Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W porządku?
Głęboko tu?
To jezioro.
Musi pani wrócić z materacem na holu.
Ja nie...
Nie umiem pływać.
Ściągnę panią.
DNI SZCZĘŚCIA
Dzięki.
Tu chciałabym więcej...
Gracie trochę za słabo...
Przesadzam, ale...
bardziej wyraziście.
Zacznijmy od taktu 25., ale mocniej.
Dziękuję.
Wiolonczele i kontrabasy, trochę to rozmyte, za wolne.
Macie brzmieć krócej i wyraziściej.
Nuty powinny być czystsze.
Wznowimy od taktu...
49.
- Dzień dobry. - Ten sam stolik.
Dziękuję.
- Emmo, pamiętasz Gustave’a Sinclaira? - Z Lanaudière.
Zgadza się. Początki twojej kariery robią wrażenie.
Miło mi to słyszeć.
Rozmawialiśmy o biogramie dla prasy.
Gustave przyjął moje zaproszenie na sobotę.
- Będziecie mogli pogadać po koncercie. - Fajnie.
Był też Sévigny.
Nic nie mówił.
- Nie został? - Nie.
Pobędzie dziesięć minut i wychodzi.
Nie wiem, co o tym myśleć.
Gdyby nie interesował się tobą, nie przyszedłby.
Skup się na swoim.
Wkrótce kończy się moja rezydencja.
Nie mam propozycji.
Pojawią się.
Oby.
Kluczem zawsze będzie praca.
To chciałaś mi powiedzieć przy lunchu?
Chciałam pogadać.
Sądząc po talerzu, chyba chodziło ci o dobry posiłek.
Byłam głodna.
- Jeśli potrzebujesz pieniędzy, powiedz. - Tato, niczego mi nie brakuje.
Możecie przyciszyć muzykę? Przeszkadza mojej córce.
- Jest dobrze. - Troszkę.
- Zobaczę, co mogę zrobić. - To nie powinno być trudne.
Dzięki.
MAJ, MOZART
Rób to, co zawsze.
A będzie dobrze.
Występowała w całym Quebecu.
Bardzo nam miło, że gościmy ją w rodzinnym Montrealu
na wieczorze, który na pewno będzie godny zapamiętania.
- Dzięki za wszystko. - Jeszcze z nami nie skończyłaś.
Bo się rozmyślę.
Emma.
Przepraszam. Brawo! Odpocznij, potem pogadamy.
Pięć minut. Szybkie pytanie na gorąco.
Czy świadomość nieobecności kobiet na ważnych estradach
ciążyła ci tego wieczoru?
Czułaś dziś wagę kobiecości?
Zastanowię się nad tym.
- Val, spodobałoby ci się to pytanie. - To, co zwykle?
Ten dobór słów...
- Mianuj mnie swoją rzeczniczką. - Byłabyś fajniejsza niż twój minister.
To było niesamowite.
Jedziemy do mnie. Dołączysz?
Spytam Naëlle.
Nie będzie chciała.
Nigdzie nie chodzi.
Philippe.
Dziękuję, że pan był.
Byłem ciekaw, jak sobie poradzisz w wielkiej chwili.
Zajrzyj do mnie w czwartek.
Zadowolona?
- A ty? - Zawsze jestem zadowolonym agentem.
- Było świetnie. - Dzięki, mamo.
Były rozmowy za kulisami.
Sévigny uprzedził dyrekcję, że chce podpisać kontrakt na drugi sezon.
Poważnie?
Yves potwierdził. Radę niepokoją jego występy zagraniczne.
Bez nowych talentów będzie ciężko.
Chyba mam szansę. Sévigny chce rozmawiać.
Musimy ustalić program twojej carte blanche.
Daj jej dziś spokój.
Czekałam na wrażenia po tym wieczorze.
Powinny być znakomite.
Pora już na nas.
To dobre wieści.
- Cześć. - Brawo raz jeszcze.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Byłaś dziś sexy.
Chodź z nami.
Niech opiekunka zostanie dłużej.
Ale to Mehdi siedzi z małym.
Moi znajomi pomyślą, że ich nie lubisz.
Mam dziecko. Żyję inaczej.
Może wpadnę potem do ciebie?
Już późno. Mały budzi się o 5:00.
Zgódź się.
Poświętujemy.
Uwodzisz mnie?
Skutecznie?
Przyjedź za godzinę.
Co myślisz o pierwszej części? Bardziej zaangażowana niż na generalnej?
Byłam z ciebie taka dumna.
Na generalnej nikt nie grał razem. Wkurzałam się.
Stale się to zdarza.
Chcesz zobaczyć coś dziwnego?
Jeśli położysz tu rękę...
i potrzymasz...
to się rozpłaczę.
Zdarzyło mi się to na masażu.
Dziwne, nie?
Tak.
Pozwolę ci pospać.
Przez te trzy godziny, które zostały.
A czy... gdybym tu zanocowała, to byłoby źle?
To już osiem miesięcy...
- Liczysz? - Nieważne.
Dobranoc.
Mam mało czasu. Przełożyliśmy próbę. Możesz zostać.
Chciałabym usłyszeć, jak traktujesz drugą część.
W konserwatorium to był mój koszmar.
- Gdy ja studiowałem też. - Nie muszą zmieniać programu nauczania.
Robert, potem uzgodnimy szczegóły techniczne.
Od początku byłaś świetną studentką.
Rzadko ktoś tak szybko szlifuje technikę.
Dokładnie czytasz partytury.
Ale prymuski mają tendencje do...
W swojej perfekcji są trochę...
nudne.
Nikt nie rozwija się bez uczciwej krytyki.
Rozumiem.
Starałam się bardzo, ale to mój pierwszy raz w filharmonii.
Powiem jaśniej.
Jeśli chcesz pobudzić emocje i dać mi poczuć muzykę, to ty też musisz to czuć.
Inaczej jesteś jak przeciętny aktor, który tylko udaje.
Odgrywa emocje, ale ich nie przeżywa. Nie wierzymy mu.
Jest dobry, ale Oscara nie dostanie.
Jasne, Oscar.
To musi wyjść z głowy. Nagnij trochę zasady.
Jak to zrobić na jednym koncercie?
Dobrze dobierając program.
Zagrać twojego Schönberga?
- To zuchwałość. - Schönberg jest nieoczywisty.
- Mogłabym zrazić część publiczności. - Lepsze to niż obojętność.
- O co ci chodzi? - Muszę bronić każdego swojego słowa?!
Boże, przepraszam.
Naucz się słuchać rad osób bardziej doświadczonych.
Czemu nie korzystasz z windy?
Lekarz każe mi chodzić po schodach raz dziennie.
Myślę, że powinnam pokazywać więcej emocji...
Gniew Schönberga to nie emocja?
Co ustaliliśmy, gdy przyszłaś do agencji? Że będziesz traktowana jak inni.
Tak właśnie robię.
Jeśli klienci mi nie ufają, to im nie pomogę. Rozumiesz?
Rozumiem i zastanowię się.
Masz mało czasu.
Tak?
Już jadę.
Emma jest tutaj.
Twoja babcia zmarła.
Znaczy... moja matka.
Idziesz?
Mogę potrzymać?
Rany, ostrożnie.
Emma nie wie, co z tym robić.
Mamo, czemu nie ma Maurice’a?
Coś się stało?
Maurice nie żyje.
- Co? - Dziadek zmarł parę miesięcy temu.
Powikłania po zapaleniu płuc.
I nie powiedziałaś mi?
Ojciec tak chciał.
Nie chciałam cię zranić, tylko uszanowałam decyzję ojca.
I nic nie powiedziałaś!
To była jego rodzina.
I moja też.
To był ojciec twojego ojca. Zrozum!
Nie rozumiem cię.
Załatw to ze swoim ojcem.
Ale pomyśl, zanim osądzisz, bo może...
on ma swoje powody.
Mogłaś być wielką pianistką.
Graj dalej.
Jestem zbyt zmęczony, żeby prowadzić.
Jutro zawiozę cię do Montrealu.
- Pojadę pociągiem. - Zostań. Tak będzie prościej.
W porządku?
- Nie mogę zasnąć. - Ja też nie.
Myślisz o swojej mamie?
Nie.
Siadaj.
Nie interesuje mnie myślenie o przeszłości.
Chcesz wiedzieć czemu?
Bo to cię spowalnia.
Rozmiękcza mózg.
Nie pozwala patrzeć do przodu.
To, co wydarzyło się wczoraj,
dziesięć minut temu lub wcześniej...
nie interesuje mnie.
Ty też nie powinnaś się w to zagłębiać.
Czasem mnie niepokoisz.
Niepokoję cię?
Dajesz się ponieść emocjom.
Możesz wściekać się na mnie, na matkę. W porządku.
Ale co ci to da?
Wyjaśnij mi.
Jest okazja.
Taka, na jaką czekałaś.
Nie możemy się zadręczać dlatego, że mieliśmy kiepskich rodziców.
Jesteś zbyt utalentowana.
Przez lata widziałem wielu dyrygentów.
Schönberg.
Rozumiem, Yves, ale dam radę.
Inaczej po co mi carte blanche?
Nie traktujmy publiczności jak głupków.
Dzięki za zaufanie.
Cześć.
Madame!
Ciekawe tempo.
Ta teatralność jest niesamowita.
Zachowamy ją w pamięci.
Bo nie zapominajmy, że śmierć nie niszczy rodziny.
Odważny ruch.
Dziwne, że każdy tak mówi.
Zwykle Schönbergiem zajmują się bardziej doświadczeni.
I mówi to ta siwowłosa?
Pracowałam z wieloma dyrygentami.
To prawda. Masz rację.
- Nie namawiam cię do zmiany zdania. - Nie?
- To dla ciebie. - Okej.
Myślę, że zuchwałość popłaca.
Mówisz jak twój agent.
Nie, to ja tak mówię.
To mój wybór.
Tak.
Idę. Dziś wcześniej odbieram Jada.
- Kocham cię. - Ja ciebie też!
W "Peleasie i Melizandzie" musimy odnaleźć ból grania.
Wściekłość, którą w sobie mamy.
Myślę, że wtedy słuchacze poczują, że ich wściekłość jest okiełznana.
Może nie będzie tego widać po tych elegantach,
ale sądzę, że Schönberg...
przemawia do tej części nas, w której tkwi...
agresja.
Dziś spróbujemy tak: nie notujcie za wiele.
Później zajmiemy się szczegółami.
Zaczynamy od taktu 62.
Bardzo ładnie mówiłaś.
Dziękuję.
Gdzie w tobie jest ta część agresywna?
Twoja wściekłość?
Pomyśl o tym.
Spróbuj oderwać smyczek po dwóch taktach.
Tak samo, ale ze słabszym akcentem.
W porządku.
Musimy się skupić.
Wszystko dobrze?
Tak.
Na pewno?
Nie...
Chciałabym, żebyś przedstawiła mnie swojemu synowi.
Nie jesteśmy gotowi.
"My", czyli ty i twój syn czy twój eks?
Obaj.
Więc eks musi się zgodzić.
Nie muszę się tłumaczyć.
Nie traktujesz mnie poważnie.
Nieprawda.
Uważasz, że nie dopasuję się do życia twojego syna.
Kiedy zaczęłyśmy się spotykać, nie sądziłam, że zależy ci na moim synu.
Myślisz, że nie chcę mieć rodziny.
- Skupiasz się na karierze... - Czyli nie mogę być matką?
Potrzeba dobrej matki, żeby poznać drugą dobrą?
Wkurza mnie to archaiczne myślenie!
- Jesteś taka emocjonalna. - Ja?!
Nie tym tonem.
Przepraszam.
Nie powinnam tego mówić.
Ja...
chcę poczuć, że ty w nas wierzysz.
Inaczej co z tego będzie?
- Wybacz, ale... - Spokojnie.
Wszystkiego najlepszego.
Moja dziewczyna zamówiła wszystkie desery, więc wystarczy dla wszystkich.
- To moje święto. - Nie zostanę długo.
W nocy Mozart nie opromieni cię geniuszem.
Przyszłaś w samą porę na supergrę naszej Val.
- Mam szczęście. - Gotowi?
Co to jest sałatka?
Wyjaśnij albo stracimy gracza.
Kiedy pytam, wymieniacie trzy cechy charakterystyczne sałaty,
- tylko bez ogólników. - Wygrana to prenumerata "Good Food"?
Dozgonny szacunek Val.
Grasz w to w pracy z ministrami?
Spokojnie.
Jest zielona, zimna...
- To sałatka z makaronem. - Albo owocowa.
Co to za gra? Rozwalacie mi 20. urodziny jakąś zabawą w sałatę.
Nie, moja połówka uzna, że to dziwne.
Miałyśmy trzy lata, teraz nic jej nie grozi.
Cześć. Jestem Emma.
Miło mi. Jess, przyjaciółka Deb.
Ja to jej eks.
Dzięki.
Wyświadczam ci przysługę.
Wiem.
To miłe.
- Przepraszam. - Śpij.
Nie. Prawie dobrze,
ale chcę idealnej równowagi między waltorniami i fagotami.
Proszę.
Tam, gdzie przerwaliśmy.
Lepiej.
Nie podążacie za mną.
Słuchajcie siebie wzajemnie:
smyczki, drewno i blacha.
Jaśniej już nie mogę.
Jeszcze raz od taktu 55.
Ze mną!
Jak mam to ująć? Słabo.
Ta muzyka ma pokazywać większą udrękę.
Nie może być słaba.
- Co jest? - Ten pasaż około 62. taktu...
nie uwzględniasz go.
To pierwsze próby, oswajamy się.
Musisz narzucić tonację.
- Zagraj ten pasaż. - Co?
Zagraj pasaż!
Nawet nie powinnaś patrzeć.
- Przestań! - Wszystko cię dekoncentruje.
Graj!
Nie.
Nie! Słyszysz?
Brakuje siły. Grasz jak mięczak!
Ty zagraj.
Bawi cię to?
Że nie mieli na moją naukę. Nie uczyłem się grać.
Dość mocno?
To Emma, koleżanka z orkiestry.
Cześć.
Nie musiałaś.
- W porządku? - Cieszę się, że tu jestem.
Też się cieszymy. To był dobry pomysł.
Pomóc ci?
Nie, dobrze się bawicie.
A co ty robisz?
W orkiestrze?
Dyryguję.
Grasz też na skrzypcach?
Mama gra na wiolonczeli. Skrzypce są mniejsze.
- Wiem. - Gram na fortepianie,
- ale nie w orkiestrze. - Dobra jest!
A ja gram na ksylofonie.
Tak?
Zagrasz mi coś?
Pokazać ci coś?
Rozpoznasz?
- "W świetle księżyca". - Tak. Spróbujesz?
Za mały.
Mówię, że to pułapka.
Nigdy nie widzieliście drzwi?
Lucy! Nie tak się wita wrogów!
Wiem, że dasz radę.
Może za dużo chcę.
Nie...
nie.
Ojciec chce jak najlepiej dla córki.
- Wyglądasz na zmęczonego. - Ciągle pracuję.
- Nie pamiętam, kiedy byłem na urlopie. - Ja wiem: nigdy.
Łatwo się zapomina o sobie, myśląc o innych.
Ale z twoją matką...
- nie jest łatwo. - To znaczy?
Chodzi na te kursy gotowania. Nawet nie wiem, czy naprawdę tam bywa.
Albo coś innego: joga czy jakieś bzdury.
To źle, że znajduje czas dla siebie?
Myślę, że próbuje mnie sprowokować.
- Mówiła ci coś? - Na przykład?
Nic. Myślałem... że może z nią rozmawiałaś.
Zdarza się, to moja matka.
Nieważne.
Mam teraz tyle na głowie.
Ja też. Wielkie wydarzenie.
- A’ propos... - Tak?
Orkiestrę interesuje Didier.
Twój Didier?
W agencji reprezentuję wszystkich: ciebie i Didiera.
Ale chcę, żebyś to ty dostała kontrakt.
Wiedzieliśmy, że będą szukać.
Rób swoje. Masz przewagę nad Didierem.
W ten weekend ty dyrygujesz, nie on.
Naprawdę świetnie.
Ale przy N...
widzę to jako deszczyk.
Jesienny dzień.
Deszcz delikatnie muska liście.
Spróbujmy.
Bo teraz słyszałem słonie idące przez pustynię.
Dobra, zaczynamy od N.
Lepiej!
Obudź się.
Musisz iść.
- Nie myślałam, że zaśpimy. - Dziwnie się zachowujesz.
Mehdi będzie o 10:00.
Jeszcze 20 minut.
Dlatego się pośpiesz.
- Najwyżej wpadniemy na siebie. - Nie chcę tego.
Ale powiedziałaś mu o nas?
- To nienormalne. - Nie mam czasu, żeby cię zapewniać.
Mehdi i ja chodzimy na terapię.
Od kiedy?
Od początku separacji.
Uznaliśmy, że to ułatwi sprawy.
A głównie chodzi o Jada.
Nie powinnam o tym mówić teraz.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Nie muszę ci mówić wszystkiego.
Nie korzystasz z terapii miesiące po rozstaniu.
To coś innego.
Chodzi o Jada.
Na pewno gadacie o innych rzeczach.
O tym, co poszło nie tak między wami i jak to naprawić.
Rozmawiamy o wielu rzeczach.
Ale to moja sprawa. Pogadamy później.
Kochasz go jeszcze?
Tak. Ale nie romantycznie.
Bardziej jak przyjaciela.
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Ale pewnie o nim myślisz. Dwoje dobrych przyjaciół w jednym domu.
Zastanawiam się, czy miłość przyjaciół wystarcza.
Wszystko jasne.
Okłamujesz mnie.
Nie okłamuję.
Gadałaś z nim o tym?
Tak, bo mam prawo.
Co ty pieprzysz?
Masz pojęcie?
To nie ma sensu!
Czekam na ciebie jak idiotka. I wychodzę na idiotkę!
Nie mogę iść na próbę roztrzęsiona.
Nie mogę w takim stanie.
Nie rozumiem.
Nie rozmawiamy już, nie mogę być z tobą szczera.
Praca jest dla mnie wszystkim.
Nie odbierzesz mi jej.
Nie potrafię się skupić.
Nie dostanę kontraktu, jeśli nasz związek się rozleci.
Możesz odejść, kiedy chcesz.
Nie należysz do mnie.
Nie stracisz przeze mnie tej roboty.
Lepiej, żebyśmy to skończyły.
Nie!
Daj mi chwilę.
Czemu się mnie trzymasz, skoro cierpisz?
- Nie zostawiaj mnie. Nie teraz. - Nie zostawiam...
Proszę. Naprawdę, nie zostawiaj mnie.
Potrzebuję cię.
Nie zostawię cię.
LIPIEC, SCHÖNBERG
Pamiętasz?
Robiłem to, gdy byłaś mała.
Do.
La.
Sol.
Miałaś talent.
Patrz, dokąd doszliśmy.
- Wiem. - Musimy pogadać.
- Zły wybór. - Schönberg to nie problem.
Ty nie dałaś rady.
- Sévigny powie to samo. - Można się tego spodziewać.
Chwileczkę!
Emma! Przedstawię ci kogoś.
Hélène!
Oto Emma.
Emmo, Hélène Fauchoix, nasza dobrodziejka
- i przyjaciółka orkiestry. - Od początku.
Od prawie 40 lat.
Jak miło panią poznać.
Pani carte blanche była bardzo interesująca.
Trudna i wymagająca, ale ciekawa.
Przyciągnęła naszą uwagę.
Dziękuję. To bardzo miłe.
Kompozytorzy tacy jak Schönberg
rozbudzają naszą ciekawość.
Z pewnością.
Wyjaśnię to znajomym, którzy są bardziej sceptyczni niż ja.
Jest pani uroczą młodą damą.
Trzeba wykorzystywać ten urok na estradzie.
Uśmiech sprawiłby wielką różnicę.
Hélène, wygląda pani zjawiskowo.
Ach ty...
- Wybrałaś trudne dzieło. - Ale dobre!
- Niekoniecznie. - Nie znam się, ale mnie się podobało.
- Idziesz z nami? - Sporo rąk do ściskania.
Znikamy. Czuję, że tu są sami wyborcy konserwatystów.
Powodzenia.
Naprawimy to.
- Pogadamy. - Co znaczy "naprawimy"?
Zawsze jest jakieś wyjście.
To był zły wybór.
- Dlaczego? - Powinnam posłuchać siebie.
Więc to moja wina?
Nie! Jesteś przekonujący!
Też weź odpowiedzialność.
Czemu tam nie pokazałaś tej złości?
Czemu mi nie powiedziałeś o Maurisie?
Mówisz poważnie?
Bo co?
Naprawdę teraz chcesz o tym rozmawiać?
Tak.
Uznałem, że nie musimy jechać na pogrzeb.
Zdecydowałeś za mnie.
Owszem.
Skoro go nienawidziłeś, to czemu go odwiedzałam?
Szlag!
Twój Maurice bił żonę.
Ten wariat lał wszystkich!
Miałem ci odebrać dziadka?
Nie chciałabyś tego.
Ja sobie z nim radziłem!
Wolniej!
Ty musisz się w tym grzebać, a ja muszę się bronić!
Nieważne, że mnie tłukł,
ty każesz mi o tym gadać jak jebana pijawka!
Okej, przepraszam. Zwolnij.
Bił też Rose.
Tego nie wiedziałaś?
Przyciskał do podłogi i bił!
Wygnali go z domu! Słyszysz?!
Dasz mi wreszcie spokój?!
Przepraszam. Idiotka ze mnie!
Tak, idiotka!
Co się stało?
Chcę rozmawiać z Patrickiem.
Jest 2:00 nad ranem.
Wiem.
Co jest? Już spałem.
Chcę pogadać.
To nie może poczekać do rana?
Daj mi chwilę.
Co mam w sobie... że ty mnie nie kochasz?
Naćpałaś się?
Ja nie ćpam!
Chcę wiedzieć...
Nie czuję...
żebyś mnie kochał.
Dlatego, że nie potrafisz?
Chciałabym powiedzieć, że nie potrafisz.
Płacz nic nie da. Bądź dojrzała.
Czemu nie mogę płakać?
Może potrzebujesz pomocy.
Jakiej?
Dla dobra nas wszystkich, poszukaj pomocy.
Pierdol się!
Słyszysz? Pierdol się!
- Rozłączam się. - Nie mieszaj się do moich spraw!
Robimy coś takiego pod koniec rezydencji.
Żeby zobaczyć, co ci to dało i co moglibyśmy poprawić.
To było...
bardzo kształcące doświadczenie...
Nie, najpierw my.
Mamy dużo dobrego do powiedzenia.
I kilka wskazówek, które pomogą ci w przyszłości.
Po pierwsze, uważamy, że jesteś zdyscyplinowana i opanowana.
Myślę, że muzycy cenią twoją powagę i zaangażowanie.
Wielu wspominało twoje inteligentne wypowiedzi.
Ja uważam, że zachowujesz zimną krew, a to niełatwe.
Ale to normalne w twoim wieku.
Doradzamy jednak większy rozmach.
Nauczyć się zabawy w pracy.
Zostaw na boku intelekt i nawiąż prawdziwą łączność z muzykami.
Nie chcę mówić, że to koniec, bo tego jeszcze nie wiemy.
Zacznij badać inne opcje.
Mogę obiecać, że uruchomię swoje kontakty.
Zajmę się swoimi sprawami.
Dziękuję. To była niesamowita szansa.
Powinnaś być bardziej pewna siebie.
- Nie chodzi o brak pewności. - Uwierz, że poruszasz ludzi.
Mnie poruszyłaś.
To nie to samo.
Ależ tak.
Patrząc ci w oczy, czuję to co ty.
Szkoda, że stoję tyłem do słuchaczy.
Ale twarzą do nas, muzyków.
Cześć!
- Coś nie tak? - Smucimy się.
Zajmiesz się nim? Instruktorka chce porozmawiać.
Nie ma sprawy.
- Pogadasz ze mną? - Nie.
A chcesz... loda?
Przed kolacją?
To nie ma związku.
I...
- nic strasznego. - Też tak myślę.
Ale nie powiemy mamie.
Jej też kupimy loda.
Ona sobie nie kupuje, tylko mówi: "Daj polizać".
A potem liże i loda nie ma.
Czyli jednak kupimy też dla niej.
Też mi lepiej.
Też jesteś smutna?
Zdarza się.
Wyjawić ci sekret?
Tak.
Czasem dorośli też są smutni.
I też jedzą lody?
W domu mam trzy smaki.
- Kupiliście lody. - Dla ciebie.
Dzięki.
Jakie macie?
- Wanilia i czekolada. - Pycha. A ty?
Nerkowiec.
Przepyszne.
Boisz się mnie.
Możemy... pogadać?
Posłuchaj...
może podsunąłem ci coś, na co publiczność nie była gotowa.
Powinienem ci to powiedzieć po koncercie.
Ty nie zawiniłaś. To oni nie byli gotowi.
Mój błąd.
Chciałam cię zadowolić.
Możemy coś zrobić.
- Rimouski? - Nie.
- Ten, co miał dyrygować Mahlerem... - Kristof? - Tak.
Odwołał się.
Mahler, a on odwołał.
Szukają zastępstwa.
Jasne.
Nie wiem, czy...
Gdyby mnie chcieli, powiedzieliby to.
Znam cię.
Nie robisz tego dla mnie. Ale dla siebie.
Skręcało cię od urodzenia.
Byłem przy tym.
Chcesz dyrygować? Przekonaj Sévigny’ego.
Ja załatwię resztę.
Zostawiam cię w spokoju.
Odpocznij trochę.
Philippe?
- Tak? - Masz chwilę?
W porządku? Przepraszam, mam tyle roboty,
- nie mogłem... - Nie szkodzi.
Jeśli chcesz pogadać, to może innym razem?
Słyszałam, że Kristof musiał się odwołać.
Przykre, sprawy osobiste.
Mogę dyrygować.
- Mahlera? - Mogę w ostatniej chwili,
spędziłam rok z orkiestrą.
Myślałem o tym, ale tu chodzi o Mahlera,
czyli o emocje, amplitudę, rozmach...
Myślę...
że to nie jest dla ciebie. Zgodzisz się? Ale będę o tobie pamiętał.
Nie zgadzam się.
- Będziesz miała szanse to udowodnić. - To, co mówisz, to nieprawda.
Że ja nie czuję.
Czuję dużo.
Rozumiem dźwięki Mahlera.
Bo nimi żyję.
Cierpię, kiedy ich słucham.
Uważam, że to coś znaczy.
Więc wiem, jak dyrygować.
- Nie pobawisz się z kolegami? - Tak, ale chcę być też z tobą.
Ja z tobą też. Idziemy razem?
Moi koledzy są fajni.
Z Yohanem przyjaźnię się od przedszkola. Czasem na siebie krzyczymy.
Kłótnie się zdarzają.
Mama każe mi oddychać.
Czasem oddycham tak, że kręci mi się w głowie.
Mnie też się to zdarza.
Patrz, jak kopię balon.
Uparł się, żeby ci pokazać. Pora spać.
Dobranoc.
Trochę to potrwa.
Zaczekam.
Emma może mi poczytać książkę?
Musisz ją spytać.
Poczytasz mi?
Z przyjemnością.
"Uwaga na nogi", krzyknął chrząszczyk.
Widać było, że źle stoi.
Lekkim pchnięciem Nina postawiła go na nogi.
"Dzięki", powiedział chrząszczyk i poszedł dalej.
Nina spojrzała w niebo. Milou zniknął.
"Nie! Wracam do domu.
Poproszę Mémé o pomoc".
"Mémé", zawołała Nina.
Mémé wyjmowała z pieca ulubione ciasteczka Niny i Milou.
"Mémé, Milou zniknął!"
Mémé sięgnęła po swoją encyklopedię życiowych katastrof.
I tak mały Arthur nauczył się, jak robić wielkie rzeczy.
Z dumą przyprowadził przyjaciół do domu.
Dostałam Mahlera.
- Nie. - Tak.
Poważnie?
Często bywacie w Montrealu?
Kilka razy w roku. Lubimy podążać za naszymi klientami.
Polityka agencji.
Nasi artyści podróżują, więc my też.
Lubię to.
Mam dziwną relację z Paryżem: kocham go, ale potrzebuję przestrzeni.
Jasne.
Mnie jest trudniej. Spodziewamy się drugiego dziecka.
- Gratulacje. - Bardzo dziękuję.
Pani też dużo podróżuje?
Trochę. Dostaję więcej ofert zza granicy.
To pomaga pokonać lęk przed lataniem.
- Tak? Bo... - Mam to samo.
Od 20 lat potrzebuję drinka, żeby się znieczulić przed startem.
- To śmieszne. - Nie ma nadziei?
Nie. Może znajdę jakieś zdrowsze rozwiązanie.
Byłem na pani występie w Göteborgu.
Byłem zachwycony.
Ta pewność siebie, prezencja, precyzja.
Wspaniałe doświadczenie.
Wyjątkowa akustyka sali.
Chcemy, żeby nasi klienci znajdowali szanse za granicą:
kursy mistrzowskie, występy gościnne.
Nie odbierzemy niczego pani ojcu.
Wiele zrobił dla młodych muzyków.
Pewnie dużo mu pani zawdzięcza.
Oczywiście.
Na razie damy sobie czas do namysłu.
Pierwszy etap to spotkanie.
Mnie to odpowiada.
Cześć.
- Dobrze spałeś? - Tak.
I proszę...
Gotowe!
- Jak wyglądam? - Jak tygrys.
- A my? - Jak króliki.
- Tak! - Owszem, widzę.
Poprawka...
- Dzięki. - Pokaż.
- Pięknie! - Ostatnim razem...
Wybierasz się na urlop?
Próbuję, ale wiesz, jak jest.
Potwierdzone? Dogadane?
Nie ma co narzekać.
Kontrakt może być na czwartek?
Pewnie od razu się w to rzucisz?
- Już pracuję. - Doskonale.
Powiem wprost.
O co chodzi?
- Będziemy awaryjnym zastępstwem. - Zastępstwem?
Łatwo moglibyśmy zatrudnić wielu dyrygentów z dorobkiem.
Potrzebujesz kobiety.
Emma ci się przyda. Mogę mówić szczerze?
- Nie musisz... - To już nie są lata 90.
Więc chcę usłyszeć, że to poważna oferta.
Inaczej mamy związane ręce.
Ona może pójść gdzie indziej. Dostaje propozycje.
Więc śmiało, proszę.
Wiesz, co to znaczy?
- Więcej pracy niż zazwyczaj. - Nie musisz mi mówić.
Spokojnie. Yves nic do ciebie nie ma.
Niech nie myśli, że szukam.
Ja wywieram presję.
To nie zmieni waszej relacji.
Spotkałam się z agencją PMT.
- Grzecznościowo, jak sądzę? - Nie.
Chcą mnie.
- Blefujesz. - Nie.
Podpisałaś?
Jeszcze nie.
Więc nie masz gwarancji.
Jesteś pewna siebie albo naiwna.
Jestem twoją klientką i mogę rozwiązać umowę.
Pierdolenie!
Idziemy?
- Widział nas? - Nie sądzę.
Mamy swoje życie.
Jeśli wpadniemy na niego, będę dyskretna.
Nasz widok go wkurzy.
Nie chcę tego.
Cześć!
- Wychodzisz? - Na warsztaty.
- Ale... wejdź. - Nie chcę przeszkadzać.
Mam czas.
Jedź, a pogadamy później.
Chcesz tu zostać?
A mogę?
Tak. Wszystko w porządku?
On cię przysłał?
Z tą całą waszą historią, nie jest łatwo...
To ma na niego wpływ, a ja znów za to płacę.
- Co znaczy "płacę"? - On wybucha.
Wiesz, jaki jest.
Nie chciałam tego...
Nie, to nie twoja wina.
Muszę odetchnąć. Dawno się to nie zdarzyło.
Pomagam ojcu w agencji.
Tyle roboty, nie mam czasu na swoje zajęcia.
Zostań na noc, wrócę zaraz po warsztatach.
Dobra.
Więc tak zrobimy.
- Mogę się wykąpać? - Tak.
- Na razie. - Na razie.
Dziękuję.
To, że tu zanocujesz, nie przysporzy ci problemów?
Nie, będzie dobrze.
- On wie, że tu jesteś? - Wszystko w porządku.
Nie chciałam cię zmartwić. Ani niepokoić.
Masz rację.
Uwikłałam się.
Nie, to prawda.
To był ciężki rok.
Urlop...
Nie... chcę się okłamywać.
Poradzisz sobie?
Nie chcę, żebyś nie sypiał.
Patricku...
boję się, kiedy tak mówisz.
Nie odchodzę od ciebie.
Tylko potrzebuję oddechu.
Cześć.
Wychodzisz?
Tak.
- Nie zjesz? - Nie jestem głodna.
Idę.
Przywykłam do domu. Wracam do mojego życia.
Nie ma sprawy.
- Nie wyspałam się. - Nie?
Wasz konflikt mnie dobija.
Nie widzisz tego?
Posłuchaj...
Chyba nie mogę już z nim pracować.
I tyle.
Porozmawiajcie.
Twój ojciec...
cierpi.
Posłuchaj Mahlera, wszyscy cierpią.
Nie znam waszych kompozytorów.
Wy mieliście swoje sprawy,
ja zawsze stałam z boku.
Nie rozdzielisz nas!
- Co zamierzasz? - Będę szczęśliwa!
Dobijam do 60-tki, mam prawo.
Czy ja ci bronię?
Dość kłótni.
Zakop topór!
Co on ci nagadał?
Teraz muszę myśleć o sobie. Za długo myślałam o innych.
Będę szczęśliwa w szczęśliwej rodzinie!
Jemu to powiedz.
Daj mu szansę.
Stać cię na to?
To się nazywa dorosłość.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie ma sensu grzebać się w przeszłości.
To wywołuje ból.
Słyszysz siebie?
Jesteś tu? Obudź się!
Ona broni tego, co ma. To pierwotne.
Nie uważasz mnie za egoistkę?
Nie, przeciwnie.
Próbuję zrozumieć twoją mamę.
Zarzucam cię swoimi sprawami.
Nie o to chodzi.
W tygodniu miałam problemy.
Ale nie chciałam cię obciążać.
Jeśli nie pogadamy, to nic z tego nie wyjdzie.
Stresuję się, bo powiedziałam kuzynce.
O nas?
Chcę mówić o swoim szczęściu...
Mam dość tajemnic.
Rozumiem.
- Nie była zachwycona. - Jak to?
Lubię ją, ale ona...
Jesteśmy z innych światów.
Bo jestem kobietą?
Ona ma to gdzieś.
Zapominam, że dla mojej rodziny to będzie piekło.
To dobrzy ludzie.
Tylko...
dla nich związek to mężczyzna i kobieta.
I tyle.
Weźmiesz plecak?
- Pa! - Miłego dnia.
Cześć, młody!
Pokażę ci coś niedaleko.
- Masz chwilę? - Tak.
Nie przepadam za swoim mieszkaniem.
Nie czuję, że jest moje.
Szukasz czegoś w okolicy?
Tak.
Dzięki temu będziemy bliżej.
Tak...
I za parę miesięcy wprowadzisz się z Jadem.
Jest przeogromne!
Chyba będzie mnie na nie stać, jeśli orkiestra mnie zatrudni.
Nie trzeba specjalnie odnawiać.
Nie mogę teraz o tym myśleć.
Dobrze.
Nie teraz.
- Najpierw zamieszkam sama, potem... - Nie!
- Co jest? - Nie słuchasz mnie.
Szukam rozwiązań.
Nie, myślisz o sobie.
Nie chcę tego, nie teraz.
Nie jestem na to gotowa. Źle ci, to odejdź.
Mam dość tych gadek o rozstaniu!
Masz dość. I to jest odpowiedź.
Nie, czekaj!
Chcesz mi pomóc? Pozwól mi oddychać.
Daj mi pożyć.
Daj mi czas!
Czekaj! Masz rację.
Nie pomyślałam.
Nie, to zbyt skomplikowane.
Za duża presja Mehdiego i mojej rodziny...
Nawet spędzałaś czas z Jadem.
To za mało dla ciebie?
Mam syna! Muszę o nim myśleć.
Czy możemy...? Proszę.
O co prosisz? Mam cię nie zostawiać?
- Nie uratuję cię. - Nie proszę o to.
Powinnam słuchać siebie.
Odnalazłam równowagę z Mehdim.
Nie zniszczę tego.
Możemy porozmawiać spokojnie? Proszę.
Potrzebuję was.
W tym problem.
Rozumiesz czy nie?
WRZESIEŃ, MAHLER
Nie potrzebuję.
Ostatnie tygodnie były trudne.
Dla ciebie pewnie też.
Tak, oczywiście.
Spanikowałam, gadałam za szybko.
Wolno ci było tak mówić.
I miałaś rację.
Dzięki.
Żałujesz, że nie mogę dać ci więcej?
Dajesz dużo.
Jad stale o tobie mówi.
Uwielbia cię.
Ja też go kocham.
- Prawie zapomnieliśmy, że jesteś kobietą. - Jak miło.
Następnym razem zrób coś buntowniczego.
- Buntowniczego? - Włóż coś kolorowego.
Co wieczór inny kolor tęczy!
I różowy lakier do paznokci?
Powiem krótko. Ojciec jest w aucie.
No, brawo.
Uczcij to. Zasłużyłaś.
Mamo?
Jestem tu, jeśli mnie potrzebujesz.
Podpisałaś kontrakt z Francuzami.
Nie musiałaś przyjeżdżać.
Podpisuję w tym tygodniu.
Cieszę się.
Podziękuj mi, gdy zagrasz z Montrealczykami.
Mogę zrobić to teraz.
Dziękuję.
Może nie jestem doskonały, ale nigdy cię nie uderzyłem.
Wiem.
Nigdy nie podniosłem na ciebie ręki.
Ani na nikogo.
Byłem ostry, ale ty tego nie odczułaś.
Przykro mi, że miałeś takie życie.
Nie wiesz, czego ode mnie wymagano.
Ale całe życie czekałam na cios.
I nie wybaczysz mi?
Potrzebuję dystansu...
od ciebie.
Rób, co chcesz. To już nie mój problem.
Chcę, żebyś czegoś posłuchał.
Czuję do ciebie miłość.
Okazujesz ją w dziwny sposób.
Masz, czego chciałaś.
Kocham cię.
Okej, Emmo.
Jestem Penelope. Szybko omówię plan zajęć.
Ale najpierw przedstawcie się i powiedzcie, czemu tu jesteście.
Od dwóch lat pracuję z dorosłymi,
którzy boją się wody.
Najpierw nauczymy się dryfować.
Ciało przyjmuje postać gwiazdy. Dajcie się ponieść wodzie.
Ważne, żeby nie zginać pleców.
Woda w uszach to norma.
Pokażę.
Tak. Spróbujcie.
Super.
DNI SZCZĘŚCIA
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
WYSTĄPILI
DLA MOICH DZIECI
Wspaniale.
Teraz upewnimy się, że wychwytujemy pozostałe niuanse.
Ale dziś było inspirująco. Myślę, że to wpływ energii Amy Beach.
Oby tak dalej!
Wersja polska na zlecenie HBO TRANSPERFECT MEDIA POLAND
Tekst: Grzegorz Janiak