‎ซากุระที่โปรยปราย ‎เป็นสายฝนจนแก้มเราเปียกชื้น
‎ท่ามกลางสายฝนที่ปลิดปลิว ‎เราร้องไห้อยู่ลำพัง
‎ทั้งแสงแดดอันอบอุ่นยามฤดูใบไม้ผลิ
‎แสงที่ลอดผ่านแมกไม้ยามฤดูร้อน
‎แสงที่ส่องผ่านรอยแยกของเมฆยามฤดูใบไม้ร่วง
‎รวมถึงแสงอาทิตย์ยามเช้าที่สะท้อนปุยหิมะ
‎ต่างก็ไม่เคยสาดส่องลงมาที่เรา
‎เราไม่เคยรู้จักความสุขเลย
‎เพราะแม้แต่ความหวังอันน้อยนิด ‎ก็มักจะเลือนหายไปต่อหน้าต่อตาเรา
‎เรามีชีวิตอยู่โดยคิดมาตลอด
‎ว่าเราเป็นคนที่ไม่จำเป็นต่อโลกใบนี้
‎จนกระทั่งวันนั้น วันที่ได้พบเขา
‎(ตอนที่ 1 การพบพาน)
‎นี่มันอะไรกัน!
‎ชานี่ขมจนดื่มไม่ลงเลย
‎ขอประทานโทษค่ะ
‎ไปชงมาใหม่เดี๋ยวนี้
‎มิโยะ คิดจะอยู่ท่านั้นไปถึงเมื่อไหร่ ‎รีบๆ ไปได้แล้ว
‎รับทราบค่ะ
‎ขออนุญาตนะคะ
‎ให้ตายสิ แค่ชงชาให้เป็นที่น่าพอใจก็ยังทำไม่ได้
‎ไม่ละอายใจบ้างหรือไง ‎เป็นลูกสาวตระกูลไซโมริเหมือนกันแท้ๆ
‎เป็นเด็กไม่เอาไหนจริงๆ ผิดกับคายะ ‎เหมือนแม่นางไม่มีผิด
‎คาโนโกะ คิดจะโทษฉันหรือไง
‎ก็นางเป็นเด็กที่คุณชินอิจิไปไข่ทิ้งไว้นี่
‎ขอทีเถอะ เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้วนะ
‎อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านทัตสึอิชิ ‎วันนี้มีธุระอะไรเหรอคะ
‎ฉันกำลังจะไปหารือกับชินอิจินิดหน่อย
‎เอานี่ไปแบ่งกันกินในหมู่คนรับใช้นะ
‎ตายจริง ขอบพระคุณที่กรุณาเสมอมานะคะ
‎ไม่เป็นไรหรอก งั้นขอตัวก่อนนะ
‎เมื่อกี้ท่านทัตสึอิชิมาด้วยล่ะ ‎จะมาคุยเรื่องสู่ขอหรือเปล่านะ
‎ทั้งท่านมิโยะและท่านคายะ ‎ต่างก็ใกล้ถึงวัยออกเรือนแล้วนี่นะ
‎ท่านมิโยะก็อายุ 19 ปีแล้ว
‎แต่นั่นท่านชินอิจินะคะ ‎คงเลือกคู่ให้ท่านคายะก่อนท่านมิโยะแน่เลย
‎นี่พวกเธอมัวจ้ออะไรกันอยู่ ‎คนที่ซักผ้าไม่เสร็จสักตัวจะไปทำมาหากินอะไรได้
‎- ขอประทานโทษค่ะ ‎- ขอประทานโทษค่ะ
‎นี่ ใครก็ได้มาที่ห้องนั่งเล่นหน่อยซิ
‎ได้ยินไหม คุณนายเรียกแล้วนะ
‎- จะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ ‎- จะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ
‎สู่ขอเหรอ
‎วันนี้ก็กวาดสวนอีกแล้วเหรอ ขยันจังเลยนะ
‎คุณโคจิ
‎ดูเหมือนพ่อผมจะมีเรื่องระหว่างหัวหน้าตระกูล ‎ต้องหารือกับท่านพ่อของเธอน่ะ
‎วันนี้เลยติดสอยห้อยตามมาด้วย
‎ลำบากแย่เลยนะคะ
‎มันเป็นข้ออ้างน่ะ ‎จริงๆ แล้วผมแค่อยากคุยกับมิโยะเฉยๆ
‎มิโยะ ยื่นมือออกมาหน่อยสิ
‎มิลค์…
‎มิลค์คาราเมลน่ะ ขนมรสชาติหวานอร่อย
‎ครั้งแรกที่ลองทาน ‎มันอร่อยจนไม่อยากกลืนเลยล่ะ
‎ผมดีใจนะที่มิโยะชอบ
‎พี่ชายผมที่โปรดปรานของตามกระแสนิยม ‎เป็นคนซื้อมาน่ะ
‎อร่อยมากเลยค่ะ
‎ถ้าต้องการ ผมเอามาให้ได้ทุกเมื่อเลยนะ
‎ถ้ามันทำให้มิโยะยิ้มออก ก็นับว่าไม่แพงเลย
‎ขอบคุณที่ใส่ใจฉันเสมอนะคะ
‎ถ้าช่วงเวลานี้คงอยู่ไปตลอดกาลได้ก็คงดีนะ
‎ผมน่ะ
‎อยากจะช่วยมิโยะนะ
‎คุณโคจิมักจะช่วยฉันเอาไว้เสมอเลยค่ะ
‎ถึงผมจะไม่ได้มีดีอะไร ‎แต่ก็อยากคอยเป็นกำลังให้มิโยะนะ
‎เพื่อเธอ เพื่อให้เธอมีแต่รอยยิ้มตลอดไป
‎ก็ว่าไปนั่น
‎นี่ ท่านพ่อคะ หนูขอกิโมโนตัวใหม่ ‎ไว้ใส่ไปโรงเรียนสตรีได้ไหมคะ
‎อ๋อ โรงเรียนสตรี ‎ก็ใกล้เปิดภาคเรียนใหม่แล้วหรือนี่
‎ถือโอกาสนี้ซื้อเพิ่มสักสองสามตัวไหมล่ะ
‎เอ๊ะ จริงเหรอ
‎ขอบคุณนะคะ ท่านพ่อ
‎แหม คุณชินอิจินี่ล่ะก็ ชอบตามใจคายะจริงๆ เลย
‎ก็กิโมโนตัวนี้มันเยินแล้วนี่นา
‎มิโยะ
‎คะ
‎ปกติตอนเที่ยงทำอะไร
‎ทำความสะอาดรอบตัวบ้านค่ะ
‎งั้นเหรอ
‎วันมะรืนตอนเที่ยงต้องอยู่บ้านด้วยล่ะ
‎เข้าใจไหม
‎รับทราบค่ะ
‎ออกคำสั่งให้เราอยู่บ้าน ‎ทั้งที่เราไม่ต่างอะไรกับคนรับใช้
‎ไม่เห็นต้องบอกกันเลย
‎ยังไงเราก็ไม่มีทาง ‎ออกไปนอกบริเวณบ้านหลังนี้อยู่แล้ว
‎ท่านแม่คะ
‎นี่ เห็นท่านแม่บ้างหรือเปล่า
‎คุณนายน่าจะอยู่ที่เรือนแยกนะคะ
‎กำลังจะออกไปข้างนอกเหรอคะ
‎ใช่ ฉันจะไปตัดกิโมโนตัวใหม่ ‎ไว้ใส่ไปภาคเรียนใหม่
‎ที่สำคัญกว่านั้น
‎ท่านพี่ ไปล้างหน้าหน่อยดีไหม
‎หน้าตาดูไม่ได้เลย
‎เอ๊ะ
‎ท่านมิโยะคะ เขม่าเปื้อนหน้า…
‎อย่าเผลอเอาหน้าแบบนั้นออกไปรับแขกเชียวล่ะ
‎เพราะทุกวันนี้ก็เป็น ‎ความอับอายของตระกูลไซโมริอยู่แล้ว
‎ขอประทานโทษค่ะ
‎มิโยะ…
‎คุณโคจิ
‎อรุณสวัสดิ์ค่ะ วันนี้สวมเสื้อผ้าตะวันตกด้วย ‎ไม่ค่อยเห็นเลยนะคะ
‎ดูเหมาะมากเลยค่ะ
‎เอ่อ วันนี้มีธุระอะไรเหรอคะ
‎อือ มีธุระสำคัญนิดหน่อย กับพ่อของเธอน่ะ
‎กับพ่อฉันเหรอ
‎เอ้านี่
‎ผมเอาขนมติดไม้ติดมือมาฝาก ‎ถ้าไม่รังเกียจ เอาไปทานกับคนอื่นๆ นะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎เอ้า งั้นไว้เจอกันนะ
‎คุณโคจิ…
‎ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้
‎ท่านมิโยะ
‎นายท่านเรียกหาท่านมิโยะค่ะ
‎เอ๊ะ
‎ท่านบอกว่าให้ไปที่ห้องรับแขกเดี๋ยวนี้
‎เข้าใจแล้วค่ะ
‎วันมะรืนตอนเที่ยงต้องอยู่บ้านด้วยล่ะ
‎เข้าใจไหม
‎ต้องห้ามคิดเข้าข้างตัวเอง
‎มันต้องเป็นเรื่องไม่ดีอยู่แล้ว
‎การแต่งงานกับคุณโคจิ…
‎ต้องห้ามตั้งความหวัง
‎เราควรคิดแบบนั้นแท้ๆ
‎มาแล้วค่ะ มิโยะเองค่ะ
‎เข้ามาได้
‎ขออนุญาตค่ะ
‎มัวใจลอยอะไรอยู่
‎รีบๆ เข้ามาสักทีจะได้ไหม
‎ที่จะคุยกันไม่ใช่เรื่องอื่นใด
‎เป็นเรื่องการแต่งงานกับตระกูลทัตสึอิชิ ‎และอนาคตของตระกูลเรา
‎ฉันตัดสินใจจะให้โคจิคุงแต่งเข้าตระกูลไซโมริ ‎มาเป็นลูกเขยและสืบทอดตระกูลต่อไป
‎คนที่จะคอยค้ำจุนตระกูลนี้ ‎ในฐานะภรรยาของเขา…
‎ก็คือคายะ
‎เราเตรียมใจไว้แล้ว
‎ว่าเราที่ไม่ต่างอะไรกับคนรับใช้ ‎ไม่มีทางได้แต่งงานหรอก
‎มันไม่มีทางเป็นไปได้ง่ายๆ เลย
‎ที่วันคืนซึ่งตัวตนของเราจะได้รับการยอมรับ ‎ให้มีชีวิตอย่างสงบสุขในตระกูลนี้จะมาถึง
‎มิโยะ ฉันจะให้แกออกเรือน
‎แกจะต้องแต่งเข้าตระกูลคุโด
‎กับท่านคุโด คิโยกะ
‎คุโดเหรอ
‎ก็ดีแล้วนี่นา
‎ได้แต่งกับคุณคุโด คิโยกะผู้โด่งดังคนนั้นเชียวนะ
‎ฟังดูดีเกินไปด้วยซ้ำ ‎สำหรับคนที่ไม่มีอะไรดีอย่างเธอ
‎ท่านพี่จะทนอยู่ในตระกูลคุโดได้สักกี่วันกันนะ ‎ฉันตั้งตารอชมเลย
‎รีบไปเก็บข้าวของ ‎แล้วไปที่คฤหาสน์ของท่านคุโดเช้าวันพรุ่งนี้
‎คือว่า ท่านพ่อ…
‎เรื่องที่จะคุยมีเท่านี้
‎ถ้าเข้าใจแล้วก็รีบไปเตรียมตัวซะ ‎แล้วระวังให้ดีอย่าให้เสียมารยาทล่ะ
‎ขออนุญาตค่ะ
‎เอาล่ะ โคจิคุง ‎มาคุยเรื่องกำหนดวันหมั้นหมายกันดีกว่า…
‎ดูท่าจะไม่หยุดตกไปอีกพักใหญ่เลยนะ
‎อุตส่าห์เอาผ้าไปตากแท้ๆ…
‎มิโยะ…
‎เดี๋ยวก่อนสิครับ
‎ทำไมถึงเป็นผมล่ะ
‎อย่าให้ต้องพูดซ้ำซาก ‎ฉันบอกให้แกไปเป็นสามีของไซโมริ คายะ
‎เรื่องพรรค์นั้นมันกะทันหันไปนะครับ
‎แกอยากช่วยมิโยะไม่ใช่หรือไง
‎ไม่ต้องกังวลหรอก ฉันขอไซโมริไว้แล้ว ‎ว่าจะให้มิโยะมาเป็นภรรยาของคาสุชิ
‎หากทำแบบนั้น นางก็จะได้ออกมาจากบ้านหลังนั้น
‎ไม่คิดบ้างหรือไง ‎ว่านั่นคือหนทางที่นางจะมีความสุขที่สุด
‎แล้วความรู้สึกของมิโยะล่ะ ‎เป็นใครไม่ว่า แต่เป็นผมกับคายะเนี่ยนะ
‎นี่เป็นเรื่องที่ถูกกำหนดเรียบร้อยแล้ว
‎แกจงทำตามคำสั่งแต่โดยดีซะ ‎เพื่อความรุ่งเรืองของตระกูลเรา
‎เข้าใจไหม
‎ต้นซากุระของท่านแม่
‎เวลาที่รู้สึกเศร้า พอมาที่นี่ทีไรก็จะโล่งใจเสมอ
‎แต่คงจะไม่ได้มาอีกแล้วสินะ
‎ที่ผ่านมาขอบคุณนะ ลาก่อนค่ะ ท่านแม่
‎มิโยะ
‎คุณโคจิ…
‎ขอโทษนะ
‎ผมนี่มันน่าสมเพชจริงๆ
‎สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
‎ไม่ใช่เรื่องที่คุณโคจิต้องขอโทษหรอกค่ะ
‎ก็แค่โชคไม่ดีเท่านั้นเอง
‎ไม่ใช่ ไม่ใช่เพราะโชคหรอก…
‎ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ‎ฉันอาจจะมีความสุขกับคนที่แต่งงานด้วยก็ได้
‎ฉันไม่ได้คิดมากเลยค่ะ
‎เธอ…
‎ไม่โกรธแค้นผมบ้างเหรอ
‎โกรธแค้นอะไรกันคะ ‎ฉันลืมความรู้สึกแบบนั้นไปนานแล้ว
‎ผมอยากจะช่วย
‎อยากจะยิ้มไปกับเธอเหมือนเคยได้อีก
‎ผมรู้สึกกับเธอ…
‎คุณโคจิ
‎คายะ
‎คุยอะไรกันอยู่เหรอ
‎มะ… ไม่มีอะไรหรอก
‎อ๋อ งั้นเหรอ
‎คุณโคจิ
‎ที่ผ่านมาขอบคุณมากเลยนะคะ
‎ท่านมิโยะ ขอรบกวนสักครู่ได้ไหมคะ
‎ค่ะ เชิญเลย
‎ท่านชินอิจิฝากข้อความมาบอกว่า ‎พรุ่งนี้ตอนออกเดินทาง
‎ให้สวมกิโมโนตัวนี้ค่ะ
‎ท่านพ่อบอกเหรอ
‎ฟังให้ดีนะคะ ท่านมิโยะ
‎เขาลือกันว่าท่านคุโด คิโยกะ ‎เป็นคนเลือดเย็นไร้ความเมตตาค่ะ
‎ดูเหมือนว่าคู่หมั้นคนก่อนๆ ต่างก็หนีกันไปหมด
‎โปรดระวังตัวด้วยนะคะ
‎ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ
‎สัมภาระของท่าน
‎มีแค่นั้นเองเหรอคะ
‎ของดูต่างหน้าของแม่ถูกทิ้งไปเกือบหมดแล้ว
‎เลยเหลือแค่นี้ค่ะ
‎ท่านคงจะลำบากมามากเหลือเกิน
‎ถ้าไม่รังเกียจเอานี่ไปรับประทาน ‎ระหว่างเดินทางเถอะค่ะ
‎ขอบคุณนะคะ
‎ท่านมิโยะ โปรดรักษาตัวด้วยนะคะ
‎กิโมโนฉูดฉาดขนาดนี้ ‎ยังไงก็ไม่น่าเหมาะกับเราหรอก
‎สุดท้ายเราก็ไม่เหลือบ้านให้กลับ ‎หรือแม้กระทั่งความทรงจำต่างๆ แล้วสินะ
‎หัวหน้าตระกูลคุโดอาศัยอยู่ในที่แบบนี้จริงๆ เหรอ
‎ที่นี่หรือเปล่านะ
‎บ้านดูเรียบง่ายกว่าที่คิดอีก
‎(คุโด)
‎ขอโทษนะคะ
‎มาแล้วค่ะ
‎ใครเหรอคะ
‎ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันชื่อไซโมริ มิโยะ
‎ฉันมาเนื่องจากมีการหารือเรื่องแต่งงาน ‎กับท่านคุโด คิโยกะค่ะ
‎ตายจริง ท่านไซโมริ ฉันกำลังรออยู่เลยค่ะ
‎ฉันเป็นคนรับใช้ของตระกูลคุโด ชื่อยูริเอะค่ะ
‎ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ
‎ฉันได้ยินเรื่องของท่านมาแล้ว ‎เชิญค่ะ เชิญเข้ามาเลย
‎ขอรบกวนด้วยนะคะ
‎ตอนนี้นายน้อยอยู่ที่ห้องทำงานค่ะ
‎ฉันจะนำทางไปที่นั่นเลยนะคะ
‎ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
‎ฉันชื่อไซโมริ มิโยะ
‎ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ
‎คิดจะอยู่ท่านั้นไปถึงเมื่อไหร่
‎ขอประทานโทษค่ะ
‎ไม่ได้บอกให้ขอโทษ
‎ได้โปรดเงยหน้าขึ้นเถอะค่ะ
‎ค่ะ
‎การพบพานเขาในวันนี้
‎ราวกับดอกไม้ที่แตกหน่อท่ามกลางหิมะ
‎ชีวิตของเราที่ถูกปิดตายเอาไว้
‎กลับมาเดินหน้าต่ออีกครั้ง
‎ฉันเป็นหัวหน้าตระกูลคุโด ชื่อคุโด คิโยกะ
‎ช่างเป็นคนที่งดงามเหลือเกิน
‎คำบรรยายโดย: วรัทรินทร์ พิณพริษฐ์กุล