทษครับ? -ครับ?
คุณบอกฉันได้ไหมว่าพิพิธภัณฑ์นี้อยู่ที่ไหน?
โอ้, คุณแค่ต้องข้ามถนนไป,
- แล้วก็มีสถานีขนส่งที่นั่น... - หนึ่งวินาที หนึ่งนาที
โอเค
ใช่ บีพิน, บอกฉันที
คุณไปที่นั่นเพื่อยุติความล้มเหลว, ไม่ใช่สร้างเรื่องใหม่ทุกวัน!
แค่บอกฉันมาว่าเกิดอะไรขึ้น!
วิดีโอที่นิชา และคุณเมาและเต้นรำกัน...
มันทำให้เกิดหายนะ
มันกลายเป็นไวรัลไปแล้ว
เด็กทุกคนในลัคเนา ได้ดูมันแล้ว
ผมเองก็แย่งโทรศัพท์มือถือ ได้จากสองสามคนแล้วลบทิ้ง
สมาชิกสภานิติบัญญัติกำลังรอ ถือไม้ขีดยู่ในมือ
และคุณเพิ่งเติมเชื้อไฟให้เขา
สวัสดี?
นิชา!
ไปกันเถอะ
คุณอัปโหลดวิดีโอนั้นหรือเปล่า?
- วิดีโอไหน? - ที่เรากำลังเต้นรำกัน?
- ใช่, ทำไมเหรอ? - คุณบ้าหรือเปล่า--
คุณเสียสติไปแล้วหรือไง?
ผมทำงานอย่างหนักที่นี่,
แต่ตอนนี้ทุกคนคิดว่า ผมแค่กำลังสนุก
มันเป็นวิดีโอแรกที่เราอยู่ด้วยกัน
คุณคิดว่าเรามาฮันนีมูนกันที่นี่เหรอ?
ผมมาที่นี่เพื่อล้างภาพพจน์ของผม
และคุณก็ทำลายทุกอย่างหมดแล้วตอนนี้
อาเจย์,
มันเป็นครั้งแรก ที่ฉันได้มีความสุขกับคุณ
ฉันอยากแชร์มันกับทุกคน
ฉันอยากบอกทุกคนว่า ฉันก็มีชีวิตปกติ
ขอโทษ, ที่มันทำให้คุณมีปัญหามากมาย ฉันจะลบมันทิ้ง
การลบวิดีโอก็ไม่ได้ ทำให้ภาพลักณ์ของผมกลับมา
คุณเห็นแก่ตัวมาก!
คุณไม่เห็นอะไรนอกจากภาพของคุณ!
ใช่, ผมเห็นแก่ตัว!
- และผมมีความสุขในแบบที่ผมเป็น! - คุณไม่มีความสุข!
คุณมักจะหาข้อแก้ตัวเพื่อบั่นทอน อยู่ตลอด
คุณยอมแลกทุกอย่างเพื่อแลกกับภาพลักษณ์ตัวเอง, ใช่ไหม?
คุณหาความสุขได้บ้างหหรือเปล่า?
เป็นเพราะผมไม่เคย ได้ในสิ่งที่ผมต้องการในชีวิตไง!
และฉันได้คุณมาเป็นคู่ชีวิต...
ชิ้นส่วนเสียๆ!
อาเจย์...
ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น
คุณนี่มันเหลือเชื่อ
นิชา, รอเดี๋ยว...
คุณรู้ไหมว่าฉันได้ขอ ใบหย่าไว้เรียบร้อยแล้ว?
คุณขอเอกสารการหย่าเหรอ?
ฉันเซ็นชื่อแล้วด้วย?
แต่ฉันก็หวังว่า เรื่องระหว่างเราจะดีขึ้น
ความหวังที่คุณจะเปลี่ยน
ความหวังว่าจะได้อยู่กิน ฉันท์สามีภรรยาตามปกติ
แต่ฉันคิดผิด
ฉันจะเซ็นเอกสารทันทีที่ ฉันกลับมาและออกไปจากชีวิตคุณ
สิ่งสำคัญอย่างหนึ่งที่ เราเรียนรู้จากชีวิตของฮิตเลอร์ก็คือ
ภาพที่สร้างขึ้นด้วย คำโกหกและโฆษณาชวนเชื่อนั้น
อยู่ได้ไม่นาน
นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม,
เราเห็นที่จอดรถ
แต่ไม่ใช่อนุสรณ์สถานที่ฮิตเลอร์เสียชีวิต
สมเหตุสมผล, ใช่ไหมล่ะ?
สุดท้าย, คนก็จำได้แค่ความจริง
และไม่ใช่คำโกหกที่ป้อนให้พวกเขา
ใช่ คัลเปช, บอกฉันที
พี่อัจจู!
คุณไม่อยากได้กระเป๋าคืนหรือ?
ขอโทษนะ, แต่ฉันทำชัทนีย์กระเทียม หกใส่เสื้อยืดของคุณสองตัว
คุณต้องการพบกันที่ไหน?
ฉันจะกลับอินเดียพรุ่งนี้
ความโลภนี้ไม่มีวันสิ้นสุด
สงครามโลกสิ้นสุดลงแล้ว,
แต่ไม่มีใครรู้ว่าสงครามที่
เราต่อสู้อยู่ภายในจะสิ้นสุดเมื่อใด
เราได้คืนแล้ว! เราได้คืนแล้ว!
พี่อัจจู,
คุณไม่ได้ขโมย อะไรจากกระเป๋า, ใช่ไหม?
- ไม่ - วันนี้คุณดูไม่เป็นตัวเองเลย, พี่อัจจู
ทำไมคุณดูเศร้าจัง?
เขาจะต้องเป็นอย่างนั้น
ฉันก็คงเศร้าเหมือนกัน ที่ต้องเสียเสื้อผ้าหลากสีแบบนั้น
มาเถอะ, ไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์กันเถอะ, พี่อัจจู
พี่อัจจู...
ลองนึกภาพการเอากระเป๋าของคุณ รวมเข้ากับกระเป๋าใบนี้สิ
พี่จะใส่ชุดอะไร?
ตุ๊กตาหมี?!
สำหรับเรามันก็แค่ตุ๊กตาหมี,
สำหรับเธอ, มันเป็นตัวแทน ของวัยเด็กทั้งหมดของเธอ
เรากำลังทะเลาะกันเรื่อง ของโง่ๆ ในกระเป๋าของเรา
ทหารนาซีให้เวลาพวกเขาเพียงครึ่งชั่วโมง
ให้ใส่ทั้งชีวิตของพวกเขาลง ในกระเป๋าใบเล็กใบนี้,
แล้วส่งพวกเขาไปตาย
กระเป๋าใบเล็กนี้เหรอ?
มันใส่ขนมสำหรับสองสามวัน ยังไม่พอเลย
ให้เอาชีวิตทั้งชีวิตใส่ลงในกระเป๋า...
เป็นไปไม่ได้
พี่อัจจู,
ถ้าเป็นพี่...
พี่จะใส่อะไรลงไป?
เร็ว!
เร็วกว่านี้!
เร็ว! เร็ว! เร็ว!
ขอเวลาสักครู่, ได้โปรด
เร็วกว่านี้!
ไม่!
-ไม่...ไม่! -รูป...รูปเดียว, ครับ
ขอเวลาเดี๋ยวครับท่าน, ขอร้อง
ท่านครับ, สักครู่เดียว เดี๋ยวเดียวเท่านั้น
หยุด!
เร็วกว่านี้!
มาดาม, กระเป๋าคุณ
ขอบคุณค่ะ
เป็นเวลา 10 เดือน,
ผมเฝ้าแต่คิดว่าคุณ ไม่ดีพอสำหรับผม
แต่ใน 10ปีที่ผ่านมา,
ผมตระหนักว่าผม ไม่ดีพอสำหรับคุณ
ผมดูแลคุณได้แย่มาก
แต่คุณก็ทำ
ในสิ่งที่ถูกเสมอ
เมื่อวานผมตวาดใส่คุณด้วยความโกรธ
ผมไม่ได้ตั้งใจจะพูดมัน
มันแค่หลุดปากผม
ขอโทษ
อาเจย์, ปัญหาไม่ได้อยู่ ที่มันหลุดออกจากปากของคุณ
ปัญหาคือมันจะ ไม่เคยหลุดออกจากหัวใจของคุณ
ฉันเป็นโรคลมชัก
นั่นคือความเป็นจริงของฉัน
แต่ฉันไม่สามารถหยุดใช้ ชีวิตเพราะกลัวมันได้
และฉันไม่ต้องการคุณ จะอยู่อย่างหวาดกลัวเช่นกัน
งั้นเราแยกทางกันดีกว่า
คุณไปได้,
ฉันจะไม่หยุดยั้งคุณ
แต่สิ่งดีเพียงอย่างเดียว ในความสัมพันธ์ของเรา
คือการเดินทางครั้งนี้
เราเหลือเวลาอีกแค่ 3 วัน
อย่าทิ้งไว้กลางคัน
ได้โปรด
ฟัง...
อัจจูโทรมา
รับสายสิ
ไม่มีทาง,
ฉันกลัว
ถ้าเขาทำผิดอีกครั้งล่ะ?
คุณคือขีดจำกัด
- คุณคุยกับเขา -เอามานี่
-ฮัลโหล? -ฮัลโหล?
-นี่, โทรศัพท์มัน... -ฮัลโหล?
-พ่อ? -คุณทำโทรศัพท์พัง
- สวัสดีครับ, พ่อ? -เปิดลำโพง
ฮัลโหล?
ฮัลโหล, ลูก...
เกิดอะไรขึ้น?
ไม่มีอะไรครับ
เงินหมดเหรอ?
เปล่า, ไม่ใช่
แกโดนจับเหรอ?
เปล่า!
งั้นมีใครขโทยกระเป๋าแกเหรอ?
พ่อจะหยุดได้ยัง?!
ลูกชาย...นิชาอยู่กับแก, ใช่ไหม?
ครับ, เธออยู่กับผม
โอพระแม่นาร์มาดา!
ทำไมคุณสองคนเสียงเครียดอย่างนั้น
ไม่ใช่, ก็แค่ลูก อยู่ต่างประเทศ,
ตามลำพัง, แต่อยู่ด้วยกัน...
พวกเราก็แค่เป็นห่วง
ลูกไปถึงไหนแล้ว?
แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่...
ทั้งสองคน?
เรามาถึงคราโควแล้วครับ
เราจะออกเดินทางไปเอาชวิตซ์ต่อ
แล้วไปลัคเนา, หลังจากนี้อีก 3 วัน
นี่, คุยกับเธอ
พ่อ...
ยินดีต้อนรับ
- สวัสดี - สวัสดี
สวัสดี...ภรรยาของผม
- สวัสดี, ฉันชื่อมารูช - สวัสดี
- บ้านน่ารัก - ขอบคุณมาก
เอาล่ะ มารูช, คุณก็รู้การเดินทางยาวนาน, งั้น...
เอาชวิทซ์ไกลแค่ไหน?
นักเรียนที่รัก,
นี่คือบทที่น่ากลัว
และมืดมนที่สุดใน ประวัติศาสตร์สงครามโลกครั้งที่สอง
ค่ายกักกันที่ใหญ่
และอันตรายที่สุดในโลก...
เอาชวิทซ์
ผู้คนมากกว่า 1.3 ล้านคน ถูกกักขังที่นี่,
ซึ่งในจำนวนนี้เป็นเด็ก 250,000 คน
พวกเขาถูกขังไว้ในห้องเล็กๆ
อัดแน่นเหมือนสัตว์
พวกเขาได้รับอาหารแค่ เพียงพอที่จะประทังชีวิต,
และได้รับน้ำดื่ม เพียงครึ่งลิตรทุกวัน
การปฏิเสธที่จะทำบางสิ่ง มีโทษถึงตาย
การไม่สามารถทำอะไรได้นั้น มีโทษถึงตาย
แม้แต่ความผิดที่เล็กน้อยที่สุด ก็มีโทษถึงตาย
คนจาก 1.3 ล้านคนเหล่านี้,
1.1 ล้านคนเสียชีวิต
ความเศร้าโศกที่เราเผชิญ มาตลอดชีวิตเทียบไม่ได้เลยได้รับในแต่ละวัน
กับความเจ็บปวดที่พวกเขา ได้รับในแต่ละวัน
และเราใช้เวลาทั้งชีวิต ร้องไห้กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่น...
สิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้น สิ่งนั้นไม่ได้เกิดขึ้น
วันนี้การเดินทางของคุณเป็นอย่างไรบ้าง?
น่าหงุดหงิดมาก
โอ้...
คุณไปที่ห้องรมแก๊สมาเหรอ?
ไม่, วันนี้เราไปไม่ได้
พรุ่งนี้ไ, เราจะไปห้องรมแก๊สกัน
มันยิ่งรบกวนใจใหญ่
อาหารเป็นอย่างไรบ้าง?
อืม เยี่ยมเลย
คุณทำอาหารเก่งมาก
ผู้ชายที่โชคดี
ทำอาหาร, ร้องเพลง, เต้น, เรียน, ต่อสู้...
ทุกอย่างดีมาก
ผู้ชายอารมณ์ขัน...
และสาวผู้โชคดี
โอเคทุกคน, ขอให้สนุกและ, มีความสุข
ฉันต้องไปงาน
งานอะไร?
ชายผู้รอดชีวิตจากค่ายเอาชวิตซ์อยู่ที่นี่...
มาแบ่งปันประสบการณ์
ผู้รอดชีวิตจากค่ายเอาชวิตซ์อยู่ที่นี่...
-นั่นคือสิ่งที่เขาพูดเหรอ? -ใช่!
คุณสนใจไหม?
-สน! -สน!
-คุณจะมาไหม? -ไป!
ได้สิ, เชิญ!
สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ...
อเล็กซ์ กราเซนฟิล
ขอบคุณครับ
ผมแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อย
ผมเชื่อว่าผมเป็นสามีที่ดี
ค่อนข้างเหมือนกับ พวกเราส่วนใหญ่เป็น
ผมเชื่อว่าผมเป็นสามีที่ดี
ค่อนข้างเหมือนกับ พวกเราส่วนใหญ่เป็น
ผมไม่เคยโวยวายใส่เธอ
ผมไม่เคยตบตีเธอ
ผมไม่เคยโวยวายใส่เธอ
ผมไม่เคยตบตีเธอ
ผมไม่เคยนอกใจเธอ
แต่ผมก็
ไม่เคยพาเธอออกไปเช่นกัน
แต่ผมก็ไม่เคยพาเธอออกไปเช่นกัน
ไม่เคยให้ดอกไม้เธอ,
ไม่พูดคำว่าเคยขอบคุณ
และแล้ววันหนึ่ง
เราถูกพามาที่นี่...
สู่ค่ายเอาช์วิทซ์
และแล้ววันหนึ่ง
เราถูกพามาที่นี่...
สู่ค่ายเอาช์วิทซ์
พวกเราถูกแยกจากกัน
ไม่มีอะไรเหมือนเดิม
และคุณรู้ไหมว่าผมคิดถึงอะไรมากที่สุด?
ผมคิดถึงการตื่นขึ้นมา
ข้างๆเธอ
ผมคิดถึงภรรยาของผมมากที่สุด
ผมคิดถึงการตื่นขึ้นมาข้างๆเธอ,
น้ำหอมของเธอ,
อาหารของเธอ...
ผมยังคิดถึงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของเราด้วยซ้ำ
เรามีเวลาอยู่ด้วยกันแค่หนึ่งชั่วโมง
เรามีเวลาอยู่ด้วยกันแค่หนึ่งชั่วโมงทุกวัน,
แต่ชั่วโมงเดียวก็เพียงพอแล้ว
เพื่อเป็นแรงใจให้ผมมีชีวิตรอด ใน 23 ชั่วโมงข้างหน้า,
เพื่อที่ผมจะได้พบเธออีกในวันรุ่งขึ้น
และวันหนึ่ง...
ผมไม่เห็นเธอ
แล้ววันหนึ่ง, ผมไม่ได้เห็นเธอ,
และผมรู้ว่าผมจะไม่ได้เจอเธออีก
ทุกความสัมพันธ์
ดำเนินผ่านเอาช์วิทซ์ของพวกเขา
ทุกความสัมพันธ์ ดำเนินผ่านเอาช์วิทซ์ของพวกเขา
เพียงช่วงเวลานั้นเองที่เราเรียนรู้ ถึงความสำคัญของมัน
ผมใช้เวลานานเกินไปที่จะเข้าใจว่า...
มันสายเกินไปแล้วที่ ผมได้เรียนรู้ถึงความสำคัญของมัน
ผมหวังและภาวนาให้ ความสัมพันธ์ของคุณไม่จบลงเหมือนผม
นักเรียนที่รัก,
ผู้คนหลายพันคนถูกพา มาที่ห้องรมแก๊สนี้ทุกวัน,
ใครจะรู้ว่าสิ่งเลวร้าย กำลังจะเกิดขึ้นกับพวกเขา
เกิดอะไรขึ้น?
ไม่รู้เลย
แต่ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เอาล่ะเด็กๆ,
บทเรียนประวัติศาสตร์ของคุณเป็นอย่างไรบ้าง?
ครูอัจจูของเธอ
ได้ทำวิดีโอให้พวกเธอออกจะน้อยอยู่นะ
มันสนุกมากเลยครับ, ท่าน
พวกเราสนุกกับมัน
ดี
ดีมาก
ทำแบบทดสอบเซอร์ไพรส์กันหน่อยเป็นไง?
อืม, อาจารย์ใหญ่
คุณปันดีย์?
ครับ, ท่าน
นักโทษถูกนำตัวมาที่นี่ โดยอ้างว่า
จะมาอาบน้ำ
เมื่อพวกเขามาที่นี่ หลังจากถอดเสื้อผ้าออก...
พวกเขาก็จะถูกฆ่าด้วยยาฆ่าแมลง
นิชา !
อาเจย์!
นิชา !
อาเจย์!
นิชา !
หลบไป! หลบ, หลบ!
นิชา ! นิชา...
ทำใจดีๆไว้, ใจเย็น...
ได้โปรด, น้ำ, น้ำ...?
นิชา...?
คุณจะไม่เป็นไร
นิชา...ไม่เป็นไร
ภรรยาผม
เธอสบายดี
ประคบเย็น...คุณจะรู้สึกดีขึ้น
รู้สึกดีขึ้นไหม?
นิชา...ดื่มน้ำหน่อย
"ฉันจะมอบใจของฉันให้ กับคุณ"
ช่างมันเถอะ ฉันจะทำมัน
- ให้ฉันทำมัน - "ฉันจะมอบชีวิตฉันให้กับคุณ"
กินยาซะ, นิชา
"ถ้าคุณยอมให้ฉันรัก,"
"ฉันจะรักคุณชั่วนิรันดร์"
วันนี้ฉันทำอาหาร, แล้วคุณก็กิน
- "ถ้าคุณยอมให้ฉันรัก," - คุณนี่โชคดี - พระเจ้าช่วยฉันไว้
"ฉันจะรักคุณชั่วนิรันดร์"
ขอบคุณ
ยินดีต้อนรับ. เที่ยวให้สนุกนะ.
ไปกันเลยไหม?
"ทุกฤดูกาล"
"ฉันจะเปลี่ยนเป็นฤดูใบไม้ผลิเพื่อคุณ"
"ถ้าคุณยอมให้ฉันรัก,"
ด้วยกัน
"ฉันจะรักคุณชั่วนิรันดร์"
""ถ้าคุณยอมให้ฉัน,"
ขอโทษนะ, คุณช่วยส่ง ซาโมซ่าพวกนี้ให้เขาได้ไหม?
"ฉันจะรักคุณชั่วนิรันดร์"
ขอโทษนะ...
เขาส่งมาให้คุณ
"ฉันจะรักคุณชั่วนิรันดร์"
"ดวงตาคู่สวยของคุณ"
"ฉันมักจะท่องบทกวีด้วย"
ไปกันเถอะ
"ในดวงตาที่สวยงามของคุณ"
"ฉันมักจะท่องบทกวีด้วย"
ไปไหน?
"ทุกๆ วัน ฉันจะบอกคุณว่า ฉันเป็นของคุณเพียงคนเดียว"
"ทุกๆ วัน ฉันจะบอกคุณ,"
- " ฉันจะยกย่องคุณ," - นิชาดกันจ์!
-"นับครั้งไม่ถ้วน " -คุณจะกลับบ้านเหรอ?
- "ถ้าคุณให้ฉันรักคุณ" - ทำไม? คุณไม่กลับเหรอ?
-ไปกันเถอะพี่ก่อนที่เธอจะเปลี่ยนใจ -"ฉันจะรักคุณชั่วนิรันดร์"
"ฉันจะรักคุณชั่วนิรันดร์,"
อ้าว อัจจู...
- กลับมาแล้ว, เหรอ? - ครับ,พ่อ
ไม่ต้องกังวล ทุกอย่างจะเรียบร้อย
คุณมีฉัน
และ...
และนิชาด้วย
ใช่.
สริตา!
คะ?
ทั้งสองคนอยู่นี่!
เทพธิดานาร์มาดาจงเจริญ!
ลูกแม่...
แม่
พระเจ้าอวยพรนะ
สองคนน้ำหนักลงไป เยอะเลยแค่ 15 วัน!
งั้นก็เลี้ยงพวกเราเลย
แม่ทำมะเขือม่วงไว้
เธอไม่ชอบมัน
ผมจะกินทุกอย่างที่แม่ทำให้
นิชา...
เขาเป็นใครน่ะ?
ผมเอง!
มะเขือม่วง!
ฉลาด, ใช่ไหม?
อัศจรรย์
แม่, นี่ก็ของแม่ด้วย
ว้าว!
พ่อครับ, เงินที่เราเก็บไว้ได้
โอ้
นี่เป็นครั้งแรก ฉันจะได้เงินคืน
คิดถึงงานไหม?
ครับ,
แต่ของคุณ, ไม่ใช่ของผม
ผมจะยอมรับชะตากรรมที่เตรียมไว้สำหรับผม,
และผมจะไม่ห้าม คุณทำงานอีกต่อไป
ฉันอยากจะพูดอะไรบางอย่าง
ก่อนที่คุณจะทำ
ผมรู้ว่าคุณคิดยังไงกับผม
คุณคิดว่าผมเป็นครูไม่ดี
คุณคิดถูก
จริงๆแล้ว, ผมเป็นครูที่แย่มาก
ผมไม่เคยสอนนักเรียนได้ดีเลย,
เพราะฉันไม่เคยมี ความสนใจในการสอนพวกเขา
ผมมันปลอมครับ, ท่าน
การกล่าวอ้างของผม,
เสื้อผ้าหน้าผม, สถานะ...
ของปลอมทั้งหมด
ผมให้เกรดดีๆกับนักเรียนของผม
และรับรองว่าไม่มีใครตก
เพื่อให้ภาพของผมดูดีอยู่ตลอด
แต่ท่านครับ, ในช่วง 15 วันที่ผ่านมา, ผมสอนนักเรียนของผมอย่างสุดความสามารถ
แต่ 15 วันนี้ไม่สามารถ ลบล้างบาปในอดีตของผมได้
เด็กเหล่านี้สมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้
การลาออกของผม, ครับท่าน
ฉันขอโทษสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้น
กากัน มาเธอร์,
38 จาก 50
โชบิต อุปฺษัย,
41 จาก 50
มีนักชี คุปตะ,
45 จาก 50
คุณอาเจย์,
เราให้นักเรียนของคุณ ทำข้อสอบเซอร์ไพรซ์,
เพื่อดูว่าคุณ จะผ่านหรือตก
คะแนนของคุณโดดเด่น
ประวัติศาสตร์มีอยู่เพื่อให้ เราเรียนรู้จากความผิดพลาดของเรา,
และแก้ไขให้ถูกต้อง
ผมไม่ต้องการครู ที่ไม่ดีในโรงเรียนนี้
แต่ผมก็ไม่อยากให้
ครูที่ดีออกจากโรงเรียนเช่นกัน
ปาพน แชตเตอร์จี,
32 จาก 50
ทีน่า แพนดีย์,
33 จาก 50
ริซวาน อาเหม็ด,
35 จาก 50
ริยา อานันท์
37 จาก 50
กูร์มุกห์ ซิงห์,
39 จาก 50
อทิตยา ดิเวดี,
34 จาก 50
อัญชลี ซิงห์,
32 จาก 50
อตุล รากูวานชี,
48 จาก 50
ซาวิโอ โจเซฟ
45 จาก 50
ไรอัน เมนโดซ่า,
39 จาก 50
ยังมีอีกมากที่ผม ต้องเรียนรู้จากคุณ พี่ชาย
กุญแจ
นิชา
นี่แหละชีวิต
หากคุณมัวแต่เศร้า
คิดแต่เรื่องคนอื่น...
คุณจะไม่มีวันมีความสุข
ถ้าคุณจะมีความสุข
ในสิ่งที่คุณมี,
จะไม่มีภาพใดที่ดีไปกว่า
รอยยิ้มที่จริงใจบนใบหน้าของคุณ
และไม่มีอย่างอื่น