SERIAL NETFLIX
Cholera.
WYŁĄCZCIE TELEFONY
Dlaczego?
PO PROSTU ZRÓBCIE TO
Pozbyłam się swojego.
Powiesz nam dlaczego?
Wyłączcie Wi-Fi. Wszystko podłączone do Internetu.
Od teraz komunikujemy się za pomocą tego.
Sorki, miałam tylko trzy.
Dla mnie, Wren i Taza.
Jayo, co się dzieje?
- Jacob Taylor zadzwonił do mnie wczoraj. - Ja pierdolę.
Co powiedział?
Czas minął.
Co?
Obudziliśmy się rano,
a na telefonach odliczał się czas.
Kiedy się kończy?
O północy.
- Jak w jakimś zrytym Kopciuszku. - Tazie.
- Sorki. Próba rozładowania napięcia. - Nieumiejętna.
To ja nastawię czajnik.
Nie mają dostępu do sieci, są bezpieczne. Smartfony, komputery są zagrożeniem.
Skąd je masz?
Z szuflady na stare graty. Ładowarki. Słuchawki z jedną sprawną stroną.
- Jayo, co odkryłaś? - Całą noc to rozkminiałam.
- Po co? Była na telefonie Wren. - Teraz reszta ją ma.
Rozprzestrzenia się. Dzwoniono do mnie.
Ściągnęliście coś?
Kliknęliście linki? Coś przez Bluetooth?
- Jayo. - Wybaczcie.
To przypomina pamiętnik.
Koderzy muszą sporo zapamiętać. Jacob się napisał.
Przekopiuję, przepuszczę przez program
i może poznam, jak działa Red Rose.
Ile to potrwa?
Kilka dni.
- Miesięcy. - Miesięcy?
Dlatego chcę już do tego przysiąść.
To trochę jak Scooby Doo.
Jaya to na pewno Velma. Kudłaty.
Noah to Fred. Daphne – Wren. Ant – Scooby.
Król dramy, ale zwykle ma rację.
Ale żaden odcinek nie był tak zryty.
Ja bym to obejrzał.
Puk, puk.
Boże.
Ja...
Przepraszam cię.
Ja...
Simonie.
Nic ci nie jest?
Jeśli chodzi o wczoraj, nie...
Jest okej.
Przykro mi, że wmieszałam cię w moje jazdy z Rickiem...
- Jest w porządku. - Nie.
Nie jest i przyszłam wszystko naprawić,
niezależnie od tego, co zaszło między nami.
Zrozumiem, jeśli chcesz zerwać.
Potrzebuję przestrzeni.
Mam nadzieję, że to mnie i Wren to wystarczy.
Ale raczej się mylę.
Muszę załatwić kilka spraw.
Pogadamy później?
Dziś czy później w tym tygodniu?
Proszę.
Co zrobisz?
Jest twoim nauczycielem?
Douglas? Czasami.
Czasem ja go uczę. Zależy od zadania.
A jego chłopak?
Nie wiem, czym się zajmuje, ale stanowi oparcie.
Co chcesz zrobić?
Nic. Red Rose chciała mnie wczoraj zabić, ale żyję.
Wszyscy żyjemy. Wykonamy plan Jayi.
Zero telefonów i Internetu.
Siedzimy aż do północy. Jasne?
- Mama i dziadek są w Birmingham. - Czyli tak?
O tak.
Git. Siedzimy zamknięci do północy.
Nie ma tu jedzenia.
Żartujesz.
Przepraszam.
W sieci przecież nie kupimy.
Ale mamy dużo srajtaśmy.
- Jakie ciastka kupiliśmy? - Jaffa.
Co ty gadasz? Jaffa Cakes to ciasto.
Inaczej nazwaliby je Jaffa Biscuits.
Ciastko się łamie. Ciasto kruszy.
Mieć ciastko i zjeść ciastko.
Już daj spokój z powiedzeniami. Kupiliśmy ciasto i tyle.
Przygotuj się na szok. Prawnie są ciastkami.
Żyjemy w świecie kłamstw.
Wszystko gra?
Tak.
To nic takiego.
Cześć, Wren.
Cześć.
Z mamą wszystko dobrze?
Nie widziałam jej.
- Idziesz teraz do mamy?
- Nie. - Wracajmy już do Taza.
Już nie...
- Pa, Wren. - Pa.
Zamówimy taksówkę?
- Jedziemy w złą stronę. - Co?
Jedzie pan w złą stronę. Może pan zatrzymać samochód?
Zatrzymaj ten pieprzony samochód!
O co wam znów chodzi? Jadę za apką.
Zatrzyma się pan? Przejdziemy się.
Masz coś?
Jeszcze nie.
Powinniśmy zamknąć wszystkie drzwi i okna.
Już nie wychodzimy. Musimy ograniczyć zmienne.
Za gorąco. A możemy otworzyć okna?
Dobrze, ale nie na długo. Musimy...
Ograniczyć zmienne.
Ash, a lodówka? Mamy ją wyłączyć?
Jeśli nie możemy ufać lodówce, lepiej się poddać.
Lodówki, telewizory, taksówki nie zabiją cię.
Tazie!
Wskazuję, że nie są zagrożeniem. To nie jest Ring.
Nic nie wyskoczy z ekranu.
Ring jest straszny.
Prawdziwy świat jest straszniejszy. Broń nuklearna. Wirusy. Torysi.
Może mały uśmiech, Wren. Jesteśmy sami swoi.
- Mogę coś zrobić? - Jasne, pokrój ser.
A propos, który ser robiony jest od tyłu?
A jak się go robi do przodu?
Mleko i coś tam jeszcze.
Edam.
Po angielsku od tyłu „made”, czyli zrobiony!
Pokaż. Daj pod kran.
Nadal użyję tego sera.
Dziwnie wyglądasz.
Ale kto tu płacze?
Ja.
Sprawdź widelcem pyry, czy są miękkie.
Tak, są gotowe.
Tak. Trzeba je teraz utłuc.
Wrzuć ser do cebuli, gdy ta nabierze złocistego koloru.
Dla waszej dwójki.
Dziękuję.
Za Roch.
Boże.
- Żyjesz? - Cicho bądź.
Jesteśmy świadkami nowego romansu.
Tashley.
Tashley!
To stolnica.
Z Polski, ale kupiłem w Ramsbottom.
- To deska do krojenia chleba. - Do wypieków.
Formowałem na niej ciasto.
- To wciąż deska do krojenia. - Niech ci będzie.
- Teraz będzie potrzebna. Daj mi ręce. - Co?
Sprawdzę twoje umiejętności.
Ciepłe dłonie.
Zimne serce.
Ty się przymknij.
Mam umiejętności?
Nie. Do ciasta potrzebne są zimne dłonie.
Wrzuć na luz jako mój gość.
Zostały cztery godziny.
Każda sekunda się ciągnie.
Może jakaś zabawa, żeby zabić czas?
- Zagramy w jakąś grę? - Tak.
Nie, Tazie.
Spokojnie, Wren, wyluzuj.
Myliłem się.
- Dobry wieczór. - Hej.
Jestem Starszy Jason. To Starszy David.
Dobra.
Myśleliście kiedyś o życiu po śmierci?
Taki duży świat, a wy macie misję w Boltonie?
To bardzo ciekawe miasto.
- Przykładowo w 1866 roku... - Dajcie spokój.
Wygląda tak, jakby wierzył w spisek COVID?
Tak.
- Tak. - Dobra.
- Wygląda na właściciela zegara z kukułką? - Cholera, tak.
- To Daniel? - Tak.
- Shota! - Dalej, wypiję z tobą.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Udawajmy, że nas nie ma.
Nie!
- Red Rose nie dzwoni do drzwi. - Znów pieprzony mormon?
Czekaj.
Ożeż. To Becky Fox.
Chwila. Nie wiemy, co tu robi.
Tazie, mój weekendowy wybawco.
Tak? Co tu robicie?
- Impreza. - Tu nie ma imprezy.
Wygląda nam to na imprezę.
- Pomyliliście adres. - Chyba raczej ty.
- Bum! - To mój dom.
Jak możemy się mylić?
- Tak. - Kurwa, w życiu.
Bez jaj! Niczego nie dotykajcie.
Dzięki, Tazie.
Spisałeś się. Zdrowie.
Nie, wypad!
Nie ma żadnej imprezy. Łapy precz.
Dlaczego wszyscy mnie ignorują? Dowiem się, gdzie mieszkacie...
Dzięki, Tazie.
Co jest, kurwa?
Co mam zrobić?
Nie znam kung-kurwa-fu! Masz mnie za Bruce’a Lee?
Na górę.
- Może nie będzie tak źle. - Ktoś sika do zlewu.
Nie! Wypad. Tu jest zakaz wstępu.
- To co tu robisz? - Jestem VIP-em, suko.
Spadać.
Ja pierdolę.
- Skutecznie. - Dziękuję.
- Wariatki zawsze wygrywają. - Na dole rzeźnia.
- Skąd się wzięli? - Red Rose. Chce mnie wykurzyć.
Kod różni się do tego na telefonie Wren. Próbuję to rozwikłać.
- Co to oznacza? - Nic. Na razie.
Jesteś niesamowita. Dziękuję.
Taz potrzebuje pomocy na dole. Trzeba cię ukryć w bunkrze.
- Zejdź. Zostanę tutaj. - Ja też.
Pójdę.
- Chcę być z tobą. - Nie, pomóż Tazowi.
Zabarykaduję nas.
- Jesteś pewien? - Tak.
Uciekaj!
Idziesz?
Nic ci nie jest?
Nie.
Ale nie wiem, co robić.
Nie wiem, jak jej pomóc.
Instynkt podpowiada mi, żeby zostać i ją chronić.
Roch była sama, gdy...
Chcę tu być.
Dobrze.
Taz potrzebuje wsparcia.
Dobrze, że tu będziesz.
Ejże! Co robicie?
- Tazie! - Są z wolnego wybiegu!
- Schowaj. - Wyglądam jak kura?
Błagam, ukryj je dla mnie.
- A ty pilnuj mikrofalówki. - Dobra.
Wszystko dobrze?
Tak, myślę sobie, czy ubezpieczenie chaty Taza
pokrywa najazd tłumoków.
Najazd?
Taz tego nie wrzucił?
DOMÓWKA U TAZA, WŁASNE ALKO
Tak, ale chciał balu maskowego,
typu Upiór w operze, a nie tego. Widziałem ładniejszych w Blackpool.
Co?
Jesteś zabawny. Zawsze tak uważałam.
- Co robisz? - Wyłączę bezpiecznik.
- Co? - Bezpiecznik!
Boże.
Bitwa wygrana.
Tak, ale przegrywamy wojnę.
Wypad z mojego domu!
Zapodał dobry rytm!
Wypad z mojego domu, hej!
Wypad z mojego domu!
- Dalej! - Wypad z mojego domu!
Gdzie mam położyć jajka?
Bingo!
Zróbcie mi przysługę i nie dotykajcie jajek.
Jasne. Gdzie się podziała Wren?
Ona...
Poszła do domu.
Dobrze. Nie chcę, żeby znów atakowała niewinne osoby.
To poniżej moich kompetencji.
Skąd się wzięły te wszystkie kutafony?
Rozpoznaję połowę z nich.
- Zrób, co możesz, by... - Opanować ten obłęd?
Przepraszam. Odsuńcie się.
Ludzie, czas to uspokoić. Spieprzaj!
Wypad.
Ash! Bierz wszystko, co jest cenne!
Dzisiaj będziemy wymiatać!
Proszę, wyjdźcie z mojego domu.
Działajmy. Chodź.
Chodź.
Miesiąc temu oglądałam z nią bzdury na kanapie i byłam zachwycona.
Teraz siedzę i dumam, jaką byłam marną matką.
Nieprawda. Jesteś tylko człowiekiem.
Nie sposób przewidzieć takie rzeczy.
Wiesz co?
Noah wrócił do domu z siniakiem na oku.
Milczy jak zaklęty. Co?
To była Wren.
Że co?
Dostał rykoszetem
podczas bójki Wren z dwoma agresywnymi laskami z Hargreaves.
Ciągle jej dokuczają!
- Co tu robisz? - Proszę, żadnej dramy.
Przepraszam za to ostatnio. Naprawdę.
Szukam naszej córki. Wiesz, gdzie jest?
Nie mów mu, Shel.
Dałam jej przestrzeń i nie chcę go w jej pobliżu.
Dzwoniłem do niej. Nie odbiera.
Wyłączyła telefon. Ponoć robi coś dziwnego.
Chciała mi pokazać. Teraz się martwię.
- Wierzysz jej? - Tak. Czemu nie miałbym?
Powiedz mi, gdzie jest.
Jest u Taza. Ulica Marsden 30.
- Dziękuję. - Co?
Kocham cię i przepraszam, ale to jej ojciec!
- Dokąd idziesz? - Jadę z tobą.
Dobra.
Wpuść mnie. Z drogi, kurwa!
- Zostaw ją, Patricku! - Wpuść mnie!
Wpuść mnie, kurwa!
- Spieprzaj! Nie wpuszczę. - Co się dzieje?
Ta mała suka udaje twardziela.
Szukałem ciebie.
Wiedziałem, że cię zastanę. Ashley mówiła, że jesteś w domu.
- Czemu kłamiesz? - Odpuść, nie chcę z tobą gadać.
Czego chcesz?
Chcę pogadać.
O Rochelle.
Dlaczego? Nienawidziłeś jej. Traktowałeś ją jak śmiecia.
Nie rozumiecie.
- Nienawidziła cię. - Wal się!
Kochałem ją.
Spotykaliśmy się.
Tak...
W sekrecie.
Nie rozumiem.
Czemu teraz mi to mówisz? Kłamiesz?
Nie jestem kłamcą. Próbowałem ci powiedzieć na pogrzebie.
Ale...
To nie ma znaczenia.
Pamiętam, jak dziwnie się zachowywała i nic nie powiedziałem.
- A ten twój post o Roch... - Jaki post?
- Nie... - Co zamieściłam?
Napisałaś...
„Chyba już nie dam rady bez swojej psiapsióły.
Chcę cię zobaczyć. Może wkrótce.
Kocham cię na zawsze”.
Dajemy! Kurwa, dajemy!
Super biba, Tazie!
Nuda, poszukam innej imprezy.
Co porobimy?
- Patrzcie, to Roch! - Co?
Co jest, kurwa?
O Boże!
To była Rochelle! Przysięgam! Wszyscy to widzieliśmy!
Rochelle! Była w telewizji!
Wren to ustawiła.
Jest pierdolnięta. Kto tak robi? To była Rochelle!
Co z tobą, kurwa, nie tak?
Brakuje ci uwagi?
Masz nierówno pod sufitem. Co z tobą?
- Co tutaj robisz? - Wren.
Twoja mama mnie przysłała. Wsiadaj.
Wren, dokąd idziesz?
No właśnie, idź sobie.
Brak ci uwagi, co?
Wszystko gra?
Tak. Chcę do mamy.
Zawiozę cię do herbaciarni.
Jest tam?
Tak.
Szykuje się na jutro.
Przepraszam za wczoraj.
Nie, w porządku.
JAYA: IMPREZA TO ZA WIELE. SIMON ZAWOZI MNIE DO MAMY W SMITHILLS
Wren?
Wywalcie ich z domu.
- Wynocha. - Spieprzajcie.
Dalej. Koniec imprezy.
Czas do domu. Ty też.
- Masz płaszcz? - Nie mogę znaleźć Wren.
Jacob Taylor nie napisał tego kodu.
Ktoś inny go zmienił. Gdzie jest Wren?
Tu jej nie ma.
Co?
Napisała, że Simon zabiera ją do Smithills.
Hej! Jesteś kumplem Wren.
- Nie ma jej tu. - Gdzie jest Wren?
- Czemu nie jesteś w Smithills? - Co?
Boże.
- Hej. - Noah! Chodź.
To Simon.
Wszystko gra?
Tak.
Po prostu...
jestem zmęczony.
Mamo?
Mamo, zjem tort!
Mamo?
JAYA SIMON TO RED ROSE
- Numer alarmowy, z którą służbą? - Pomocy, policja.
- Ktoś chce mnie zabić w Smithills Hall. - Powtórzy pani?
W Smithills...
Nie, Simonie, proszę!
Proszę.
Proszę, nie!
Wren?
Odwal się od niej!
Nie mogę. Przepraszam...
Simon mówi...
- Simon mówi... - Co?
O czym ty mówisz?
Wybacz mi.
Nie!
Chodź do mnie.
Już dobrze.
Spokojnie.
Nic ci nie jest.
Idziesz spać?
- Co? - Idziesz spać?
Już, kończę grę Simon mówi.
Napisy: Przemysław Stępień