Powtórz mu to, co ci powiedziałam.
Sam. Przywróciliśmy wam prąd.
Zwrotnice przestawiono, więc wjedziecie na pustą linię U7.
Dobrze. A teraz zróbcie to, co mówiłem. Przywieźcie mi Johna Baileya-Browna.
Jeśli tam wsiądzie,
to już nie wysiądzie.
- Morderstwo sankcjonowane przez państwo. - Nie mówię, że go tam wsadzimy.
Zaczniemy tylko proces.
Zyskamy trochę czasu.
Powiedz mu.
Dobrze.
Muszą znaleźć właściwą stację i zapewnić bezpieczeństwo,
ale go dostaniesz.
Clara. Żadnych sztuczek.
Ostatnie ryzyko skończyło się ofiarą, prawda?
Żadnych sztuczek.
Pasażerowie, posłuchajcie mnie uważnie.
Ten pociąg jest pod moją kontrolą. Znajdują się w nim ładunki wybuchowe.
Rozmawiam z władzami,
które zgadzają się spełnić moje żądania.
Bądźcie spokojni, nie wchodźcie mi w drogę i nie próbujcie wysiadać.
Jeśli mnie posłuchacie, przeżyjecie. W przeciwnym razie wszyscy zginiecie.
Czemu on nie żyje?
To była wiadomość.
Że nas obserwują.
Nie zgodziłem się być porywaczem.
Zgodziłem się tylko prowadzić pociąg.
Nie jestem mordercą.
To nie my zabiliśmy Freddiego, ale jeśli dowiemy się, kto to zrobił…
zyskamy przewagę.
Trzymam głowę w górze Żeby dojrzeć niebo
Gdy przyjdzie nam odejść Łatwo się nas nie pozbędą
Pewnego dnia się staniesz Dokładnie tym, kim trzeba
Tylko nie spuszczaj głowy Pocałuj pięść i dotknij nieba
Za późno już, by uratować świat
Pewnego dnia
Wszyscy będziemy tam
PORWANIE
Faber.
Poleciłam niemieckiemu wywiadowi,
by natychmiast wydał mi Johna Baileya-Browna.
Chyba źle to pan zinterpretował.
Spełnianie żądań Sama Nelsona nic nie da. Zapewniam.
Pracuję dla Berlińczyków. Mam wobec nich obowiązek.
- Ich bezpieczeństwo jest priorytetem. - Zaczekaj.
Ada, proszę. Tu się dzieje coś innego.
- Musisz mi wierzyć. - Wystarczy, Peter.
Nie żyje człowiek i Nelson bierze za to odpowiedzialność.
Czego więcej ci trzeba?
Wywiad zgodził się go wydać
pod warunkiem dyskrecji.
Odbierzcie go natychmiast z kryjówki.
Dobrze. I co mamy mu powiedzieć?
Nic. Po prostu go zabierzcie.
Sam będzie chciał wiedzieć, gdzie dojdzie do przekazania.
Tak.
Panie Diehl, proszę znaleźć odpowiednie miejsce.
Żeby było dyskretne.
To ja. Zmiana planów.
Potrzebuję samolotu. Wylot za godzinę.
Nieważne. Wymyśl coś.
Dysk na górze to kamera z kabiny.
Dobra. Ktoś w pociągu musi mieć laptopa.
Czekaj. Tak się nie da.
Nie działa. Musisz znaleźć inny sposób.
Nie mogę wyjść i spytać, kto zabił Freddiego.
Miało wyglądać, że ja to zrobiłem.
A tak dowiemy się, kto nas kontroluje.
Tak, ale te dyski są…
- Co? - Zaszyfrowane.
Nie ma do nich dostępu.
Musimy dostarczyć jakoś USB do centrali.
Czekaj.
Skoro już tam idziesz, musisz im coś powiedzieć.
Wszystko dobrze?
Tak.
To nie wygląda dobrze.
To nic takiego. Zwykłe zadrapanie.
Poczekaj tu.
- Serio, to nieważne. - Spokojnie.
Dobrze słyszałem, że jest pani lekarką?
- Mówiłem, że to nic. - To lekarka.
Nie do końca, ale… co się stało?
Zraniłem się o tamte drzwi.
Co pan tam robił?
Uciekałem od chaosu, kiedy zabrakło prądu.
Pasażerowie.
Proszę słuchać tego mężczyzny.
Widzieliście, do czego jest zdolny.
Nikt więcej nie musi ucierpieć.
Wystarczy ekranów.
Dobra.
No już.
Wszyscy wyrzucają telefony!
Vanessa, Eli, telefony.
Reszta też. Szybko.
Dziękuję.
Nowy telefon?
Słyszeliście przecież. Proszę.
No już.
Co to jest?
NIE WIERZĘ, ŻE TY TO ZROBIŁEŚ.
Słuchajcie mnie, bo ucierpi więcej osób.
Rozumiecie?
Pytam, czy rozumiecie.
Telefony.
No dalej. Przez okno. Już.
Wszystkie.
Mówiłem, że mnie przysłałeś, ale nie słuchała.
Zaatakowała mnie siekierą. O tym nie wspominałeś.
Szlag.
Gdybym wiedział, że tak będzie, to bym cię pogonił.
To był nowy samochód.
- Szkody są na jakieś pięć kawałków. - Zajmę się tym.
Słuchaj, muszę coś zbadać.
Sprawdź, czy nic jej nie jest.
Proszę.
- Dobra. Nie ma sprawy. - Dzięki, Nick.
Choć chyba nie potrzebuje ochrony.
Telefony! Za okno.
Telefony. Już.
Hej! Nie odbieraj.
Proszę. To moja żona. Miałem wrócić dwie godziny temu.
Mój syn jest astmatykiem. Ma tylko cztery miesiące.
- To prawie koniec. - Proszę.
Mówił pan, że władze spełniają pańskie żądania.
Pewnie nie dotyczy to zakładników, ale proszę.
Możemy go jakoś wypuścić?
Jak ma na imię?
Benji.
Benji Dönitz.
Benji.
Nic nie obiecuję.
Hej, mówi Timo. Zostaw wiadomość po sygnale.
Co ona robi?
Wiem, że go nie zabiłeś.
Sam. Pozwól mi pomóc.
Mei, mogę być szczery?
Pamiętam cię.
A dokładnie pamiętam to, że musisz się nauczyć, kiedy odpuścić.
Jeśli chcesz mi pomóc, to wróć na miejsce i się, kurwa, zamknij.
Już ci mówiłam. Nie potrzebuję twojej pomocy.
Dan się o ciebie martwi.
- Umiem o siebie zadbać. - Pewnie.
Masz szczęście, że już nie służę, bo bym cię aresztował.
Pracowałeś z nim w Manchesterze?
Tak. Jakiś czas temu. Odszedłem na wcześniejszą emeryturę.
Prowadzę z żoną pensjonat w Inverness.
Powiedziałem Danowi, że mogę podjechać.
Taka fucha? Szpiegowanie cudzych dziewczyn?
Wiem o twoim synu.
- O rocznicy i… - Nie będziemy o tym rozmawiać.
W porządku.
Nie pierwszy raz wzbudzam niechcianą uwagę.
Od czasu Kaia.
Sam, mój były mąż, puka do wielu drzwi.
I wkurza niewłaściwe osoby?
No cóż. To wyjaśnia atak siekierą.
Bez urazy, ale nie jestem w nastroju na towarzystwo.
Hej. Zrobił pani krzywdę?
Nie, miałam to już wcześniej. Nic mi nie jest.
Mogłaby pani zerknąć?
Tak. Proszę usiąść.
To rower Freddiego, prawda?
Tak.
Obiecałam go pilnować.
Proszę posłuchać.
Kiedy nie było prądu i zrobił się zamęt,
- siedziała pani tutaj? - Tak.
Nie widziała pani, kto przechodził obok, przez drzwi?
Nie, przykro mi. Panował za duży chaos.
Dlaczego pani pyta?
A jeśli ktoś jeszcze jest zamieszany?
Moim zdaniem działa sam.
Po prostu desperat w desperackiej sytuacji.
Hej… jest pani lekko posiniaczona, ale mogło być gorzej.
Dziękuję.
WIRALOWE NAGRANIE NIEPOTWIERDZONEGO ZAJŚCIA W METRZE
Clara, jesteś tam? Gdzie on jest?
Sam, słuchamy. O co chodzi?
Clara, w pociągu jest niemowlę. Chore.
Chcę je oddać matce.
Tak, zdecydowanie możemy się tym zająć.
Nazywa się Benji. Benji Dönitz.
Jeśli potwierdzisz czas i miejsce przekazania Baileya-Browna,
możemy zapewnić temu dziecku… potrzebną pomoc.
Tak zrobimy, Sam.
Dobrze. Bo jeśli nie…
to wasz wybór.
Jechał na spotkanie ze mną. Miał dowód z przejścia w Hamburgu.
Nie rozumiem, czemu nie przyszedł do ambasady, by zrobić to jak należy.
- Wszystko było gotowe. - Musiał zmienić zdanie.
- Rozmawiała pani z jego byłą żoną? - Nie odbiera.
Proszę próbować.
Potrzebujemy jak najwięcej informacji o jego motywach.
Bergmannstrasse.
Tam to zrobimy.
Bergmannstrasse?
Co to za stacja?
Bergmannstrasse to stacja widmo.
Opuszczony przystanek na linii U6.
Żadnych kamer. Żadnych pasażerów.
Żadnych świadków.
Jeśli naprawdę chcemy przekazać Baileya-Browna, to właśnie tam.
Najpierw go tam zawieźmy.
To wszystkie nagrania z peronów U5 między 9.00 a 9.45?
Tak.
Zawsze myślałem, że byłbym dobrym detektywem.
Oglądam taki serial, w którym bohater ciągle mówi…
„Prawo jazdy i rejestracja”.
Co nie?
Policyjna robota to łatwizna, nie?
Proszę ze mną.
Dokąd?
Do metra.
Sam.
Wiemy, gdzie przekazać Baileya-Browna.
Słucham.
Bergmannstrasse.
Bergmannstrasse?
Dawno o niej nie słyszałem.
Teoretycznie to możliwe, ale ta stacja jest na U6.
Musisz nas przekierować.
Dobrze, Sam. Ale najpierw musimy zabrać z pociągu to niemowlę.
Oczywiście. Taka była umowa.
Dobrze. Szukamy najbliższych krewnych. Odezwiemy się.
Więzień jest w drodze.
Przyjąłem. Policja federalna wkrótce dotrze.
Świeże powietrze.
Nie przywykaj.
Murnau przyjechał.
Dobra, John. Idziesz ze mną.
Co on tu robi?
Więzień do auta i prosto na Bergmannstrasse, już!
Nie! Nie możemy znowu go wypuścić.
Pańskie uprawnienia cofnięto.
- Moje uprawnienia? - Proszę się wycofać, bo pana aresztuję.
Przejedź kutasa.
Wiozą go do pociągu.
Co tam pociąg.
Na Gatow czeka samolot z przedstawicielami ministerstwa.
Mnie też się to nie podoba, ale nie rób tego na ulicy.
Wciąż możemy wyjść na swoje, tyle że nie teraz.
Ja się tym zajmę.
Dzień dobry. Mówi Marsha Smith-Nelson.
Nie jestem teraz dostępna, ale jeśli…
Była żona Sama jest nieuchwytna.
Zostawmy to na razie.
Do centrali przez cały ranek wydzwania
brytyjska obywatelka zaniepokojona o rodzinę.
Nazywa się Leah Dönitz.
Matka chorego dziecka.
Tak.
Czego wam trzeba?
Pani jest lekarką?
W pewnym sensie.
Proszę ze mną.
Ta kobieta jest lekarką. Powiedz jej, co się dzieje.
Dzień dobry.
Ma ostry atak astmy. Nie wiem, co jeszcze powiedzieć.
Nie mogę go uspokoić.
Dobrze. Możemy go obrócić?
Jest zestresowany.
Potrzebuje przynajmniej nebulizatora.
Nie mam. Myślałem, że będę w metrze 20 minut.
- No tak. - My też.
Sprawdzę jego palce.
Proszę z nim zostać.
Dobrze, ale niewiele mogę poradzić.
Jestem też szybki.
Może tak nie wyglądam, ale dobrze biegam.
- Jak masz na imię? - Leon.
Leon. Możesz, proszę…
- Tak. - Dziękuję.
Ale szybkość jest ważna, nie?
To nie jest żart.
Jasne?
Przepraszam, ale próbuję się skupić.
Dziękuję.
- Nawet nie przyniosłeś mi kawy? - Dzięki, że przyszłaś.
Większość ludzi dzwoni do byłych po pijaku.
Ty czekasz na atak terrorystyczny.
Czyli to prawda?
Tak. Dlatego nie chciałem przez telefon.
W porządku. Rozumiem.
Nie mam uprawnień,
a w grę wchodzi zwalczanie terroryzmu.
Ale jedno mi wyjaśnij.
Według kumpla ze służby celnej Sam Nelson przyleciał wczoraj do Berlina.
Chyba się nie wmieszał?
- Danny. - Idź po nią. Już.
Próbowałem. Po dobroci nie pójdzie, co?
Sytuacja się zmieniła. Może jej coś grozić. Musimy ją chronić.
Rozumiem, stary. Zajmę się tym.
Wystraszyłeś ją.
Nieładnie tak straszyć kobietę.
Nieładnie.
Bardzo nieładnie.
Niedobrze to wygląda.
Ma już jedną ofiarę i zagraża setkom osób.
Ale czemu? Co mówi?
- Czego żąda? - Już za dużo wiesz.
Nie mogę wylecieć. Remontujemy loft.
Zahra, no weź.
Nie spodoba ci się to. Żąda pewnej osoby.
John Bailey-Brown.
Jak na ironię, MI5 miało go wydać Wielkiej Brytanii.
Jezu.
- Kiedy zamierzałaś mi powiedzieć? - To ściśle tajne.
I sama wiem dopiero od rana.
Wiesz, że według Sama to Bailey-Brown odpowiada za śmierć Kaia?
To też ci powiedziano?
Ja pierdolę.
Daniel.
Wiem, że nie chcesz wierzyć, że to Sam. Nikt nie chce.
Ale w rocznicę śmierci Kaia…
sam musisz przyznać,
argumenty na jego obronę nie są najmocniejsze.
Nie. Nie kupuję tego.
Kiedy pada nazwisko Bailey-Brown, uzasadniona jest tylko jedna hipoteza.
Cheapside Firm?
Musimy z nim pogadać.
Jak się pani trzyma?
Wiem, co pani robi.
Wiele lat temu wyszkolono mnie, żebym zauważała różne rzeczy.
Jeśli zna pani historię tego miasta, to pani rozumie.
Ma pani rację.
Kiedy nie było prądu, poszłam do maszynisty.
Ale kiedy dotarłam do pierwszego wagonu,
ktoś już tam był.
Ten mężczyzna klęczał przy środkowych drzwiach
i wyglądało na to, że próbuje się czegoś pozbyć.
Jeśli chce pani wyjść z tego cała, radzę się nie wychylać.
Sam?
Znaleźliśmy matkę dziecka
i zgodziła się z tobą spotkać.
Dobrze, wypuszczę je.
Ale zrobimy tak.
Jest punkt serwisowy pomiędzy…
Zoologischer Garten i Hansaplatz.
Tak. Znamy go.
Nikt inny nie może wsiąść do pociągu ani z niego wysiąść, jasne?
Jasne.
Żadnych sztuczek. Żadnych zasadzek.
Żadnych policjantek przebranych za matkę, jasne?
Chcę dostać zdjęcie matki, żeby potwierdzić, że to ona.
Dobrze, Sam. Załatwimy to.
Clara.
Jeśli będzie tam ktokolwiek poza nią,
to pamiętaj, że na szali nie jest życie tylko jednej osoby, tak?
Jesteś pewny, że się uda?
Nie. W ogóle nie jestem pewny.
Mogę prosić moją torbę?
Już.
Oddaj mi moją torbę!
Oddawaj ją!
Daj mi torbę!
- Cholera! - Hej!
Co tu się, kurwa, dzieje?
- Co to jest? - Nic!
To moja torba. To tylko moja torba.
Schowałem ją, bo myślałem, że policja zrobi nalot.
Wracaj na swoje miejsce. Już!
- Co do… - To się nie trzyma kupy.
Nikt inny mnie nie minął.
- Co chcesz udowodnić? - Że to nie ty!
Ale tak się kończy chęć pomocy.
Wracaj na miejsce.
No już. Idź.
Kiedy go zabito, zatrzymaliśmy się.
Nie było prądu. Pociąg stanął.
Tak, byliśmy na torach.
Więc jeśli nikt więcej nie przeszedł obok Mei, to sprawca…
musiał wkraść się do pociągu za nią.
Dlatego go nie widziała.
Dobrze, Sam. Matka dziecka jedzie na miejsce spotkania.
Cześć, Leah. Jestem Olivia. Rozmawiałyśmy.
Przepraszam, muszę zrobić ci zdjęcie, żeby Timo potwierdził, że to ty.
Dla porywacza?
Żąda, żebyś spotkała się z nim sama.
Ale będziemy niedaleko, dobrze?
Dlaczego to robi?
Na pewno wiesz, prawda?
Musiał coś powiedzieć.
Stracił syna. I domaga się odpowiedzi.
Możemy?
Dobrze.
Dziękuję.
Na bok.
Odsuńcie się.
Może pan nas puścić?
Kto to jest?
Dobrze. Chodźmy.
Ty nie.
Tylko dziecko.
Co? Nie, muszę iść z nim.
Nie możesz wysiąść.
Tylko dziecko.
Nie. Nie pozwolę ci go tknąć.
Nie ja go wezmę.
Tylko ona.
Będzie czekać.
Wiem, że to trudne. Będzie dobrze.
Nic mu nie będzie.
Na bok.
Uwaga.
Porywacz zgodził się wypuścić z pociągu chore dziecko.
Nikt inny nie wysiada.
Ktokolwiek spróbuje, narazi wszystkich na niebezpieczeństwo.
Przynajmniej nie płacze.
To nie jest dobry znak.
Już dojeżdżamy.
Mama tu jest.
Dobrze, chodźmy.
Wyjdź. Ja go wezmę.
- Już mogę. - Tak.
Już dobrze. W porządku.
Podaj butelkę.
Idź.
Już dobrze.
Nic mu nie będzie.
Już dobrze.
Wszystko dobrze.
Już dobrze.
Wygląda pan inaczej, niż myślałam.
Myślałam… w sumie to nie wiem co.
Ale teraz widzę, że jest pan po prostu zmęczony.
Proszę, niech pan wypuści Timo.
Niech wypuści pan wszystkich.
Nie mogę.
Dlaczego?
Bo muszę to skończyć.
Będzie potrzebna.
Dzięki za pomoc.
Zrobił pan dobry uczynek.
Zaskoczył mnie pan.
Dzięki.
To była ona?
Tak. I teraz wiemy, z kim się mierzymy.
Po śmiechu przychodzą łzy
Będziesz śmiać się, a potem płakać
Kiedy zakochasz się Szczęście przepełnia cię
A potem, gdy jesteś w objęciach Patrzysz tęsknie
- Po śmiechu przychodzą łzy - Nic nie trwa wiecznie
Napisy: Marzena Falkowska