Dubai Delivery, tu Kingdom 2-9.
Proszę o zgodę na start do Heathrow.
Przepraszam.
- Stać. - Rozmawiałem z ludźmi z odprawy.
Mówili, że przepuszczą mnie na początek kolejki.
Tak, zapraszam. Proszę podejść.
Kingdom 2-9.
Przed wami jeszcze samolot Gulf Air. Startujecie z pasa 3-0 po prawej.
Jesteś dziś w dobrym humorze, Dubaj.
Mam dziś urodziny, Kingdom 2-9.
- To najlepszego. - Sto lat.
Zrób sobie przyjemność i idź do restauracji w Plaza.
Jasne. Jeśli chcesz zbankrutować w urodziny.
Serio, Dubaj. Zamów sobie pół homara. Podziękujesz mi następnym razem.
Dzień dobry. Mówi kapitan Robin Allen.
W imieniu swoim i drugiej pilotki, Anny Kovacs,
witam państwa na pokładzie
samolotu Kingdom Airlines zmierzającego na lotnisko Londyn Heathrow.
Szefową personelu pokładowego jest dziś wspaniała Deevia Khan.
Deevia i jej załoga będą do dyspozycji
- i odpowiedzą na wszelkie pytania. - Proszę podnieść oparcie.
- Lot potrwa sześć godzin... - Dzień dobry.
...i 54 minuty.
- Chyba tu. - Z tej strony?
Na lotnisko Londyn Heathrow
dotrzemy o 13.06 czasu lokalnego.
Pogoda ma być dobra, a niebo czyste
przez większość trasy, także nad Wielką Brytanią.
Temperatura na lotnisku Heathrow wynosi całych siedem stopni.
- Kilka minut opóźnienia... - Nic nie mów.
...wsiadają ostatni pasażerowie.
- Powinniśmy wystartować... - Philipie!
- Zobaczę, co da się zrobić. - ...za chwilę.
W porządku? Chcesz tabletkę?
Nie.
Okej.
Wybacz, kochanie. Jestem staroświecki. Nic nie poradzę.
Ostatni pasażerowie
- lotu KA29 do Heathrow... - Przepraszam.
...proszeni są do bramki B15.
- Dziękuję. - Ostatni pasażerowie...
Proszę szybciej.
- Ach, tak. - Dziękuję.
Świetnie. Dziś bez bagażu?
- Mam tylko to, dla żony. - Świetnie.
Nie, chwila! Proszę zaczekać.
Nie, proszę zaczekać. Nie, nie.
- Bramka jest zamknięta. - Proszę.
Przykro mi.
Mój bagaż jest już na pokładzie.
- Przykro mi. - Proszę.
Proszę pani, czy to coś zmieni?
Dobrze.
Dziękuję.
Proszę.
Przestań! Nie rób tak.
Spójrz, tam jest schowek. Tam, David. Ten jest nasz.
Przestań! Mam cię dość!
- Nie przydzielają schowków. - Słucham?
Schowki nie są przydzielane pasażerom.
Są dla nas wszystkich.
Mamy do nich prawo tak jak wszyscy.
Tak, wiem. Mówię tylko...
Jest nas czworo.
Nie jesteśmy sami ze swoją wodą smakową.
- Mamy dzieci. - Powiem mamie.
DOŚĆ DOBRE POWODY, ABY POZOSTAĆ PRZY ŻYCIU
- Nie zauważyłam. - Dość.
Proszę pozwolić, dalej jest trochę miejsca.
Dziękuję.
Dobra. Zrób jeszcze tylko to.
Przekazano mi, że wsiadają ostatni pasażerowie
i zaraz będziemy startować.
Dzień dobry.
Wrócę do państwa nieco później z kolejnymi informacjami.
Zostawiam państwa pod opieką Deevii i jej zespołu,
życzę przyjemnej, bezpiecznej podróży.
Przepraszam.
- Dzień dobry. - Proszę tam.
Dzień dobry. Tutaj, po tej stronie.
Nie miałaś lecieć transatlantyckim?
Chciałam być z chłopakiem.
- Tak nazywają teraz starszych sponsorów? - A twoje życie miłosne?
Toniesz w propozycjach, czy się ustatkowałeś?
Masz. Jest miejsce w pierwszej klasie.
Zaraz startujemy.
Przepraszam, ale moja żona boi się latać.
Zauważyliśmy dwa puste miejsca w klasie biznesowej.
Proszę mi wierzyć, to nic panu nie da.
Proszę wracać na miejsce.
Zdążyłem. Ledwo.
- Tutaj. - Dziękuję.
Dokonaj transakcji. Tak. Muszę kończyć.
Dla jakiejś szczęściary?
Odwrotnie. Od szczęściarza.
- Pomogę. - Dziękuję.
Personel pokładowy, uzbroić i skontrolować drzwi, dziękuję.
Kingdom 2-9, zgoda na start z prawego pasa 3-0.
Dzięki, Dubaj. Miłych urodzin. Nie rób nic, czego ja bym nie zrobił.
Co by mi wtedy zostało?
- Wstyd przyznać, ale sporo. - Bezpiecznej podróży.
DRZWI KOKPITU ZAMKNIĘTE
W mało prawdopodobnym przypadku awaryjnego lądowania
należy przyjąć bezpieczną pozycję.
W razie ewakuacji samolotu
należy podążać za oświetleniem awaryjnym do najbliższego wyjścia
i niczego ze sobą nie zabierać.
WYLOT 9.12 NIE WSIADAJ DO SAMOLOTU.
Personel wskaże najbliższe wyjścia.
Trapy ratunkowe
pozwolą opuścić pokład.
W razie lądowania na wodzie...
...kamizelki ratunkowe znajdują się pod siedzeniami.
Należy przełożyć kamizelkę przez głowę i umocować taśmą.
Napełnić powietrzem dopiero po opuszczeniu samolotu.
Podczas lotu wszystkie urządzenia powinny być w trybie samolotowym.
Hej.
Podczas startu i lądowania...
Hej.
Wyłączysz dźwięk?
Proszę.
Bagaż należy umieścić w schowkach
lub pod siedzeniem.
Proszę zająć miejsca, wyłączyć urządzenia...
Dzięki.
...i przygotować się na miłą podróż na pokładzie Kingdom Airlines.
Personel pokładowy, zająć miejsca.
ZA PÓŹNO
Stabilizacja. V1.
W POWIETRZU
To my. Spójrz.
Przelecimy aż tutaj, nad Europą.
To coś w kształcie buta to...
Wło... Włochy.
Potem polecimy dalej, w tę stronę. A co to takiego, Fred?
Mogę już pograć w Mario Karta?
To nasz dom!
Cała ta droga potrwa siedem godzin.
Tak, za chwilę.
Znasz międzynarodowy kod na kofeinę?
Raz na pasy, dwa razy na kawę.
Jaką pije kawę?
Czemu pytasz mnie?
- Jak mówiłem, jestem staroświecki. - Dzięki.
Kiedy przyjdą z szampanem?
LONDYN
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO KAI #TAKIDOROSŁY
Źle zaczęliśmy znajomość.
Hugo. Marketing.
Brytyjskie startupy w Emiratach to bardzo ciekawy obszar.
A ty?
Niech zgadnę. Bankier. Nie, nieruchomości.
Może sport?
Jesteś jednym z tych agentów, którzy tłuką chorą kasę.
Miłego seansu.
Seansu?
Czy co tam będziesz robił, co nie wiąże się z gadaniem do mnie.
Okej.
Dobra.
Kokpit.
Hej, tu Arthur. Mam waszą kawę.
Dzięki.
Hej.
Pewnie słuchasz R&B, ale...
Co?
Czy to...
Nie wiem.
Wszystko w porządku?
Znalazłam coś.
- To jest prawdziwe? - Pytasz niewłaściwą osobę.
Co robić?
Dobra, powiadomię kogoś.
Ktoś z załogi będzie znał... Jak się nazywa to, co oni robią?
- Procedurę. - Właśnie.
Mam iść z panem?
- A chcesz? - Ja mogę iść.
Może lepiej zaczekać.
Zachować to między nami?
Jak ci na imię?
- Naomi. - Jestem Marcus.
Zostań tu, Naomi. Zaraz wrócę i przekażę ci, co powiedzieli.
Jesteśmy na wysokości przelotowej.
Poczęstunek pokładowy zaczniemy od napojów,
a przed rozpoczęciem lądowania podamy lunch.
Wszystko w porządku?
Ja tylko na słówko.
Muszę zamienić słówko z moim bratankiem.
Przykro mi, nie wolno panu przebywać w pierwszej klasie.
Chwila i mnie nie ma.
Dzięki, kochanie.
Nie może pan...
Proszę pana.
Problem.
Ktoś od nas zostawił amunicję w toalecie i znalazła ją jakaś dziewczyna.
Przechodzimy do kolejnego etapu.
Ja o tym decyduję.
Dlatego tu jestem. I radzę ci podjąć tę decyzję.
Plan zakładał trzy godziny.
Plan poszedł się jebać.
Myślą, że przyszedłem zgłosić to załodze. Personelowi pokładowemu.
To wróć i powiedz, że to zgłosiłeś.
I że nie uznali tego za problem.
To niby nie jest problem?
Terry, to należało do kogoś, kto ma prawo to mieć.
Do żołnierza czy kogoś takiego.
A jeśli tego nie kupią?
Sygnał, że za pięć minut działamy.
Idź na tył i zadbaj o to, żeby każdy z naszych cię zobaczył.
Cokolwiek powiesz dziewczynom, musi nam kupić pięć minut.
Ruszamy na sygnał Jamiego, jak ćwiczyliśmy.
- Dzięki, kochanie. - Proszę.
W skrócie: wszystko okej.
Mieli rutynową kontrolę bezpieczeństwa przed odlotem.
Przeprowadzają je co tydzień.
Jeden z ochroniarzy z Dubaju
musiał iść do toalety.
- Tak się to tam znalazło? - Tak.
Są uzbrojeni. Zagraniczna policja. Nie to co w Londynie.
Nie przejęli się?
Nie wyglądało na to. Nie to co my, prawda?
Powiedziałem im, że trochę się zestresowaliśmy.
Poprosiła mnie, dość poważnie, żebyśmy nikomu o tym nie mówili,
żeby nie wywołać...
Paniki. Oczywiście.
Czekaj, czyli jakiś facet wsiada do samolotu.
Ma jakąś... broń.
Idzie do toalety... I tak to tam trafiło?
Po prostu wypadło? Tak twierdzisz?
- Nie, kochanie. Oni tak twierdzą. - Mona.
Nie rozumiem.
Poszedłem tam, zgłosiłem to. Tak mi powiedzieli.
Nie wydawali się zaniepokojeni.
- Ale... - Tak to wygląda.
To najważniejsze.
Dzięki, Marcus. Serio.
- Wszystko okej? - Tak.
Czemu mieliby kłamać?
Nie twierdzę tak.
Chcę tylko, żeby to wyjaśnili.
Nie, Mona.
Pomyślcie. Nie można wnosić nabojów do samolotu.
Następny.
Senil?
Chcą, żebyś wróciła do domu.
Powiedz szefowi, że źle się czujesz i od razu wracaj do domu.
Po co?
Gala!
Po co, Senil?
Wolno mu grać.
- Mówiłam coś? - Tak jak jej wolno oglądać film,
- a on i pozostali... - Mają słuchawki.
Też miałby słuchawki,
ale te do gry są w jego walizce.
Nie było na nią miejsca, pamiętasz? Przez twoje torby.
- Moje torby? - Byłaś na zakupach.
Kupiłam jedną rzecz.
Którą włożyłaś do naszego schowka.
Nic nie powiem. Nie wezmę udziału w tej rozmowie.
Ty zaczęłaś tę rozmowę, kochana.
- Nic nie mówię. - Wcale tak nie brzmisz.
Co robisz?
Dzień dobry.
Mówiliście, że ta zła rzecz w toalecie to nie powód do niepokoju.
Słucham?
Ten przedmiot w toalecie.
Ten sprzęt.
- Sprzęt? - Może nie jemu powiedział.
Mówiliście, żeby się nie martwić.
Zacznij od początku.
Powoli, dobrze? Co to za przedmiot?
Mam to powiedzieć?
- To by pomogło. - Na głos?
Chyba że wolisz narysować.
O rany.
W czym mogę pomóc?
Przepraszam, nie dostałem kosmetyczki.
Rozdajemy je tylko na lotach całonocnych.
- Nikt nie dostał kosmetyczki? - Nie.
Dzięki.
Proszę pana?
- Mówił, żeby tego nie robić. - Chodzi jej o bezpieczeństwo.
Co znalazłyście?
Jeśli to ważne, musi mi pani powiedzieć.
Nie mów.
Nie chcemy, żeby ludzie...
- Co? - Wpadli w panikę.
Wszyscy na ziemię!
Na ziemię!
- Zostać na miejscach! - Na ziemię!
Siadać na miejsca!
Nie ruszać się!
Siadać, kurwa!
Kurwa, nie wstawać!
Jezu.
- Nie ruszaj się! - Na ziemię!
Nie bądź głupia!
Proszę!
Zachować spokój! Siadać.
Nawet, kurwa, nie próbuj.
Zachowacie spokój, a nikomu nic się nie stanie.
Dzień dobry.
Kai, chcesz trochę mleka?
Dzień dobry.
Pięknie.
Czyli detektyw Daniel zostaje teraz na noc.
Nie nazywaj go tak, Kai.
To kim teraz jesteśmy? Współlokatorami?
Rozmawialiśmy o tym.
W porządku. Rozumiem to.
Świetny rower.
Dzięki. Postanowiłem kupić taki, który jest przytwierdzony do podłogi.
Mów dalej.
Żebyście ty i twoi kumple nie mogli mnie zatrzymać.
Dobry żart. Podoba mi się.
- To nie żart. - Kai.
I nie podoba ci się.
Słuchajcie! Będzie tak.
Nikt nie robi hałasu.
Nikt nie sprawia kłopotów.
A wtedy nikt nie zostaje zajebiście poważnie ranny.
Słyszałeś. To arabski.
- Ona mówi po angielsku. - Ona tak. Jest Brytyjką.
Ale ktoś mówi po arabsku.
Telefony, tablety i inne urządzenia. Nie ma wi-fi. Nie zgrywajcie bohaterów.
Hej. Jak masz na imię?
- Amanda. - Amanda?
Oddychaj, Amando. Jestem Sam.
- Posłuchaj mnie. Napij się. - Dobrze.
Jesteś taka jak ja.
Masz rodzinę? Bliskich?
Mamy teraz jedno zadanie.
- Musimy to przetrwać dla nich. - Na miejsce.
Tak.
Nic nie widzę. To dlatego nikt nie odbiera.
Na pewno coś słyszałem. Spróbuj dzwonić dalej.
Daj spokój. Co to za różnica?
Już dobrze, to...
Mamy incydent.
Mamy poważny incydent...
Czekaj. Zwolnij. Nie słyszę.
Kontrolują cały samolot. Oni...
Mają broń.
Colette Fisher.
Dubaj, tu Kingdom 2-9. Dubaj, słyszysz mnie?
Kingdom 2-9, stęskniłeś się.
Potencjalne naruszenie bezpieczeństwa na pokładzie. Czekajcie.
Cokolwiek się tam stanie, nie możemy otworzyć drzwi.
Poprawka. Na pewno doszło do naruszenia bezpieczeństwa.
Incydent bezpieczeństwa na pokładzie.
Wszyscy wiemy, co robić.
Jeśli to Arabowie albo coś takiego, zabieramy się za nich, nie?
Nie mamy wyboru.
To kiepski pomysł.
Chcesz pozwolić im się rozbić nad jakąś stolicą?
Chyba nie myślisz, że tak będzie?
Nie mam pojęcia.
No właśnie.
Nie zamierzam czekać, żeby się przekonać.
To co zrobisz? Po prostu go zaatakujesz?
Nikt nie prosi, żebyś dołączył.
Zabiją cię.
Słuchaj, jeśli nie masz jaj,
- tylko powiedz. - Komórki, tablety, urządzenia.
Szybciej.
Dziękuję.
Telefon?
Nie mam go. Możesz go dostać.
Jest na moim miejscu, nie tutaj.
Posadziła mnie tutaj, pamiętasz?
PERSONEL POKŁADOWY
- Dobra. - Zróbmy to.
Słuchajcie.
Nikt nie prosi, żebyście to robili. Nikt. Rozumiecie?
To, że mówicie najgłośniej, nie oznacza, że macie coś do powiedzenia.
Ani że to przemyśleliście.
- Nie ma co myśleć. - Jest.
Tylko jeszcze o tym nie pomyśleliście.
Samolot startował z Dubaju,
więc są na pokładzie ludzie, którzy mówią tylko po arabsku.
Jeśli zamierzasz porwać samolot,
- musisz mówić po arabsku. - Urządzenia.
To nie czyni cię samobójcą. Po prostu jesteś przygotowany.
Telefony. Tablety.
Urządzenia.
Wi-fi jest wyłączone...
więc nie zgrywajcie bohaterów.
Nic nie róbcie, dopóki nie będzie wiadomo, kim są ci ludzie.
To nie zadziała.
Nie wpuszczą cię, jeśli coś się dzieje.
Zgadza się.
Taka jest zasada.
Owszem. Dlatego ich przekonasz.
Kokpit.
Chcą mieć dostęp do kokpitu.
To niemożliwe.
Wiem, ale mają broń i... nie zamierzają się poddać.
Rozumiemy to,
ale właśnie dlatego nie możemy otworzyć. Wiesz o tym.
- Ona odmawia. - Ona?
- Pierwsza oficerka. - Pogadaj z pilotem.
- Powie to samo. - Pilot. Już.
Muszę porozmawiać z kapitanem.
Mówi kapitan.
Chcą mieć dostęp do kokpitu.
Wiesz, że nie możemy.
Wiem. Mówiłam im.
Powiedz mu o zeszłej nocy, o tym, co dla ciebie znaczyła.
Plaza.
Skąd o tym wiesz?
Powiedz, że to było magiczne. Że każdy wyjazd do Dubaju jest magiczny.
- Robin. - Bo możecie być razem.
Bo go kochasz.
Robin.
Powiedz, że go kochasz.
Robbie, oni wiedzą.
Powiedz to!
Kocham cię.
Ja ciebie też, Colette.
Otworzy drzwi albo pociągam za spust.
On mnie zabije. Proszę, otwórz drzwi.
Odstrzeli mi głowę. Proszę.
Jeśli nie otworzą, zabijemy ją, potem następną osobę i tak dalej.
Jeśli przejmą kontrolę nad samolotem,
polecą, dokąd zechcą, będą mogli wszystko.
DRZWI KOKPITU
Nie. Nie. Ty...
- Robin. - Nie chcę walczyć.
Nie każ mi z tobą walczyć. Nie chcę tego.
- Nie! - Anno... Przestań!
Przestań. Posłuchaj mnie. Otworzę te drzwi.
Jeśli spróbujesz mnie powstrzymać, zrobię ci krzywdę.
Jeśli będziesz walczyć, wygram.
Cokolwiek się stanie, cokolwiek o mnie pomyślisz,
otworzę te drzwi.
Nie.
Nie! Stój!
O Boże. O mój Boże.
Kingdom 2-9 to brytyjski A330,
wkracza w przestrzeń powietrzną Bahrajnu.
Będziemy mieli kontakt jeszcze przez 20 minut, nie więcej.
Dubaj, tu Kingdom 2-9. Słyszysz mnie?
Kingdom 2-9, mów.
Dubaj, informuję, że incydent został rozwiązany.
Rozwiązany?
Zgadza się. Z radością informuję, że to był fałszywy alarm.
Przepraszamy.
Kingdom 2-9, mówiłeś, że to zdecydowanie incydent.
„Zdecydowanie incydent bezpieczeństwa”. To jest fałszywy alarm?
Okazało się, że to...
Kilku pijanych pasażerów,
którzy wymyślili durny żart.
Powiadomimy Heathrow, żeby przyjechała po nich policja
i ich przesłuchała.
My możemy to zrobić.
- Nie, Dubaj. - Żaden problem.
Dzięki, Dubaj,
ale zmarnowaliśmy już dość waszego czasu.
Opuszczacie naszą przestrzeń powietrzną.
Życzymy wam bezpiecznej podróży.
Kingdom 2-9, przyjęto.
Dobrze. A teraz wyłącz wi-fi.
Mówili, że nie ma wi-fi.
Skoro go nie ma, czemu zabrali ludziom telefony?
WIADOMOŚCI
To jest... model 300. Zwykle latam 200.
INCYDENT NA POKŁADZIE. POWAŻNY. ALE...
Jest.
WI-FI WYŁĄCZONE
Spójrz.
Ty to zrobilaś.
Jesteś rozczarowany?
Nie, ja... ulżyło mi.
Teraz musisz załatwić wszystkie formalności.
Przez ten ich fałszywy alarm.
Senil?
Gala?
Senil?
To po prostu trochę potrwa. To wszystko.
Mówisz to od miesięcy. Czego on się spodziewa?
Przepraszam. To niezbyt pomocne.
Gotowa na rozmowę o pracę?
Chyba tak.
Świetnie ci pójdzie. Będzie dobrze.
To będzie wspaniały dzień.
Co się stało?
„Mówi personel pokładowy.
Lot jest teraz
pod pełną kontrolą tych, którzy go przejęli.
Odcięto wszelką komunikację z obsługą naziemną.
Nikt spoza samolotu nie wie o wydarzeniach na pokładzie.
Kapitan i załoga zdecydowali,
że pełna współpraca jest najlepszą i jedyną opcją.
Jeśli...
Jeśli zachowacie spokój,
zostaniecie na miejscach i będziecie wykonywać polecenia,
będziemy mogli kontynuować lot bez przeszkód.
Ale w razie oporu...
W razie oporu zostaniecie nie tylko surowo ukarani,
ale kara spotka też innych, niewinnych pasażerów, wybieranych przypadkowo,
by dać przykład reszcie samolotu.
Wierz mi. To ci nic nie da.
„Od Londynu dzieli nas sześć godzin.
Sześć godzin i będzie po wszystkim”.
Mówiłam mu. Rozmawialiśmy o tym. Mówiłam, żeby nie wsiadał do samolotu.
Tata nie kłamałby w takiej sprawie.
Dobra. Leci samolotem z Dubaju, tak?
Znasz numer lotu?
Nie.
Ale mama będzie go znała.
Będą pytali o wszystko, o każdy szczegół.
- Co jest w wiadomości? - Kai.
To ważne.
Tata pisze: „Wracam do domu.
Mam spotkania służbowe w Londynie”.
Mama pisze: „Nie żartuj”.
Tata: „Wylatuję o 9:12”.
Mama pisze: „Nie wsiadaj do samolotu”.
A godzinę temu tata napisał: „Za późno”.
I potem: „Incydent na pokładzie. Poważny.
Ale wrócę do domu. Kocham cię”.
JAKI INCYDENT? NIE RÓB TEGO. NIEDOSTARCZONE
„I zawsze będę”.
- Siadaj! - Spokojnie.
Robię, co kazała, wracam na swoje miejsce.
Siadaj, kurwa!
- Stój! Co robisz? - Idę po telefon.
Obiecałem, że oddam telefon. Oto on.
Przyszedłeś tu tylko po to?
I żeby złożyć ofertę.
Co dokładnie robi twój tata zawodowo?
Trudno to wytłumaczyć.
Ściągają go duże firmy.
Jeśli dochodzi do fuzji, nieważne gdzie,
ściągają Sama pod koniec,
bo kiedy wszystko się zaczyna...
Sam radzi sobie z tym najlepiej.
Z czym?
Z negocjacjami.
Posłuchajcie.
Na pokładzie jest około dwustu osób,
a większość wykona wszystkie polecenia.
- Zgadza się. - Ale umówmy się,
niektórzy będą walczyć i narobią problemów.
- Siadaj. - Nie.
Powiem tylko, co myślę.
Powiem tylko, co o tym myślę, dobrze?
Nie obchodzą mnie ci ludzie. Chcę tylko wrócić do domu, do rodziny.
Więc zrobię tak.
Pomogę wam.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK