Seria tajemniczych zjawisk na niebie budzi niepokój.
Downloaded from YTS.MX
Widzisz to?!
Official YIFY movies site: YTS.MX
Piloci widzieli coś, co przekracza granice technologii lotniczej.
Patrz!
Przez dziesięciolecia amerykański rząd lekceważył doniesienia
o niezidentyfikowanych obiektach.
Okłamywanie społeczeństwa to część naszej pracy.
Płacicie nam za to.
Wreszcie przełomowy materiał Pentagonu potwierdził jedno:
UFO istnieje.
Marynarka przyznała wreszcie, że nagrania z UFO są prawdziwe.
Wojsko nadal nie wie, co to.
Urzędnicy nie chcą spekulować.
Przedstawiciele wojska zaczynają mówić.
Przez 40 lat milczałem.
Ich doniesienia szokują.
Nie było wątpliwości:
UFO zmieniło tor lotu naszych rakiet.
Podają nowe, przerażające dane.
Brak mi słów, żeby to opisać.
To obręcz.
Zaczęła pulsować!
Czy jesteśmy gotowi?
Jedno UFO rozniosłoby całe wojsko.
Szykuje się wojna światów.
Najgorszy scenariusz zakłada eliminację ludzkości.
POD OKIEM KOSMITÓW
WASZYNGTON
W czerwcu 2021 roku Pentagon upublicznił oficjalny raport
zawierający opisy 144 wojskowych obserwacji UFO.
Wywiad zapewnia, że to wszystko, co wiedzą.
Nie wszyscy są przekonani.
W tym dobrze poinformowany Rich Emberlin.
Przez 30 lat zajmował się egzekwowaniem prawa.
Współpracował z CIA, FBI i tajnymi służbami.
Jest przekonany, że wojsko mydli nam oczy.
Kosmici są groźni,
a nasze bezpieczeństwo jest zagrożone.
Rich zamierza ujawnić najpilniej strzeżone sekrety rządu.
Dlaczego kosmici obserwują naszą armię i co nam grozi?
NEWELL, DAKOTA POŁUDNIOWA
Dziś Rich spotka się z emerytowanym oficerem Policji Sił Powietrznych,
Mariem Woodsem. On wie, co ukrywa wojsko.
Znów tu jestem.
Mario wraca tu po raz pierwszy od 40 lat.
Tu doszło do jego przerażającego spotkania z kosmitami.
Stanowiło dowód, że UFO jest zagrożeniem.
Niesamowite, że tu jestem.
Czuję się trochę...
niepewnie, ale ekscytacja też jest.
Jadę dokładnie tą samą drogą.
Tutaj do tego doszło.
- Pewnie to trochę dziwne? - O tak!
To ten obiekt.
Nie do wiary, że wciąż stoi!
Nawet ogrodzenie się nie zmieniło!
Przez 43 lata!
Serce mi wali jak młotem.
Brak mi słów.
Dziwisz się, że nic się nie zmieniło?
Jest nienaruszone!
W czasie Zimnej Wojny baza wojskowa Ellsworth w Dakocie Południowej
mieściła 150 głowic nuklearnych.
Wszystkie były gotowe do natychmiastowego wystrzału,
gdyby nadszedł rozkaz.
W 1977 roku Woods przebywał w centrum kontroli wyrzutni rakiet
zwanym November One.
Wówczas jego życie na zawsze się zmieniło.
Stałem mniej więcej tutaj.
Na wschód od nas, pod kątem jakichś 30 stopni,
wiele kilometrów stąd, dostrzegłem obiekt.
Był bardzo jasny, najjaśniejszy na niebie, i migotał.
Paliłem papierosa, przyglądałem mu się i myślałem, że to dziwne.
Przecież tu nic nie ma!
Najjaśniejsza powinna być stacja.
Dla zabawy mrugnąłem w tę stronę światłami
i wróciłem tu, palić papierosa.
Potem chciałem iść do środka, a gdy się odwróciłem, już tego nie było.
- Zniknęło nagle? - Nie widziałem tego, po prostu znikło.
Ale to nie koniec.
Po północy stacja odebrała sygnał alarmowy o poważnym zagrożeniu.
Doszło do naruszenia bezpieczeństwa w November Five,
magazynie rakietowym kwadrans drogi dalej.
Mario i jego partner, sierżant Michael Johnson,
zostali tam wysłani.
Podjechali do silosu,
ale na to, co ujrzeli, nie byli przygotowani.
Minęło masę czasu, ale serce mi zaraz wyskoczy.
A wiec to tu?
Właśnie tutaj.
Nad silosem rakietowym wisiała wielka kula światła.
Miała około 30 metrów średnicy.
Aż tu było czuć wydzielane przez nią ciepło.
Wdzierało się niemal do samochodu!
Promieniowanie?
Mam dreszcze na sam widok.
To naprawdę coś.
Nic dziwnego.
To...
Wiele przeżyłeś...
Mam rysunek.
Tutaj zaparkowaliśmy.
A to ogrodzenie obiektu.
RYSUNKI MARIA
Mario doskonale pamięta paraliżujące doznania.
Ale przerażające następstwa spotkania ze lśniącą kulą były wyparte przez lata.
Dopiero hipnotyzer pomógł mu je przywrócić.
22 STYCZNIA 2016
Jesteś zrelaksowany.
Twoje myśli swobodnie wędrują.
Wracasz do czasów,
gdy służyłeś w wojsku.
Siedzisz w samochodzie patrolowym.
Co się stało potem?
Bałem się wysiąść.
Powinienem, ale nie mogłem.
Bałem się.
To nic, teraz jesteś bezpieczny.
Po prostu oglądamy film.
Odetchnij głęboko i wciśnij pauzę.
Jakby wyssało powietrze.
Mieliście problem z oddychaniem?
Tak, zabrakło tlenu.
Wyjrzałem przez okno
i błysnąłem w tę stronę latarką.
To nie był żaden sygnał, tylko coś takiego, jak w stacji kontroli.
Niemal natychmiast nacisk ustał.
Nawiązałeś z nimi kontakt?
Prosiłem, żeby skończyli.
Interakcja z UFO wiszącym nad magazynem
z pociskami jądrowymi była szokująca,
ale Maria i sierżanta Johnsona czekało coś jeszcze.
Wstrząsające spotkanie z kilkoma istotami pozaziemskimi.
Ilu ich było?
Czterech.
I jeden wysoki za nimi.
Ile miał wzrostu?
Może metr osiemdziesiąt.
- Umiesz go opisać? - Tak.
Miał długą głowę.
Bardzo długą.
Spojrzał na mnie i przeszył wzrokiem.
Ci mniejsi nie robili takiego wrażenia.
Siedzieliśmy tu.
Pamiętam szepty.
Tylko tyle słyszałem.
Co się dzieje wokół?
Jestem w jakimś pokoju.
Jakby gabinecie lekarskim.
Zbadali mnie.
Spytałem, gdzie Michael,
ale powiedzieli, że mam się tym nie martwić.
Widzę tego wysokiego drania.
Patrzy na mnie.
Nie podoba mi się.
Ma na sobie mundur z odznaczeniami wojskowymi.
Wiem, że nie jest dobry.
Czuję uszczypnięcie w lewym boku, nisko.
Jakby ktoś mnie złapał,
szybko i brutalnie.
I zapadła ciemność.
Ocknąłem się nad jeziorem Newell,
11 kilometrów w tamtym kierunku.
To źródło wody dla całej okolicy.
Służby ochrony wojskowej namierzyły Woodsa i Johnsona
i zabrały ich na badania.
Uprzedzono ich, że mają o tym nie mówić, nigdy i nikomu.
Czuję ten zapach.
Nie ma słów, żeby to opisać.
Zmysły są...
bezradne, nie można...
Objąć tego rozumem.
Cokolwiek to było.
Spoglądasz w górę.
Muszę.
Boisz się?
To było tak przytłaczające psychicznie i wizualnie,
że nie wiedziałem, czy się bać,
narobić w spodnie czy strzelać.
Żadne wyjście nie było dobre.
- Nie wiadomo było, co robić. - Nie miałeś wyjścia.
Zrobili to, co zaplanowali.
I będą to robić dalej.
Robili to zawsze
i jeszcze nie skończyli.
NEWELL, DAKOTA POŁUDNIOWA
Przeżycie Maria Woodsa prześladowało go przez 40 lat.
Ale fakt, że wojsko próbowało pogrzebać prawdę,
szokuje jeszcze bardziej.
Dlaczego rząd postanowił uciszać świadków?
Chcieli zamaskować ataki kosmitów na obiekty wojskowe?
Ich starania sugerują,
że zagrożenie może być większe niż myślimy.
Twoja historia spotkania z UFO jest niezwykła.
Nie mogę sobie tego wyobrazić.
Jeśli tak myślisz, porozmawiaj z kapitanem Davidem Schindelem.
Służył w bazie lotniczej w Dakocie Północnej.
- Dasz mi namiary? - Tak.
Jego historia jest bardzo ciekawa i potworna.
Schindele, tak jak Woods, był uciszany przez wojsko,
gdy jeden z największych koszmarów ludzkości
stał się rzeczywistością.
Nazywam się David D. Schindele,
jestem emerytowanym kapitanem Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych.
W 1966 roku,
gdy stacjonowałem w bazie lotniczej Minot w Dakocie Północnej, coś mnie spotkało.
Spoczywała na nim wówczas olbrzymia odpowiedzialność
odpalenia rakiet jądrowych z tajnego centrum kontroli.
Dziś wejdzie do niemal identycznego obiektu
pełniącego rolę muzeum Pocisku Minuteman.
Pokaże Richowi, jak wykonał jedno z najniebezpieczniejszych zadań w historii
i opowie, jak UFO przejęło kontrolę
nad arsenałem broni jądrowej.
Zjedziemy 20 metrów pod ziemię.
- 20? - Tak jest.
Żeby?
Dziwisz się?
Gdybyśmy oberwali atomówką,
musieliby nas wykopywać z ziemi, więc im głębiej będziemy, tym lepiej.
Jasne.
Niesamowite!
Tu spędziłem prawie trzy lata.
Nie do wiary!
To było twoje biuro?
Tu siedział zastępca dowódcy załogi.
Jeśli otrzymał wiadomość
od Systemu Alarmowego, że ma odpalić głowice,
otwierał te kłódki,
żeby mieść dostęp do konkretnych pocisków.
Mamy tu 10 przełączników dla dziesięciu pocisków.
W szczycie Zimnej Wojny pociski były wycelowane w Związek Radziecki.
Jeden błąd mógł doprowadzić do trzeciej wojny światowej.
Miałeś dwadzieścia parę lat
i kontrolowałeś pociski, które mogły zniszczyć cały świat.
Ciążyła na nas olbrzymia odpowiedzialność.
Czuliśmy ją.
Nic nie mogło przygotować kapitana Schindele'ego na wydarzenia tej nocy.
Zaczęło się niewinnie, chłodnego wrześniowego poranka.
Opowiedz o tamtym dniu.
Obudziłeś się, zjadłeś śniadanie i włączyłeś wiadomości.
Co zobaczyłeś?
Prowadzący mówił,
że mieszkańcy Mohall w Dakocie Północnej
widzieli w nocy dziwne światła.
Uważali, że to było UFO.
Światła widziane były w zachodniej części miasta.
Od razu pomyślałem,
że mam dyżur w November 5 nieopodal.
Gdy dotarł do stacji kontroli,
o UFO mówili już wszyscy.
Kierownik ochrony spytał,
czy słyszałem, co się działo.
Opowiedział kapitanowi o tajemniczym obiekcie w kształcie dysku.
Miał około 30 metrów średnicy.
Widziany był na niebie nad zachodnią częścią stacji.
Słyszałem po głosach i widziałem po minach,
że było to przerażające.
Nawet nie wyszli, sprawdzić, co to.
UFO przez chwilę wisiało bez ruchu,
a potem nagle zniknęło nad prerią.
Kapitana Shidele'ego już zawsze miało prześladować to, co się zdarzyło potem.
To pulpit, za pomocą którego dowódca mógł monitorować stan pocisków.
Zielone światło oznacza, że rakieta jest gotowa do startu.
Od razu zauważyliśmy, że wszystkie zielone kontrolki są zgaszone,
ale zapalone były inne, żółte i czerwone.
To zły znak?
Zwłaszcza brak zielonych lampek. Pocisków nie można było wystrzelić.
Dosłownie chwilę wcześniej wszystkie dziesięć pocisków
było gotowych do wystrzału.
Nagle coś je unieszkodliwiło.
Nie tylko Stany Zjednoczone,
ale cały świat narażony był na atak wroga.
Sytuacja była bardzo poważna.
Nigdy się z czymś takim nie spotkaliśmy.
Nie mieliśmy wątpliwości,
że to UFO rozbroiło naszą broń.
Te szokujące wydarzenia zmusiły kapitana do rozważań,
czy Stany Zjednoczone mierzą się ze śmiertelnym zagrożeniem.
Skoro umieją zrobić coś takiego, co jeszcze mogą?
Też się zastanawiałem.
Ponieważ rozbroili głowice atomowe,
czy potrafiliby je wykraść?
I jaki jest ich cel? Szykują sobie pole walki?
Chcą złagodzić odwet?
Dobre pytanie.
Wojsko od dawna ma problem z takimi obiektami.
Gdy nazajutrz rano wyjechaliśmy z dowódcą na powierzchnię,
usłyszeliśmy, że nie wolno nam mówić o tym incydencie ani słowa.
Mamy się zachowywać tak, jakby to się nie stało.
"Nie rozmawiajcie o tym już z nikim, nawet między sobą", mówili.
55 lat.
Tak długo kapitan Schindele milczał.
Tajemnica jątrzyła się w nim aż do 2013 roku,
gdy bohatersko wystąpił przed sześcioma byłymi członkami Kongresu.
Gdy stacjonowałem w bazie lotniczej Minot w Dakocie Północnej,
byłem zaangażowany w pewien incydent.
Powiedziano mi, że mam nigdy o tym nie mówić
i zachowywać się, jakby nic się nie wydarzyło.
Dlatego dziś, gdy przed wami występuję,
towarzyszy mi wielki niepokój.
Nigdy dotąd nie wypowiadałem się na ten temat.
Trudno się o tym mówiło?
Bardzo trudno.
Byłem poruszony.
Teraz też jestem.
Domyślam się, jak cię to dręczyło.
Wiedziałeś, że coś miało miejsce, a nie mogłeś nikomu powiedzieć.
Nawet żonie!
Nikomu, bo tak mi nakazywał honor.
Ale dziś ważniejsza jest dla mnie prawda.
Uważam, że moim obowiązkiem jest mówienie prawdy.
Wcześniej wykonywałeś rozkazy. Teraz mówisz, jak było.
Ale czym jest prawda?
I dlaczego wojsko ją ukrywa?
Tego chce się dowiedzieć Rich.
Po spotkaniu z kapitanem Schindelem
Rich jest przekonany, że UFO może w każdej chwili wywołać wojnę.
Zresztą, niemal do tego doszło,
gdy siły zbrojne Ameryki otworzyły ogień do floty UFO
w czasie bitwy o Los Angeles.
W czasie dramatycznych tygodni po ataku na Pearl Harbour
Amerykanie bali się, że napaść Japończyków jest nieunikniona.
Jednak według Nicka Pope'a,
który badał kwestie UFO dla brytyjskiego ministerstwa obrony,
nie był to jedyny wróg, którego Stany musiały się obawiać.
Wojna wisiała na włosku.
Wszyscy byli przerażeni,
ludzie panikowali.
25 LUTEGO 1942
Tego dnia obawy stały się rzeczywistością.
Dwieście kilometrów na zachód od Los Angeles
wojskowe radary wychwyciły obiekt uznany za samolot wroga.
LOS ANGELES TIMES - 1942
Pojawiło się coś dziwnego,
a siły obrony wybrzeża otworzyły ogień.
W Los Angeles wybuchła panika.
Zgodnie z rozkazem zapadły ciemności,
a w nocne niebo wystrzelono tysiąc czterysta serii amunicji.
Bitwa o Los Angeles była jak hollywoodzki film.
Panował chaos.
Nazajutrz rano mieszkańcy miasta spodziewali się widoku
japońskich jednostek zestrzelonych na wybrzeżu.
Rzeczywistość ich zaskoczyła.
Nie znaleziono japońskich samolotów ani broni.
Nie było dowodu na atak sił japońskich,
a jednak wczoraj dziwny obiekt tam był.
Wiele osób było przekonanych,
że panikę w mieście wywołało UFO.
Wojsko stanowczo zaprzeczało takim pogłoskom.
Jeśli byłby to atak Japończyków,
jakim cudem ich samoloty zwane Zero zawisłyby w powietrzu?
Zostały oświetlone i ostrzelane,
a żaden nie został trafiony? Po prostu odleciały?
To, co się wydarzyło w czasie bitwy nad Los Angeles
pozostaje tajemnicą do dziś.
Bitwa ta była jednym z wielu historycznych wydarzeń
lekceważonych przez wojsko.
Co chcieli ukryć?
Reakcje rządu na incydenty z udziałem UFO są przewidywalne.
Zaprzeczenie, bagatelizowanie, podważanie.
Według mnie CIA
i inne agencje wywiadowcze ukrywały to, bo wiedziały,
że wojsko nie jest w stanie nas obronić.
Wkrótce po drugiej wojnie światowej
wojsko zrozumiało, że ma nowego wroga.
Pojawiały się kolejne doniesienia, a rząd wszystkie wyciszał.
Najgłośniejszy incydent miał miejsce w 1947 roku.
Nieopodal Roswell rozbiło się UFO.
ROSEWELL, NOWY MEKSYK
To serce fenomenu UFO.
Marynarka wojenna nie posiada pojazdów ani broni w kształcie spodka.
Siły powietrzne potwierdziły, że latające talerze istnieją.
47 lat temu coś rozbiło się na pustyni.
Przez te lata Pentagon kłamał na ten temat.
Obiekt się rozbił.
Przekroczyliśmy granicę,
bo mieliśmy coś fizycznego, nie tylko światła na niebie.
I amerykańskie wojsko to przyznało.
Nowina obiegła prasę na całym świecie,
ale zaledwie po 24 godzinach rząd nabrał wątpliwości.
Nazajutrz zmienili zdanie i stwierdzili, że to był balon meteorologiczny.
KONIEC Z LATAJĄCYM TALERZEM
Rząd zapewniał, że rzekome UFO
to zwykła sonda meteorologiczna.
Ktoś wyżej postawiony
upomniał ich, że nie mogą mówić o latających talerzach
i muszą wymyślić jakąś przykrywkę.
Według mnie nazajutrz dowiedział się o tym prezydent i kazał im skończyć temat.
Co uczynili.
Wojskowe i rządowe zaprzeczenie
dręczy opinię publiczną od 80 lat.
Ludzie mówią, że czegoś takiego nie da się zachować w tajemnicy.
Jasne, że się da!
Historia stale pokazuje, że w sekrecie trzyma się wielkie rzeczy.
Ale co konkretnie ukrywa rząd?
Odpowiedź zna niejaki Agent X,
były pracownik CIA, który zgodził się na rozmowę z Richem,
pod warunkiem zachowania anonimowości.
To niesamowite, że się zgodził.
Podejmowanie takich tematów to dla niego wielkie ryzyko.
AGENT X BYŁY PRACOWNIK CIA
Gdy zacząłem pracę w kwaterze głównej, nikt nie miał przydzielonego biurka.
Siadało się tam, gdzie było miejsce.
Dawniej, w latach 40., 50., a nawet 60.
dokumenty trzymało się w pudłach i szufladach.
Wszędzie coś leżało i nikt nie miał pojęcia, co to.
Później pojawiły się boksy
i wygodne pojemniki.
Kartony trafiły do wydzielonego miejsca w bibliotece.
Nazywało się: "Historyczne zbiory wywiadu".
Stały na metalowych regałach.
Poszedłem tam kiedyś
i na jednym z pudeł zobaczyłem napis "Roswell".
Nie mogłem uwierzyć!
Otworzyłem jedno z nich,
ale pod żadnym pozorem nie powiem, co tam zobaczyłem.
W każdym razie było to materiały, dokumenty i inne przedmioty.
Ręczę głową, że Roswell na 100% miało miejsce.
Był statek i były zwłoki.
Nie wiem, co się z tym wszystkim stało.
Nikt tego nie wie.
Jeśli w Roswell faktycznie rozbiło się UFO
i wydobyto z niego zwłoki kosmitów,
dlaczego rząd to ukrył?
Rich zastanawia się, czy wojsko znało plany kosmitów.
ROSWELL, NOWY MEKSYK
Rich usłyszał od Agenta X prawdę o Roswell,
ale wciąż nie znał odpowiedzi na palące pytanie.
Co UFO tam w ogóle robiło?
Być może kosmici rozbili się przed dotarciem do celu.
Czyżby zmierzali na poligon rakietowy White Sands,
do największej na świecie instalacji wojskowej
i poligonu testowego pierwszej bomby atomowej?
To nie przypadek,
że ta katastrofa wydarzyła się tuż obok poligonu testowego tajnej broni.
Żeby dowiedzieć się, dlaczego kosmici mogli być zainteresowani bazą White Sands,
Rich cofa się do lat 40.,
gdy to amerykański rząd po raz pierwszy zatwierdził ściśle tajny projekt
testów energii jądrowej o nazwie Manhattan.
Celem było uzyskanie pierwszej na świecie bomby atomowej.
16 lipca 1945 roku
wysiłki badaczy zostały zwieńczone sukcesem.
Po trzech latach prac
doszło do pierwszej detonacji nuklearnej.
Test Trinity przeprowadzono na pustyni w Nowym Meksyku.
Czy to możliwe, że dostrzegli go kosmici?
Czy tak się dowiedzieli o posiadanej przez nas broni?
I czy to oznacza, że mają nasze wojsko na oku?
Test Trinity miał niezwykłą moc i zasięg.
Odczuwano go w promieniu 160 kilometrów, a w promieniu 200 popękały szyby.
Siła wybuchu w teście Trinity wynosiła 21 kiloton.
To równowartość 20 tysięcy ton trotylu.
Wybuch wywołał też oślepiający blask,
a grzyb atomowy
miał 11 kilometrów wysokości.
Postawcie się na miejscu pozaziemskiego stratega wojennego,
który patrzy na Ziemię i widzi efekty testu Trinity.
Musieli całkowicie zmienić plany,
bo zrozumieli, że mają do czynienia z energią jądrową.
Ziemia dysponuje bronią nuklearną,
a dzięki pociskom odrzutowym
prawdopodobnie może je wynieść w kosmos.
9 lipca 1962 roku.
Tego dnia myśl o użyciu broni nuklearnej w kosmosie stała się rzeczywistością.
Przeprowadzono test zwany Starfish Prime.
Bomba została wystrzelona z wyspy Johnsona,
półtora tysiąca kilometrów od Hawajów.
To było oszałamiające wydarzenie.
Do wybuchu doszło na wysokości 400 kilometrów!
Mieliśmy moc detonacji bomb nuklearnych
nie tylko na powierzchni Ziemi, ale i w kosmosie!
Weszliśmy na kolejny poziom.
Obserwujące nas istoty pozaziemskie zrozumiały,
że tę planetę trzeba mieć na oku.
Starfish Prime miało moc sto razy większą niż test Trinity
i była to największa bomba nuklearna zdetonowana w kosmosie.
Wywołała impuls elektromagnetyczny, który sprawił,
że pogasły latarnie na ulicach i przestało działać radio.
Można się zastanawiać, jak to zostało odebrane w innych wymiarach.
Pokazaliśmy się wszystkim, jakbyśmy ich prowokowali!
Wybuch mógł przyciągnąć kosmitów w pobliże Ziemi,
ale jakie mieli plany?
Czy to wtedy UFO zaczęło obserwację naszego wojska?
Rich spróbuje się dowiedzieć.
FRANKLIN, KENTUCKY
Dla większości to zwykłe miasto na Południu,
ale pod pozorami zwyczajności kryje się mroczna tajemnica.
W 1948 roku
25-letni pilot wojskowy kapitan Thomas Mantell
trafił na pierwsze strony światowych gazet,
gdy zginął, ściągając UFO.
Od 70 lat jego tragiczna śmierć
budzi pytania miejscowej społeczności,
a także jego wnuków, Erica i Terry'ego.
Witam.
To zaszczyt was poznać.
7 STYCZNIA 1948
Rozmowa z nimi pozwoli Richowi poznać granice,
do jakich posunie się wojsko, żeby ukryć prawdę o UFO.
Niektóre z tych medali są niesamowite.
Ile on miał lat? 25?
Ma dwa odznaczenia prezydenckie!
To też nie byle co, Zaszczytny Krzyż Lotniczy.
Zaledwie 25-latek zdobył to wszystko.
Był odważnym i zdolnym pilotem.
Bohaterem!
Widać, jakim był pilotem i człowiekiem.
Miał żonę, w której był zakochany do szaleństwa,
a jednak cokolwiek się wtedy stało, zaryzykował życie.
Siódmego stycznia 1948 roku
pracownicy wieży kontrolnej lotniska
na terenie bazy Fort Knox dostali sygnał o obiekcie nad bazą.
Policja odbierała zgłoszenia z całego stanu.
Ludzie widzieli coś wielkiego i metalicznego. Pytali, co to.
Kontrolerzy natychmiast powiadomili Powietrzną Gwardię Narodową.
Kapitan Thomas Mantell dowodzący czterema myśliwcami P-51
został wysłany na zwiady.
W ciągu kilku minut on i jego ludzie zbliżyli się do tajemniczego obiektu.
Poinformował, że jest to lśniące, metaliczne i ogromne.
Widział okienka obserwacyjne.
Wydał swoim ludziom szokujące polecenie:
"Wracajcie do bazy, damy ognia",
co oznaczało przygotowanie do ostrzału.
Dla mnie to zawsze był kluczowy moment.
Oni wiedzieli, co się dzieje.
Rozumieli, że sprawa jest poważna, bo bez powodu by nie strzelali.
Nakazał im to, bo widział zagrożenie.
Był doświadczonym żołnierzem, nie robiły tego ot tak.
Reszta szykowała się do międzygalaktycznej bitwy,
a Mantell wznosił się coraz wyżej w pościgu za UFO.
Ścigał to coś na wysokość sześciu kilometrów,
a potem stracił to z oczu. Tu mamy tajemnicę.
Widziano jego samolot, gdy mknął w kierunku ziemi.
Rozbił się na polu we Franklin.
O ironio, w tym samym mieście 25 lat wcześniej przyszedł na świat.
Jednym z ostatnich, którzy widzieli samolot, był miejscowy, Doyle Burnette.
Miał 7 lat, gdy myśliwiec runął z nieba na ziemię.
Usłyszałem wybuch.
Spojrzeliśmy w górę i zobaczyliśmy lecący ku ziemi samolot.
Jedno ze skrzydeł się oderwało i spadło na pole niedaleko.
Katastrofę widziała też Patsy, przyszła żona Doyle'a.
- Tu pani dorastała? - Tak, to mój dom.
Tu pani była, gdy spadł samolot? Ile pani miała lat?
Cztery, ale wszystko pamiętam.
- Pewnie nie da się zapomnieć. - O nie!
Ten huk, gdy uderzył w dach...
To było gorsze niż burza.
W ciągu kilku godzin na miejsce tragedii zjechali się gapie z całej okolicy,
a prasa donosiła o upadku wojskowego samolotu ścigającego UFO.
Przyjechało wojsko?
Przyszli też do nas i obudzili nas w środku nocy.
To była zimna noc.
Matka spytała, dlaczego samolot spadł.
Standardowa odpowiedź brzmiała,
że pilot wyleciał za wysoko i skończył mu się tlen.
Wielokrotnie próbowano tłumaczyć przyczyny katastrofy,
ale żaden z oficjalnych raportów nie wspominał o UFO.
Jest więcej pytań niż odpowiedzi.
W raporcie, który pojawił się później...
Czyli po tym?
Tak.
W raporcie wojskowym napisali, że widział Wenus.
W innym, że to był balon meteorologiczny.
Z Wenus to komplety absurd.
A balony widywał bez przerwy.
One stacjonują w bazach, stamtąd wylatują!
Wszyscy o tym rozmawiali.
Kilka osób mówiło, że chodziło o UFO.
Takie były plotki.
Ja w to wierzyłem.
Czytałem wiele wiadomości.
Twierdzili, że to był balon meteorologiczny,
ale nie było żadnego balonu.
Jestem prawie pewny, że to był latający spodek.
To coś nie pochodziło z tego świata.
Dlaczego myśli pan, że to UFO?
Było wiele spekulacji, ale balonów tu nie było,
a Wenus nie widać o godzinie piętnastej.
To się nie zdarza.
Okoliczności temu przeczą.
Widziało to zbyt wiele osób.
To tajemnica, którą trzeba wyjaśnić.
Nie wierzę, że tego nie widzieliście.
To ta gablota.
Świetne zdjęcie.
To fragment samolotu waszego dziadka zabrany z miejsca katastrofy.
Niesamowite.
Jestem bardzo wzruszony.
Nie dziwię się.
Sam jestem poruszony, a nawet go nie znałem!
Kapitan Mantell na zawsze pozostanie częścią historii Franklin.
Wnukowie mają wreszcie szansę
złożyć hołd poświęceniu dziadka.
Mieszkaniec miasta, Joe Phillips,
zabierze ich na miejsce katastrofy.
To tam ich dziadek, prawdziwy amerykański bohater,
stracił życie, ścigając UFO.
To tu.
Gdy samolot spadł, zatrzęsła się ziemia.
Ludzie się schodzili, popatrzeć.
To był potworny dzień.
Sam nie wiem, co czuję.
To, że stoimy dokładnie w tym miejscu, znaczy bardzo wiele.
Nie tylko dla nas dwóch, ale dla całej rodziny.
Jego samolot leżał właśnie tutaj.
Niebywałe.
Zastanawiam się, o czym w tamtej chwili myślał.
Thomas Mantell przeżył lądowanie w Normandii
i zginął później, w czasie pokoju,
ścigając UFO nad Ameryką.
A rząd mówi, że nic takiego nie istnieje.
Trzeba się z tym pogodzić,
żyć z faktem, że to się stało w twojej rodzinie, z twoim dziadkiem.
Chciałbym jakoś złagodzić twój ból, ale brak mi nawet słów.
Nie śpiesz się.
Nie wiem, jak ludzie sobie z tym radzą,
jak odnajdują spokój, ale mam nadzieję, że potrafią.
Zmówmy modlitwę.
Dobry Boże, dziękujemy ci za ten dzień.
Wiemy, że Tommy, jego mama oraz żona są teraz razem
i ta wiara pozwala nam trwać.
Kochamy cię. W imię Ojca i Syna. Amen.
Świat może się nigdy nie dowiedzieć, czego doświadczył kapitan Mantell
siedem i pół kilometra nad ziemią.
Czy jego śmierć mogła być ostrzeżeniem, że najgorsze przed nami?
Jeśli tak,
Rich chce wiedzieć, czy wojsko jest gotowe na odwet.
Kapitan Mantell był pierwszym pilotem, który zginął w pościgu za UFO,
ale nikt nie dostał rozkazu otwarcia ognia.
Aż do 1957 roku.
Wówczas major Milton Torres Junior
przeżył najbardziej spektakularne spotkanie z UFO.
Tym samym znalazł się w centrum kolejnej wojskowej mistyfikacji.
Rich spotka się z Roderickiem Martinem,
terenowym badaczem w uznanej inicjatywie Mutual UFO Network
zwanej w skrócie MUFON.
Roderick w wieku 12 lat widział, jak UFO ściga wojskowy myśliwiec
i celem jego życia stało się zbadanie,
dlaczego kosmici obserwują nasze wojsko.
LAS VEGAS, NEVADA
Na corocznej konferencji MUFON
odbędzie się spotkanie z synem majora Torresa, Geoffreyem.
Dziękujemy, że zgodziłeś się na spotkanie.
Analizowaliśmy kilka przypadków pilotów ścigających lub obserwujących UFO.
Niektórzy w trakcie zginęli.
Twój ojciec przeżył.
To nas bardzo zaciekawiło.
Zacznijmy od początku.
Gdybyś mógł opowiedzieć o jego karierze.
Ojciec przez 20 lat służył w amerykańskich siłach powietrznych.
Zaliczył 300 misji bojowych w Wietnamie.
Zdobył wiele odznaczeń.
Pracował też dla NASA.
Imponujące!
Wychowałem się wśród bohaterów, a on był jednym z nich.
W szczycie Zimnej Wojny możliwy atak wroga budził coraz większą panikę.
Każdy niezidentyfikowany obiekt stawiał żołnierzy na baczność.
20 maja 1957 roku amerykański pilot wojskowy,
major Milton Torres Junior,
stacjonował w amerykańskiej bazie w Anglii.
Dostał rozkaz natychmiastowego startu
i pościgu za obiektem wykrytym przez radary.
Pędził z prędkością ponad tysiąca kilometrów na godzinę
i nieustraszenie ścigał nieznanego wroga.
Mówił, że symbol na radarze był ogromny jak w przypadku lotniskowca.
Czegoś takiego Torres jeszcze nie widział.
Ścigał to
i pamiętam, że mówił o niezwykłych manewrach, jakie wykonywało.
Zaprzeczały prawom fizyki,
to były jego słowa.
Był wyposażony w 24 rakiety.
Kontrola naziemna nakazała atak.
Był przerażony,
bo nie wiedział, czy nie wywoła Trzeciej Wojny Światowej.
Nie miał pojęcia, co to jest, do czego strzela!
Ale nie wystraszył się.
Podleciał bliżej.
Z myślą, że to początek końca.
Namierzył cel i przygotował się do strzału.
Gdy bierzesz coś na cel, włącza się autopilot.
W trakcie radar zapikał,
to coś zrobiło dwa obroty i zniknęło. ojciec mówił, że trzęsły mu się kolana.
Co to do diabła było?!
Zgłosił się do kontroli naziemnej
i powiedział, że nie wie, co się stało, ale to coś zniknęło.
Skoro tata mówił, że to był statek kosmitów,
wiem, że tak właśnie było.
Torres wrócił do bazy,
gdzie już czekał na niego zwierzchnik.
Mówił, że agent z NSA wyglądał jak sprzedawca,
w garniturze, pod krawatem...
- "Mężczyzna z w czerni"? - Właśnie tak!
Spytał mojego tatę, czy lubi latać.
Ten odparł, że kocha.
Na to facet: "To niech pan posłucha.
Jeśli powie pan o tym komukolwiek,
więcej nie usiądzie pan za sterami.
Odbierzemy panu stopień i licencję. Będzie pan nikim".
Tata powiedział, że rozumie.
Gość dodał jeszcze: "Ani słowa.
To się nie stało.
Nie mówi pan żonie ani nikomu".
Tłumił to w sobie przez 50 lat.
Jak to zniósł?
Zżerało go to.
Miał w głowie sejf.
Jak wyglądało potem jego życie?
Myślę, że najtrudniejsze było zachowanie sekretu przed swoim ojcem.
Był z dziadkiem bardzo blisko.
Aż nie do wiary,
że mu nie powiedział.
Umarł ze świadomością, że nie zdradził ani słowa.
Zabrał to do grobu.
Torres nie mógł mówić o spotkaniu z UFO,
ale to go nie powstrzymało przed pisaniem o tym.
Wiedział, że tuszują sprawę,
że te zapiski mogą umrzeć z nim,
więc żeby temu zapobiec,
złożył oświadczenie pod przysięgą. Nie chciał, żeby to przepadło.
Ujrzało światło dzienne w 2003 roku.
Wówczas brytyjskie Ministerstwo Obrony
ujawniło tysiące stron raportów związanych z UFO.
Zostałem poproszony o pomoc
przy odtajnieniu i upublicznieniu tych akt.
Mogłem zostać pośrednikiem
i przygotować Miltona Torresa na to, co się wydarzy.
Pomogłem mu w kontaktach z mediami.
GAITHERSBURG, MARYLAND
W kwietniu 2009 roku Nick zaprosił majora Torresa
do udziału w konferencji na temat UFO.
Wreszcie mógł podzielić się swoją historią ze światem.
Żeby nie przedłużać,
zapraszam pana majora!
Jeśli czekaliście na pewnego świadka, oto on.
Był odznaczanym bohaterem.
Najlepszym z najlepszych.
To byli kosmici
i nikt mnie przekona, że było inaczej.
Widziałem to i dziękuję za waszą...
Nie był w stanie o tym opowiadać,
nie płacząc.
Emocje były olbrzymie.
Cieszę się, że mogłem mu przed śmiercią
zapewnić zakończenie tej historii.
Bardzo dziękuję, że pan do tego doprowadził.
Inaczej zabrałby to ze sobą do grobu.
Pod sam koniec życia nadeszła ulga.
Już nie dźwigał tego ciężaru.
Dla pana to sprawa osobista i rodzinna.
Nie chciałbym sprowadzać pańskiego ojca
do bycia przypadkiem w sprawie,
ale nie możemy zapomnieć,
że było to jedno z najbardziej spektakularnych
spotkań z UFO w historii.
Ludzie opowiadają o Roswell,
ale czy istnieje coś o większej wadze niż rozkaz zestrzelenia UFO?
Po konferencji MUFON Roderick uznał, że skoro wojsko
wydało rozkaz ostrzału,
musieli wiedzieć, że UFO stanowi zagrożenie.
Ale skąd mamy wiedzieć, czy to inwazja kosmitów?
LOS ANGELES, KALIFORNIA
Czy UFO zagraża naszej przestrzeni powietrznej?
Rich i Roderick spotykają się z dziennikarką śledczą, Melissą Tittl.
Jest córką weterana lotnictwa
i ma 20-letnie doświadczenie w pisaniu o UFO.
Nawiązała wiele cennych kontaktów, w tym z Tedem Roe.
To dyrektor NARCAP,
Krajowego Centrum Informacji o Anomaliach Lotniczych.
Wspólnie przyjrzą się jego 20-letnim badaniom
nad zgłaszanymi przez pilotów
niezidentyfikowanymi fenomenami lotniczymi,
zwanymi w skrócie UAP.
Twoja obecność tutaj to dla nas zaszczyt.
Powiedz, jak zaczęło się twoje zainteresowanie
incydentami lotniczymi?
Zaangażowałem się w to, bo sam miałem doświadczenie
z niezidentyfikowanymi fenomenami
i chciałem to lepiej zrozumieć.
Opowiedz, co cię spotkało.
OAKLAND, KALIFORNIA
Widziałem coś w 1999 roku, w Oakland.
Jechałem samochodem z przyjaciółką.
Półtora kilometra od nas coś zawisło przed budynkami rządowymi.
Potem podskoczyło
i nagle zawisło przed nami.
Miało kształt cylindra i długość 13 metrów.
Pod spodem świeciły się dwa białe światła.
Jechaliśmy naprzód, a to się odwróciło i ustawiło równolegle.
Potem bardzo szybko zrobiło się ciemno
i zegar przesunął się o trzy godziny.
Jechaliśmy minutę i piętnaście sekund, ale upłynęły trzy godziny.
Niesamowite.
Ta chwila odmieniła twoje życie?
O tak. Bardzo źle się czułem.
To cię zmieniło?
To dzieło mojego życia.
Zbieram dane.
Mam raporty pilotów ze stu lat.
Jakie punkty spójne widzisz?
Piloci zgłaszają
cztery zasadnicze formy fenomenów lotniczych.
Kule światła, kule, cylindry i dyski, proste formy.
Są też inne, ale te się powtarzają.
Kule światła to niemal połowa przypadków.
Wchodzą w jakiś kontakt z kulami światła?
Niektórzy opisywali, że kule się zbliżają i okrążają samolot.
Inne po prostu mijają ich w pewnej odległości.
Ale jest w tym coś osobistego.
Osobistego?
Obiekt zbliża się do samolotu i wisi obok. To rodzaj interakcji.
To nie tak, że coś ich mija.
Dlaczego lecą obok i chcą nawiązać kontakt?
Zbierają informacje.
Jaką wiadomość chcą przekazać?
Pokazują, co potrafią.
Niepokojące.
I otrzeźwiające.
Powinniśmy bacznie się temu przyglądać, bo to nie żarty.
Nie jest dobrze.
Mówiliśmy wiele o lotach wojskowych.
Czy zgłaszają się też piloci komercyjni?
Badałem przypadek Erika Delgado,
pilota, który obserwował obiekt niezidentyfikowany.
Spędził za sterami 30 lat i ma za sobą karierę wojskową.
Jest gotów z nami porozmawiać.
Zadzwońmy do niego!
Opowiesz nam, co cię spotkało?
Nazywam się Erik Delgado, jestem pilotem Boeinga 767.
Lecieliśmy do Memphis.
Rozmawiałem z pierwszym oficerem.
Obróciłem się i przez lewe ramię zobaczyłem białe światło.
Tylne światła?
Myślałem, że to samolot, bo zbliżał się ruchem obrotowym.
Wystraszyłem się, że na nas wpadnie.
Złapałem za stery i dźwignię przepustnicy.
Spodziewałem się alarmu T-Cast, czyli systemu chroniącego przed kolizją.
Powinien kazać nam obniżyć lot. Serce mi waliło.
Wygląda jak kula! Widzisz to? Pulsuje!
A T-Cast milczy.
Zobacz, czy na wyświetlaczu coś jest.
System ostrzegający przed obiektami w pobliżu
nie dawał żadnych sygnałów dźwiękowych ani wizualnych.
To UFO, stary!
Normalnie masakra!
Nagle do mnie dotarło, że to niezidentyfikowany obiekt latający.
Przez 30 lat czegoś takiego nie widziałem!
Rany, niesamowite!
To nasz samolot.
T-Cast milczy, jest tylko prognoza. To jest po lewej stronie.
To było kosmiczne!
Nie ma mowy, żebyśmy mogli konkurować z taką prędkością i zwrotnością.
A gdyby mieli broń?
Energię plazmową czy coś, bo pocisk wydaje się przestarzały.
Zagrożenie było realne.
Gdyby chcieli, mogli nas okrążyć.
Jeśli doszłoby do ataku zbrojnego,
nasze szanse byłyby bliskie zeru.
Pytanie brzmi: co oni tam robili?
Dziękujemy za poświęcony nam czas
Miło było was poznać.
Nie ma wątpliwości, że mówi o tym, co widział.
Historie o kulach światła pojawiły się już dekady temu.
To fotografie z drugiej wojny światowej.
Te zjawiska nazywano wówczas Foo Fighters.
W czasie drugiej wojny światowej wielu pilotów -
amerykańskich, ale i brytyjskich -
donosiło o kulach światła lecących za ich samolotami.
Początkowo myśleli, że to nowa niemiecka lub japońska broń,
ale nie dochodziło do ataków, więc teoria upadła.
Wojskowi piloci widzieli je kilkakrotnie
i zaczęli nazywać Foo Fighters.
Jeden z operatorów radaru był fanem
starego komiksu z serii Smokey Stover.
Powtarzało się w nim zdanie: "Gdzie foo, tam ogień".
Nie miało to sensu,
ale przy okazji jednej z obserwacji rzucił,
że to "wojownicy foo" i tak zostało.
Czy to były odciski palców
zostawione przez inną cywilizację obserwującą
naszą prymitywną, małą wojenkę?
Czy jakiś aspekt drugiej wojny światowej
zwrócił ich uwagę na nasz zakątek galaktyki?
Niewkluczone.
Pozwólcie, że pokażę wam jeszcze kilka przykładów.
To zdjęcie kuli światła nad Cataliną
zrobione w 1947 roku.
A to kadr z obserwacji Erika Delgado w zeszłym roku.
Wyglądają bardzo podobnie.
Zdjęcia zrobiono w odstępie 70 lat,
a są niemal identyczne.
Jak myślisz, co obserwują?
Rozwój naszego gatunku? Technologii?
Uważam, że chcą zająć Ziemię
i to element ich strategii kolonizacji lub ekspansji.
Są groźni?
Tak myślę.
Przewyższają nas pod każdym względem. Nie szanują granic.
Możliwe, że to będzie koniec ludzkości.
Może być bardzo źle.
Jeśli kosmici postanowią wywołać wojnę i zawładnąć naszą planetą,
czy ludzkość ma szasnę w walce?
A może ich inwazja będzie końcem znanego nam świata?
Po spotkaniu z Tedem i Erikiem,
Rich uznał, że jesteśmy w punkcie krytycznym.
Musiał się dowiedzieć, jak może wyglądać atak kosmitów.
DALLAS, TEKSAS
W celu analizy możliwego przebiegu wojny z kosmitami,
Rich spotka się z podpułkownikiem Kentem Johnsonem,
odznaczanym pilotem wojskowym.
Pomoże zrozumieć możliwości wroga.
Dziękuję za spotkanie.
Wiem, że dla byłych wojskowych to trudna decyzja.
Bardzo to doceniam.
To mój obowiązek,
zwłaszcza w świetle niedawnego raportu Kongresu.
Ktoś musi powiedzieć,
że to nic niezwykłego i po prostu się dzieje.
Jak wyglądało twoje pierwsze doświadczenie z UFO?
Byłem z misją nad południowym Irakiem.
Chodziło o upewnienie się, czy irackie samoloty stoją na ziemi.
Zdarzało się, że ustawialiśmy radary
na maksymalną odległość i wysokość.
To było takie węszenie.
Sprawdzałem, czy czegoś nie wypatrzę.
Kiedyś radar dał krótki sygnał.
Zauważyłem coś na sporej wysokości.
Poruszało się z dużą prędkością.
Nagle się zatrzymało, opadło,
a następnie błyskawicznie odleciało.
O jakiej prędkości mowa?
Jakieś 30 tysięcy kilometrów na godzinę.
Żartujesz?
Nie, to mój szacunek,
bo spojrzałem na radar, gdy przyszedł sygnał.
Potem to coś się zatrzymało, a następnie opadło.
A druga sytuacja?
GDZIEŚ W ARABII SAUDYJSKIEJ
W styczniu 1991 roku
podpułkownik Johnson odbywał lot treningowy w Arabii Saudyjskiej.
Trwała Pierwsza Wojna w Zatoce Perskiej.
Leciałem helikopterem OH-58 Kiowa.
To nieuzbrojony dwumiejscowy śmigłowiec obserwacyjny.
To zdjęcie pustyni, nad którą latałem.
Jak widzicie, teren jest płaski i raczej pusty.
To ja i drugi pilot, który leciał ze mną.
Zdjęcie zrobiono tuż przed incydentem.
Podpułkownik Johnson i jego zmiennik lecieli 15 metrów nad ziemią.
Nagle ich uwagę zwróciło coś półtora kilometra dalej.
Był to cień wielkości boiska do futbolu.
Zbliżał się z prędkością tysiąca pięciuset kilometrów na godzinę.
Następnie zniknął nad pustynią.
Rozglądałem się,
ale nie widziałem nic, co mogłoby rzucać taki cień.
Wkrótce cień powrócił.
Tym razem miał wrogie zamiary.
Leciał prosto to helikopter.
W mgnieniu oka zawisł tuż przed nim.
Zatrzymał się z naszego powodu, bo staliśmy mu na drodze.
- Dał po hamulcach? - Znieruchomiał.
To przeczyło prawom fizyki.
Przy tej prędkości to coś powinno się roztrzaskać jak o mur.
Pokażę ci coś, co powinno cię zainteresować.
Mówię o cieniu, a z cieniami jest tak,
że im są dalej, tym ich krawędź staje się coraz mniej wyraźna.
Obraz wyostrza się, gdy obiekt zbliża się do powierzchni.
Ten cień był ostry jak brzytwa,
co sugeruje, że to coś wisiało nisko nad ziemią.
To było ostrzeżenie?
Dobre pytanie.
Bardzo dobre. Ale nie znam odpowiedzi.
Wiem tylko, że jeśli mają wrogie zamiary, jakie mamy szanse?
Co to według ciebie było?
Mogło to być zamaskowane UFO.
Problem w tym, że ponieważ nie wiemy, co to jest, jak działa,
kto tym steruje i jaka technologia wchodzi w grę,
może to być dla nas groźne.
Bo ja się bronić przed czymś, czego nie widać
i co nie wiadomo, jak działa?
Nie znamy też ich intencji.
Przyznam, że mam stracha.
Ja też.
Skoro UFO potrafi być niewidzialne i przeczyć prawom fizyki,
czy nasze wojsko jest bezradne?
A może rząd od dawna wie,
że jesteśmy ruchomymi celami skazanymi na atak kosmitów?
Po rozmowie z podpułkownikiem Johnsonem
Rich nie miał już wątpliwości.
Możliwości kosmitów po wielokroć przewyższają naszą technologię.
Jeżeli zdecydują się na atak, nie mamy najmniejszych szans.
Zmiotą w pył nie tylko naszą armię, ale i całą planetę.
Czy rząd już od dawna ma tę świadomość?
A jeśli tak, dlaczego to ukrywa?
Odpowiedź może znać emerytowany sierżant sztabowy, Jeremy McGowan.
Powołał do życia pierwszy na świecie obywatelski radar śledzący UFO
o nazwie O.S.I.R.I.S.
Jeremy chce dotrzeć do faktów,
które ukrywa wojsko.
LAS VEGAS, NEVADA
Rich wysłał na spotkanie z nim Rodericka Martina.
- Niezła bryka, stary! - Miło słyszeć!
Jesteś szalonym wynalazcą, a ja się czuję jak w "Pogromcach duchów".
Nie raz słyszałem porównywania do ECTO-1.
To jego rzeczywista wersja, tylko ja zamiast duchów
ścigam niezidentyfikowane fenomeny lotnicze.
Jeremy zjechał nim Amerykę Północną.
Pojazd wyposażony jest w specjalistyczne radary:
magnetometr wychwytujący pola magnetyczne wytwarzane przez UFO
oraz akcelerator identyfikujący ruch na niebie.
Ten pojazd ma odkryć prawdę,
której nigdy przed nami nie odsłoni rząd.
Służyłem w wojsku przez 12 lat.
Byliśmy przyzwyczajeni do nagłych wezwań.
Mieliśmy się pakować i przenosić gdzie indziej, bez uprzedzenia.
W marcu 1995 roku Jeremy został przeniesiony na środkowy wschód.
Chodziło o tajną operację.
Znalazłem się na środku pustkowia.
Był tam tylko namiot i gigantyczna drewniana skrzynia.
Co ci przyszło do głowy?
Nie wiedziałem, co myśleć.
To było dziwne.
Brałem udział w operacji Pustynna Burza.
Widziałem walkę,
ale to było coś innego.
Ale żołnierz nie zdaje pytań, tylko robi, co każą.
Bywaliście wcześniej informowani, co was czeka?
Tutaj nie było żadnych dokumentów, po prostu nic.
Dostałem następujący rozkaz: nie zbliżać się, nie dopuszczać nikogo,
a jeśli podejdzie, to zastrzelić.
To nie żarty.
Miałem 240 nabojów do karabinu
i 18 granatów.
Jak długo tam byłeś?
Trzy doby.
Non stop?
Nie było żadnego nadzoru, żadnych oficerów,
po prostu nikogo,
więc siadałam na skrzyni i leżałem na niej.
Któregoś wieczoru wydarzyło się coś,
co na zawsze odmieniło życie Jeremy'ego.
Niebo było krystalicznie czyste.
Jak na dłoni widziałem całą Drogę Mleczną.
Obserwowałem gwiazdy przez noktowizor.
Już miałem się położyć,
gdy zauważyłem za sobą jasny punkt świetlny.
Przeleciał nade mną,
skręcił pod kątem 90 stopni i poleciał w lewo.
Trwało to dwie sekundy.
Nie zakręcał po łuku ani nie zwolnił.
Zaczęło się to powtarzać.
- Co wtedy myślałeś? - Nie wiedziałem, co myśleć.
Widziałem coś,
co przeczyło znanym mi prawom fizyki lotu.
To mogła być spadająca gwiazda?
Spadające gwiazdy nie skręcają, zwłaszcza pod kątem prostym.
Na pewno nie był to samolot, bo znajdowałem się w strefie zakazu lotów.
Musiałeś to zgłosić, tak?
Nie mogłem! Nie mogłem nikomu powiedzieć!
Przez lata Jeremy zastanawiał się, co było w skrzyni.
Czy tajemnicze zjawisko na niebie
miało związek z jej zawartością?
W 2019 roku nareszcie poznał odpowiedź,
która sugeruje, że rząd coś ukrywał.
Dotarłem do gościa związanego z oddziałami specjalnymi SEAL.
Powiedział mi wszystko o tej skrzyni,
która dotarła potem do niego.
Zawierała broń nuklearną
wykradzioną Związkowi Radzieckiego pod koniec Zimnej Wojny.
W skrzyni był międzykontynentalny pocisk balistyczny
mogący przenieść 10 głowic jądrowych.
Wówczas zawierał osiem.
U mnie 9 lat temu zdiagnozowano bardzo rzadką postać raka skóry
wywoływaną wyłącznie przez promieniowanie.
Od czasu diagnozy Jeremy nie ufa już rządowi,
a zwłaszcza wojsku.
Do dziś zastanawia się, co jeszcze ukrywają.
Od dawna mówi się o próbach maskowania przez rząd tego, co dzieje się na niebie.
Niedawno jednak wyciekły materiały
świadczące o nowym zagrożeniu ze strony kosmitów.
Coraz trudniej idzie ukrywanie prawdy.
To USO, czyli niezidentyfikowane obiekty podwodne.
Taką nazwę nadano anomaliom zauważanym w głębi oceanów.
Łodzie podwodne z napędem jądrowym
oraz lotniskowce mogą kusić pozaziemskie siły.
Jeśli ktoś wie o śmiertelnym zagrożeniu czającym się pod wodą,
to emerytowany starszy chorąży Carson Shoemake.
Służył na łodziach podwodnych z napędem jądrowym,
w tym USS Tennessee i USS Pensylvania.
Zgodził się omówić z Richem ewentualne plany kosmitów.
DALLAS, TEKSAS
Natrafiliśmy na wiele odciętych od świata miejsc,
w których trzymano międzykontynentalne pociski balistyczne
i gdzie widziano UFO.
W grudniu 1966 roku zostało unieszkodliwionych
dziesięć takich pocisków jednocześnie.
Jak to możliwe?
Według mnie nikt nie jest do tego zdolny.
Gdyby zrobili to przedstawiciele innego państwa,
równałoby się to z wypowiedzeniem wojny.
Mamy wierzyć w doniesienia, jakoby UFO miało Stany Zjednoczone na muszce?
Nikt w wojsku nie podejmie walki z niezidentyfikowanym wrogiem
o nieznanych możliwościach.
Tak na chłopski rozum,
skoro są zdolni do podróży międzygalaktycznych,
czym do nich strzelić?
Przejawem wielkiej pychy jest przekonanie,
że jesteśmy jedynym gatunkiem zdolnym do logicznego myślenia
i rozwoju technologii.
Przecież nie wiemy nawet, jak wielki jest kosmos!
Służyłeś na łodziach podwodnych
przystosowanych do przenoszenia broni jądrowej?
Tak.
Widziałeś coś niezwykłego?
Kilka anomalii poruszających się z zawrotną prędkością.
- Pod wodą? - Tak jest.
Mamy sonary o zagiętych krawędziach.
Wiemy, że coś minęło nas z wielką prędkością,
kiedy przemyka z jednej strony ekranu na drugą.
Możesz sprecyzować tę "wielką prędkość"?
Nasz system za tym nie nadążał.
Wyprzedzało nasze możliwości,
stąd wiem, że nie było to coś, co widujemy na co dzień.
Wszyscy mówią o niezidentyfikowanych obiektach latających,
ale nikt nie zagląda pod wodę.
Gdybym ja był przybyszem z innej galaktyki i chciał się ukryć,
wybrałbym właśnie wodę.
Przecież nie mamy nawet map wszystkich oceanów.
Są całe fragmenty dna, których nie znamy.
- Zawsze myślałem, że znamy je na wylot. - Nic podobnego.
- Cały czas słyszycie dźwięki? - Tak.
Weź mnie pod wodę i daj mi posłuchać sonaru.
Mam kilka nagrań.
Nie każdym mogę się podzielić, bo niektóre są tajne,
ale weźmy ten.
To wieloryb.
Głośniejsze niż się spodziewałem.
A to kolejny.
Odgłos śruby okrętowej.
To oczywiste.
Ten dźwięk nie został zidentyfikowany.
Namierzyła go Marynarka kanadyjska.
Uznali, że to USO.
Słyszałeś coś podobnego?
Z niczym mi się to nie kojarzy.
Zaniepokoiło cię to?
Zaciekawiło.
Chciałbym się dowiedzieć więcej.
Trzeba być zawsze czujnym, gromadzić wszelkie dane
i być gotowym do analizy informacji zebranych przez twoich ludzi.
Żeby dowiedzieć się więcej o USO i ich możliwościach,
Rich wysłał Melissę na spotkanie z kimś,
kto stanął z takim obiektem oko w oko.
Służył wówczas w Marynarce.
W 2010 roku John Baughman
służył na lotniskowcu napędzanym energią jądrową, USS Carl Vinson.
Płynął wówczas na Haiti w celach humanitarnych.
Nie wiedział,
że nigdy tej misji nie zapomni.
SAN PEDRO, KALIFORNIA
Opowiedz o tamtym dniu.
Było spokojnie, niewiele się działo na pokładzie.
Miałem przerwę i stałem przy prawej burcie.
Spojrzałem w dół
i pod wodą zauważyłem obiekt
w kształcie Tic Taca.
Łodzie podwodne widywałeś.
To było coś innego?
Miało niewiele cech charakterystycznych.
Zwykle łódź podwodna ma maszt wystający z wody.
To coś było jednolite.
- Pokażesz mi, jak to wyglądało? - Jasne!
Miało około sześciu metrów długości.
Nadpływało z mojej lewej strony.
W trakcie przód zaczął się zaginać do środka
i to coś zniknęło.
USO przypominające cukierek Tic-Tac przybrało kształt podkowy.
W ciągu kilku sekund wystartowało i zniknęło w głębinach.
Spanikowałeś? Jak się czułeś?
Próbowałem zapomnieć, że to widziałem.
Wspomnienie nie chciało go jednak opuścić.
Jest przekonany, że na własną zgubę ignorujemy wrogów,
z tego lub innego świata.
Gdyby to było coś spoza naszej planety
i obserwowało wasz lotniskowiec, czy to by nie było podejrzane?
Robili to w niecnych celach?
Moim zdaniem należy na to patrzeć jak na działania wrogich krajów.
Oczywiście jeśli przybywają z innej planety,
ich możliwości są z pewnością bardziej zaawansowane,
ale pytanie pozostaje niezmienne: jak się bronić.
Czy całkowite zniszczenie gatunku ludzkiego jest nieuniknione?
A może uda się temu zapobiec?
Do niedawna możliwości kosmitów
znajdowały się poza zasięgiem badań naukowych.
Ale chociaż rząd ucisza i wyśmiewa tych, którzy otwarcie mówią o UFO,
nie powstrzymało to słynnego fizyka teoretycznego, Michio Kaku.
Uważa on kosmitów za potencjalnie największe zagrożenie dla ludzkości.
NOWY JORK
Profesor Kaku nazywany jest współczesnym Einsteinem
i uważany za jednego z najmądrzejszych ludzi na świecie.
Zgodził się na rozmowę z Melissą.
Podzieli się z nią szokującymi odkryciami naukowymi.
Zbliżamy się do punktu zwrotnego.
Dotąd dowodów oczekiwano od osób twierdzących,
że te obiekty pochodzą spoza Ziemi.
To się zmieniło.
Dowody już są.
Zamiast pogłosek są nagrania dokonane przez wojsko,
zgłoszenia radarów i raporty czujników podczerwieni.
My, fizycy, możemy je analizować klatka po klatce.
Niektóre z opisywanych obserwacji wykraczają poza naszą obecną wiedzę.
Jeśli oni przylatują z kosmosu,
wyprzedzają nas w rozwoju o tysiące lat.
W grę może wchodzić nowe prawo fizyki.
Wiemy już, że potrafią się poruszać z prędkością
od trzech do dwudziestu machów,
czyli do dwudziestu razy szybciej niż prędkość dźwięku.
Latają zygzakiem i tworzą siły grawitacji
kilkusetkrotnie przewyższające siłę przeciągania ziemskiego.
Już samo to wykracza poza znane nam prawa fizyki.
Te obiekty potrafią też znikać pod wodą,
wiemy więc, że mierzymy się z technologią
przesuwającą granice fizyki.
Wspomniał pan o USO,
czyli obiektach podwodnych.
Co pan o nich myśli?
Czego szukają w wodzie?
Przede wszystkim wodoru jako paliwa.
Innymi słowy, nurkują, żeby zatankować.
Całe oceany paliwa,
które można wykorzystać do wprawienia w ruch statku kosmicznego.
A czy to możliwe, że się chowają?
W wodzie mogliby tankować,
unikając zainteresowania turystów i wojska.
Ocean to idealna kryjówka.
W kilku relacjach słyszeliśmy
o obiektach latających lub pływających,
które umieją stać się niewidzialne.
Każdy wielbiciel Star Treka wie,
że statki kosmiczne umieją się maskować.
Kosmici na pewno już rozgryźli, jak to zrobić.
Ale co oni tu robią?
Czego chcą?
Pomyślmy o filmie "Wojna światów".
Czy Marsjanie nas nienawidzili? Nie!
A czego chcieli? Naszej planety.
My tylko staliśmy im na drodze.
Podejście profesora Kaku powinno zadziałać jak kubeł zimnej wody.
UFO i USO to coś, czego należy się bać.
Musimy się przygotować na dzień,
kiedy postanowią zaatakować.
Weźmy film "Dzień niepodległości".
Czego chcieli kosmici? Wszystkiego!
Każdej odrobiny energii i wszelkich zasobów.
Byli jak szarańcza.
Zaatakowali masowo
i zajęli wszystko, co było w zasięgu wzroku.
Jeśli przyjdzie co do czego i będziemy musieli z nimi walczyć,
możemy zostać pokonani i unicestwieni.
Staniemy się przypisem w historii Galaktyki.
Jeśli potencjalny wróg może spaść z nieba,
dysponując technologią wielokrotnie przekraczającą nasze zdobycze,
jak mielibyśmy się nie bać?
Co będzie, jeśli z wojny nerwów
przerodzi się to w konflikt zbrojny?
Jeśli nasze dobro nie leży im na sercu,
mamy kłopoty.
Wiemy, co potrafią.
Jeśli to zlekceważymy, sami będziemy sobie winni.
Mogę tylko mieć nadzieję, że jesteśmy gotowi.
Wątpię, żeby zaczęli do słów "Przybywamy w pokoju".
Szykuje się wojna.