‎ตายจริง สีเข้ากันพอดีเลย
‎แล้วก็ยังขับสีผิวด้วย
‎แทบรอวันที่จะให้ลองใส่ไม่ไหวเลยค่ะ
‎สีซากุระเหมือนกับกิโมโนของท่านแม่เลย
‎ดูเหมาะมากเลยค่ะ ใช่ไหมคะนายน้อย
‎อือ
‎เอ่อ คุณท่านคะ
‎กิโมโนชั้นดีเยอะแยะขนาดนี้ ‎ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ
‎ตอบแทนเรื่องเชือกถักไง รับไว้เถอะ
‎ค่ะ
‎ท่านคุโดเป็นผู้เลือกลายนี้ด้วยตัวเองเลยนะคะ
‎ดีจังเลยนะคะ ท่านมิโยะ
‎ค่ะ
‎ขอบคุณมากนะคะ
‎(ขอให้รักเรานี้ได้มีความสุข)
‎(ตอนที่ 5 แรงกระเพื่อม)
‎นึกไม่ถึงเลยว่าจะชนะใจท่านคุโดคนนั้นได้
‎เก่งไม่เบาทีเดียว
‎ท่านลุงกำลังล้อเล่นอะไรอยู่
‎ล้อเล่นอะไรกัน เรื่องพี่สาวหนูนั่นแหละ
‎ไม่อยากรู้เหรอว่าตอนนี้มิโยะเป็นยังไงบ้าง
‎คนผู้นี้คือ…
‎คนเมื่อตอนนั้น
‎ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ
‎ดูเหมือนว่ามิโยะจะไปได้ดีกับคุโด คิโยกะ
‎คนผู้นี้คือท่านคุโด คิโยกะเหรอ
‎นึกไม่ถึงเลยว่ามิโยะคนนั้น ‎จะได้เป็นภรรยาของเขา
‎บอกตามตรงว่าทางเราเองก็เดือดร้อน
‎- ฉันกะไว้ว่าจะให้มิโยะมาเป็นภรรยาเจ้าคาสุชิ ‎- ยกโทษให้ไม่ได้ๆ
‎ชินอิจิเองก็คงไม่มีทางยอมให้หนู
‎ผู้เป็นลูกสาวคนสำคัญ ‎แต่งเข้าตระกูลคุโดที่มีชื่อเสียงย่ำแย่หรอก
‎หนูจะไปขอร้องท่านพ่อเอง
‎ท่านลุงเองก็กำลังเดือดร้อนใช่ไหมล่ะ
‎เอ่อ ใช่
‎หนูจัดการเอง ยังไงท่านพ่อก็ใจดีกับหนูอยู่แล้ว
‎แม่หนูผู้แสนโง่เขลา
‎ช่วยได้มากจริงๆ เราเลยไม่ต้องเปลืองแรง
‎คุณท่านเป็นผู้จัดแจงให้เราได้เจอฮานะอีกครั้ง
‎เพื่อแสดงความขอบคุณ
‎เราจึงตัดสินใจจัดงานเลี้ยงโดยเชิญท่านโกโด
‎ที่ให้ความช่วยเหลือมาด้วย
‎แหม ตื่นเต้นจังเลยที่จะได้เจอคุณมิโยะอีกครั้ง
‎อย่าระริกระรี้ให้มันมากนัก
‎ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปนายมีลาดตระเวนตอนค่ำนี่
‎ว้าว อาหารฝีมือคุณมิโยะ
‎เธอจะทำอะไรให้กินนะ
‎อย่าเรียกเธอสนิทสนมแบบนั้น
‎อะไรกัน หึงเหรอครับ
‎จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงล่ะ
‎แค่มีแวบหนึ่งที่รู้สึกอยากใช้กำลังขึ้นมา
‎สรุปก็คือหึงนั่นแหละครับ
‎พูดอะไรหรือเปล่า
‎เปล่าครับ ไม่มีอะไร
‎เรียบร้อย
‎รีบๆ ลงไปได้แล้ว
‎เดี๋ยว อย่าใช้กำลังสิครับ
‎เดี๋ยวผมก็ฟ้องคุณมิโยะซะหรอก!
‎โอ๊ย…
‎จะหายไปทั้งอย่างนี้เลยก็ได้นะ
‎ปล่อยผมไปเถอะครับ
‎ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ คุณท่าน
‎ว้าว คุณมิโยะ!
‎ยินดีต้อนรับท่านโกโดด้วยนะคะ
‎แหม
‎วันนี้ก็สวยขึ้นไปอีกขั้นนะครับเนี่ย
‎เอ่อ คุณท่านคะ…
‎เธอ… สวยมากเลย
‎ชุดดูเหมาะมากเลยนะ
‎ผมว่าผมกลับดีกว่า
‎อ๊ะ ขอประทานโทษด้วยค่ะ ท่านโกโด
‎เชิญเข้ามาเถอะค่ะ
‎ท่านพี่จะมีความสุขกว่าฉันงั้นเหรอ
‎ฉันไม่มีวัน…
‎ยอมให้เป็นแบบนั้นหรอก
‎จะทานแล้วนะครับ!
‎อร่อยชะมัด!
‎อร่อยจริงๆ เลย!
‎ทานเยอะๆ เลยนะคะ
‎แหม ได้กินอาหารอร่อยๆ ‎ฝีมือคุณมิโยะแบบนี้ทุกวันเนี่ย
‎อิจฉาหัวหน้าจังเลยนะครับ
‎อ๊ะ ชิมอันนี้ด้วยดีกว่า
‎อร่อยชะมัด
‎ท่านโกโด ฉันรินเหล้าให้นะคะ
‎อ๋อ ขอบคุณมากครับ
‎ท่านโกโด ขอบคุณมากนะคะ ‎ที่ช่วยเรื่องฮานะเมื่อวันก่อน
‎เอ่อ ผมแค่ไปรับไปส่งเฉยๆ เองครับ
‎แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอุตส่าห์สละเวลาอันมีค่า ‎เพื่อมาช่วยคนอย่างฉัน
‎ต้องขอขอบคุณจริงๆ ค่ะ
‎คุณมิโยะ เพิ่งเคยมีคน ‎พูดกับผมแบบนี้เลยครับ ดีใจมากเลย!
‎เลิกกับหัวหน้าใจยักษ์นี่ ‎แล้วมาแต่งงานกับผมเถอะ!
‎โกโด แกนะแก
‎แค่ล้อเล่นเองครับ
‎เอ่อ ท่านโกโด
‎ขอบคุณสำหรับคำขอนะคะ
‎แต่ฉันมีคุณท่านอยู่แล้ว
‎ขอประทานโทษด้วยค่ะ
‎ไม่เห็นต้องตอบจริงจังขนาดนั้นเลยครับ
‎หัวหน้าใจยักษ์ก็เป็นมนุษย์เหมือนกันสินะ
‎พูดอะไรหรือเปล่า
‎เปล่าครับ ไม่มีอะไร
‎ให้ตายสิ เจ้านั่นจะดื่มหนักเกินไปแล้ว
‎ก็รู้อยู่ว่าหลังจากนี้จะยุ่ง
‎ฉันสร้างปัญหาให้หรือเปล่าคะ
‎เปล่าหรอก ไม่ใช่แบบนั้น
‎แต่ก็แปลกใจ ‎ตอนที่บอกว่าอยากเชิญโกโดมากินข้าว
‎ได้ทำสิ่งที่เธออยากทำ ‎ให้สำเร็จตามใจหวังแล้วหรือยัง
‎ค่ะ
‎เป็นเพราะคุณท่าน ฉันถึงได้ขอบคุณท่านโกโด
‎ขอบคุณจริงๆ ค่ะ
‎ทำไมล่ะ
‎ไม่ทำไมทั้งนั้นแหละ
‎ลืมเรื่องมิโยะไปซะ
‎แต่หนูคู่ควรที่จะได้เป็น ‎ภรรยาตระกูลคุโดมากกว่าไม่ใช่เหรอ
‎ไม่ได้หรอก
‎ทำไมล่ะ
‎ทำไมถึงไม่ยอมฟังที่หนูพูดเลย
‎คายะ ถ้ามีเวลาว่างมากนัก
‎ก็ทำตัวดีๆ แล้วเตรียมพร้อมเป็นเจ้าสาวซะ
‎ท่านพ่อ!
‎ลูกแตกต่างจากเด็กนั่น ‎ลูกจะต้องเหนือกว่าพี่สาวลูกเสมอ
‎คุณโคจิ
‎อ้าว
‎มีอะไรเหรอ ดึกดื่นป่านนี้แล้ว
‎นี่ คุณโคจิ
‎ไม่นึกอยากหมั้นหมายกับท่านพี่บ้างเหรอ
‎- ออกไป ‎- ช่วยด้วย
‎- ใครก็ได้… ‎- ช่วยที
‎- อย่าเข้ามา ‎- ทรมาน…
‎ทรมานเหลือเกิน
‎จนกว่าจะสำนึกผิด อย่าเสนอหน้ามาให้เห็นอีก
‎มิโยะ
‎เศษเสี้ยวพลังพิเศษเหรอ
‎แต่ไม่มีร่องรอยว่าเขตแดนโดนทำลาย
‎หมายความว่ายังไงกัน
‎ขอประทาน…
‎โทษค่ะ
‎มิโยะ ตื่นสิ
‎เป็นอะไรหรือเปล่า
‎เอ๊ะ คุณท่าน
‎เธอละเมอใหญ่เลย
‎ฝันร้ายงั้นเหรอ
‎ฝัน…
‎ไม่ต้องฝืนนึกให้ออกหรอก
‎ถ้าเกิดเรื่องแปลกๆ ‎ก็บอกมาได้ทุกเมื่อไม่ต้องเกรงใจ
‎ค่ะ
‎ฟังนะ
‎ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎ฉันจะรีบไปช่วยเธอให้ได้
‎เข้าใจแล้วค่ะ คุณท่าน
‎ไม่นึกอยากหมั้นหมายกับท่านพี่บ้างเหรอ
‎เห็นว่าคุณลุงทัตสึอิชิก็จะให้ความร่วมมือนะ
‎คุณโคจิคงยอมร่วมมืออยู่แล้วใช่ไหม
‎ทั้งคายะทั้งพ่อเลย คิดอะไรอยู่กันแน่
‎เรียบร้อยแล้ว
‎ท่านต้องดีใจแน่ค่ะ
‎พอยุ่งทีไร ‎นายน้อยจะไม่ยอมทานอาหารตลอดเลย
‎ป่านนี้คงหิวท้องกิ่วแล้วค่ะ
‎หวังว่าถ้าไปหาถึงที่ทำงาน ‎จะไม่เป็นการรบกวนนะคะ
‎ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
‎ไว้เตรียมตัวเสร็จแล้ว ‎เอาไปให้นายน้อยด้วยกันนะคะ
‎ค่ะ
‎ท่านมิโยะ
‎ค่ะ
‎ใช้กระเป๋าหูรูดใบนี้ดีไหมคะ
‎นายน้อยเตรียมลายนี้เอาไว้ ‎ให้เข้าคู่กับกิโมโนตัวนั้นค่ะ
‎สวยจังเลย
‎ไหนๆ แล้ว เอาไปใช้สิคะ
‎นายน้อยเองก็คงจะดีใจ
‎ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ
‎ถ้างั้นก็ไปกันเถอะค่ะ
‎เดี๋ยวจะพลาดช่วงมื้อเที่ยงเอา
‎รีบไปกันสักหน่อยดีกว่าค่ะ
‎เอ่อ ค่ะ
‎พ่อ ผมขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม
‎ได้ มีอะไรล่ะ
‎ตายจริง คุณโคจิ
‎คายะ
‎ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ
‎ทำไมงั้นเหรอ
‎ก็มาสับเปลี่ยนคู่หมั้นกับท่านพี่น่ะสิ
‎อย่ามาพูดบ้าๆ ได้ไหม
‎พูดบ้าๆ อะไรกัน
‎คุณโคจิชอบท่านพี่มากกว่าฉันไม่ใช่เหรอ
‎ก็พ่อเธอไม่อนุญาตไม่ใช่หรือไง
‎มันเป็นไปไม่ได้หรอก ถ้าเจ้าบ้านไม่ยินยอม
‎แล้วถ้าท่านพี่เป็นคนพูดเองว่าได้ล่ะ
‎คิดจะทำอะไรกันครับ
‎เอาน่า เดี๋ยวก็รู้เอง ไม่มีอะไรเสียหายหรอก
‎แกดูอยู่เฉยๆ ก็พอ
‎มิโยะ ยูริเอะ
‎ทั้งสองคนมาทำอะไรกันเหรอ
‎คุณท่าน เหนื่อยไหมคะ
‎ขอโทษที่มารบกวนนะคะ
‎คือฉันกังวลว่าคุณท่านจะไม่ได้ทานข้าวครบทุกมื้อ
‎เลยเอาข้าวกล่องมาให้ค่ะ
‎งั้นเหรอ
‎ขอบใจมากเลย
‎เดินตากแดดกันมาสินะ
‎เข้ามานั่งพักข้างในก่อนไหม
‎ไม่เป็นไรค่ะ
‎ขอบคุณนะคะ แต่ฉันไม่รบกวนดีกว่า ‎ขอกลับเลยนะคะ
‎เข้าใจแล้ว
‎ถ้างั้นขอตัวก่อนนะคะ
‎มิโยะ ได้พกเครื่องรางติดตัวหรือเปล่า
‎ค่ะ เก็บไว้ในนี้ค่ะ
‎งั้นเหรอ
‎ถ้าพกไว้ก็ดีแล้ว
‎หัวหน้าคุโดครับ!
‎จะไปเดี๋ยวนี้แหละ!
‎ที่จริงฉันก็อยากไปส่งเอง ‎แต่ตอนนี้กำลังยุ่งนิดหน่อย
‎ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
‎ขอโทษที่มารบกวนตอนกำลังยุ่งนะคะ
‎ไม่ต้องคิดมากหรอก ทั้งสองคนกลับบ้านกันดีๆ ล่ะ
‎นายน้อยเขินใหญ่เลยนะคะ
‎ท่านมิโยะ มีอะไรหรือเปล่าคะ
‎เอ่อ คือว่า…
‎ดูเหมือนฉันจะลืมเครื่องรางไว้ที่บ้านน่ะค่ะ
‎ตายแล้ว แย่จริงเชียว
‎เป็นเพราะยูริเอะไปเร่งสินะคะ
‎ไม่หรอกค่ะ ฉันไม่รอบคอบเอง
‎สัญญาไว้แล้วแท้ๆ ว่าจะพกติดตัวเอาไว้
‎ถ้างั้นท่านมิโยะ เรารีบตรงกลับบ้านกันเถอะค่ะ
‎ค่ะ
‎เรานี่มันไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ
‎มันเป็นเครื่องรางชิ้นสำคัญที่ได้รับจากคุณท่านแท้ๆ
‎มัวแต่ดีใจกับกระเป๋าใบใหม่จนลืมไปเลย
‎คุณยูริเอะ
‎ท่านมิโยะคะ ท่านมิโยะ
‎คุณยูริเอะ…
‎ท่านมิโยะ
‎ท่านมิโยะ!
‎คายะกับพ่อ คิดจะทำอะไรมิโยะกันแน่
‎จะทำให้ท่านพี่ถอนตัว ‎จากการแต่งงานกับตระกูลคุโดน่ะสิ
‎ใช่ไหมคะ ท่านลุง
‎เพราะฝั่งเราเอง ‎ก็ทนอยู่เฉยๆ ต่อไปไม่ได้เหมือนกัน
‎ถ้างั้นขอตัวไปรอที่คฤหาสน์ไซโมรินะคะ
‎เราต้องทำเพื่อให้ได้ตัวแม่หนูนั่นมา ‎มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้
‎ทำไมมาทำเอาป่านนี้ล่ะ
‎นี่เป็นปัญหาระหว่างตระกูล
‎ตอนที่มิโยะอยู่อย่างโดดเดี่ยว ‎ถือเป็นผลดีกับตระกูลทัตสึอิชิของเรามากกว่า
‎ว่าไงนะ…
‎แกคงไม่เข้าใจ
‎เพื่อให้ตระกูลคงอยู่ต่อไป ‎ฉันยอมทำทุกอย่างที่ต้องทำ
‎นั่นคือหน้าที่ของฉันในฐานะหัวหน้าตระกูลทัตสึอิชิ
‎ยกโทษให้ไม่ได้…
‎ตลอดเวลาที่ผ่านมา…
‎ที่เอาแต่นิ่งดูดายไม่ยื่นมือช่วยมิโยะ ‎แล้วปล่อยให้เจอเรื่องร้ายๆ
‎ทั้งหมดก็เพื่อผลประโยชน์ของตัวเองงั้นเหรอ
‎ยกโทษให้ไม่ได้
‎หือ คิดจะสู้กับฉันด้วยพลังพิเศษงั้นเหรอ
‎ผมไม่อยากฟังอะไรที่คุณพูดอีกแล้ว
‎เปล่าประโยชน์น่า พอซะเถอะ
‎ผมไม่ยอมให้ทำอะไรมิโยะตามใจ ‎ไปมากกว่านี้แล้ว
‎อะไรกัน…
‎โอ้โฮ ไม่นึกเลยว่าแกจะมีพลังมากถึงขนาดนี้
‎ทำไมกัน
‎ขยับสิ ขยับเดี๋ยวนี้
‎เจ้าลูกโง่
‎คนที่แทบไม่ได้รับการฝึกฝนในฐานะผู้ใช้พลังพิเศษ ‎ไม่มีทางต่อกรพลังฉันได้หรอก
‎ถ้าคิดจะแข็งข้อกับฉัน ‎ก็นอนอยู่ตรงนั้นไปสักพักเถอะ
‎โธ่เว้ย
‎ทำไม ทำไมกัน…
‎ออกรถได้
‎รับทราบครับ
‎โคจิเอ๋ย
‎หากอยากได้สิ่งที่ปรารถนา ‎ก็จงเลือกวิธีการที่จะได้มาซะ
‎ที่แกตกเป็นรองอยู่เสมอ ‎เพราะไม่รู้จักวางแผนอะไรเลย
‎เรานี่มันโง่ชะมัด
‎จะก้มหน้าอยู่อย่างนั้น
‎แล้วรอให้เวลาผ่านไปอีกหรือไง
‎พี่…
‎บ้าเอ๊ย
‎ผมทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว ‎แม้แต่เอาชนะพ่อก็ยังทำไม่ได้เลย
‎ผมยังเป็นคนไม่เอาไหน
‎ถ้างั้นจะยอมแพ้ไหมล่ะ
‎การไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวาย ‎มันง่ายกว่าอยู่แล้ว
‎แต่ถ้าอย่างนั้น ‎ทำไมถึงได้ลุกขึ้นมาต่อต้านพ่อแต่แรกล่ะ
‎ไปล้างหน้าซะไป
‎มีคนรอนายอยู่ไม่ใช่เหรอ
‎มิโยะ
‎เราไม่ยอมแพ้หรอก
‎ต้องช่วยมิโยะให้ได้
‎ขอโทษด้วยค่ะ นายน้อย
‎มิโยะโดนลักพาตัวไปเหรอ
‎ฉันก็อยู่ด้วยแท้ๆ
‎ต้องขอประทานโทษจริงๆ ค่ะ
‎แล้วเครื่องรางล่ะ
‎พกติดตัวไว้ไม่ใช่เหรอ
‎เรื่องนั้น…
‎หลังแยกกับนายน้อย ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าไม่ได้พกมาค่ะ
‎ท่านมิโยะ…
‎เราค่อนข้างมั่นใจว่าใครเป็นคนร้าย
‎มิโยะคงจะอยู่ที่…
‎เฮ้ย ที่นี่เป็นเขตห้ามเข้านะ!
‎ปล่อยนะ ผมมีธุระกับคุณคุโด!
‎หัวหน้าครับ
‎คุณคุโด!
‎ผมรู้ดีว่าไม่ควรมาขอร้องเรื่องนี้กับคุณ
‎แต่ได้โปรดเถอะครับ
‎แค่ผมคนเดียวช่วยมิโยะไม่ได้…
‎คำบรรยายโดย: วรัทรินทร์ พิณพริษฐ์กุล